1775/2007 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1775 / 2007 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 1775/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2΄ Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Ιωάννη Παπανικολάου, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη, (κωλυομένου του Αντιπροέδρου και του αρχαιοτέρου του Αρεοπαγίτη), Ρένα Ασημακοπούλου, Χαράλαμπο Ζώη, Αθανάσιο Κουτρομάνο και Ιωάννη Παπουτσή, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 14 Μαϊου 2007, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Κωνσταντίνο Ζαχαράκη, ο οποίος ανακάλεσε την από 10-5-2007 δήλωση κατ' αρθ. 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ. και παραστάθηκε αυτοπροσώπως Του αναιρεσιβλήτου : ..., ο οποίος παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Χρήστο Κακαρούνα

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 25-11-2003 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείου Βάλτου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 28/2004 του ίδιου Δικαστηρίου και 55/2005 του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Άρτας. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητά η αναιρεσείουσα με την από 12-7-2005 αίτησή της και τους από 31-3-2007 πρόσθετους λόγους. Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Ιωάννης Παπανικολάου ανέγνωσε την από 30-4-2007 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης και των προσθέτων λόγων. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και των προσθέτων λόγων, ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή τους, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

?.Κατά των αποφάσεων των Πρωτοδικείων που εκδίδονται σε εφέσεις κατά των αποφάσεων των Ειρηνοδικείων αναίρεση επιτρέπεται, σύμφωνα με το άρθρο 560 ΚΠολΔ, μόνο για τους λόγους που περιοριστικά αναφέρονται στο άρθρο αυτό, μεταξύ των οποίων και η περίπτωση του εδαφίου 1, δηλαδή αν παραβιάστηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου, ενώ η παράβαση των διδαγμάτων της κοινής πείρας αποτελεί λόγον αναίρεσης, μόνο αν τα διδάγματα αυτά αφορούν την εφαρμογή των κανόνων του δικαίου ή την υπαγωγή των πραγματικών, γεγονότων σ' αυτούς.

Εν προκειμένω, με τον μοναδικό κύριο λόγο αναίρεσης κατά της 55/2005 απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Άρτας, που εκδόθηκε επί εφέσεως της αναιρεσείουσας κατά της 28/2004 απόφασης του Ειρηνοδικείου Βάλτου και την απέρριψε κατ' ουσίαν, η αναιρεσείουσα πλήττει την αναιρεσιβαλλομένη για παραβίαση κανόνων ουσιαστικού δικαίου και διδαγμάτων, κοινής πείρας, ως εκ του ότι, κατά την αναιρεσείουσα, "δεν έλαβε υπόψη κανένα από τα προσκομισθέντα με επίκληση έγγραφα" και έτσι δεν εξαφάνισε την εκκαλούμενη απόφαση του Ειρηνοδικείου Βάλτου, παρά το γεγονός ότι με την πρωτόδικη απόφαση υποχρεώθηκε εσφαλμένως να καταβάλει στον αναιρεσίβλητο τόκους, για το δήθεν δάνειο, από τις 6.10.2000, ήτοι από χρόνου προγενέστερου της επίδοσης της αγωγής, καθώς και του γεγονότος που προέκυπτε από τις άνω έγγραφες αποδείξεις, ότι, δηλαδή, ο σύζυγος αυτής (αναιρεσείουσας) δεν είχε εντολή να δηλώσει στον αναιρεσίβλητο, ως πληρεξούσιός της, ότι αυτή (αναιρεσείουσα) έλαβε από τον αναιρεσίβλητο, ως δάνειο, το ποσό των 1.100.000 δρχ.

στις 5.10.2000. Με το άνω περιεχόμενο ο λόγος αυτός είναι απαράδεκτος, διότι η αναιρεσείουσα, υπό την επίκληση πλημμέλειας της αναιρεσιβαλλομένης από το άρθρο 560 παρ. 1 ΚΠολΔ, στην πραγματικότητα πλήττει την εν λόγω απόφαση, απαραδέκτως κατά την ΚΠολΔ 561 παρ. 1, για κακή εκτίμηση των αποδείξεων, με αποτέλεσμα να δεχθεί το Πρωτοδικείο, εσφαλμένα κατά την αναιρεσείουσα, ότι η τελευταία έλαβε ως δάνειο από τον αναιρεσίβλητο το ποσό των δρχ. 1.100.000 που ήταν συμφωνημένα έντοκο από τις 6-10-2000.

Με τον πρώτο πρόσθετο λόγο αναίρεσης, η αναιρεσείουσα αιτιάται την αναιρεσιβαλλομένη για πλημμέλεια από τον αριθ. 560 αρ. 1 ΚΠολΔ, ήτοι για ευθεία παραβίαση των ΑΚ 173 και 200, τις οποίες δεν εφάρμοσε, καίτοι το ως Εφετείο δικάσαν Πολυμελές Πρωτοδικείο διεπίστωσε (πάντοτε κατά την αναιρεσείουσα) κενό στη φερόμενη ως καταρτισθείσα μεταξύ των διαδίκων σύμβαση δανείου και ιδίως στην εντολή που έδωσε η αναιρεσείουσα προς τον σύζυγό της ...

δια του υπ' αριθ. 1784/27-10-2000 πληρεξουσίου της συμβολαιογράφου Άρτας Ευαγγελίτσας Κιτσαντά. Ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος ως επί εσφαλμένης προϋποθέσεως στηριζόμενος, αφού από τις παραδοχές της αναιρεσιβαλλομένης, όπως αυτή επιτρεπτώς επισκοπείται από τον Άρειο Πάγο, (ΚπολΔ 561 παρ.2) δεν συνάγεται, αμέσως ή εμμέσως, ότι το Πολυμελές Πρωτοδικείο δέχθηκε την ύπαρξη κενού ή αμφιβολίας σχετικά με την ένδικη σύμβαση δανείου ή την εν λόγω εντολή της αναιρεσείουσας προς τον σύζυγό της και έτσι δεν κατέφυγε, ούτε ήταν υποχρεωμένο να καταφύγει, στις ΑΚ 173 και 200.

Κατά το μέρος του που ο ίδιος λόγος πλήττει την αναιρεσιβαλλομένη για κακή εκτίμηση των αποδείξεων είναι απαράδεκτος κατά την ΚΠολΔ 561 παρ. 1. Ο δεύτερος πρόσθετος λόγος αναίρεσης είναι απαράδεκτος, κατά την ΚΠολΔ 561 παρ. 1, διότι η αναιρεσείουσα, υπό την επίκληση πλημμέλειας της αναιρεσιβαλλομένης από τον αριθ. 1 της ΚΠολΔ 560, συνισταμένης στην παραβίαση των άρθρων 345 και 346 ΑΚ, στην πραγματικότητα πλήττει την εν λόγω απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου για κακή εκτίμηση των αποδείξεων, με αποτέλεσμα να δεχθεί την ύπαρξη συμφωνίας μεταξύ των διαδίκων να επιστραφεί το ποσό του δανείου εντόκως μέχρι τις 30-12-2002, ενώ, κατά την αναιρεσείουσα, αν το Δικαστήριο εκείνο εκτιμούσε σωστά τις αποδείξεις έπρεπε να μη δεχθεί την ύπαρξη συμφωνίας περί τόκων από της δόσεως του δανείου.

Με τους τρίτο και τέταρτο πρόσθετους λόγους η αναιρεσείουσα μέμφεται την αναιρεσιβαλλομένη για πλημμέλεια από τον αριθ. 1 της ΚΠολΔ 560, ήτοι για ευθεία παραβίαση των ΑΚ 293, 294, 345 και 346, γιατί επικύρωσε την εκκαλουμένη και κατά την διάταξή της περί καταβολής τόκου υπερημερίας από μέρους αυτής (αναιρεσείουσας) προς τον αναιρεσίβλητο και για το διάστημα από της επομένης της λήψεως του δανείου (6.10.2000) και μέχρι του συμφωνημένου χρόνου επιστροφής του (30-12-2002), παρότι δέχθηκε (η αναιρεσιβαλλόμενη) ότι το δάνειο κατεβλήθη από τον αναιρεσίβλητο στην αναιρεσείουσα τμηματικώς, ήτοι 400.000 δρχ.

στις 5.10.2000 και 800.000 δρχ. (εκ παραδρομής αντί του ορθού 700.000 δρχ.) στις 27-10-2000 (ενώ το Ειρηνοδικείο είχε δεχθεί ότι όλο το ποσό του δανείου, από δρχ. 1.100.000, είχε καταβληθεί στις 5-10-2000), αντί να την εξαφανίσει σχετικώς και στη συνέχεια να διατάξει την μέχρι της 30-12-2002 καταβολήν του ανωτάτου ορίου του συμβατικού μόνον τόκου (κατά δυο εκατοστιαίας μονάδας ελάσσονος του νομίμου τόκου υπερημερίας) επί κεφαλαίου 1.173.80 ευρώ από της 6.10.2000 και επί του υπολοίπου ποσού του δανείου από της 28.10.2000.

Οι λόγοι αυτοί είναι απορριπτέοι γιατί στηρίζονται σε εσφαλμένη προϋπόθεση, αφού, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφασή του, το Πολυμελές Πρωτοδικείο δεν ασχολήθηκε με την εκκληθείσα απόφαση κατά την διάταξή της περί τόκων και έτσι δεν διέλαβε στην αναιρεσιβαλλόμενη παραδοχές σχετικές με την ερμηνεία ή την εν προκειμένω εφαρμογή των ΑΚ 293, 294, 345 και 346, και τούτο γιατί έκρινε ότι όλοι οι λόγοι έφεσης έπλητταν μόνο τη διάταξη περί κεφαλαίου της εκκαλουμένης και ότι η τελευταία με το να υποχρεώσει την εναγομένη να καταβάλει στον ενάγοντα το ποσό του δανείου από 3.218,17 ευρώ, ανεξάρτητα αν το ποσό αυτό καταβλήθηκε εφ' άπαξ στις 5-10-2000, όπως δέχθηκε το Ειρηνοδικείο, ή τμηματικά όπως κατά τα άνω δέχθηκε το δικάσαν την έφεση, Πρωτοδικείο, ορθώς το νόμο ερμήνευσε και εφάρμοσε και "καλώς εκτίμησε τις αποδείξεις που τέθηκαν υπό την κρίση του και όλα τα αντίθετα υποστηριζόμενα με την κρινόμενη έφεση πρέπει να απορριφθούν ως αβάσιμα".

II. Κατά το άρθρο 559 αρ. 17 ΚπολΔ αναίρεση επιτρέπεται αν η ίδια απόφαση περιέχει αντιφατικές διατάξεις. Εντεύθεν συνάγεται, ότι η αντίφαση πρέπει να υπάρχει στο διατακτικό της απόφασης μεταξύ των διατάξεών της, έτσι ώστε λόγω των αντιφάσεων να καθίσταται αδύνατη η εκτέλεσή της. Επομένως, οι δεύτερος, τρίτος, και τέταρτος λόγοι αναίρεσης του δικογράφου των προσθέτων λόγων, όσον αφορά την αιτίασή τους, όπως εκτιμώνται, ότι υπάρχει η ανωτέρω αντίφαση μεταξύ της προσβαλλόμενης απόφασης και της επικυρωθείσης μ' αυτή πρωτόδικης απόφασης, ως προς την παραδοχή ορισμένων περιστατικών, ήτοι όσον αφορά τον χρόνο καταβολής του δανείου (άπαξ ή σε δύο δόσεις), που επιδρά (η αντίφαση αυτή) στην περί τόκων διάταξη της πρωτόδικης απόφασης πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη, γιατί η αιτίαση αυτή, σύμφωνα με όσα προεκτέθηκαν, δεν αποτελεί λόγο αναίρεσης από τον αριθ. 17 της ΚπολΔ 559, ο οποίος, μάλιστα, ως, λόγος αναίρεσης στις υποθέσεις Ειρηνοδικείου δεν προβλέπεται ως ένας από τους τέσσερις του άρθρου 560 ΚπολΔ (που αντιστοιχούν προς τους λόγους των αριθ. 1,2,4,5 και 7 του άρθρου 559 ΚπολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 12-7-2005 αίτηση και τους πρόσθετους λόγους αυτής, τους περιεχόμενους στο από 31.3.2007 δικόγραφο προσθέτων λόγων, της για αναίρεση της 55/2005 απόφασης του Πολυμελούς..., Πρωτοδικείου Άρτας. Και

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου, την οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων εκατόν εβδομήντα (1.170) ευρώ.-

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 4 Ιουλίου 2007. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 13 Ιουλίου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ