Supreme Court dismisses appeal for vague grounds failing to cite specific evidence violations under Greek Civil Procedure Code.

Απόφαση 1781 / 2013 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1781/2013

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αντώνιο Αθηναίο, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη, (κωλυομένου του Αντιπροέδρου του Αρείου Πάγου Δημητρίου Πατινίδη), Δημήτριο Μουστάκα, Νικόλαο Τρούσα, Ασπασία Καρέλλου και Αγγελική Αλειφεροπούλου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 23 Απριλίου 2013, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Κ. Ξ. του Ν., κατοίκου ... ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Στέφανο Σαΐνη και κατέθεσε προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Ι. Π. του Ζ. (I. P. του Ζ.), κατοίκου ... ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Χρήστο Καυκούλα και δεν κατέθεσε προτάσεις, 2) Ανώνυμης Εταιρείας με την επωνυμία "FANIS CONSTRUCTION A.T.E." - ΤΕΧΝΙΚΗ - ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΤΙΚΗ, που εδρεύει στη …και εκπροσωπείται νόμιμα, 3) Θ. Χ. με την ιδιότητά του ως Προέδρου του Διοικητικού Συμβουλίου και διευθύνοντος συμβούλου της ως άνω Εταιρείας "FANIS CONSTRUCTION A.T.E." - ΤΕΧΝΙΚΗ - ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΤΙΚΗ, κατοίκου ... 4) Μ. Σ., κατοίκου ... 5) Ν. Β., κατοίκου ... οι οποίοι δεν παραστάθηκαν στο ακροατήριο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 19/4/2005 αγωγή του ήδη πρώτου αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 2021/2009 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 4233/2011 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 15/10/2012 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Νικόλαος Τρούσας ανέγνωσε την από 12/4/2013 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος του παραστάντος αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τις επικαλούμενες και προσκομιζόμενες από τον αναιρεσείοντα υπ' αριθμ. ..., ..., ... και .../12-2-2013 εκθέσεις επιδόσεως του δικαστικού επιμελητή του Πρωτοδικείου Αθηνών .., προκύπτει ότι ακριβές αντίγραφο της κρινόμενης αιτήσεως αναιρέσεως με πράξη ορισμού δικασίμου και κλήση για συζήτηση κατά τη σημερινή δικάσιμο, επιδόθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα στους δεύτερη, τρίτο, τέταρτη και πέμπτο των αναιρεσιβλήτων, με παραγγελία του επισπεύδοντος την συζήτηση αναιρεσείοντος.

Οι τελευταίοι, κατά τη δικάσιμο αυτή, κατά την οποία η υπόθεση εκφωνήθηκε από το πινάκιο στη σειρά της, δεν εκπροσωπήθηκαν από πληρεξούσιο δικηγόρο, ούτε κατέθεσαν, κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ, δήλωση μη παραστάσεως. Επομένως, πρέπει το Δικαστήριο να προχωρήσει στη συζήτηση της υποθέσεως παρά την απουσία τους (άρθρ. 576 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 556 παρ. 1 και 558 του ΚΠολΔ προκύπτει, ότι νομιμοποιείται παθητικώς ως αναιρεσίβλητος ο αντίδικος του αναιρεσείοντος, εκείνος δηλαδή έναντι του οποίου ο αναιρεσείων νικήθηκε, όχι δε και ο ομόδικός του, ο οποίος νικήθηκε επίσης και ως εκ τούτου, έχοντας το ίδιο έννομο συμφέρον να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση, μόνο ως ομόδικος του αναιρεσείοντος με την άσκηση αναίρεσης από κοινού ή αυτοτελώς μπορεί να μετάσχει στην κατ' αναίρεση δίκη, εκτός εάν, λόγω της φύσεως της δίκης, ήταν δυνατή η δημιουργία αντιδικίας και μεταξύ των ομοδίκων, όπως στη δίκη περί διανομής.

Άρα, η αίτηση αναίρεσης την οποία ασκεί ο εναγόμενος δεν επιτρέπεται να στραφεί κατά του συνεναγομένου του, εφόσον βεβαίως η απόφαση δεν περιέλαβε διάταξη υπέρ αυτού που βλάπτει τον αναιρεσείοντα. Στην προκείμενη περίπτωση, η αίτηση αναίρεσης κατά το μέρος που απευθύνεται κατά των συνεναγομένων του αναιρεσείοντος δεύτερης, τρίτου, τέταρτης και πέμπτου των αναιρεσιβλήτων, ως προς όλους τους οποίους έγινε δεκτή εν μέρει η αγωγή του πρώτου των αναιρεσιβλήτων είναι απαράδεκτη.

Από τις διατάξεις των άρθρων 118 αριθ. 4, 566 παρ. 1, 577 και 578 του Κ.Πολ.Δικ. προκύπτει ότι, όταν η υπόθεση κρίθηκε κατ' ουσίαν, για να είναι ορισμένος, άρα και παραδεκτός ο λόγος αναιρέσεως που αποδίδει στην προσβαλλόμενη απόφαση ευθεία παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου κατά τον αριθ. 1 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δικ., πρέπει να καθορίζονται στο αναιρετήριο όχι μόνο η συγκεκριμένη διάταξη του ουσιαστικού δικαίου που φέρεται ότι παραβιάσθηκε, αλλά και το κατά την εκδοχή του αναιρεσείοντος ερμηνευτικό ή υπαγωγικό σφάλμα και επί πλέον να αναφέρονται με πληρότητα και σαφήνεια οι ουσιαστικές παραδοχές της προσβαλλόμενης αποφάσεως, δηλαδή τα δεκτά γενόμενα από αυτήν πραγματικά περιστατικά, αφού διαφορετικά δεν είναι δυνατή με βάση το περιεχόμενο του αναιρετηρίου η στοιχειοθέτηση του προβαλλόμενου λόγου αναιρέσεως.

Διότι η ευδοκίμηση της αναιρέσεως εξαρτάται, σύμφωνα με το άρθρο 578 Κ.Πολ.Δικ., από την ορθότητα όχι των νομικών αιτιολογιών, αλλά του διατακτικού της προσβαλλόμενης αποφάσεως. Το δε διατακτικό συνάπτεται αιτιωδώς με τις ουσιαστικές παραδοχές του δικαστηρίου. Η αοριστία δε του λόγου αναίρεσης δεν μπορεί να θεραπευτεί με παραπομπή σε άλλο διαδικαστικό έγγραφο (Ολ.

ΑΠ 20/2005, 27/1998). Στην προκείμενη περίπτωση ο αναιρεσείων, με τον πρώτο λόγο της αιτήσεως, αποδίδει στην προσβαλλόμενη απόφαση αναιρετική πλημμέλεια από τον αρ. 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ., χωρίς να αναφέρει τους κανόνες του ουσιαστικού δικαίου που παραβιάστηκαν, ούτε τις πραγματικές παραδοχές της αποφάσεως υπό τις οποίες συντελέστηκε η παραβίαση.

Ο λόγος αυτός, κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω, είναι, προεχόντως, αόριστος και απορριπτέος. Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθμ. 8 Κ.Πολ.Δ. αναίρεση επιτρέπεται και αν το δικαστήριο παρά το νόμο έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. "Πράγματα", κατά την έννοια της εν λόγω διατάξεως, νοούνται οι αυτοτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί που συνθέτουν την ιστορική βάση και, άρα, στηρίζουν το αίτημα αγωγής, ανταγωγής, ενστάσεως ή αντενστάσεως καθώς και οι κύριοι και πρόσθετοι λόγοι εφέσεως που αφορούν σε αυτοτελείς πραγματικούς ισχυρισμούς .

Επομένως δεν είναι πράγματα οι ισχυρισμοί που συνιστούν άρνηση της αγωγής ή επιχειρήματα νομικά ή πραγματικά που αντλούνται από το νόμο ή από την εκτίμηση των αποδείξεων. Εξ άλλου, για το ορισμένο του λόγου αυτού αναιρέσεως, πρέπει να αναφέρονται σ' αυτόν τα "πράγματα" που το δικαστήριο παρά το νόμο έλαβε υπόψη, ενώ δεν προτάθηκαν ή εκείνα που δεν έλαβε υπόψη παρά το ότι είχαν προταθεί από τον αναιρεσείοντα και είχαν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης.

Τέλος, κατά το άρθρο 559 αριθ.11 του ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται και αν το δικαστήριο έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που ο νόμος δεν επιτρέπει ή παρά το νόμο έλαβε υπόψη αποδείξεις που δεν προσκομίστηκαν ή δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν. Για να είναι ορισμένος ο λόγος αυτός αναίρεσης πρέπει να εξειδικεύονται στο αναιρετήριο ποια είναι τα αποδεικτικά μέσα που έλαβε υπόψη το δικαστήριο, τα οποία ο νόμος δεν επιτρέπει, ή ποιες είναι οι αποδείξεις που δεν προσκομίσθηκαν και παρά ταύτα το δικαστήριο τις έλαβε υπόψη ή ποια είναι τα αποδεικτικά μέσα που δεν ελήφθησαν υπόψη αν και οι διάδικοι τα επικαλέσθηκαν και τα προσκόμισαν.

Επί πλέον πρέπει να αναφέρεται ο ισχυρισμός προς απόδειξη του οποίου έγινε η επίκληση και η προσκομιδή των αποδεικτικών μέσων και οι λόγοι για τους οποίους ο ισχυρισμός αυτός ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Στην προκείμενη περίπτωση ο αναιρεσείων, με τον δεύτερο λόγο της αιτήσεως αποδίδει στην προσβαλλόμενη απόφαση αναιρετική πλημμέλεια από τον αριθμ. 8 του άρθρου 559 ΚΠολΔ., γιατί δέχθηκε ότι "δήθεν" ήταν εργοδηγός του εργοταξίου της οικοδομής, στην οποία έλαβε χώρα ο τραυματισμός του πρώτου αναιρεσίβλητου (ενάγοντος) κατά τη διάρκεια της εργασίας του, ενώ δεν ήταν και κατά συνέπεια ουδεμία ευθύνη φέρει για το ένδικο εργατικό ατύχημα, αφού ουδεμία σχέση είχε με τις εργασίες ανέγερσης της συγκεκριμένης οικοδομής.

Ο λόγος αυτός, όμως, είναι, προεχόντως, αόριστος και απορριπτέος, γιατί δεν προσδιορίζονται στο αναιρετήριο τα κατά την έννοια της ως άνω διατάξεως "πράγματα", που το Δικαστήριο της ουσίας έλαβε ή δεν έλαβε υπόψη, αλλά παρατίθενται ισχυρισμοί του αναιρεσείοντος που συνιστούν άρνηση της αγωγής. Ομοίως, είναι αόριστος και ο τρίτος λόγος αναιρέσεως από τον αριθμ. 11 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, αφού με αυτόν ο αναιρεσείων δεν προσάπτει στην πληττόμενη απόφαση κάποια συγκεκριμένη πλημμέλεια ικανή να τον θεμελιώσει, σύμφωνα με τα ανωτέρω, αλλά απλώς προβαίνει σε ενάριθμη επίκλησή του.

Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω, πρέπει ν' απορριφθεί η αίτηση αναιρέσεως και να καταδικαστεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα του πρώτου αναιρεσίβλητου που μόνο αυτός παρέστη στη συζήτηση της αιτήσεως, ενώ οι λοιποί αναιρεσίβλητοι, ως προς τους οποίους είναι απαράδεκτη η αίτηση αναιρέσεως, δεν παρέστησαν.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από15-10-2012 αίτηση του Κ. Ξ. για αναίρεση της 4233/2011 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα του πρώτου αναιρεσίβλητου, τα οποία ορίζει σε χίλια εκατό (1.100) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε, στην Αθήνα, στις 13 Ιουνίου 2013.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

Δημοσιεύθηκε, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις10 Σεπτεμβρίου 2013.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ