Supreme Court dismisses appeal against lower court's rejection of a civil claim for damages due to lack of procedural grounds.

Απόφαση 1779 / 2006 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1779/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1΄ Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Δημήτριο Λοβέρδο, Αντιπρόεδρο, Βασίλειο Ρήγα, Γεώργιο Καλαμίδα, Δημήτριο Κανελλόπουλο και Χαράλαμπο Παπαηλιού, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 18 Σεπτεμβρίου 2006, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Γιαννέλη, για να δικάσει μεταξύ :

Του αναιρεσείοντος: ....., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Σωτήριο Μανιαδάκη, ο οποίος ανακάλεσε την από 15-9-2006 δήλωσή του εκ του άρθρου 242 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ.

Του αναιρεσιβλήτου: ....., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Λάμπρο Οικονόμου, χωρίς να καταθέσει προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 20-3-2000 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 2083/2003 οριστική του ίδιου δικαστηρίου και 3307/2004 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητεί ο αναιρεσείων με την από 3 Σεπτεμβρίου 2004 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Βασίλειος Ρήγας ανέγνωσε την από 26 Ιουνίου 2006 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή κατά το άρθρο 559 αρ. 1 ΚΠολΔ, επιτρέπεται αναίρεση, αν παρεβιάσθη κανόνας του ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών, αδιάφορο αν πρόκειται για νόμο ή έθιμο, ελληνικό ή ξένο, εσωτερικού ή διεθνούς δικαίου. Τέτοια παραβίαση κανόνα του ουσιαστικού δικαίου υφίσταται και όταν το δικαστήριο κρίνει εσφαλμένως το νομικώς ορισμένο ή αόριστο της αγωγή, ήτοι αξιώνει περισσότερα στοιχεία από όσα απαιτεί ο νόμος προς θεμελίωση του δικαιώματος ή αρκείται σε λιγότερα. Εξάλλου, κατά το άρθρο 559 αρ. 14 ΚΠολΔ, επιτρέπεται αναίρεση, αν το δικαστήριο παρά το νόμο κήρυξε ή δεν κήρυξε ακυρότητα, έκπτωση από δικαίωμα ή απαράδεκτο. Τέτοια μη κήρυξη απαραδέκτου υφίσταται και όταν το δικαστήριο θεωρεί ορισμένη την ποσοτικώς ή ποιοτικώς αόριστη αγωγή, ήτοι τη μη εξειδικεύουσα με πληρότητα τα πραγματικά περιστατικά που αποτελούν την προϋπόθεση εφαρμογής του κανόνα ή τη μνημονεύουσα απλώς τα στοιχεία του νόμου χωρίς αναφορά περιστατικών.

Εν προκειμένω, με την ένδικη αγωγή ο ενάγων και ήδη αναιρεσίβλητος εξέθεσε ότι ο εναγόμενος και ήδη αναιρεσείων εξέδωσε εις διαταγήν του την αναλυτικώς περιγραφομένη ακάλυπτη επιταγή, εν γνώσει της ελλείψεως διαθεσίμων και ότι ως νόμιμος κομιστής την ενεφάνισε προς πληρωμή και εβεβαιώθη από την πληρώτρια τράπεζα προσηκόντως και εμπροθέσμως η έλλειψη αντικρύσματος, εζήτησε δε την καταψήφιση του ποσού της και την απαγγελία προσωπικής κρατήσεως, ένεκα της αδικοπραξίας. Η αγωγή αυτή συνεπώς περιλαμβάνει πάντα τα απαιτούμενα, κατά τα άρθρα 914, 297 και 298 του ΑΚ, 79 του ν. 5960/1933 και 214 § 1 ΚΠολΔ, στοιχεία. Το Εφετείο επομένως που εδέχθη τα αυτά με την αναιρεσιβαλλομένη απόφαση, απορρίψαν το σχετικό λόγο εφέσεως του αναιρεσείοντος κατά της ομοίως κρινάσης πρωτόδικης αποφάσεως, δεν παρεβίασε το νόμο και ορθώς δεν εκήρυξε ακυρότητα της αγωγής, λόγω αοριστίας της. Κατ' ακολουθίαν, είναι αβάσιμος, ο αντίθετος, εκ του άρθρου 559 αρ. 1 και 14 ΚΠολΔ, πρώτος λόγος της αιτήσεως.

Επειδή ο εναγόμενος προέβαλε κατά της ανωτέρω αγωγής ότι αυτή α) δεν διελάμβανε τη συνδρομή και ησκήθη άνευ εννόμου συμφέροντος, διότι ο ενάγων είχε επιτύχει την έκδοση διαταγής πληρωμής κατ' αυτού, η δε κατ' αυτής ανακοπή του είχε απορριφθεί τελεσιδίκως και β) συνέτρεχε δεδικασμένο. Το Εφετείο απέρριψε τους σχετικούς λόγους της εφέσεως του αναιρεσείοντος κατά της ομοίως κρινάσης πρωτόδικης αποφάσεως, ως αβασίμους. Τοιουτρόπως κρίναν το Δικαστήριο δεν παρεβίασε το νόμο και δη το άρθρο 68 § 1 ΚΠολΔ, έλαβε υπόψη του τα προταθέντα πράγματα, ορθώς δεν εδέχθη τη συνδρομή δεδικασμένου, ελλείψει ταυτότητας ιστορικής και νομικής αιτίας (άρθρο 324 ΚΠολΔ), ορθώς δεν εκήρυξε ακυρότητα της αγωγής λόγω αοριστίας της, διότι δεν απητείτο μείζων εξειδίκευση του εννόμου συμφέροντος του ενάγοντος και διέλαβε την απαιτουμένη αιτιολογία, μη απαιτουμένης της αναφοράς ειδικών περιστατικών ως προς το έννομο συμφέρον ή για την απαγγγελία προσωπικής κρατήσεως. Κατ' ακολουθίαν, είναι αβάσιμος, ο αντίθετος, εκ του άρθρου 559 αρ. 1, 8, 14, 16 και 19 ΚΠολΔ, δεύτερος λόγος της αιτήσεως.

Επειδή το Εφετείο απέρριψε δι' ειδικής σκέψεώς του τον έβδομο λόγο της εφέσεως του αναιρεσείοντος, λαβόν υπόψη τα προταθέντα παρ' αυτού πράγματα και δη τον ισχυρισμό περί καταχρηστικής ασκήσεως της αγωγής. Κατ' ακολουθίαν, είναι αβάσιμος, ο αντίθετος, εκ του άρθρου 559 αρ. 8 ΚΠολΔ, τρίτος λόγος της αιτήσεως. Μετά ταύτα, πρέπει να απορριφθεί η υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως στο σύνολό της.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 3.9.2004 αίτηση του ..... περί αναιρέσεως της υπ' αρ. 3307/2004 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου εξ εξακοσίων πενήντα (650) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 25 Σεπτεμβρίου 2006. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 13 Νοεμβρίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ