Supreme Court dismisses appeal for failure to cite specific evidence ignored by lower court.

Απόφαση 1778 / 2009 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1778/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές:Δημήτριο Δαλιάνη, Αντιπρόεδρο, Ρένα Ασημακοπούλου, Ιωάννη Ιωαννίδη, Χαράλαμπο Ζώη και Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 27 Απριλίου 2009, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: .... ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Βασίλειο Καπερνάρο.

Των αναιρεσιβλήτων: 1. Ψ1, 2. ..., 3. Ανώνυμης Τεχνικής Εταιρίας με την επωνυμία "ΘΕΜΕΛΙΟΔΟΜΗ ΑΕ" που εδρεύει στην Θεσσαλονίκη και εκπροσωπείται νόμιμα και 4. Ανώνυμης Εταιρίας με την επωνυμία "ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΗΛΕΚΤΡΙΣΜΟΥ" (ΔΕΗ ΑΕ) που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα. Οι 1ος,2ος, και 3η εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Γεώργιο Φλώρο, η δε 4η εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο Κωνσταντίνο Πάζιο, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ..

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 26-4-1999 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Καρδίτσας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 224/2000 προδικαστικής, 56/2005 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 757/2006 του Εφετείου Λάρισας. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητά ο αναιρεσείων με την από 27-11-2006 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Χαράλαμπος Ζώης ανέγνωσε την από 17-9-2008 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, από τις διατάξεις των άρθρων 106, 335, 338 έως 340 και 346 ΚΠολΔ προκύπτει ότι το δικαστήριο, προκειμένου να σχηματίσει τη δικανική του πεποίθηση περί της αλήθειας ή μη των πραγματικών ισχυρισμών των διαδίκων που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, οφείλει να λαμβάνει υπόψη του όλα τα αποδεικτικά μέσα (αλλά και μόνον εκείνα) τα οποία νόμιμα επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι.

Εξάλλου, κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 11 περ. γ' Κ.Πολ.Δικ., αναίρεση επιτρέπεται αν το δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν. Για να είναι ορισμένος και άρα παραδεκτός ο λόγος αυτός πρέπει να καθορίζεται στο αναιρετήριο α) το φερόμενο ως μη ληφθέν υπόψη αποδεικτικό μέσο, κατά τρόπο που να προκύπτει η ταυτότητά του, β) ο ισχυρισμός για την απόδειξη ή ανταπόδειξη του οποίου αυτό προσκομίσθηκε γ) το περιεχόμενο του αποδεικτικού μέσου, ώστε να είναι δυνατό να κριθεί από αυτό αν είναι χρήσιμο ή όχι για την απόδειξη ή ανταπόδειξη του ισχυρισμού και δ) ο νόμιμος τρόπος που το αποδεικτικό μέσο προσκομίσθηκε με επίκληση στη συζήτηση μετά την οποία εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση.

Στην προκειμένη περίπτωση με τον μοναδικό λόγο του αναιρετηρίου, υπό την επίκληση του άρθρου 559 αρ. 1 ΚΠολΔ, προσάπτεται στο Εφετείο ότι με να απορρίψει την αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος α) "κατέληξε στην ως άνω εσφαλμένη δικανική του πεποίθηση χωρίς να λάβει υπόψη του αδιάσειστα και ισχυρά αποδεικτικά στοιχεία που τόσο στον πρώτο βαθμό όσο και στο δεύτερο βαθμό είχα μετ' επικλήσεως προσκομίσει....αυτό το ισχυρό εμμάρτυρο και έγγραφο αποδεικτικό υλικό παντελώς αγνόησε...ουδόλως το αξιολόγησε...

δεν γίνεται η παραμικρή αναφορά, ούτε καν έμμεση σε όλο το αποδεικτικό υλικό που εγώ μετ' επικλήσεως προσκόμισα προς απόδειξη των αγωγικών μου ισχυρισμών, β) "ειδικότερον δεν ελήφθησαν υπόψη η ιατροδικαστική έκθεση, η έκθεση του Επόπτη Εργασίας και όλα τα κρίσιμα αποδεικτικά στοιχεία τα οποία μετ' επικλήσεως προσκόμισα από τα οποία προκύπτει ότι ο σοβαρότατος τραυματισμός μου οφείλεται σε εγκληματικές ενέργειες των εναγομένων..." Ο λόγος αυτός, κατά την άνω υπό στοιχείο α' αιτίαση, είναι αόριστος, διότι δεν εκτίθεται στο αναιρετήριο σαφώς, κατά τρόπο που να προκύπτει η ταυτότητά τους ποία έγγραφα ή καταθέσεις ποίων μαρτύρων δεν έλαβε υπόψη του Εφετείο, πληττομένης, κατά τα λοιπά απαραδέκτως της εκτίμησης των αποδείξεων από το Εφετείο, κατά δε την υπό στοιχείο β' αιτίαση, είναι απαράδεκτος, διότι από την επισκόπηση των εγγράφων προτάσεων του αναιρεσείοντος στο Εφετείο, κατά τη συζήτηση μετά την οποία εκδόθηκε η προσβαλλόμενη, προκύπτει ότι τα άνω έγγραφα, (ιατροδικαστική έκθεση και έκθεση του Επόπτη Εργασίας), δεν τα επικαλέσθηκε ο αναιρεσείων.

Τα έγγραφα αυτά τα επικαλέσθηκει με τις προτάσεις του στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο, τις οποίες συρράπτει στις προτάσεις του στο Εφετείο, χωρίς όμως σ' αυτές να γίνεται αναφορά σε συγκεκριμένα μέρη των προτάσεών του στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο, όπου γίνεται σαφής και ορισμένη επίκληση των εν λόγω αποδεικτικών εγγράφων.

Από την προσβαλλόμενη απόφαση προκύπτει, ότι το Εφετείο δέχθηκε την έφεση των ήδη αναιρεσιβλήτων, και αφού εξαφάνισε την εκκαλουμένη και δίκασε την αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, απέρριψε αυτή ως αβάσιμη κατ' ουσίαν, κρίναν ότι από τα αναφερόμενα στην απόφασή του αποδεικτικά μέσα (μαρτυρικές καταθέσεις και έγγραφα) αποδεικνύεται ότι ο τραυματισμός του αναιρεσείοντος δεν προκλήθηκε από καμία πράξη ή παράλειψη των αναιρεσιβλήτων, αλλά οφείλεται στην προσδιοριζόμενη με την προσβαλλόμενη απόφαση αμελή συμπεριφορά του ίδιου (αναιρεσείοντος). Η υπάρχουσα στην απόφαση αναφορά περί πιθανολογήσεως των γενόμενων δεκτών περιστατικών δεν αποτελεί κρίση του Εφετείου αλλά του μάρτυρα Ψ1 και της 1039/2002 αποφάσεως του Τριμελούς (Ποινικού) Εφετείου Λάρισας. Επομένως, ο ίδιος (μοναδικός) λόγος, ως προς την κατ' εκτίμηση υπαγόμενη στη ρύθμιση του άρθρου 559 αρ. 10 ΚΠολΔ αιτίαση, ότι το Εφετείο κατέληξε στην ως άνω αποδεικτική κρίση, αρκεσθέν στην πιθανολόγηση των κρίσιμων πραγματικών γεγονότων, είναι αβάσιμος. Κατ' ακολουθίαν πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναιρέσεως.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 27.11.2006 αίτηση του ....για αναίρεση της υπ\ αριθμ. 757/2006 απόφασης του Εφετείου Λάρισας. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει σε χίλια οκτακόσια (1.800) ευρώ για τους τρεις πρώτους από αυτούς από κοινού και στο ίδιο ποσό (1.800 ευρώ) για την τέταρτη.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 12 Ιουνίου 2009. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 13 Ιουλίου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ