Supreme Court allows appeal against land title judgment, remanding case for new trial due to procedural error.

Απόφαση 1780 / 2024 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1780/2024

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αγάπη Τζουλιαδάκη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Ιφιγένεια Ματσούκα, Φωτεινή Μηλιώνη, Ευαγγελία Στεργίου, Κωνσταντία Εμμανουηλίδου-Εισηγήτρια, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ, δημόσια, στο ακροατήριό του, στις 18 Σεπτεμβρίου 2024, με την παρουσία και του γραμματέα Π. Μ., για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1) Χ. Ρ. του Β., 2) Κ. Ρ. του Β., κατοίκων ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Κωνσταντίνο Γκούβα, και κατέθεσαν προτάσεις.

Του αναιρεσιβλήτου: Ελληνικού Δημοσίου, που εκπροσωπείται νόμιμα από τον Υπουργό Οικονομικών, κατοικοεδρεύοντα στην Αθήνα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από την Σωτηρία Κοσμά, Πάρεδρο του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, με δήλωση, κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ, και δεν κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με τις από ...-2010 αγωγές εκάστου εκ των ήδη αναιρεσειόντων, που κατατέθηκαν στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Μεσολογγίου και συνεκδικάσθηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: .../2013 μη οριστική, .../2016 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και .../2019 μη οριστική, .../2021 οριστική του Τριμελούς Εφετείου Δυτικής Στερεάς Ελλάδας. Την αναίρεση των δύο τελευταίων αποφάσεων του Τριμελούς Εφετείου Δυτικής Στερεάς Ελλάδας, ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από ...-2022 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Ο 1ος αναιρεσείων με την με αρ.κατ. ...-2010 αγωγή του ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Μεσολογγίου, στρεφόμενος κατά του νυν αναιρεσίβλητου Ελληνικού Δημοσίου, ζήτησε την αναγνώριση της κυριότητάς του και την διόρθωση των πρώτων κτηματολογικών εγγραφών επί των γεωτεμαχίων με ΚΑΕΚ ... έκτασης 86.905 τμ και ... έκτασης 14.158 τμ. Ο 2ος αναιρεσείων με την με αρ.κατ. ...-2010 αγωγή του ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Μεσολογγίου, στρεφόμενος κατά του νυν αναιρεσίβλητου Ελληνικού Δημοσίου, ζήτησε την αναγνώριση της κυριότητάς του και την διόρθωση των πρώτων κτηματολογικών εγγραφών επί του γεωτεμαχίου με ΚΑΕΚ ... έκτασης 75.261 τμ .Εκδόθηκαν οι α) .../2013 μη οριστική απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Μεσολογγίου, που αφού συνεκδίκασε τις ως άνω αγωγές, διέταξε την επανάληψη της συζήτησης προκειμένου να διενεργηθεί τεχνική πραγματογνωμοσύνη περί εφαρμογής τίτλων κτήσης των εναγόντων -νυν αναιρεσειόντων και β) .../2016 οριστική απόφαση, που δέχθηκε αμφότερες τις αγωγές. Ακολούθως, με την .../2019 εν μέρει οριστική απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Δυτικής Στερεάς Ελλάδος, αφού έγινε δεκτή η έφεση του νυν αναιρεσίβλητου και εξαφανίσθηκε η ως άνω .../2016 απόφαση, κρατήθηκαν και δικάσθηκαν οι αγωγές και διατάχθηκε τεχνική πραγματογνωμοσύνη περί αποτύπωσης εδαφικών τμημάτων των επιδίκων σύμφωνα με ΕΓΣΑ 87.

Στη συνέχεια εκδόθηκε η .../2021 τελεσίδικη απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Δυτικής Στερεάς Ελλάδος, που δέχθηκε εν μέρει τις αγωγές κατά την επικουρική βάση της έκτακτης χρησικτησίας, αναγνώρισε τον μεν 1ο αναιρεσείοντα κύριο εδαφικών τμημάτων εμβαδού 4983,09 τμ και 8154, 97 τμ, τον δε 2ο αναιρεσείοντα κύριο εδαφικού τμήματος 30.947,91 τμ και διέταξε την σχετική διόρθωση των πρώτων κτηματολογικών εγγραφών. Η υπό κρίση αίτηση αναίρεσης με αρ. κατ. ...-2022 με την οποία προσβάλλονται οι προρρηθείσες αποφάσεις του Εφετείου από τους εν μέρει ηττηθέντες ενάγοντες είναι παραδεκτή (άρθρα 577§1 ΚΠολΔ) διότι ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα προ πάσης επίδοσης (άρθρα 552, 553, 556, 558, 564§3, 566§1 ΚΠολΔ, βλ. ΑΠ 2148/2007, ΑΠ 1784/2001). Πρέπει επομένως να ερευνηθούν οι λόγοι της (άρθρο 577§3 ΚΠολΔ).

II. Κατά το άρθρο 559 αριθ. 1 ΚΠολΔ ιδρύεται αναιρετικός λόγος, αν παραβιάσθηκε κανόνας ουσιαστικού δικαίου. Ο κανόνας δικαίου παραβιάζεται με το να μην εφαρμοσθεί, ενώ συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του ή με το να εφαρμοσθεί, ενώ δεν έπρεπε, ή με το να εφαρμοσθεί εσφαλμένα (ΟλΑΠ 2/2013, ΟλΑΠ 7/2006, ΟλΑΠ 36/88).

Η παραβίαση εκδηλώνεται είτε με ψευδή ερμηνεία, είτε με την κακή εφαρμογή, δηλ. εσφαλμένη υπαγωγή. Προς εξεύρεση της παραβίασης ελέγχεται ο δικανικός συλλογισμός, που διατυπώνεται, έστω και ατελώς, στην απόφαση και που συγκροτείται από την μείζονα πρόταση (νομική διάταξη), την ελάσσονα πρόταση (πραγματικές παραδοχές) και το συμπέρασμα (διατακτικό) (ΑΠ 1011/2007).

Στην περίπτωση που το Δικαστήριο έκρινε κατ'ουσίαν, η παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου κρίνεται ενόψει των πραγματικών περιστατικών που ανέλεγκτα δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν το Δικαστήριο της ουσίας και της υπαγωγής αυτών στο νόμο και ιδρύεται ο λόγος αυτός αναίρεσης αν οι πραγματικές παραδοχές της απόφασης καθιστούν φανερή την παραβίαση και τούτο συμβαίνει όταν το Δικαστήριο εφάρμοσε το νόμο, παρότι τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν δεν ήταν αρκετά για την εφαρμογή του ή δεν εφάρμοσε το νόμο, παρότι τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε αρκούσαν για την εφαρμογή του, καθώς και όταν προέβη σε εσφαλμένη υπαγωγή των περιστατικών στην διάταξη, στο πραγματικό της οποίας αυτά δεν υπάγονται(ΑΠ 559/2020, ΑΠ 582/2018).Εξάλλου, για την κτήση κυριότητας ακινήτου με παράγωγο τρόπο, δηλ.

είτε με μεταβιβαστική σύμβαση κατ' άρθρο 1033 ΑΚ, είτε με κληρονομική διαδοχή (κατ' άρθρα 1710 επ, 1846, 1193 και 1198 ΑΚ), απαιτείται, μεταξύ άλλων, ο μεταβιβάζων ή ο κληρονομούμενος, αντίστοιχα, να είναι κύριος του ακινήτου κατά τον κρίσιμο χρόνο της σύναψης της εμπράγματης σύμβασης και της μεταγραφής της ή αντίστοιχα κατά τον χρόνο του θανάτου (επαγωγής), χωρίς να είναι αναγκαίο να απέκτησε τούτος την κυριότητα με επίσης παράγωγο τρόπο, αρκούσης της κτήσης και με πρωτότυπο τρόπο (πχ.

χρησικτησία). Περαιτέρω, κατά τις διατάξεις του βυζαντινορωμαϊκού δικαίου, ήτοι των ν. 76 παρ. 1 Πανδ. (18.1), 12 Πανδ. (2.53), 9 παρ. 1, 2 παρ. 20 Πανδ. (41.4), 6 Πανδ.(44.3), 7 παρ. 3 Πανδ. (23.3),ν. Κωδ. (7.31) Βασ. 50 (10.4) και ν. 8 παρ. 1 Κώδ. (7.39), κατά τις οποίες, σύμφωνα με το άρθρο 51 ΕισΝΑΚ, κρίνεται η απόκτηση κυριότητας, εφόσον τα δικαιογόνα γεγονότα έγιναν κατά το χρόνο που αυτές ίσχυαν (δηλ.

πριν την ισχύ του ΑΚ), ήταν επιτρεπτή η απόκτηση κυριότητας από ιδιώτη επί ακινήτου εκτός από σύμβαση, υπό την προϋπόθεση και πάλι ο μεταβιβάσας να ήταν κύριος του μεταβιβαζόμενου, αλλά και με χρησικτησία (ΑΠ 729/2014), έστω και αν αυτό ανήκε στο δημόσιο, ακόμη και αν αυτό ήταν δάσος. Προϋπόθεση της χρησικτησίας, σύμφωνα με τις διατάξεις αυτές, ήταν η άσκηση φυσικής εξουσίας στο ακίνητο με διάνοια κυρίου και με καλή πίστη επί συνεχή τριακονταετία.

Οι διατάξεις αυτές δεν καταργήθηκαν με το νόμο της 21-6/3-7-1837 "περί διακρίσεως δημοσίων κτημάτων", στο άρθρο 21 του οποίου ορίζεται ότι "ως προς τον τρόπον κτήσεως και διατηρήσεως της ιδιοκτησίας των δημοσίων κτημάτων, εφαρμόζονται αι εν τω πολιτικώ νόμω διατάξεις". Η τριακονταετία έπρεπε να είχε συμπληρωθεί έως τις 11-9-1915, όπως προκύπτει από τις διατάξεις του ν.

ΔΞΗ/1912 και τα αλλεπάλληλα διατάγματα "περί δικαιοστασίου", που εκδόθηκαν σε εκτέλεσή του, σε συνδυασμό με το άρθρο 21 του ν.δ. της 22-4/26-5-1926 "περί διοικητικής αποβολής από των κτημάτων της Αεροπορικής Αμύνης", που επαναλήφθηκε στο άρθρο 4 του α.ν.1539/1938 "περί προστασίας των δημοσίων κτημάτων", αφού έκτοτε ανεστάλη η λήξη κάθε παραγραφής δικαιωμάτων, καθώς και του χρόνου της χρησικτησίας, από δε τις 26-5-1926, που ακόμη ίσχυε η αναστολή αυτή, απαγορεύθηκε η παραγραφή των εμπράγματων δικαιωμάτων σε ακίνητα του Δημοσίου και συνεπώς δεν είναι δυνατή η απόκτηση από άλλον κυριότητας σε αυτά με χρησικτησία (ΟλΑΠ 75/1987, ΑΠ 384/2021).

Εφόσον δε, σύμφωνα με τις προαναφερόμενες διατάξεις αποκτήθηκε κυριότητα σε δημόσιο δάσος ή δασική έκταση με έκτακτη χρησικτησία πριν από τις 11-9-1915, δεν έχουν έδαφος εφαρμογής και δεν ασκούν έννομη επιρροή στην κυριότητα που αποκτήθηκε, οι μεταγενέστερες διατάξεις του άρθρου 215 του ν. 4173/1929, όπως τροποποιήθηκε και συμπληρώθηκε με το άρθρο 37 του ν. 1539/1938 και του άρθρου 165 του α.ν. 192/1946, που επαναλήφθηκαν στο άρθρο 58 του ν.δ. 86/1969 "περί δασικού κώδικος", με τις οποίες ορίζεται ότι επί των αδεσπότων και επί των δημοσίων εν γένει δασών, θεωρείται νομέας το δημόσιο, έστω και αν ουδεμία ενήργησε σ' αυτά πράξη νομής, ότι, μεταξύ άλλων, και η βοσκή δε θεωρείται πράξη νομής στα δημόσια δάση, στις μερικώς δασοσκεπείς εκτάσεις ή στα λιβάδια και τα χορτολιβαδικά εδάφη και ότι νομή από τρίτους στα ακίνητα αυτά θεωρείται ότι ασκείται μόνο με την υλοτομία ή την εκμετάλλευση αυτών ως ιδιωτικών εκτάσεων, με βάση άδειες της δασικής αρχής. (ΑΠ 97/2007, ΑΠ 303/2004).

Στην προκείμενη περίπτωση το Εφετείο με την συμπροσβαλλόμενη εν μέρει οριστική απόφασή του (6/2019)- καθώς με την τελεσίδικη 23/2021 απόφασή του περιορίσθηκε στην περιγραφή των τμημάτων επί των οποίων αναγνώρισε την κυριότητα των εναγόντων-, εξετάζοντας κατ' ουσίαν α) την κύρια αγωγική βάση περί κτήσης της κυριότητας από τον 1ο αναιρεσείοντα (Χ.

Ρ.) των γεωτεμαχίων με ΚΑΕΚ ... έκτασης 86.905 τμ και ... έκτασης 14.158 τμ. με παράγωγο τρόπο και δη αφενός εκ διαθήκης κληρονομίας της αποβιώσασας στις 18-12-1982 Δ. χήρας Κ. Ρ., που αποδέχθηκε με την .../1985 δήλωση αποδοχής κληρονομίας ενώπιον του τ. συμβολαιογράφου Μεσολογγίου Α. Π., νομίμως μεταγραφείσα και αφετέρου με το .../1985 συμβόλαιο γονικής παροχής και δωρεάς του ιδίου συμβολαιογράφου, νομίμως μεταγραφέν, με το οποίο οι γονείς του Β.

Ρ. και Φ. συζ. Β. Ρ., καθώς και ο αδελφός του Κ. Ρ. φέρονται να του μεταβίβασαν το ποσοστό συγκυριότητάς τους επί των ανωτέρω ακινήτων και β) την κύρια αγωγική βάση περί κτήσης της κυριότητας από τον 2ο αναιρεσείοντα (Κ. Ρ.) του γεωτεμαχίου με ΚΑΕΚ ... έκτασης 75.261 τμ με παράγωγο τρόπο και δη με τα .../1977 και .../1985 συμβόλαια δωρεάς και γονικής παροχής του ιδίου ως άνω συμβολαιογράφου, νομίμως μεταγραφέντα, με το πρώτο εκ των οποίων οι Δ.

χήρα Κ. Ρ. και Β. Ρ. φέρονται να του μεταβίβασαν αγροτεμάχιο έκτασης 4050 τμ σύμφωνα με τον τίτλο κτήσης και με το δεύτερο οι γονείς του Β. Ρ. και Φ. συζ. Β. Ρ., καθώς και ο αδελφός του Χ. Ρ. φέρονται να του μεταβίβασαν το ποσοστό συγκυριότητάς τους επί αγρού 24 στρεμμάτων σύμφωνα με τον τίτλο κτήσης, αλλά στην πραγματικότητα του μεταβίβασαν συνολικά έκταση 85.569 τμ, δέχθηκε "Περαιτέρω λόγω της αμφισβητήσεως της κυριότητας των δικαιοπάροχων αυτών επί αυτών ιστορούν καθ' υποφορά με την αγωγή ότι οι δικαιοπάροχοι αυτών κατέστησαν κύριοι αυτών με τους ακόλουθους τίτλους: 1) Δυνάμει του με αριθ. .../1876 συμβολαίου του τότε Συμβ/φου Μεσολογγίου Ι.

Π., που μεταγράφηκε νόμιμα στα οικεία βιβλία μεταγραφών, ο Α. Π. μεταβίβασε στον αδερφό του το 1/4 εξ αδιαιρέτου ένα λιβάδι "όσης εκτάσεως και αν είναι". Στο συμβόλαιο αυτό αναφέρονται ως τίτλοι κτήσεως του πωλητού τα συμβόλαια του ίδιου Συμβ/φου με αριθ. ... και ... της 6ης Νοεμβρίου χιλιοστού οκτακοσιοστού εβδομηκοστού τετάρτου έτους (...) και της εικοστής Αυγούστου του χιλιοστού οκτακοσιοστού εβδομηκοστού πέμπτου έτους (...).

Δεν αναφέρεται μεταγραφή αυτών. Τα συμβόλαια αυτά (... και ...) οι ενάγοντες δεν τα επικαλούνται ούτε τα προσκομίζουν 2) Δυνάμει του με αριθ. .../1901 συμβολαίου του ίδιου Συμβ/φου που μεταγράφηκε στα ανωτέρω βιβλία μεταγραφών (Τ. 59 με α.α 10,125). Με το συμβόλαιο αυτό προσδιορίζεται η μεταβιβαζόμενη έκταση σε 2.880 βασιλικά στρέμματα (ένα στρέμμα = 1,27 βασιλικά στρέμματα).

Αναφέρεται δε σ' αυτό ότι ο πωλητής Σ. Π. είναι συγκύριος της μεταβιβαζόμενης εκτάσεως κατά ποσοστό 1/2 εξ αδιαιρέτου, εν μέρει από μητρική κληρονομιά, χωρίς να εκτίθεται ότι υπεισήλθε και αναμείχθηκε σ' αυτή είτε ως ανήλικος είτε ως ενήλικος ... και εν μέρει από αγορά, της οποίας ο τίτλος δεν προορίζεται(εννοεί προσκομίζεται), αλλά γίνεται παραπομπή διηγηματικά στο με αριθ. ...

συμβόλαιο της 31ης Μαΐου προπαρελθόντος έτους (προφανώς του έτους 1899) χωρίς να γίνεται αναφορά της μεταγραφής αυτού. Το συμβόλαιο αυτό (.../1899) δεν το επικαλούνται, ούτε το προσκομίζουν οι ενάγοντες.

Συνεπώς δεν αποδεικνύεται ότι οι δικαιοπάροχοι των εναγόντων κατέστησαν συγκύριοι του 1/2 εξ αδιαιρέτου των 2.288 βασιλικών στρεμμάτων παραγώγως και κατ' ακολουθία αυτά μεταβιβάστηκαν στους ενάγοντες παρά μη κυρίων και συνεπώς δεν κατέστησαν κύριοι αυτών παραγώγως. Συνακόλουθα πρέπει να απορριφθεί η κύρια βάση των ένδικων αγωγών περί κτίσεως της κυριότητας των επιδίκων ακινήτων ακινήτων παραγώγως...".

Με τις παραδοχές αυτές το Εφετείο παραβίασε τις ουσιαστικού δικαίου διατάξεις των άρθρων 1033 ΑΚ, 51 ΕισΝΑΚ και τις προρρηθείσες του ΒΡΔ, με το να αξιώσει για την εφαρμογή τους στοιχεία περισσότερα από εκείνα που περιλαμβάνονται στο πραγματικό των εν λόγω ουσιαστικών διατάξεων και ειδικότερα με το να αξιώσει όπως οι απώτατοι δικαιοπάροχοι των εναγόντων και ήδη αναιρεσειόντων Α.

Π., Σ. Π. και Ε. Π. (ο τελευταίος εκ των οποίων φέρεται ως άμεσος δικαιοπάροχος του Β. Χ. Ρ., εκ του οποίου έλκουν τα δικαιώματά τους), οι τίτλοι κτήσης των οποίων ανάγονται μεταξύ 1876 και 1921, να έχουν αποκτήσει κυριότητα επί των επιδίκων με παράγωγο τρόπο, δηλ. με έγκυρη μεταγραφείσα συμβολαιογραφική μεταβιβαστική συμφωνία ή με κληρονομική διαδοχή, παρέλειψε δε να ερευνήσει, αν και επικαλούνταν τούτο οι ενάγοντες, την τυχόν κτήση κυριότητας επί των επιδίκων εκ μέρους των Α.

Π., Σ. Π. και Ε. Π. με έκτακτη χρησικτησία και υπό τις προϋποθέσεις του ΒΡΔ μέχρι 11-9-1915, ακόμη και αν τα επίδικα είναι δασικές εκτάσεις, όπως διατείνεται το εναγόμενο και ήδη αναιρεσίβλητο, ενώ για την εφαρμογή του άρθρου 1033 ΑΚ, αλλά και των αντίστοιχων διατάξεων του προϊσχύσαντος ΒΡΔ, αρκεί ο μεταβιβάσας να είναι κύριος του μεταβιβαζόμενου, ανεξαρτήτως του τρόπου κτήσης του.

Επομένως, ο από τον αριθμ. 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ πρώτος λόγος αναίρεσης, δια του οποίου προσάπτεται στην προσβαλλομένη απόφαση η πλημμέλεια για ευθεία παραβίαση των ως άνω ουσιαστικών διατάξεων, είναι βάσιμος. Κατόπιν τούτων, γενομένου δεκτού ως βάσιμου του πρώτου αναιρετικού λόγου, πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση, παρελκούσης της έρευνας των λοιπών λόγων αναίρεσης λόγω της αναιρετικής εμβέλειας του ανωτέρω γενομένου δεκτού λόγου.

Μετά ταύτα, πρέπει να παραπεμφθεί η υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο δικαστήριο, συγκροτούμενο από άλλους δικαστές (άρθ. 580 παρ. 3 ΚΠολΔ), να διαταχθεί η απόδοση του παραβόλου στους αναιρεσείοντες (άρθ. 495 παρ. 3 εδ.τελ. ΚΠολΔ) και να καταδικαστεί το αναιρεσίβλητο Ελληνικό Δημόσιο στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσειόντων λόγω της ήττας του, κατά μερική παραδοχή του σχετικού αιτήματος που προέβαλαν με τις προτάσεις τους(άρθ. 176, 183, 191 παρ. 2 ΚΠοΛΔ), τα οποία όμως πρέπει να καταλογιστούν μειωμένα κατά τα άρθρα 22 παρ.1 του ν. 3693/1957 που διατηρήθηκε σε ισχύ με το άρθρο 52 αρ. 18 Εισ.Ν.Κ.ΠολΔ, άρθρο 5 παρ. 12 του Ν. 1738/1987 και 2 της ΥΑ 134423/1992 (Οικονομικών και Δικαιοσύνης).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

ΑΝΑΙΡΕΙ τις .../2019 μη οριστική και .../2021 τελεσίδικη αποφάσεις του Τριμελούς Εφετείου Δυτικής Στερεάς Ελλάδος.

ΠΑΡΑΠΕΜΠΕΙ την υπόθεση για εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο συγκροτούμενο από άλλους δικαστές.

ΔΙΑΤΑΣΣΕΙ την απόδοση του παραβόλου στους αναιρεσείοντες.

ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ το αναιρεσίβλητο στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων των αναιρεσειόντων, τα οποία ορίζει στο ποσό των τριακοσίων (300) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 6 Νοεμβρίου 2024.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 27 Νοεμβρίου 2024.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ