177/2009 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 177 / 2009 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 177/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Πετράκη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Αθανάσιο Πολυζωγόπουλο, Ελευθέριο Μάλλιο, Γεωργία Λαλούση και Ευτύχιο Παλαιοκαστρίτη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 10 Οκτωβρίου 2008, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Νομικού Προσώπου Ιδιωτικού Δικαίου με την επωνυμία "ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ ΑΠΟ ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ", που εδρεύει στην ...... και εκπροσωπείται νόμιμα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Αργυρώ Γρατσία-Πλατή και κατέθεσε προτάσεις.

Του αναιρεσιβλήτου: Ψ, κατοίκου ......, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Νικόλαο Γκαρέλια και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 12/12/2002 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 25662/2003 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 3272/2004 οριστική του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί το αναιρεσείον με την από 29/6/2006 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Ευτύχιος Παλαιοκαστρίτης, ανέγνωσε την από 6/10/2008 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την παραδοχή της αίτησης αναίρεσης. Η πληρεξούσια του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά τον αριθ. 16 εδ. β' του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ. ιδρύεται λόγος αναιρέσεως αν το δικαστήριο δέχτηκε ότι υπάρχει δεδικασμένο με βάση απόφαση που εξαφανίστηκε ύστερα από την άσκηση ενδίκου μέσου ή αναγνωρίστηκε ως ανύπαρκτη. Ο λόγος αυτός της αναίρεσης ιδρύεται και όταν η εξαφάνιση της απόφασης στην οποία στηρίχτηκε η προσβαλλομένη απόφαση προς συναγωγή του δεδικασμένου, έγινε μετά την τελευταία συζήτηση, επί της οποίας εκδόθηκε η προσβαλλομένη απόφαση.

Κατά δε τα άρθρα 321 και 324 Κ.Πολ.Δ. δεδικασμένο υπάρχει, μεταξύ των ίδιων προσώπων με την ίδια ιδιότητα, μόνο για το δικαίωμα που κρίθηκε με τελεσίδικη απόφαση και εφόσον πρόκειται για το αυτό αντικείμενο και την αυτή ιστορική και νομική αιτία. Εξάλλου από τη διάταξη της παρ.1 του άρθρου 579 Κ.Πολ.Δ. προκύπτει, ότ, αν αναιρεθεί η απόφαση αποβάλλει κάθε ισχύ και συνεπώς παύει να αποτελεί δεδικασμένο.

Στην προκειμένη περίπτωση από την επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων προκύπτουν και η προσβαλλόμενη απόφαση δέχεται τα παρακάτω: Ο αναιρεσίβλητος, με την από 5-9-1998 αγωγή του, ζήτησε αποζημίωση για την ανικανότητά του προς εργασία που προκλήθηκε σε τροχαίο ατύχημα, το οποίο συνέβη την 24-5-1995 από υπαιτιότητα του οδηγού του με αριθμ.

κυκλοφορίας ...... ΙΧΦ αυτοκινήτου του Α, για το χρονικό διάστημα από 1-7-1997 έως 30-6-1999. Επί της αγωγής αυτής εκδόθηκαν οι 7997/2001 και 2067/2003 αποφάσεις του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών και του Εφετείου Αθηνών αντίστοιχα, με τις οποίες αυτή έγινε μερικά δεκτή ως βάσιμη και στην ουσία, αφού απορρίφθηκε ένσταση του εναγομένου Επικουρικού Κεφαλαίου περί διετούς παραγραφής της ένδικης αξίωσης από το άρθρο 10 παρ. 2 του Ν. 489/1976, διότι κρίθηκε ότι ο χρόνος της παραγραφής, επιμηκύνθηκε σε εικοσαετία μετά από την τελεσίδικη αναγνώριση με την εκδοθείσα σε προγενέστερες αγωγές του αναιρεσιβλήτου 2161/1999 απόφαση του ίδιου Εφετείου της έννομης σχέσης μεταξύ των διαδίκων από την οποία απορρέει η ευθύνη του αναιρεσείοντος έναντι του αναιρεσιβλήτου προς αποζημίωση για το μέλλον, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 268 εδ.

α' του ΑΚ. Στη συνέχεια ο αναιρεσίβλητος, με την από 13-12-2003 αγωγή του. ζήτησε αποζημίωση για την απώλεια των εισοδημάτων του εξαιτίας της ανικανότητάς του προς εργασία από το ίδιο ως άνω τροχαίο ατύχημα για το χρονικό διάστημα από 1-7-1999 μέχρι 30-6-2003. Επί της αγωγής αυτής εκδόθηκε η 25662/2003 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης και στη συνέχεια η προσβαλλόμενη απόφαση.

Με αυτήν απορρίφθηκε ένσταση του αναιρεσείοντος περί διετούς παραγραφής της ένδικης αξιώσεως του ενάγοντος ως απαράδεκτη λόγω δεδικασμένου από την ως άνω 2067/2002 απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης, που έκρινε ότι ο χρόνος της παραγραφής της αξίωσης αποζημίωσης έχει επιμηκυνθεί σε εικοσαετία. 'Οπως όμως προκύπτει από την 938/2006 απόφαση του δικαστηρίου τούτου, που προσκομίζει και επικαλείται το αναιρεσείον, η ως άνω 2067/2002 απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης αναιρέθηκε, αφού κρίθηκε ότι η ένδικη αξίωση υπόκειται στην διετή παραγραφή και δεν επιμηκύνθηκε ο χρόνος αυτής σε εικοσαετία. 'Ετσι η εν λόγω απόφαση έχασε την ισχύ της και έπαυσε να αποτελεί δεδικασμένο.

Επομένως, ο μοναδικός λόγος της αναίρεσης από το άρθρο 559 αριθμ. 14 εδ. β του Κ.Πολ.Δ. είναι βάσιμος, Κατόπιν αυτού πρέπει να αναιρεθεί εν μέρει η προσβαλλόμενη απόφαση και συγκεκριμένα μόνο καθόσον αφορά τις μεταξύ των διαδίκων σχέσεις και να παραπεμφθεί η υπόθεση, για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο Θεσσαλονίκης, του οποίου είναι δυνατή η σύνθεσή του από άλλους δικαστές (αρθρ. 580 παρ. 3 Κ.Πολ.Δ.).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί εν μέρει την 3272/2004 απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης όπως στο σκεπτικό.

Παραπέμπει την υπόθεση μόνο κατά το αναιρούμενο μέρος για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, που θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές εκτός από εκείνους που δίκασαν προηγουμένως. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσίβλητο στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσείοντος, την οποία ορίζει σε δύο χιλιάδες (2.000) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 9 Δεκεμβρίου 2008. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 27 Ιανουαρίου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ