1783/2012 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1783 / 2012 (Β1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1783/2012

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β1' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Ζιάκα, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Βαρβάρα Κριτσωτάκη, Ανδρέα Δουλγεράκη, Νικόλαο Πάσσο και Δημήτριο Κόμη, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 20 Νοεμβρίου 2012, με την παρουσία και του γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Ελληνικού Δημοσίου, που εκπροσωπείται νόμιμα από τον Υπουργό Οικονομικών, που κατοικοεδρεύει στην Αθήνα, ως καθολικός διάδοχος της ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "Ελληνικός Οργανισμός Μικρών και Μεσαίων Επιχειρήσεων και Χειροτεχνίας" (ΕΟΜΜΕΧ), που έδρευε στην Αθήνα και εκπροσωπείτο νόμιμα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον Δημήτριο Κανελλή, Πάρεδρο ΝΣΚ, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Του αναιρεσιβλήτου: Δ. Κ. του Σ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Δημήτριο Αντωνίου.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 30-12-2004 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 459/2008 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 5434/2009 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η (τότε) αναιρεσείουσα με την από 19-5-2010 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Νικόλαος Πάσσος διάβασε την από 15-2-2011 έκθεση του ήδη αποχωρήσαντος από την Υπηρεσία Αρεοπαγίτη Παναγιώτη Κομνηνάκη, με την οποία εισηγήθηκε να γίνει δεκτός ο πρώτος λόγος αναιρέσεως και να απορριφθούν οι υπόλοιποι λόγοι αναιρέσεως.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου ζήτησε την απόρριψη της αιτήσεως και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Από τις διατάξεις των αρθ. 335, 338, 339, 340 και 346 ΚΠολΔ συνάγεται ότι το δικαστήριο της ουσίας για να σχηματίσει την κρίση του σχετικά με τους πραγματικούς ισχυρισμούς των διαδίκων που ασκούν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης υποχρεούται να λάβει υπόψη όλα τα αποδεικτικά μέσα που νόμιμα επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι προς απόδειξη ή ανταπόδειξη αυτών, η παράβαση δε της υποχρέωσης αυτής ιδρύει τον προβλεπόμενο από το αρθ. 559 αριθ. 11 περ.

γ' ΚΠολΔ λόγο αναίρεσης, για την στοιχειοθέτηση του οποίου αρκεί και μόνη η ύπαρξη αμφιβολιών ως προς την λήψη υπόψη συγκεκριμένου αποδεικτικού μέσου, μόνο, όμως, το γεγονός ότι δεν γίνεται ειδική μνεία και χωριστή αξιολόγηση κάποιου αποδεικτικού μέσου, σε αντίθεση με άλλα που ειδικά μνημονεύονται και εξαίρονται λόγω της κατά την ελεύθερη κρίση του δικαστηρίου μεγαλύτερης σημασίας τους, δεν θεμελιώνει τον ανωτέρω λόγο αναίρεσης, εφόσον από το περιεχόμενο της απόφασης σαφώς προκύπτει ότι αυτό λήφθηκε υπόψη από το δικαστήριο.

Εξάλλου, κατά την διάταξη του αρθ. 559 αριθ. 10 ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται, αν το δικαστήριο δέχθηκε παρά το νόμο πράγματα που έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης ως αληθινά χωρίς απόδειξη. Κατά την έννοια της διάταξης αυτής καθιερώνεται λόγος αναίρεσης, όταν το δικαστήριο για πράγματα που δέχθηκε ως αληθινά δεν εκθέτει από ποια αποδεικτικά μέσα έχει αντλήσει την απόδειξη ή δεν έχει προσκομισθεί καμμιά απόδειξη.

Ως "πράγματα" νοούνται οι αυτοτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί που συγκροτούν την αγωγή ή ανταγωγή, ένσταση ή αντένσταση ουσιαστικού ή δικονομικού δικαιώματος (ΟλΑΠ 3/1998), δεν ιδρύεται, όμως, ο λόγος αυτός, όταν το δικαστήριο της ουσίας σχημάτισε την κρίση του από τα αποδεικτικά μέσα που μνημόνευσε στην απόφασή του.

Στην προκειμένη περίπτωση από την περιεχομένη στην αναιρεσιβαλλομένη απόφαση βεβαίωση ότι το Εφετείο κατέληξε στο αποδεικτικό του πόρισμα με βάση τις καταθέσεις των μαρτύρων που εξετάσθηκαν στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο, όπως αυτές περιέχονται στα ταυτάριθμα με την εκκληθείσα απόφαση πρακτικά συνεδρίασής του, καθώς και όλα τα έγγραφα που προσκόμισαν οι διάδικοι, σε συνδυασμό και με το όλο περιεχόμενό της, προκύπτει ότι το δικαστήριο της ουσίας δεν δέχθηκε χωρίς απόδειξη ως αληθινά πράγματα που έχουν ουσιώδη επίδραση στη δίκη και δη ως προς τις αμοιβές του ενάγοντος για την συμμετοχή του στις συνεδριάσεις του ΔΣ της εναγομένης, γενικότερα δε έλαβε υπόψη και συνεκτίμησε όλα τα νόμιμα προσκομισθέντα ενώπιόν του αποδεικτικά μέσα και δη την κατάθεση του μάρτυρα της εναγομένης στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο. Επομένως, πρέπει ν' απορριφθούν ως αβάσιμοι οι δεύτερος και τρίτος λόγοι αναίρεσης από τους αριθ. 11 περ. γ' και 10 του αρθ. 559 ΚΠολΔ αντίστοιχα.

II. Κατά την διάταξη του άρθρου 5§1 του Συντάγματος "καθένας έχει δικαίωμα να αναπτύσσει ελεύθερα την προσωπικότητά του και να συμμετέχει στην κοινωνική και οικονομική ζωή της χώρας, εφόσον δεν προσβάλλει τα δικαιώματα των άλλων και δεν παραβιάζει το Σύνταγμα ή τα χρηστά ήθη". Με την διάταξη αυτή ανάγεται σε δικαίωμα (ατομικό) η συμμετοχή στην οικονομική ζωή της χώρας και κατοχυρώνεται η οικονομική ελευθερία.

Ειδική πλευρά της οικονομικής ελευθερίας είναι η ελευθερία της εργασίας (ως ατομικό δικαίωμα), δηλαδή το δικαίωμα καθενός να εργάζεται και να επιλέγει ελεύθερα το είδος, τον τόπο και τον χρόνο της εργασίας του. Η ελευθερία αυτή περιλαμβάνει την ελευθερία των συμβάσεων (ελευθερία σύναψης και καταγγελίας της σύμβασης, ελευθερία επιλογής του αντισυμβαλλομένου, ελευθερία διαμόρφωσης του περιεχομένου της σύμβασης κ.λπ.), όπως προβλέπεται ειδικότερα στη διάταξη του άρθρου 361 ΑΚ.

Με την ελευθερία των συμβάσεων, ως εκδήλωση του δικαιώματος της οικονομικής ελευθερίας, δεν συμβιβάζεται κατ' αρχήν, μεταγενέστερη επέμβαση του νομοθέτη, περιοριστική της ελευθερίας αυτής, εκτός από τις περιπτώσεις κατά τις οποίες η ελευθερία αυτή προσβάλλει τα δικαιώματα των άλλων ή ασκείται κατά παραβίαση του Συντάγματος ή ενέχει προσβολή των χρηστών ηθών, καθώς επίσης κατά τις περιπτώσεις που ασκείται εις βάρος της Εθνικής Οικονομίας (αρθρ. 5§1, 25§3 και 106§2 του Συντάγματος, Ολ.ΑΠ 33/2002).

Περαιτέρω, κατά το άρθρο 672 ΑΚ η σύμβαση εργασίας ορισμένου χρόνου λήγει και με καταγγελία εκατέρου των μερών για σπουδαίο λόγο. Εξάλλου, με το αρθ. 10 ν. 3260/2004 ορίσθηκε ότι: "1. Επαναφέρεται σε ισχύ η παράγραφος 1 του άρθρου 29 του ν. 2190/1994 και αντικαθίσταται ως ακολούθως: "1. Από τη δημοσίευση του παρόντος νόμου λήγει αυτοδικαίως η θητεία των μελών των υπηρεσιακών συμβουλίων των δημόσιων υπηρεσιών, των νομικών προσώπων δημοσίου δικαίου και των νομαρχιακών αυτοδιοικήσεων, περιλαμβανομένων και των μελών του ειδικού υπηρεσιακού συμβουλίου του άρθρου 160 του Υπαλληλικού Κώδικα και του δευτεροβάθμιου πειθαρχικού συμβουλίου του άρθρου 163α του Υπαλληλικού Κώδικα.

Εξαιρούνται τα αιρετά μέλη των υπηρεσιακών συμβουλίων και τα μέλη των ανεξάρτητων αρχών του ν. 3051/2002, που είναι μέλη υπηρεσιακών συμβουλίων των αρχών αυτών, καθώς και τα Υπηρεσιακά συμβούλια του Υπουργείου Εξωτερικών, των πρωτοβάθμιων Ο.Τ.Α. και του εκπαιδευτικού προσωπικού του Υπουργείου Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων.

Οι διατάξεις αυτής της παραγράφου εφαρμόζονται και για τα με οποιαδήποτε ονομασία συμβούλια ή επιτροπές κρίσεως θεμάτων υπηρεσιακής κατάστασης πολιτικών υπαλλήλων των νομικών προσώπων ιδιωτικού δικαίου, οργανισμών, επιχειρήσεων και εταιρειών που ανήκουν στο κράτος ή το κράτος κατέχει το 51% του μετοχικού ή εταιρικού κεφαλαίου ή διορίζει τον διοικητή ή τον πρόεδρο ή το διοικητικό συμβούλιο πλην αυτών που έχουν εισαχθεί στο Χρηματιστήριο και των θυγατρικών τους εταιρειών." 2.

Από τη δημοσίευση του παρόντος λήγει, επίσης αυτοδικαίως, η θητεία είτε αυτή καθορίζεται από συγκεκριμένη διάταξη είτε προκύπτει από σύμβαση, των μελών των διοικητικών συμβουλίων ή άλλης ονομασίας συλλογικών οργάνων διοίκησης, καθώς και των μονομελών οργάνων διοίκησης {διοικητών, υποδιοικητών, προέδρων, αντιπροέδρων, εντεταλμένων ή διευθυνόντων συμβούλων, γενικών ή ειδικών γραμματέων, γενικών επιθεωρητών ή επικεφαλής σωμάτων επιθεώρησης, προϊσταμένων των αρχών που προβλέπονται στον ν. 2860/2000 (ΦΕΚ 251 Α'), γενικών ή αναπληρωτών γενικών διευθυντών, διευθυντών ή προϊσταμένων υπηρεσιών, ή άλλης ονομασίας μονομελών οργάνων διοίκησης} υπηρεσιών του Δημοσίου και των νομικών προσώπων δημοσίου δικαίου, καθώς και των νομικών προσώπων ιδιωτικού δικαίου, οργανισμών, επιχειρήσεων και εταιρειών του τελευταίου εδαφίου της προηγούμενης παραγράφου, πλην των εξαιρουμένων.

Οι διατάξεις αυτής της παραγράφου εφαρμόζονται και για τα λοιπά συλλογικά όργανα (νομοπαρασκευαστικές επιτροπές, επιστημονικά ή γνωμοδοτικά συμβούλια ή επιτροπές κ.λπ.) των αυτών ως άνω φορέων, για τα οποία προβλέπεται ορισμένη θητεία. Εξαιρούνται από τις διατάξεις της εν λόγω παραγράφου τα αιρετά μέλη ή μονομελή όργανα, αυτά που υποδεικνύονται κατά το νόμο, οργανισμό ή κανονισμό ή συλλογική σύμβαση, από επαγγελματικές οργανώσεις.

Οι πρόεδροι και τα μέλη των ανεξάρτητων αρχών του ν. 3051/2002 και αυτοί που διορίστηκαν μετά την 15.3.2004, καθώς και τα συλλογικά όργανα των Ο.Τ.Α. πρώτου και δεύτερου βαθμού και τα μονομελή όργανα διοίκησης των Ο.Τ.Α. πρώτου βαθμού, το προσωρινό διοικητικό συμβούλιο του Ο.Α.Ε.Ε., οι ανώνυμες εταιρείες "Οργανωτική Επιτροπή Ολυμπιακών Αγώνων Αθήνα 2004 Α.Ε.", "Ολυμπιακό Χωριό 2004 Α.Ε.", "Ολυμπιακά Ακίνητα Α.Ε." και Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή (Ν.Π.Δ.Δ.)".

Τέλος, με το ΠΔ 159/1997 εγκρίθηκε η μετατροπή του ν.π.ι.δ. "Ελληνικός Οργανισμός Μικρών -Μεσαίων Επιχειρήσεων και Χειροτεχνίας" (ΕΟΜΜΕΧ) σε ανώνυμη εταιρεία με την επωνυμία "Ελληνικός Οργανισμός Μικρών και Μεσαίων Επιχειρήσεων και Χειροτεχνίας, Ανώνυμος Εταιρεία" (ΕΟΜΜΕΧ, της οποίας καθολικός διάδοχος είναι ήδη το Ελληνικό Δημόσιο που υπεισήλθε σε όλα τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις της και συνεχίζει χωρίς καμιά διατύπωση και χωρίς βίαιη διακοπή τις εκκρεμείς δίκες της απορροφηθείσης με συγχώνευση από την ΕΤΕΑΝ ΑΕ ως άνω ΕΟΜΜΕΧ ΑΕ, αρθ. 17 ν. 4038/2012) και το καταστατικό της, σύμφωνα με το οποίο (α) ο ΕΟΜΜΕΧ είναι κοινωφελής εταιρεία μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα και λειτουργεί για χάρη του δημοσίου συμφέροντος με βάση τους κανόνες της ιδιωτικής οικονομίας (αρθ. 1§3), σκοπός δε αυτής, που έχει μοναδικό μέτοχο το Ελληνικό Δημόσιο (αρθ. 5), το οποίο καλύπτει εξ ολοκλήρου το μετοχικό της κεφάλαιο, εκδιδομένου στο όνομα του ενός αναπαλλοτρίωτου τίτλου, είναι η με κάθε πρόσφορο τρόπο προαγωγή, προώθηση και στήριξη των μικρών - μεσαίων επιχειρήσεων στην Ελλάδα του δευτερογενούς και τριτογενούς τομέα της Οικονομίας κ.λπ.

μέσα στο πλαίσια της ασκούμενης κυβερνητικής πολιτικής (αρθ. 3§1), για την επίτευξη του σκοπού του οποίου λαμβάνει τα μέτρα και αναπτύσσει τις δραστηριότητες και πρωτοβουλίες που απαριθμούνται αναλυτικά στο ως άνω άρθρο του καταστατικού της (β) όργανα διοίκησης της ΕΟΜΜΕΧ ΑΕ είναι το Διοικητικό Συμβούλιο, ο Διευθύνων Σύμβουλος και το Συμβούλιο Διεύθυνσης (αρθ. 9) (γ) ο Διευθύνων Σύμβουλος μετέχει στο Συμβούλιο Διεύθυνσης (αρθ. 12) και στο Διοικητικό Συμβούλιο (αρθ. 10§4), η θητεία του είναι πενταετής, τα ελάχιστα απαιτούμενα προσόντα αυτού είναι η κατοχή πτυχίου ΑΕΙ της ημεδαπής ή ισότιμου της αλλοδαπής και πενταετής εμπειρία σε θέση σημαντικής ευθύνης και απαιτήσεων στον δημόσιο ή ιδιωτικό τομέα, και η πρόσληψή του γίνεται μετά από δημόσια προκήρυξη της θέσης με κοινή απόφαση των Υπουργών Εθνικής Οικονομίας και Ανάπτυξης, με την οποία καθορίζεται η διαδικασία επιλογής, εξειδικεύοντας τα αναγκαία προσόντα, τα οποία μπορεί να είναι περισσότερα των ως άνω αναφερομένων (αρθ. 11).

Στην προκειμένη περίπτωση με την ένδικη αγωγή του ο ήδη αναιρεσίβλητος ισχυριζόμενος, ότι σε εκτέλεση της εκεί αναφερομένης ΚΥΑ με σύμβαση καταρτισθείσα μεταξύ αυτού και της αναιρεσείουσας εταιρείας (ΕΟΜΜΕΧ) προσελήφθη την 6-8-2003 ως Διευθύνων Σύμβουλος αυτής για το χρονικό διάστημα μέχρι 5-8-2008 με τις εκεί αναφερόμενες μηνιαίες αποδοχές, ότι η εναγομένη έπαυσε από 23-11-2004 να δέχεται τις υπηρεσίες του επικαλούμενη ότι είχε λήξει η θητεία του σύμφωνα με την διάταξη του αρθ. 10§2 ν. 3260/2004 και ότι αυτός είχε ήδη νόμιμα αντικατασταθεί στην άσκηση των καθηκόντων του από άλλο πρόσωπο, ότι η πρόωρη λύση της σύμβασής του με βάση την ως άνω ρύθμιση του νόμου για την λήξη της θητείας του αντίκειται στην συνταγματικά κατοχυρωμένη αρχή της οικονομικής ελευθερίας και ισοδυναμεί με καταγγελία της, ότι η άρνηση της εναγομένης να δέχεται τις υπηρεσίες του και να του καταβάλλει τον συμφωνημένο μισθό ισοδυναμεί με καταγγελία της σύμβασης εργασίας του και συνιστά προσβολή της προσωπικότητάς του, ζήτησε ν' αναγνωρισθεί η ακυρότητα της από 23-11-2004 καταγγελίας της σύμβασης εργασίας του, να υποχρεωθεί η εναγομένη ν' αποδέχεται τις προσφερόμενες υπηρεσίες του ως Διευθύνοντος Συμβούλου μέχρι 5-8-2008, κατά τους όρους της μεταξύ τους σύμβασης και να του καταβάλει τα εκεί ποσά ως μισθούς υπερημερίας για τα αναφερόμενα χρονικά διαστήματα και ν' αναγνωρισθεί η υποχρέωσή της να του καταβάλει τέτοιους μισθούς μέχρι την λήξη της σύμβασης, καθώς και αμοιβές για εκτός έδρας απασχόλησή του, τέλος δε να υποχρεωθεί αυτή να του καταβάλει και ποσό 15.000 ευρώ ως χρηματική ικανοποίηση για την ηθική βλάβη του.

Το Εφετείο Αθηνών κρίνοντας επί της αγωγής αυτής, ύστερ' από έφεση της ήδη αναιρεσείουσας, με την προσβαλλομένη 5434/2009 απόφασή του και όπως απ' αυτήν προκύπτει δέχθηκε, μεταξύ άλλων, ότι με την ΚΥΑ 12189/764/2003 ο ενάγων επελέγη ως Διευθύνων Σύμβουλος της εναγομένης με πενταετή θητεία, ακολούθως δε με την Α/ΙΔ/6-8-2003 απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου της εναγομένης εγκρίθηκε η πρόσληψή του στην θέση αυτή και αυθημερόν (6-8-2003) καταρτίσθηκε η μεταξύ αυτού και του προέδρου του ΔΣ της εναγομένης σύμβαση, με την οποία καθορίσθηκαν τα δικαιώματα και οι υποχρεώσεις του, ενώ με την Γενική Συνέλευση της εναγομένης της 23-10-2003 καθορίσθηκαν οι μηνιαίες μεικτές αποδοχές του σε 4.400 ευρώ, ότι την 22-11-2004 με την ΚΥΑ 22348/1455/1004 (ΦΕΚ Β' 1737) μετά την αυτοδίκαιη, κατά το κείμενο της ως άνω ΚΥΑ, αποχώρηση του ενάγοντα από την θέση του Διευθύνοντος Συμβούλου της εναγομένης σύμφωνα με το ν. 3260/2004 τοποθετήθηκε στην εναγομένη ως Διευθύνων Σύμβουλος άλλο πρόσωπο, ότι στην παραπάνω ΚΥΑ δεν αναφέρεται άλλος λόγος λύσης της σύμβασης εργασίας παρά μόνο ο ν. 3260/2004, και ως εκ του περιεχομένου της απόφασης το αρθ. 10 αυτού, οι διατάξεις του οποίου, όμως, αντίκεινται στο αρθ. 5§1 του Συντάγματος, όπως εκτενώς αναπτύσσεται στην νομική σκέψη της αναιρεσιβαλλομένης, και ως εκ τούτου δεν εφαρμόζονται, ενώ ούτε στην ΚΥΑ, ούτε σε απόφαση της εναγομένης αναφέρθηκαν λόγοι γενικότερου δημοσίου συμφέροντος που επέβαλαν την απομάκρυνση του ενάγοντος, ότι στην από 6-8-2003 απόφαση της εναγομένης, με την οποία εγκρίθηκε η πρόσληψή του ουδέν αναφέρθηκε για κατευθυντήριες γραμμές της Κεντρικής Διοίκησης και σε αδυναμία του ενάγοντος ν' ανταποκριθεί σε συγκεκριμένη γραμμή αυτής, ότι δεν είναι νόμιμος ο ισχυρισμός της εναγομένης ότι ο ενάγων κατά κατάχρηση δικαιώματος ζητεί να διαρκέσει η σύμβασή του μέχρι τον συμφωνηθέντα χρόνο, διότι γνώριζε κατά την κατάρτισή της την πιθανότητα αποχώρησής του με την ενδεχομένη αλλαγή πολιτικής πλεύσης και στρατηγικής της κεντρικής διοίκησης του Ελληνικού Δημοσίου, ότι λόγω της ως άνω ΚΥΑ η εναγομένη αρνήθηκε την προσφορά των υπηρεσιών του ενάγοντος, η άρνηση δε αυτή αποτελεί και καταγγελία της μεταξύ των διαδίκων σύμβασης εργασίας, η οποία, όμως, έγινε χωρίς σπουδαίο λόγο, καθόσον μόνη η διάταξη του αρθ. 10 ν. 3260/2004 ως αντισυνταγματική και ως εκ τούτου ανεφάρμοστη δεν νομιμοποιεί την καταγγελία της σύμβασης, ότι λόγω της ακυρότητας της καταγγελίας η σύμβαση παραμένει ενεργός και ο ενάγων, ο οποίος συνέχιζε να προσφέρει τις υπηρεσίες του παρά την άρνηση της εναγομένης να τις αποδεχθεί, δικαιούται ως αποδοχές υπερημερίας τις αποδοχές ολοκλήρου του συμφωνημένου χρονικού διαστήματος και δη τις αποδοχές από 24-11-2005 έως 5-8-2008, με βάση δε τις παραδοχές αυτές εξαφάνισε την πρωτόδικη απόφαση και αναγνώρισε την ακυρότητα της καταγγελίας ότι η εναγομένη υποχρεούται να καταβάλει στον ενάγοντα για μισθούς υπερημερίας του χρονικού διαστήματος 24-11-2005 έως 5-8-2008 το ποσό των 4.400 ευρώ μηνιαίως κ.λπ.

με τον πρώτο λόγο της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης της ΕΟΜΜΕΧ ΑΕ προβάλλεται η αιτίαση ότι το Εφετείο κρίνοντας ότι η διάταξη του αρθ. 10 ν. 3260/2004 είναι αντισυνταγματική υπέπεσε στην πλημμέλεια από τον αριθ. 1 του αρθ. 559 ΚΠολΔ. Ο λόγος αυτός αναίρεσης δημιουργεί ζήτημα εξαιρετικής σημασίας, διότι αφορά όχι μόνο την κρινομένη υπόθεση, αλλά μεγάλο αριθμό της αυτής κατηγορίας εργαζομένων, οι συμβάσεις των οποίων έχουν καταγγελθεί με τις ίδιες διατάξεις και εκκρεμούν ενώπιον και του παρόντος δικαστηρίου, λαμβανομένου μάλιστα υπόψη ότι το ζήτημα αυτό, της συνταγματικότητας δηλ.

ή μη της διάταξης του αρθ. 10 ν. 3260/2004, παραπεμφθέν με την 808/2010 απόφαση του Β2 Τμήματος του Δικαστηρίου τούτου στην Τακτική Ολομέλεια του Αρείου Πάγου, στην συνέχεια με την 11/2012 απόφαση της Β' Τακτικής Ολομέλειας παραπέμφθηκε στην Πλήρη Ολομέλεια, ενώ στην Τακτική Ολομέλεια το ίδιο θέμα έχει παραπεμφθεί και με την 1283/2012 απόφαση του Τμήματος τούτου.

Το ζήτημα που τίθεται με την ως άνω διάταξη κατά το μέρος που προβλέπει την αυτοδίκαιη λήξη μεταξύ άλλων και συμβάσεων ιδιωτικού δικαίου, από τις οποίες πηγάζουν ενοχικά δικαιώματα, χωρίς πρόβλεψη οποιασδήποτε αποζημίωσης, με παρέμβαση του νομοθέτη και κατά παράκαμψη των συμβαλλομένων προσώπων, και ειδικότερα προβλέπουν την λήξη των συμβάσεων προσώπων που προσλήφθηκαν με σύμβαση εργασίας για ορισμένο χρόνο ως μονομελή όργανα διοίκησης, χωρίς να συντρέχει σπουδαίος λόγος κατά τα συμφωνηθέντα, εφόσον δεν πρόκειται για μετακλητούς ανωτάτους υπαλλήλους που κατέχουν θέση εκτός υπαλληλικής ιεραρχίας, οι οποίοι επιτρέπεται να εξαιρεθούν με νόμο από την μονιμότητα (αρθ. 103§5 του Συντάγματος), είναι αν αντίκειται στο αρθ. 5§1 του Συντάγματος.

Με τα δεδομένα αυτά λόγω του τιθεμένου εξαιρετικής σημασίας ζητήματος, αλλά και για την ενότητα της νομολογίας πρέπει σύμφωνα με τα άρθ. 563§2 στοιχ. β' ΚΠολΔ και 23 §§ 1 και 2 εδ. γ' περ. β' του κυρωθέντος με το ν. 1756/1988 "Κώδικα Οργανισμού Δικαστηρίων και Κατάστασης Δικαστικών Λειτουργών" να παραπεμφθεί ο πρώτος λόγος αναίρεσης στην Πλήρη Ολομέλεια του Αρείου Πάγου.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει τους δεύτερο και τρίτο λόγους της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης.

Παραπέμπει στη Πλήρη Ολομέλεια του Αρείου Πάγου τον αναφερόμενο στο σκεπτικό πρώτο λόγο αναίρεσης από τον αριθ. 1 του αρθ. 559 ΚΠολΔ (περί συνταγματικότητας ή μη του αρθ. 10 ν. 3260/2004) της από 19-5-2010 αίτησης της ανώνυμης εταιρείας "Ελληνικός Οργανισμός Μικρών και Μεσαίων Επιχειρήσεων και Χειροτεχνίας" για αναίρεση της 5434/2009 απόφασης του Εφετείου Αθηνών.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 5 Δεκεμβρίου 2012. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 13 Δεκεμβρίου 2012.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ