1774/2012 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1774 / 2012 (Β1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Περίληψη:

Άρθ. 55 ΠΔ 410/1988. Οι υπάλληλοι του ν.π.δ.δ. «Οργανισμός Ασφάλισης Ελευθέρων Επαγγελματιών» απολυόμενοι λόγω καταγγελίας για σωματική ή πνευματική ανικανότητα, εφόσον δεν είναι ασφαλισμένοι στο Δημόσιο και δεν δικαιούνται σύνταξης από δική τους υπηρεσία, λαμβάνουν πλήρη αποζημίωση απόλυσης κατά την παρ. 1 του άρθ. 55 ΠΔ 410/1988.

Αριθμός 1774/2012

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β1' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Ζιάκα, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Βαρβάρα Κριτσωτάκη, Ανδρέα Δουλγεράκη, Νικόλαο Πάσσο και Δημήτριο Κόμη, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 20 Νοεμβρίου 2012, με την παρουσία και του γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: ΝΠΔΔ με την επωνυμία "ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΩΝ - ΟΑΕΕ", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Βασιλική Μούτσου.

Της αναιρεσίβλητης: Β. Α. του Κ., κατοίκου ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Βασίλειο Ασημακόπουλο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 16-7-2007 αγωγή της ήδη αναιρεσίβλητης, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 141/2008 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 1448/2011 του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί το αναιρεσείον με την από 12-12-2011 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Νικόλαος Πάσσος διάβασε την από 29-10-2012 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης.

Η πληρεξούσια του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος της αναιρεσίβλητης την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Με το άρθ. 55 ΠΔ 410/1988 "Κωδικοποίηση σε ενιαίο κείμενο των διατάξεων της κείμενης νομοθεσίας που αφορούν το προσωπικό με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου του Δημοσίου, των Οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοίκησης και των λοιπών Νομικών Προσώπων Δημοσίου Δικαίου" ορίζεται ότι: "§1. Με την επιφύλαξη των διατάξεων των παραγράφων 3 και 4 του άρθρου αυτού, η αποζημίωση λόγω απόλυσης ή καταγγελίας της σύμβασης εργασίας από την υπηρεσία καθορίζεται ως εξής:

α) Για το προσωπικό που έχει συνεχή υπηρεσία από ένα έτος μέχρι τρία έτη οι αποδοχές ενός μήνα, πάνω από τρία και μέχρι έξι έτη οι αποδοχές δύο μηνών, πάνω από έξι και μέχρι οκτώ έτη οι αποδοχές τριών μηνών και πάνω από οκτώ και μέχρι δέκα έτη οι αποδοχές τεσσάρων μηνών β) Για κάθε συμπληρωμένο έτος υπηρεσίας μετά τα δέκα και μέχρι τριάντα έτη, η πιο πάνω αποζημίωση προσαυξάνεται με το ποσό των αποδοχών ενός μήνα ...

§3. Στο προσωπικό του Κεφαλαίου αυτού που υπάγεται για τη χορήγηση σύνταξης στην ασφάλιση του Δημοσίου και απολύεται σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 49, 50 και 51, εφόσον κατά τον χρόνο της απόλυσης δικαιούται σύνταξης από δική του υπηρεσία από το Δημόσιο, δεν καταβάλλεται η αποζημίωση που ορίζεται από την παράγραφο 1 ...

§4. Το προσωπικό του Δημοσίου και των ΝΠΔΔ που δεν υπάγεται για τη χορήγηση σύνταξης στην ασφάλιση του Δημοσίου, όταν συμπληρώσει τις προϋποθέσεις για τη λήψη πλήρους σύνταξης γήρατος, μπορεί να αποχωρεί από την υπηρεσία λαμβάνοντας το επικουρικά ασφαλισμένο το 40% και το μη επικουρικά ασφαλισμένο το 50% της αποζημίωσης που ορίζεται από την παράγραφο 1 του άρθρου αυτού:

Στο προσωπικό αυτό που απολύεται σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 49, 50, 51, 52 και 53, εφόσον κατά το χρόνο απόλυσης δικαιούται σύνταξης από δική του υπηρεσία, καταβάλλεται αποζημίωση ίση με το μισό από αυτήν που ορίζεται στην παράγραφο 1 του άρθρου αυτού, με εξαίρεση τις περιπτώσεις α, β και γ της παραγράφου 1 του άρθρου 53, για τις οποίες δεν οφείλεται καμιά αποζημίωση.

Της ίδιας αποζημίωσης και με τις ίδιες προϋποθέσεις δικαιούται και το προσωπικό που απολύεται σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 13". Από τις διατάξεις αυτές συνάγεται ότι το προσωπικό του Δημοσίου και των ΝΠΔΔ που δεν υπάγεται για την χορήγηση σύνταξης στην ασφάλιση του Δημοσίου, όταν απολυθεί σύμφωνα με το άρθ. 51 του ΠΔ 410/1988 για σωματική ή πνευματική ανικανότητα, δικαιούται καταρχήν ολόκληρη την αποζημίωση του άρθ. 55§1, και μόνο κατ' εξαίρεση δικαιούται την μισή αποζημίωση, όταν κατά τον χρόνο της απόλυσης δικαιούται σύνταξη από δική του υπηρεσία, ενώ όταν κατά τον χρόνο της απόλυσης ο εργαζόμενος δεν δικαιούται σύνταξη από δική του υπηρεσία, εφαρμόζονται οι γενικές διατάξεις της παρ. 1 του άρθ. 55 και του καταβάλλεται ολόκληρο το ποσό της αποζημίωσης.

Τέλος, οι περιπτώσεις, κατά τις οποίες δεν καταβάλλεται καθόλου αποζημίωση αναφέρονται ρητά και περιοριστικά στο άρθ. 55§4 ΠΔ 410/1988, είναι δηλ. οι προβλεπόμενες στις περιπτώσεις α, β και γ του άρθ. 53§1.

Στην προκειμένη περίπτωση το Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών, κρίνοντας σε δεύτερο βαθμό επί αγωγής της ήδη αναιρεσίβλητης κατά του τώρα αναιρεσείοντος ΝΠΔΔ με την επωνυμία "Οργανισμός Ασφάλισης Ελευθέρων Επαγγελματιών" με αντικείμενο την καταβολή της νόμιμης αποζημίωσης λόγω απόλυσής της για σωματική ανικανότητα, με την προσβαλλομένη 1448/2011 απόφασή του και όπως απ' αυτήν προκύπτει δέχθηκε, ότι η αναιρεσίβλητη ενάγουσα προσλήφθηκε την 2-5-1991 από τον αναιρεσείοντα εναγόμενο Οργανισμό για να εργασθεί ως επιμελήτρια εισπράξεων, αρχικά με σύμβαση έργου, που ανανεωνόταν διαδοχικά, ενώ από 2-7-2001 κατατάχθηκε σε προσωποπαγή θέση με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου και οι συμβάσεις της μετατράπηκαν σε μία ενιαία σύμβαση εργασίας αορίστου χρόνου, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθ. 17 ν. 2839/2000, ότι καθόλο το χρονικό διάστημα εργασίας της το ωράριο της ενάγουσας ήταν 07.30 - 15.00' σε πενθήμερη βάση υπό συνθήκες εξαρτημένης εργασίας, ότι το εναγόμενο, ύστερ' από γνώμη του υπηρεσιακού συμβουλίου του κατήγγειλε την 30-4-2007 την σύμβαση εργασίας της ενάγουσας σύμφωνα με το άρθ. 51 ΠΔ 410/1988, χωρίς να καταβάλει σ' αυτήν τη νόμιμη αποζημίωση, ότι η ενάγουσα υπαγόταν για την χορήγηση σύνταξης στην ασφάλιση του ΙΚΑ και όχι του Δημοσίου, ενώ κατά τον χρόνο της απόλυσής της και με βάση τα έτη της προϋπηρεσίας της δεν δικαιούνταν σύνταξη από δική της υπηρεσία και ότι κατά συνέπεια εφαρμογή για τον υπολογισμό της σύνταξης που δικαιούται έχει η γενική διάταξη του άρθ. 55§1 ΠΔ 410/1988, απορριπτόμενου του ισχυρισμού του εναγομένου ότι η ενάγουσα δεν δικαιούται καθόλου αποζημίωση, διότι δεν ήταν ασφαλισμένη στο Δημόσιο και δεν δικαιούνταν σύνταξη από δική της υπηρεσία, με βάση δε τα γενόμενα ως άνω δεκτά απέρριψε την έφεση του αναιρεσείοντος εναγομένου, επικυρώνοντας την απόφαση του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου.

Κρίνοντας έτσι το Εφετείο ορθά ερμήνευσε και εφάρμοσε τις ως άνω ουσιαστικού δικαίου διατάξεις και επομένως πρέπει ν' απορριφθεί ως αβάσιμη η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης κατά τον μοναδικό λόγο αυτής από το άρθ. 560 αριθ.1 ΚΠολΔ (και όχι 559 αριθ. 1 ΚΠολΔ, όπως εσφαλμένα φέρεται στο αναιρετήριο) ως προς όλα τα σκέλη του και να καταδικασθεί το αναιρεσείον στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, κατά το ειδικότερα στο διατακτικό οριζόμενα.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 12-12-2011 αίτηση για αναίρεση της 1448/2011 απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει το αναιρεσείον στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει σε χίλια οκτακόσια (1800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 5 Δεκεμβρίου 2012. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 13 Δεκεμβρίου 2012.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ