1774/2014 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1774 / 2014 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1774/2014

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

B2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Γιαννούλη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Νικόλαο Πάσσο, Νικόλαο Τρούσα Στυλιανή Γιαννούκου και Χαραλαμπία Σίμου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 8 Οκτωβρίου 2013, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη προκειμένου να αποφανθεί, για την αναψηλάφηση της 1261/2012 αποφάσεως του Αρείου Πάγου (Β2 Τμήματος), μετά την από 11/12/2012 αίτηση, μεταξύ:

Του αιτούντος: Κ. Φ. του Α., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Χρήστο Χριστακόπουλο και κατέθεσε προτάσεις. Της καθ' ης η αίτηση: Ανώνυμης Εταιρίας με την επωνυμία "ΤΕΧΝΗ ΚΑΙ ΤΕΧΝΙΚΗ Α.Ε.", που εδρεύει στο ... και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Βασίλειο Σπανουδάκη και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 30/4/2001 αγωγή προσώπου που δεν είναι διάδικος στην παρούσα δίκη, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Ηρακλείου και συνεκδικάστηκε με τις από 1/9//2004 (2) προσεπικλήσεις-παρεμπίπτουσες αγωγές της ήδη καθ' ης η αίτηση και την πρόσθετη παρέμβαση νομικού προσώπου που δεν είναι διάδικος στην παρούσα δίκη. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 123/2005 μη οριστική και 21/2006 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και η 37/2007 του Εφετείου Κρήτης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζήτησε η ήδη καθ' ης η αίτηση με την από 19/3/2007 αίτησή της επί της οποίας εκδόθηκε η 561/2009 απόφαση του Αρείου Πάγου που αναίρεσε μερικώς την 37/2007 απόφαση του Εφετείου Κρήτης και παρέπεμψε την υπόθεση ως προς το αναιρούμενο μέρος της προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Δικαστήριο συντιθέμενο από άλλους δικαστές.

Εκδόθηκε η 548/2011 απόφαση του Εφετείου Κρήτης, την αναίρεση της οποίας ζήτησε η ήδη καθ' ης η αίτηση με την από 12/10/2011 αίτησή της.

Εκδόθηκε η 1261/2012 απόφαση του Αρείου Πάγου, την αναψηλάφηση της οποίας ζητεί ο ως άνω αιτών με την από 11/12/2012 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω, εισηγητής δε ορίστηκε ο Αρεοπαγίτης Νικόλαος Τρούσας. Ο πληρεξούσιος του αιτούντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος της καθ' ης η αίτηση την απόρριψή της ως απαράδεκτης, αόριστης, μη νόμιμης και ουσιαστικά αβάσιμης, και καθένας την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά το άρθρο 544 αριθ. 7 του Κ. Πολ.Δ., αναψηλάφηση επιτρέπεται αν ο διάδικος που ζητεί την αναψηλάφηση βρήκε ή πήρε στην κατοχή του µετά την έκδοση της προσβαλλόµενης απόφασης νέα κρίσιµα έγγραφα, τα οποία δεν µπορούσε να προσκοµίσει εγκαίρως από ανώτερη βία ή γιατί τα κατακράτησε ο αντίδικος του ή τρίτος που είχε συνεννοηθεί µε τον αντίδικο του και των οποίων την ύπαρξη αγνοούσε, όπως αγνοούσε και την κατοχή τους από τον αντίδικο ή τον τρίτο κατά τη διάρκεια της δίκης.

Από τη διάταξη αυτή, που καθορίζει συµπλεκτικά τις προϋποθέσεις για τη θεµελίωση του πιο πάνω λόγου αναψηλάφησης, προκύπτει ότι το νέο έγγραφο, που βρήκε ή έλαβε στην κατοχή του ο ζητών την αναψηλάφηση, για να µπορεί να στηρίξει την αίτηση, πρέπει: α) να είναι νέο, δηλαδή να υπήρχε κατά το χρόνο της έκδοσης της προσβαλλόµενης απόφασης και να µην είχε προσκοµιστεί από τον αιτούντα την αναψηλάφηση ή τον αντίδικό του β) να είναι κρίσιµο, µε την έννοια ότι από το έγγραφο αυτό προκύπτει απόδειξη η ανταπόδειξη ουσιώδους πραγµατικού ισχυρισµού που είχε προβληθεί στη διεξαχθείσα δίκη, ώστε να καθίσταται εµφανές ότι η προσβαλλόµενη απόφαση είναι εσφαλµένη και θα µπορούσε να εκδοθεί διαφορετική απόφαση υπέρ του ζητούντος την αναψηλάφηση αν το έγγραφο είχε τεθεί υπόψη του δικαστηρίου και γ) η µη έγκαιρη προσκοµιδή του να οφείλεται σε ανώτερη βία ή σε παρακράτηση του από τον αντίδικο του αιτούντος ή τρίτο σε συνεννόηση µε τον τελευταίο.

Εξάλλου, ανώτερη βία, από την οποία ήταν αδύνατη η έγκαιρη προσκοµιδή των νέων κρίσιµων εγγράφων, συνιστά, κατά την έννοια της ως άνω διατάξεως, κάθε γεγονός τυχερό και απρόβλεπτο το οποίο υπό τις συγκεκριµένες συνθήκες δεν µπορούσε να αποτραπεί ούτε µε µέτρα άκρας επιµέλειας και συνέσεως. Στην προκείµενη περίπτωση από τα διαδικαστικά έγγραφα προκύπτουν τα εξής Επί της από 22-6-2004 (αρ.

καταθ. ΓΑ 2715/ΕΓ/87/2004) αγωγής του Χ. Τ., ενώπιον του Μονοµελούς Πρωτοδικείου Ηρακλείου, κατά της ανώνυµης εταιρείας µε την επωνυµία "ΤΕΧΝΗ και ΤΕΧΝΙΚΗ Α.Ε.", περί επιδικάσεως χρηµατικής ικανοποιήσεως, λόγω ηθικής βλάβης, από την παράνοµη και υπαίτια συµπεριφορά της εναγοµένης εταιρείας, συνισταµένης στη µη τήρηση εκ µέρους της των αναγκαίων µέτρων ασφαλείας στο χώρο του εις αυτή αναφερόµενου έργου της (κατασκευή ξενοδοχείου στην περιοχή Χερσονήσου ...), στο οποίο αυτός εργαζόταν στην κατασκευή επιχρισµάτων, που είχε ως αποτέλεσµα τον σοβαρό τραυµατισµό του, η εναγοµένη άσκησε κατά του Κ.

Φ., ως υπεργολάβου του τµήµατος του έργου που αφορούσε την κατασκευή των επιχρισµάτων και εργοδότη του ενάγοντος (Χ. Τ.), την από 1-9-2004 µε αριθµ. καταθ. ΓΑ 3942/ΕΓ/128/2004 προσεπίκληση και παρεµπίπτουσα αγωγή, µε αίτηµα να υποχρεωθεί ο αντίδικος της (Κ. Φ.) να της καταβάλει όποιο ποσό υποχρεωθεί η ίδια να καταβάλει στον ενάγοντα Χ.

Τ.. Επίσης, η ίδια εναγοµένη "ΤΕΧΝΗ και ΤΕΧΝΙΚΗ Α.Ε." άσκησε στο ίδιο Δικαστήριο (Μον. Πρωτοδικείο) κατά της ασφαλιστικής εταιρείας µε την επωνυµία "METROLlFE ΑΕΓΑ" την από 1-9-2004 µε αριθµ. καταθ. ΓΑ 3943/ΕΓ/129/2004 προσεπίκληση και παρεµπίπτουσα αγωγή, µε αίτηµα να υποχρεωθεί ο ασφαλιστική εταιρεία, µε βάση τη µεταξύ τους ασφαλιστική σύµβαση, να της καταβάλει όποιο ποσό υποχρεωθεί η ίδια να καταβάλει στον ενάγοντα Χ.

Τ.. Η αγωγή, η προσεπίκληση και παρεµπίπτουσα αγωγή αποζηµιώσεως κατά του Κ. Φ. καθώς και η προσεπίκληση και παρεµπίπτουσα αγωγή αποζηµιώσεως κατά της ασφαλιστικής εταιρείας "METROLlFE" συνεκδικάσθηκαν αντιµωλία των διαδίκων και το Πρωτοβάθµιο Δικαστήριο µε την 21/2006 απόφασή του, αφού δέχθηκε σχέση πρόστησης µεταξύ της εναγοµένης α.ε.

και του υπεργολάβου Κ. Φ. και αντικειµενική ευθύνη της προστήσασας, δέχθηκε εν µέρει την αγωγή και επιδίκασε στον ενάγοντα Χ. Τ. το ποσό των 80.000 ευρώ για την ικανοποίηση της ηθικής βλάβης που υπέστη από το εν λόγω εργατικό ατύχηµα, δέχθηκε, επίσης, την προσεπίκληση και παρεµπίπτουσα αγωγή εις βάρος της ασφαλιστικής εταιρείας, ενώ απέρριψε ως κατ' ουσίαν αβάσιµη την ως άνω προσεπίκληση και την ενωµένη µ' αυτή αγωγή αποζηµιώσεως της εναγοµένης (ΤΕΧΝΗ ΚΑΙ ΤΕΧΝΙΚΗ Α.Ε.) κατά του Κ.

Φ. (υπεργολάβου), µε τη σκέψη ότι "δεν αποδείχθηκε ότι ο τελευταίος ανέλαβε µε σχετική µεταξύ τους συµφωνία αποκλειστικά την ευθύνη για το ένδικο ατύχηµα". Η έφεση και οι πρόσθετοι λόγοι εφέσεως που άσκησε η εναγοµένη εταιρεία "ΤΕΧΝΗ ΚΑΙ ΤΕΧΝΙΚΗ Α.Ε." απορρίφθηκαν από το Εφετείο Κρήτης µε την 37/2007 απόφασή του.

Κατά της αποφάσεως αυτής του Εφετείου η εναγοµένη άσκησε αίτηση αναιρέσεως µόνο κατά του υπεργολάβου Κ. Φ. και ο Άρειος Πάγος µε την 561/2009 απόφαση του δέχθηκε ότι, µε το να απορρίψει το Εφετείο ως ουσιαστικά αβάσιµη την από 1/9/2004 προσεπίκληση και την ενωµένη σ' αυτήν αγωγή αποζηµιώσεως από αναγωγή του αναιρεσιβλήτου αν και δέχθηκε ότι (α) ο υπεργολάβος του έργου, Κ.

Φ. και η αναιρεσείουσα "ΤΕΧΝΗ ΚΑΙ ΤΕΧΝΙΚΗ Α.Ε." είναι υπεύθυνοι για το ατύχηµα, αφού επέτρεψαν στον παθόντα να χειρίζεται τη µηχανή επιχρισµάτων (εκτοξευτή), χωρίς την ανάλογη εµπειρία και δεν του χορήγησαν οµµατοϋάλια, παραβίασε την ουσιαστικού δικαίου διάταξη του άρθρου 927 Α. Κ. και αυτό γιατί, "ανεξάρτητα από το ότι δεν είχε αποδειχθεί, κατά τις παραδοχές του, η προαναφερόµενη και από την αναιρεσείουσα επικληθείσα ειδική συµφωνία µεταξύ των εδώ διαδίκων για αποκλειστική ευθύνη του αναιρεσιβλήτου, τούτο δεν καθιστούσε µη εφαρµόσιµη την πράγµατι εφαρµοστέα, µε βάση τις παραδοχές του, διάταξη του άρθρου 927 ΑΚ, κατά την οποία η αναιρεσείουσα είχε δικαίωµα αναγωγής κατά του αναιρεσιβλήτου ως συνυποχρέου από την ως άνω αδικοπραξία, για την περίπτωση κατά την οποία ήθελε υποχρεωθεί να καταβάλει στον παθόντα αποζηµίωση και ως εκ τούτου θα έπρεπε να προσδιοριστεί από το Εφετείο το µέτρο της µεταξύ τους ευθύνης µε βάση τα κριτήρια της εν λόγω διατάξεως, κατά το σχετικό επίσης εµπεριεχόµενο στην προαναφερόµενη ένδικη προσεπίκληση και ενωµένη σ' αυτήν αγωγή αποζηµιώσεως από αναγωγή αίτηµα" και περαιτέρω δέχθηκε (β) ότι µεταξύ της αναιρεσείουσας (εργολήπτριας) και του αναιρεσίβλητου (υπεργολάβου) υπήρχε σχέση προστήσεως, δεδοµένου ότι η εργολήπτρια εταιρεία ως έχουσα την ευθύνη της τηρήσεως των απαραίτητων µέτρων ασφαλείας σύµφωνα µε την από 14/7/2000 σύµβαση εργολαβίας, διατηρούσε το δικαίωµα διεύθυνσης και επίβλεψης εκτέλεσης του έργου από τον αναιρεσίβλητο υπεργολάβο µε παροχή δεσµευτικών γι' αυτόν εντολών και οδηγιών.

Κατόπιν αυτών έγινε δεκτός (µε την 561/2009 απόφαση του Αρείου Πάγου) ο µοναδικός λόγος αναιρέσεως, από το άρθρο 559 αρ. 1 Κ.Πολ.Δ και αναιρέθηκε η προσβαλλόµενη απόφαση (37/2007), κατά το µέρος µε το οποίο απορρίφθηκαν κατ' ουσίαν η από 20/3/2006 έφεση της αναιρεσείουσας, καθώς και οι πρόσθετοι λόγοι εφέσεως που ασκήθηκαν από την ίδια, "καθόσον αυτοί (έφεση και πρόσθετοι λόγοι εφέσεως) απευθύνονταν κατά του δεύτερου σ' αυτές εφεσίβλητου και ήδη αναιρεσίβλητου (Κ.

Φ.) και αφορούσαν την ως άνω εκ µέρους της αναιρεσείουσας ασκηθείσα ένδικη από 1/9/2004 προσεπίκληση του αναιρεσίβλητου και την ενωµένη σ' αυτήν αγωγή αποζηµιώσεως (από αναγωγή)". Στη συνέχεια το δικαστήριο της παραποµπής, µε την 548/2011 απόφασή του απέρριψε την προσεπίκληση και την ενωµένη µε αυτή αγωγή αποζηµιώσεως (από αναγωγή) κατά του Κ.

Φ. ως µη νόµιµη, διότι η παρεµπιπτόντως ενάγουσα "δεν αποδέχεται στο δικόγραφό της και τη δική της συνυπαιτιότητα .... και υποστηρίζει ... ότι αποκλειστικά υπαίτιος είναι ο παρεµπιπτόντως εναγόµενος.." Κατά της αποφάσεως αυτής του Εφετείου η εναγοµένη άσκησε αίτηση αναιρέσεως και ο Άρειος Πάγος µε την 1261/2012 απόφαση του δέχθηκε ότι το Εφετείο µε την πιο πάνω κρίση του δεν συµµορφώθηκε προς την αναιρετική απόφαση (561/2009), που έκρινε ότι, με βάση τις παραδοχές του Εφετείου, η απόφαση του οποίου αναιρέθηκε εν μέρει, ήταν εφαρμοστέα η διάταξη του άρθρου 927 ΑΚ, κατά την οποία η αναιρεσείουσα είχε δικαίωμα αναγωγής κατά του αναιρεσίβλητου ως συνυποχρέου από την ως άνω αδικοπραξία.

Τούτο δε γιατί, σύμφωνα με τις παραδοχές της αποφάσεως που αναιρέθηκε, η ευθύνη της τότε και τώρα αναιρεσείουσας, ως εργολήπτριας ήταν και αντικειμενική ως προστήσασα τον υπεργολάβο και ήδη αναιρεσίβλητο στην εκτέλεση του επιμέρους ως άνω έργου και ως εκ τούτου δεν ήταν αναγκαίο να αναφέρει στην προσεπίκληση ότι αποδέχεται και τη δική της συνυπαιτιότητα.

Ακολούθως, ο Άρειος Πάγος, αφού δέχθηκε τους λόγους αναιρέσεως, τον πρώτο από το άρθρο 559 αρ. 18 Κ.Πολ.Δ. και τον δεύτερο από το άρθρο 559 αρ. 1 του ίδιου Κώδικα, με τον οποίο η αναιρεσείουσα καταλόγισε στο Εφετείο πλημμέλεια για την απόρριψη ως μη νόμιμης της προσεπικλήσεως και της ενωμένης αγωγής αποζημιώσεως, στην οποία ανέφερε, εκτός των άλλων, ότι υπέχει αντικειμενική ευθύνη, ως προστήσασα τον συνυπαίτιο προσεπικαλούμενο, αναίρεσε την προσβαλλόμενη απόφαση κατά το κεφάλαιο που απέρριψε την προσεπίκληση και την ενωμένη με αυτή παρεμπίπτουσα αγωγή αποζημιώσεως από αναγωγή, κράτησε την υπόθεση και αφού έκρινε νόμιμη την προσεπίκληση - παρεμπίπτουσα αγωγή, ως στηριζόμενη στις διατάξεις των άρθρων 914, 681, 688 -691, 698, 922, 926 , 927, 932 και 341 ΑΚ, στη συνέχεια ερεύνησε κατ' ουσίαν τους λόγους εφέσεως και τους πρόσθετους λόγους εφέσεως που αναφέρονται στο αναιρεθέν κεφάλαιο και δέχθηκε όσα θα εκτεθούν πιο κάτω.

Εξάλλου, το Εφετείο Κρήτης με την 37/2007 (αρχικώς αναιρεθείσα) απόφασή του δικάζοντας την έφεση και τους πρόσθετους λόγους εφέσεως της εναγομένης ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "ΤΕΧΝΗ ΚΑΙ ΤΕΧΝΙΚΗ Α.Ε." κατά της πρωτόδικης αποφάσεως, με την οποία έγινε εν μέρει δεκτή η αγωγή του Χ. Τ., για επιδίκαση σ' αυτόν χρηματικής ικανοποιήσεως, λόγω ηθικής βλάβης από το εργατικό ατύχημα που αυτός υπέστη δέχθηκε, κατά τα μη αναιρεθέντα κεφάλαιά της, ότι, εκτός από την εναγομένη εργολήπτρια του έργου, υπεύθυνος για το εργατικό ατύχημα που συνέβη στις 27/7/2001 στον Χ.

Τ., [έπαθε αμφοτερόπλευρο έγκαυμα κερατοειδούς με οπτική δεξιότητα δεξιού ματιού 4/10 και αριστερού 1/10, όταν επιχείρησε να αποφράξει το σωλήνα της μηχανής επιχρισμάτων την οποία χειριζόταν, χωρίς να έχει την ανάλογη εμπειρία και χωρίς να φορά ομματοϋάλια, με αποτέλεσμα ο υπό πίεση ευρισκόμενος ασβέστης να εκτοξευθεί προς το πρόσωπο του και κυρίως στα μάτια του και να εισέλθει σ' αυτά], ο οποίος εργαζόταν στο έργο που είχε αναθέσει η εργολήπτρια εταιρεία με την επωνυμία "ΤΕΧΝΗ και ΤΕΧΝΙΚΗ Α.Ε." στον υπεργολάβο Κ.

Φ., ως χειριστής της μηχανής επιχρισμάτων, ήταν και ο υπεργολάβος Κ. Φ., αφού επέτρεψε στον παθόντα να χειρίζεται τη μηχανή επιχρισμάτων (εκτοξευτή) χωρίς να έχει την ανάλογη εμπειρία και δεν του χορήγησε ομματοϋάλια, κατά παράβαση των άρθρων 46 και 104 του Π.δ. 1073/1981 "περί μέτρων ασφαλείας κατά την εκτέλεση των οικοδομικών εργασιών".

Ακόμη, δέχθηκε (το Εφετείο) "ότι μεταξύ της εργολήπτριας εταιρείας και του υπεργολάβου υπήρχε σχέση προστήσεως, δεδομένου ότι η εργολήπτρια εταιρεία (εναγομένη) ως έχουσα την ευθύνη της τηρήσεως των απαραίτητων μέτρων ασφαλείας σύμφωνα με την ... από 14/7/2000 σύμβαση εργολαβίας διατηρούσε το δικαίωμα διεύθυνσης και επίβλεψης εκτέλεσης του έργου από τον υπεργολάβο με παροχή δεσμευτικών για τον υπεργολάβο εντολών και οδηγιών, ότι συμφωνία μεταξύ της εργολάβου εταιρείας και του υπεργολάβου περί αποκλειστικής ευθύνης του υπεργολάβου για οποιοδήποτε ατύχημα εργαζομένου στο έργο δεν αποδείχθηκε ... " ενώ η από 8/10/2001 έγγραφη συμφωνία που επικαλείται η εργολήπτρια εταιρεία συνήφθη δύο και πλέον μήνες μετά το ατύχημα και αφορά την από εκείνη τη χρονολογία και εφεξής εκτέλεση των εργασιών που ανέλαβε να εκτελέσει ο υπεργολάβος και ότι συνυπαίτιος για το επισυμβάν εργατικό ατύχημα είναι και ο ίδιος ο παθών (κατά ποσοστό 40%) και ότι πρέπει να επιδικασθεί σ' αυτόν ως χρηματική ικανοποίηση για την ηθική βλάβη που υπέστη από το ατύχημα το ποσό των 80.000 ευρώ.

Περαιτέρω, ο Άρειος Πάγος με την 1261/2012 απόφασή του, αφού αναίρεσε εν μέρει την προσβαλλόμενη απόφαση, ερεύνησε κατ' ουσίαν την υπόθεση, όπως προαναφέρθηκε, και δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν, σε σχέση με το αναιρεθέν κεφάλαιο, τα ακόλουθα: "Η εναγομένη της κύριας αγωγής, παρεμπιπτόντως ενάγουσα και ήδη εκκαλούσα ανώνυμη εταιρεία με την επωνυμία "ΤΕΧΝΗ και ΤΕΧΝΙΚΗ Α.Ε.", που ανέλαβε, με την από 14/7/2000 σύμβαση εργολαβίας που συνήψε με την ανώνυμη εταιρεία με την επωνυμία "ΤΕΑΒΑΕ" την κατασκευή ξενοδοχείου στην περιοχή του Δήμου Χερσονήσου ..., στη συνέχεια ανέθεσε την κατασκευή των επιχρισμάτων στον υπεργολάβο Κ.

Φ. (παρεμπιπτόντως εναγόμενο), ο οποίος προσέλαβε και απασχολούσε στο ως άνω έργο, τον Χ. Τ., ενάγοντα της κύριας αγωγής και εφεσίβλητο, ως χειριστή της μηχανής επιχρισμάτων ("εκτοξευτή"), ο οποίος υπέστη εργατικό ατύχημα οφειλόμενο σε υπαιτιότητα του υπεργολάβου. Μεταξύ εργολήπτριας και υπεργολάβου, υπήρχε σχέση προστήσεως, καθόσον η πρώτη διατηρούσε έναντι του δεύτερου το δικαίωμα διεύθυνσης και επίβλεψης του έργου της κατασκευής των επιχρισμάτων, με παροχή δεσμευτικών για τον υπεργολάβο οδηγιών και εντολών και ως εκ τούτου η παρεμπιτπόντως ενάγουσα, η οποία ευθύνεται αντικειμενικά, λόγω της προστήσεως και η οποία υποχρεώθηκε να καταβάλει στον ενάγοντα της κύριας αγωγής το ποσό των 80.000 ευρώ, ως χρηματική ικανοποίηση για την ηθική βλάβη που αυτός υπέστη από το ως άνω εργατικό ατύχημα, έχει εξ αναγωγής αξίωση κατά του συνυποχρέου και ευθυνόμενου από πταίσμα, παρεμπιπτόντως εναγομένου, για ολόκληρο το ποσό που αυτή θα καταβάλει στον παθόντα της κύριας αγωγής, λόγω της αντικειμενικής της ευθύνης, ως προστήσασα, και της υποκειμενικής ευθύνης του προστηθέντος, σύμφωνα µε την ερευνώµενη κατ' ουσίαν βάση της παρεµπίπτουσας αγωγής αποζηµιώσεως.

Ο προβαλλόµενος από τον παρεµπιπτόντως εναγόµενο - εφεσίβλητο ισχυρισµός, προς αντίκρουση της εφέσεως (άρθρο 527 περ. 1 Κ.Πολ.Δ) ότι η εκκαλούσα έχει εκχωρήσει την εξ αναγωγής απαίτηση της στην ασφαλιστική εταιρεία µε την επωνυµία "METROLlFE ΑΕΓΑ" είναι αβάσιµος, καθόσον δεν προκύπτει από κάποιο αποδεικτικό στοιχείο, ενώ το προσκοµιζόµενο έντυπο της "ΦΟΙΝΙΞ METROLlFE ΕΜΠΟΡΙΚΗ" ("απόδειξη ευρώ 81.379,76 ευρώ") το οποίο είναι ασυµπλήρωτο, χωρίς υπογραφές και ηµεροµηνία, αποτελεί σχέδιο και όχι σύµβαση εκχωρήσεως της ένδικης απαιτήσεως." Ο αιτών ισχυρίζεται µε την υπό κρίση αίτηση αναψηλάφησης, ότι µετά την έκδοση της προσβαλλόµενης απόφασης 1261/2012 του Αρείου Πάγου, πήρε στην κατοχή του κρίσιµο έγγραφο ήτοι την από 10-9-2007 εξοφλητική απόδειξη της ασφαλιστικής εταιρείας "ΦΟΙΝΙΞ METROLlFE ΕΜΠΟΡΙΚΗ Α.Ε.Α.Ε." (που σήµερα έχει την επωνυµία "GROURAMA ΦΟΙΝΙΞ Ασφαλιστική", πρώην "METROLlFE Α.Ε.Γ.Α." ....

από την οποία προκύπτει ότι η ασφαλιστική εταιρεία METROLlFE κατέβαλε στην καθής το ποσό των 81.946,62 ευρώ εις εξόφληση του ασφαλιστηρίου συµβολαίου 22001471 (αρ. ζηµίας 30055) που κάλυπτε το επίδικο εργατικό ατύχηµα και ως εκ τούτου η καθής δεν νοµιµοποιείτο ενεργητικά να αναζητήσει από αυτόν οποιοδήποτε ποσό υποχρεωθεί να καταβάλει στον παθόντα εκ του εργατικού ατυχήµατος Χ.

Τ., για το λόγο ότι µε την είσπραξη του ασφαλίσµατος από την ασφαλιστική εταιρεία έχει εκ του νόµου εκχωρηθεί στην τελευταία οποιαδήποτε απαίτηση της καθής εναντίον του από το επίδικο ατύχηµα. Σχετικά με τον ισχυρισμό αυτό, που αποτελεί το μοναδικό λόγο αναφηλάφησης, προκύπτουν τα εξής: Ο αιτών µε τις από 27-1-2009 προτάσεις του ενώπιον του Αρείου Πάγου, κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αναιρέσεως της καθής κατά της 37/2007 απόφασης του Εφετείου Κρήτης, που έλαβε χώρα στις 27-1-2009 (επί της οποίας εκδόθηκε η απόφαση Α.Π. 561/2009), που προσκοµίζονται σε ακριβές φωτοαντίγραφο που επικυρώνει ο πληρεξούσιος δικηγόρος του Χρήστος Χριστακόπουλος, εκθέτει ότι η καθής "εργολάβος εταιρεία είχε ασφαλίσει το έργο στην ασφαλιστική εταιρεία µε την επωνυµία "METROLIFE ΑΕΓΑ" δυνάµει του υπ' αριθµ. 22001471 ασφαλιστηρίου συµβολαίου της για αστική ευθύνη από ατυχήµατα στην κατασκευή του έργου για το διάστηµα από 24-7-2001 µέχρι 24-5-2002 ..... (ότι η καθής) έχει ήδη ικανοποιηθεί από την "METROLIFE ΑΕ" (σελ. 5 προτάσεων) και, ακόµη, ότι "Σε κάθε περίπτωση η αναιρεσείουσα εταιρεία "ΤΕΧΝΗ ΚΑΙ ΤΕΧΝΙΚΗ Α.Ε." δεν νοµιµοποιείται ενεργητικά να ζητήσει την εφαρµογή του άρθρου 927 Α.Κ., διότι η καταβολή προς τον αρχικό δικαιούχο - ζηµιωθέντα Χ.

Τ. δεν έχει γίνει από την ίδια, αλλά από την ασφαλιστική εταιρεία "METROLlFE Α.Ε.Γ.Α.", µε τρόπο ώστε η εδώ αναιρεσείουσα έχει αποξενωθεί οριστικά από κάθε παρούσα ή µέλλουσα υποχρέωση καταβολής". Ενόψει των ανωτέρω, αποδεικνύεται ότι ο αιτών γνώριζε ότι είχε γίνει η καταβολή του ασφαλίσµατος από την ασφαλιστική εταιρεία στην καθής και, προδήλως, ότι εκδόθηκε για την καταβολή αυτή σχετικό έγγραφο, ήτοι η επικαλούµενη τώρα απόδειξη καταβολής 81.946, 62 ευρώ.

Το έγγραφο αυτό, ο αιτών αν κατέβαλε την στοιχειώδη επιµέλεια και προσοχή του µέσου επιµελή και συνετού ανθρώπου, θα µπορούσε να προσκοµίσει και ενώπιον του Αρείου Πάγου κατά την κατ' ουσία έρευνα της υποθέσεως, στη δίκη επί της οποία εκδόθηκε η προσβαλλόµενη απόφαση (1261/2012). Εποµένως, αφού ο αιτών οπωσδήποτε γνώριζε την ύπαρξη του εγγράφου αυτού (εξοφλητικής απόδειξης) που τώρα επικαλείται, µπορούσε να το ζητήσει από την κάτοχό του (ασφαλιστική εταιρεία ή καθής) ακόμη και µε τη διαδικασία επιδείξεως εγγράφων.

Συνεπώς, η µη έγκαιρη προσκοµιδή του δεν οφείλεται σε ανώτερη βία, µε την έννοια που προαναφέρθηκε. Πέραν των ανωτέρω, ισχυρισµός περί υποκαταστάσεως της ασφαλιστικής εταιρείας στα δικαιώματα της καθής δεν προτάθηκε στη δίκη επί της οποία εκδόθηκε η προσβαλλόµενη απόφαση, παρά µόνο ισχυρισµός για συµβατική εκχώρηση της απαιτήσεως της καθής προς την ασφαλιστική εταιρεία, ο οποίος ερευνήθηκε από το Δικαστήριο και απορρίφθηκε ως ουσιαστικά αβάσιµος.

Με βάση τα ανωτέρω, αφού δεν αποδείχθηκε ο επικαλούμενος για την εφαρμογή του άρθρου 544 αρ. 7 ΚΠολΔ λόγος, η κρινόµενη αίτηση αναψηλάφησης πρέπει ν'απορριφθεί ως αβάσιµη κατ' ουσίαν, και να καταδικαστεί ο αιτών στη δικαστική δαπάνη, όπως στο διατακτικό. Σύμφωνα με το άρθ. 495 § 4 ΚΠολΔ, όπως η παράγραφος αυτή προστέθηκε με το άρθ. 12 § 2 ν. 4055/1912 και ισχύει από 2-4-2012, εκείνος που ασκεί το ένδικο μέσο της έφεσης, της αναίρεσης και της αναψηλάφησης υποχρεούται να καταθέσει παράβολο ποσού 200, 300 και 400 ευρώ αντίστοιχα, το οποίο επισυνάπτεται στην έκθεση που συντάσσει ο γραμματέας, διαφορετικά (σε περίπτωση δηλ.

μη κατάθεσης του αντίστοιχου παραβόλου) το ένδικο μέσο απορρίπτεται ως απαράδεκτο, η υποχρέωση, όμως, αυτή δεν ισχύει, μεταξύ άλλων, για τις διαφορές του άρθ. 663 ΚΠολΔ (εργατικές διαφορές, στις οποίες περιλαμβάνεται και η αξίωση για χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης παθόντος σε εργατικό ατύχημα οφειλόμενο σε πταίσμα του εργοδότη και των προστηθέντων του, αφού πρόκειται για αδικοπραξία που τελέσθηκε εξ αφορμής της εργασίας).

Στην προκειμένη περίπτωση ο αιτών, αν και δεν υπεχρεούτο, από παραδρομή κατέθεσε, για το παραδεκτό της ασκηθείσας απ' αυτόν ένδικης αίτησης αναψηλάφησης, παράβολο ποσού 400 ευρώ, όπως προκύπτει από την βεβαίωση της αρμόδιας γραμματέως στην συνταχθείσα απ' αυτήν σχετική έκθεση κατάθεσης του ενδίκου αυτού μέσου, και επομένως πρέπει να διαταχθεί η επιστροφή του σ' αυτόν.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 11-12-2012 αίτηση του Κ. Φ. για αναψηλάφηση της 1261/2012 αποφάσεως του Αρείου Πάγου. Διατάσσει την επιστροφή στον αιτούντα του παραβόλου (με αριθ. 13373028/14-12-2012, ποσού 400 ευρώ).

Καταδικάζει τον αιτούντα στα δικαστικά έξοδα της καθής η αίτηση αναψηλάφησης, τα οποία ορίζει σε χίλια οκτακόσια (1800) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 13 Δεκεμβρίου 2013.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 8 Σεπτεμβρίου 2014.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ