Supreme Court dismisses appeal on statute of limitations, ruling prior lawsuit filing did not interrupt the limitation period. The court rejects arguments that a previous lawsuit filed after the two-year period interrupted the limitation period. The court holds that the limitation period expired before the new lawsuit was filed. The court finds no procedural error in the lower court's decision. The court orders the appellant to pay the costs of the appeal. The court emphasizes strict adherence to the Civil Code's limitation provisions. The court rejects the claim of force majeure based on insurance company succession. The court concludes the appeal is inadmissible due to lack of legal grounds.

Απόφαση 1778 / 2008 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1778/2008

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Πετράκη, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (κωλυομένου του Αντιπροέδρου), Αθανάσιο Πολυζωγόπουλο, Ελευθέριο Μάλλιο, Γεωργία Λαλούση και Ευτύχιο Παλαιοκαστρίτη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 19 Σεπτεμβρίου 2008, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Χ, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ιωάννη Κάκο με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και δεν κατέθεσε προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Ψ1, η οποία δεν παραστάθηκε στο ακροατήριο ούτε εκπροσωπήθηκε από πληρεξούσιο δικηγόρο, 2) Ψ2, ο οποίος δεν παραστάθηκε στο ακροατήριο ούτε εκπροσωπήθηκε από πληρεξούσιο δικηγόρο, 3) Ανώνυμης Ασφαλιστικής Εταιρείας με την επωνυμία "ROYAL INTERNATIONAL INS HLDGS LTD", που εδρεύει στο Λονδίνο, όπως νόμιμα εκπροσωπείται στην Ελλάδα από τη νόμιμη εκπρόσωπό της Ανώνυμη Ασφαλιστική Εταιρεία με την επωνυμία "RODNEY CROKER", η οποία δεν εκπροσωπήθηκε από πληρεξούσιο δικηγόρο, 4) Ανώνυμης Ασφαλιστικής Εταιρείας με την επωνυμία "ACTIVA INSURANCE Ανώνυμη Ασφαλιστική Εταιρεία", όπως έχει μετονομασθεί με τροποποίηση του καταστατικού της η "CGU ΕΛΛΑΣ ΑΝΩΝΥΜΟΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΓΕΝΙΚΩΝ ΑΣΦΑΛΕΙΩΝ", η οποία είναι οιονεί καθολική διάδοχος δια συγχωνεύσεως με απορρόφηση της αρχικά αναιρεσίβλητης εταιρείας με την επωνυμία "CGU INTERNATIONAL INSURANCE PLC", (πρώην "COMMERCIAL UNION ASSURANCE C.O. P.L.C."), που εδρεύει στο Μαρούσι Αττικής και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ιωάννη Τομαρά και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 26/7/2001 αγωγή προσώπων που δεν είναι διάδικοι στην σημερινή δίκη, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Κέρκυρας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 102/2004 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 319/2006 οριστική του Εφετείου Κέρκυρας. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 1/6/2007 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Ελευθέριος Μάλλιος, ανέγνωσε την από 4/9/2008 έκθεση του του τότε Αρεοπαγίτη και νυν Aντιπροέδρου του Αρείου Πάγου Γεωργίου Πετράκη, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη των λόγων της αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος της παραστάσας αναιρεσιβλήτου ζήτησε την απόρριψη της αιτήσεως και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι.- Όπως προκύπτει από τις προσκομιζόμενες με επίκληση ....., ..... και ..... εκθέσεις επίδοσης του αρμόδιου δικαστικού επιμελητή του Πρωτοδικείου Κέρκυρας ....., για τους δύο πρώτους Ψ1 και Ψ2, και του ....., για την τρίτη ασφαλιστική εταιρεία, σε κάθε ένα από τους τρεις πρώτους αναιρεσίβλητους, έχει επιδοθεί νομίμως και εμπροθέσμως, ακριβές αντίγραφο της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης με τις κάτω από αυτή πράξεις κατάθεσης και ορισμού της αναφερομένης στην αρχή της παρούσας δικασίμου, καθώς και κλήση προς συζήτηση κατά τη δικάσιμο αυτή. Επομένως, οι ανωτέρω αναιρεσίβλητοι έχουν κλητευθεί νομίμως και εμπροθέσμως για να παραστούν στο δικαστήριο τούτο προς συζήτηση της υπόθεσης. Αυτοί όμως δεν εμφανίστηκαν στο ακροατήριο κατά την εκφώνηση της υπόθεσης από το οικείο πινάκιο στη σειρά της, ούτε έχει κατατεθεί δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του ΚΠολΔ.

Συνεπώς, η συζήτηση της αναίρεσης πρέπει να προχωρήσει σαν να ήταν παρόντες όλοι οι διάδικοι, κατ' άρθρο 576 παρ. 2 του ΚΠολΔ.

ΙΙ. Από τις διατάξεις των άρθρων 558 και 566 του ΚΠολΔ προκύπτει, ότι η αναίρεση πρέπει να απευθύνεται εναντίον εκείνων, οι οποίοι ήταν διάδικοι στη δίκη, στην οποία εκδόθηκε η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση και αντίδικοι του αναιρεσείοντος, όχι όμως εναντίον όλων αυτών, αλλά μόνο εναντίον εκείνων από αυτούς, για τους οποίους επιδιώκεται με αυτή και, με βάση τις επικαλούμενες πλημμέλειές της, είναι δυνατή η αναίρεση της προσβαλλόμενης απόφασης.

Επομένως, η αίτηση αναίρεσης είναι απαράδεκτη κατά το μέρος της, που στρέφεται κατ' εκείνων των αντιδίκων του αναιρεσείοντος, τους οποίους δεν αφορά η αποδιδόμενη με αυτή πλημμέλεια και ως προς τους οποίους, έτσι, δεν είναι δυνατό να αναιρεθεί η απόφαση. Κατά συνέπεια, η υπό κρίση αίτηση αναίρεσης κατά το μέρος της, που στρέφεται εναντίον των πρώτης και δεύτερου αναιρεσιβλήτων Ψ1 και Ψ2, πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη, διότι οι πλημμέλειες της προσβαλλόμενης απόφασης, που προβάλλονται με αυτή, δεν αναφέρονται σε διάταξη της απόφασης αυτής, που αφορά τους ανωτέρω αναιρεσιβλήτους και ειδικότερα στη διάταξη, που αφορά τη μερική παραδοχή της αγωγής της αναιρεσείουσας κατά των πιο πάνω αναιρεσιβλήτων, αλλά στη διάταξη, με την οποία απορρίφθηκε η αγωγή ως προς την τρίτη αναιρεσίβλητη ασφαλιστική εταιρεία, κατά παραδοχή της ένστασης παραγραφής του αγωγικού δικαιώματος ως προς αυτή, υπέρ της οποίας είχε παρέμβει η τέταρτη αναιρεσίβλητη ασφαλιστική εταιρία.

ΙΙΙ. Κατά το άρθρο 559 αριθ. 8 του ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται και αν το δικαστήριο παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη πράγματα, που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Ως "πράγματα", κατά την έννοια της διάταξης αυτής, θεωρούνται και οι βάσεις της αγωγής και τα πραγματικά περιστατικά, που τις θεμελιώνουν.

Έτσι, για να είναι ορισμένος ο λόγος αυτός αναίρεσης, με τον οποίο προβάλλεται η αιτίαση, ότι το δικαστήριο της ουσίας δεν έλαβε υπόψη βάση του αγωγικού αιτήματος και τα θεμελιούντα αυτήν πραγματικά περιστατικά, που περιέχονται στην αγωγή, πρέπει, σύμφωνα και με τις διατάξεις των άρθρων 118 αριθ. 4 και 566 παρ. 6 του ΚΠολΔ, να αναφέρεται με πληρότητα και ακρίβεια στο δικόγραφο της αναίρεσης όλο το περιεχόμενο της αγωγής, για να είναι δυνατό να διαπιστωθεί, αν η προβαλλόμενη αιτίαση θεμελιώνει τον αναιρετικό αυτό λόγο.

Στην προκείμενη περίπτωση, με τον πρώτο λόγο της αναίρεσης, κατά ένα μέρος, από τον αριθμό 8 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ, προβάλλεται η αιτίαση, ότι το Εφετείο παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη την περιεχόμενη στην αγωγή βάση της απαίτησης της αναιρεσείουσας κατά της τρίτης αναιρεσίβλητης ασφαλιστικής εταιρίας, στην οποία ήταν ασφαλισμένο το ζημιογόνο αυτοκίνητο κατά το τροχαίο ατύχημα, που στηρίζεται στη σωρευτική αναδοχή χρέους, ως προς την οποία η αγωγική αυτή απαίτηση, δεδομένου ότι η αξίωση αποζημίωσης κατά του υπαιτίου του ατυχήματος άλλου εναγομένου είχε βάση την αδικοπραξία κι' επομένως υπόκειται στην κατά το άρθρο 937 του ΑΚ πενταετή παραγραφή, υπόκειται στην ίδια αυτή πενταετή παραγραφή, που δεν είχε συμπληρωθεί κατά την άσκηση της αγωγής, αλλά έλαβε υπόψη μόνο τη βάση, που στηρίζεται στην ασφαλιστική σύμβαση, η από την οποία αξίωση υπόκειται σε διετή παραγραφή, κατά το άρθρο 10 παρ. 2 του ν. 489/1976, που είχε συμπληρωθεί κατά την έγερση της αγωγής κι' έτσι έκρινε αβάσιμη, ως παραγεγραμμένη, την αγωγική απαίτηση κατά της τρίτης αναιρεσίβλητης εταιρίας.

Ο λόγος αυτός πρέπει να απορριφθεί, πρωτίστως, ως αόριστος, διότι δεν παρατίθεται καθόλου στο αναιρετήριο το περιεχόμενο της αγωγής, προκειμένου να καταστεί δυνατό να διαπιστωθεί, αν η προβαλλόμενη αιτίαση στοιχειοθετεί τον αναιρετικό αυτό λόγο. Σε κάθε περίπτωση, ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, διότι από το περιεχόμενο της αγωγής, που επιτρεπτά επισκοπείται (άρθρο 561 παρ. 2 ΚΠολΔ), στην οποία αναφέρεται, μεταξύ άλλων, ότι το ζημιογόνο αυτοκίνητο " ...ήταν ασφαλισμένο για αστική ευθύνη έναντι τρίτων στην τρίτη εναγόμενη... ", ότι " ...σύμφωνα με το άρθρο 6 παρ. 1 Ν. 489/1976 η ασφάλιση πρέπει να καλύπτει την αστική ευθύνη του κυρίου, του κατόχου και κάθε οδηγού ή προστηθέντος για την οδήγηση ή υπεύθυνου του ασφαλισμένου αυτοκινήτου... ", ότι " ...σύμφωνα με το άρθρο 6 παρ. 2 Ν. 489/1976 η ασφαλιστική κάλυψη πρέπει να περιλαμβάνει την έναντι τρίτων αστική ευθύνη εξαιτίας θανάτων ή σωματικής βλάβης ή ζημιών σε πράγματα... ", ότι " ...σύμφωνα με το άρθρο 10 παρ. 1 Ν. 489/1976, το πρόσωπο που ζημιώθηκε έχει από την ασφαλιστική σύμβαση και μέχρι το ποσό αυτής ιδία αξίωση κατά του ασφαλιστή... " και ότι την ευθύνη της υπαίτιας του ατυχήματος Ψ1 "καλύπτει με έγκυρη ασφαλιστική σύμβαση η τρίτη εναγομένη ασφαλιστική εταιρεία", προκύπτει ότι η αγωγική αξίωση της αναιρεσείουσας κατά της τρίτης αναιρεσίβλητης ασφαλιστικής εταιρείας στηρίζεται μόνο στη σύμβαση ασφάλισης του ζημιογόνου αυτοκινήτου, όχι δε και στη σύμβαση σωρευτικής αναδοχής χρέους ή την αδικοπραξία.

Περαιτέρω, ο ίδιος πρώτος λόγος της αναίρεσης, κατά το μέρος, με το οποίο αποδίδονται στην αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση οι πλημμέλειες των αριθμών 1 και 14 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος, λόγω αοριστίας, διότι δεν γίνεται επίκληση πραγματικών περιστατικών, που να θεμελιώνουν τις πλημμέλειες αυτές.

IV. Από τη διάταξη του άρθρου 527 του ΚΠολΔ σε συνδυασμό προς εκείνη του άρθρου 269 παρ. 2 του ίδιου Κώδικα, όπως ισχύει, προκύπτει, ότι είναι απαράδεκτη η προβολή στην κατ' έφεση δίκη πραγματικών ισχυρισμών, που δεν προτάθηκαν στην πρωτόδικη δίκη, εκτός ορισμένων περιπτώσεων, μεταξύ των οποίων και αν προτείνονται από τον εφεσίβλητο ως υπεράσπιση κατά της έφεσης, αν γεννήθηκαν μετά την τελευταία συζήτηση στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο, αν αποδεικνύονται με δικαστική ομολογία του αντιδίκου και αν αποδεικνύονται εγγράφως και το δικαστήριο κρίνει ότι ο διάδικος δεν γνώριζε, ούτε μπορούσε να είχε πληροφορηθεί εγκαίρως την ύπαρξη των εγγράφων.

Επομένως, ο διάδικος, που προβάλλει τους νέους πραγματικούς ισχυρισμούς, οφείλει να επικαλεστεί και αποδείξει τη συνδρομή της εξαιρετικής ή εξαιρετικών περιπτώσεων, οι οποίες επιτρέπουν την προβολή τους για πρώτη φορά στην κατ' έφεση δίκη. Εξάλλου, κατά το άρθρο 559 αριθ. 14 του ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται και αν το δικαστήριο παρά το νόμο κήρυξε απαράδεκτο.

Επομένως ο αναιρετικός αυτός λόγος ιδρύεται και στην περίπτωση της απόρριψης από το Εφετείο πραγματικών ισχυρισμών ως απαράδεκτων, λόγω προβολής τους για πρώτη φορά ενώπιόν του. Αλλά για να είναι ορισμένος ο λόγος αυτός, σύμφωνα και με την προηγούμενη σκέψη, πρέπει στο αναιρετήριο να εκτίθεται, ότι είχε γίνει επίκληση της συνδρομής κάποιας από τις προαναφερόμενες περιπτώσεις, στις οποίες επιτρέπεται η προβολή των πραγματικών ισχυρισμών στην κατ' έφεση δίκη.

Περαιτέρω, από τις διατάξεις των άρθρων 241, 247, 251, 298, 914 του ΑΚ και 10 παρ. 2 του Ν. 489/1976 συνάγεται ότι η αξίωση του ζημιωθέντος τρίτου από αυτοκινητικό ατύχημα κατά του ασφαλιστή του ζημιογόνου αυτοκινήτου υπόκειται σε διετή παραγραφή, η οποία, για το σύνολο της ζημίας, αρχίζει από την επομένη της ημέρας του ατυχήματος.

Ως προς την αναστολή και τη διακοπή της παραγραφής αυτής ισχύουν οι γενικές ρυθμίσεις του ΑΚ (άρθρο 255 επ., 260 επ.).Έτσι σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 255 του ΑΚ, η παραγραφή αναστέλλεται, εκτός άλλου, και για όσο χρόνο ο δικαιούχος εμποδίστηκε από δικαιοστάσιο ή από άλλο λόγο ανώτερης βίας να ασκήσει την αξίωσή του μέσα στο τελευταίο εξάμηνο του χρόνου της παραγραφής.

Ανώτερη βία, κατά την έννοια της διάταξης αυτής, αποτελεί το τυχερό και απρόβλεπτο γεγονός, το οποίο δεν ήταν δυνατό να αποτραπεί ούτε με μέτρα άκρας επιμέλειας και σύνεσης. Για να επιφέρει δε το γεγονός της ανώτερης βίας την αναστολή της παραγραφής πρέπει να έλαβε χώρα μέσα στο τελευταίο εξάμηνο της παραγραφής, η οποία συνεχίζεται μετά την παύση της αναστολής και ολοκληρώνεται μετά την πάροδο έξη μηνών.

Εξάλλου, από τις διατάξεις των άρθρων 261 του ΑΚ και 215 παρ. 1 εδ. α' και 221 παρ. 1 του ΚΠολΔ προκύπτει, ότι την παραγραφή διακόπτει όχι η κατάθεση της αγωγής στο αρμόδιο δικαστήριο, αλλά η επίδοση αυτής στον εναγόμενο, με την οποία συντελείται η άσκησή της. Στην προκειμένη περίπτωση, με το δεύτερο λόγο της αναίρεσης, κατά το τρίτο μέρος του από τον αριθμό 14 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ, ψέγεται το Εφετείο διότι παρά το νόμο απέρριψε ως απαράδεκτους τους ισχυρισμούς (αντενστάσεις) περί αναστολής και διακοπής της διετούς παραγραφής της αγωγικής αξίωσης της αναιρεσείουσας κατά της τρίτης αναιρεσίβλητης ασφαλιστικής του ζημιογόνου αυτοκινήτου εταιρείας από τη σύμβαση ασφάλισης, λόγω προβολής τους για πρώτη φορά στην κατ' έφεση δίκη.

Ο λόγος αυτός είναι αόριστος κι' επομένως απορριπτέος ως απαράδεκτος, διότι δεν εκτίθεται στο αναιρετήριο, ότι η αντενισταμένη αναιρεσείουσα είχε επικαλεστεί τη συνδρομή κάποιας από τις νόμιμες περιπτώσεις, στις οποίες επιτρέπεται η προβολή νέων πραγματικών ισχυρισμών ενώπιον του δευτεροβάθμιου δικαστηρίου.

Σε κάθε περίπτωση, οι πιο πάνω ισχυρισμοί της αναιρεσείουσας για αναστολή και διακοπή της παραγραφής της αξίωσής της κατά της τρίτης αναιρεσίβλητης ασφαλιστικής εταιρείας είναι μη νόμιμοι. Ειδικότερα, όπως προκύπτει από τις προτάσεις, που η αναιρεσείουσα κατέθεσε στο Εφετείο, αυτή επικαλέστηκε ως λόγο αναστολής της παραγραφής τη διαδικασία μεταβίβασης από την ανωτέρω αναιρεσίβλητη αλλοδαπή ασφαλιστική εταιρεία των δικαιωμάτων και υποχρεώσεων από τις ασφαλιστικές συμβάσεις, που είχε καταρτίσει στην Ελλάδα, μεταξύ των οποίων και η επίδικη, προς την τέταρτη αναιρεσίβλητη, αλλοδαπή, επίσης, ασφαλιστική εταιρεία, η οποία διαδικασία φέρεται ότι άρχισε το μήνα Απρίλιο του 1999 και ολοκληρώθηκε στις 12-5-1999.

Το επικαλούμενο, όμως, αυτό γεγονός δεν συνιστά νόμιμο λόγο αναστολής της παραγραφής και ειδικότερα δεν αποτελεί ανώτερη βία κατά την έννοια της διάταξης του άρθρου 255 του ΑΚ, ενώ ναι μεν φέρεται το γεγονός αυτό ότι έλαβε χώρα μέσα στο τελευταίο εξάμηνο της παραγραφής, η οποία, κατά τις παραδοχές της προσβαλλόμενης απόφασης, άρχισε την επόμενη του ατυχήματος ημέρα, ήτοι στις 6-6-1997, όμως η παραγραφή συνεχίστηκε μετά την ολοκλήρωση της καθολικής διαδοχής, δηλαδή μετά τις 12-5-1999 και συμπληρώθηκε μετά πάροδο έξη μηνών, δηλαδή στις 12-11-1999, η δε ένδικη αγωγή, όπως επίσης δέχεται το Εφετείο και δεν αμφισβητεί η αναιρεσείουσα, ασκήθηκε στις 31-10-2001, ήτοι μετά την συμπλήρωση της παραγραφής.

Εξάλλου, όπως επίσης προκύπτει από τις προτάσεις της αναιρεσείουσας στην κατ' έφεση δίκη, αυτή επικαλέστηκε ως λόγο διακοπής της παραγραφής την κατάθεση, στις 5-11-1999, προηγούμενης όμοιας αγωγής της κατά της τρίτης αναιρεσίβλητης ασφαλιστικής (εταιρείας), από το δικόγραφο της οποίας παραιτήθηκε κατά τη συζήτηση της ένδικης μεταγενέστερης αγωγής.

Αλλά, η κατάθεση της προηγούμενης αγωγής δεν επέφερε την διακοπή της παραγραφής, αφενός μεν διότι έγινε μετά τη συμπλήρωση της διετούς παραγραφής, που έλαβε χώρα στις 6-6-1999, αφετέρου δε διότι η αναιρεσείουσα δεν επικαλείται και επίδοση της αγωγής αυτής στην ως άνω αναιρεσίβλητη ασφαλιστική εταιρεία, η οποία, επίδοση, και μόνο επάγεται την διακοπή της παραγραφής.

Κατά συνέπεια, οι ανωτέρω επίμαχοι ισχυρισμοί - αντενστάσεις της αναιρεσείουσας ήταν απορριπτέοι ως μη νόμιμοι, εφόσον δε το Εφετείο τις απέρριψε, έστω και με διαφορετική αιτιολογία, ορθά κατ' αποτέλεσμα έκρινε και ο προαναφερόμενος λόγος της αναίρεσης πρέπει ν' απορριφθεί (άρθρο 578 ΚΠολΔ). Περαιτέρω, με τον ίδιο δεύτερο αναιρετικό λόγο κατά το πρώτο και δεύτερο μέρος του, αποδίδονται στην αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, καθόσον αφορά την απόρριψη των ανωτέρω πραγματικών ισχυρισμών της αναιρεσείουσας, οι αναιρετικές πλημμέλειες των αριθμών 1 και 8 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ.

Ο λόγος αυτός και κατά τα πιο πάνω μέρη του πρέπει να απορριφθεί καθόσον μεν αφορά την πρώτη πλημμέλεια ως απαράδεκτος, διότι δεν γίνεται επίκληση περιστατικών, που να την θεμελιώνουν, καθόσον δε αφορά τη δεύτερη πλημμέλεια, διότι το Εφετείο έλαβε υπόψη τους επίμαχους ισχυρισμούς και τους απέρριψε. Ακολούθως, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης και να καταδικασθεί η αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα της παρούσας τέταρτης αναιρεσίβλητης, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 176 και 183 ΚΠολΔ.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 1-6-2007 αίτηση της Χ για αναίρεση της 319/2007 απόφασης του Εφετείου Κέρκυρας. Και

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα της τετάρτης αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει σε χίλια οκτακόσια (1.800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 19 Οκτωβρίου 2008. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 11 Νοεμβρίου 2008.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ