Supreme Court dismisses appeal against first-instance judgment as inadmissible due to procedural merger with second-instance ruling.

Απόφαση 177 / 2006 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 177/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Γκιάφη, Αντιπρόεδρο, Αλέξανδρο Κασιώλα, Χαράλαμπο Αντωνιάδη, Γεώργιο Φώσκολο και Βασίλειο Νικόπουλο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 16 Νοεμβρίου 2005, με την παρουσία και της γραμματέως Γραμματικής Κονταξή, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος:Ν. Δ. του Γ., κατοίκου ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Δημήτριο Τσελίκα.

Των αναιρεσίβλητων: 1) Ε. χήρας Α. Σ. κατοίκου ... και 2) Τ. ή Α. χήρας Γ. Π., κατοίκου ..., που εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Χρήστο Αλβανό.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 19-8-1997 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος και με την από 13-3-1998 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκαν στο Ειρηνοδικείο Πολυγύρου Χαλκιδικής και συνεκδικάσθηκαν.

Εκδόθηκε η 37/1999 απόφαση του ίδιου Δικαστηρίου η οποία παρέπεμψε την από 19-8-1997 αγωγή του αναιρεσείοντος στο Πολυμελές Πρωτοδικείο λόγω αρμοδιότητας. Το Πολυμελές Πρωτοδικείο Χαλκιδικής εξέδωσε την 162/2000 μη οριστική, 117/2003 οριστική απόφαση του. Την αναίρεση των ανωτέρω αποφάσεων ζητεί ο αναιρεσείων με την από 6-12-2003 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Χαράλαμπος Αντωνιάδης ανέγνωσε την από 2-11-2005 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε να απορριφθεί η ένδικη αίτηση αναιρέσεως της 162/2000 προδικαστικής και 117/2003 οριστικής αποφάσεως του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Χαλκιδικής καθώς και της 37/1999 οριστικής αποφάσεως του Ειρηνοδικείου Πολυγύρου. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τις διατάξεις του άρθρου 553 ΚΠολΔ. προκύπτει ότι, αν η πρωτόδικη απόφαση προσβλήθηκε με έφεση και έγινε αυτή τυπικά δεκτή, σε αναίρεση υπόκειται μόνο η οριστική απόφαση του δευτεροβάθμιου δικαστηρίου, εφόσον αυτό υπεισήλθε στην εξέταση της ουσίας, γιατί, αν μεν έγινε δεκτή κατ' ουσία η έφεση, η πρωτόδικη απόφαση εξαφανίστηκε και έπαψε να υπάρχει, ενώ αν απορρίφθηκε η έφεση κατ' ουσία, ενσωματώθηκε στην εφετειακή. Επομένως η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως, κατά το μέρος που προσβάλλεται η 37/1999 απόφαση του Ειρηνοδικείου Πολυγύρου, πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη, κατ' αυτεπάγγελτη έρευνα του Αρείου Πάγου (άρθρ.577 ΚΠολΔ.), αφού οι επίσης αναιρεσιβαλλόμενες 162/2000 και 117/2003 αποφάσεις του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Χαλκιδικής δέχθηκαν τυπικά την έφεση του αναιρεσείοντος και την απέρριψαν κατ' ουσία, με αποτέλεσμα να ενσωματωθεί στη δεύτερη από αυτές η προσβαλλόμενη πρωτόδικη απόφαση. Με τον αριθμό 1 του άρθρου 560 ΚΠολΔ ελέγχονται οι αποφάσεις των πρωτοδικείων, που εκδίδονται σε εφέσεις κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, μόνο οι παραβάσεις κανόνων του ουσιαστικού δικαίου, όχι του δικονομικού δικαίου, δηλαδή όσων καθορίζουν τον τρόπο, τα όργανα και την μορφή της ένδικης προστασίας, όπως είναι η διάταξη του άρθρου 246 ΚΠολΔ, που ορίζει ότι το δικαστήριο μπορεί να διατάξει την ένωση και συνεκδίκαση περισσοτέρων ενώπιον του δικών.

Επομένως οι υπό στοιχείο ΙΙ και ΙΙΙ μέρος Α έως Ζ και ΙΑ λόγοι αναιρέσεως με τους προβάλλεται η πλημμέλεια ότι το Πολυμελές Πρωτοδικείο, που δίκασε ως εφετείο, παραβίασε διατάξεις του δικονομικού δικαίου, διότι δεν διέταξε τη συνεκδίκαση των δύο αντίθετων αγωγών, πρέπει να απορριφθούν ως απαράδεκτοι.

Επίσης πρέπει να απορριφθεί ως αόριστη η προβαλλόμενη στο τέλος του αναιρετηρίου αιτίαση με την οποία προβάλλεται η πλημμέλεια από τον αριθμό 1 του άρθρου 560 (και όχι του άρθρου 559, που αναφέρεται στο αναιρετήριο), διότι "με τις προσβαλλόμενες αποφάσεις παρεβιάσθησαν πάμπολλοι και ρητοί κανόνες ουσιαστικού δικαίου", αφού δεν καθορίζονται οι διατάξεις του ουσιαστικού δικαίου που παραβιάστηκαν και δεν αναφέρονται τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε το Πολυμελές Πρωτοδικείο ως θεμελιωτικά της κρίσεώς του για τη βασιμότητα της αγωγής των αναιρεσιβλήτων.

Τέλος πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη και η προβαλλόμενη, με το λόγο ΙΙΙ περ. Η, Θ και Ι της αναιρέσεως, αιτίαση από τον αριθμό 8 περ. β' του άρθρου 559 ΚΠολΔ και συγκεκριμένα ότι η υπ' αριθ. 162/2000 προδικαστική απόφαση και η αναιρεσιβαλλομένη " δεν ασχολήθηκαν" με την ένσταση καταχρηστικής ασκήσεως του ενδίκου δικαιώματος των εναγουσών και ήδη αναιρεβιλήτων, που πρόβαλε ο αναιρεσείων και άφησαν " εντελώς αναπάντητο" το αίτημά του για διεξαγωγή πραγματογνωμοσύνης, διότι δεν περιλαμβάνεται μεταξύ των περιοριστικώς αναφερομένων στο άρθρο 560 του ΚΠολΔ λόγων αναιρέσεως κατά των αποφάσεων των πρωτοδικείων, που εκδίδονται επί εφέσεων κατά των αποφάσεων των Ειρηνοδικείων.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την αίτηση αναιρέσεως των 162/2000, προδικαστικής, και 117/2003 οριστικής, αποφάσεων του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Χαλκιδικής, καθώς και της 37/1999 οριστικής αποφάσεως του Ειρηνοδικείου Πολυγύρου.

Επιβάλλει στον αναιρεσείοντα τα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει σε χίλια εκατόν εβδομήντα (1.170) ευρώ.

Κρίθηκε, αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 10 Ιανουαρίου 2006 και δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του την 1η Φεβρουαρίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ