Appeal dismissed due to lack of legal interest as the claim was time-barred and previously rejected.

Απόφαση 1772 / 2008 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1772/2008

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές:Δημήτριο Δαλιάνη, Αντιπρόεδρο, Ρένα Ασημακοπούλου, Ιωάννη Ιωαννίδη, Χαράλαμπο Ζώη και Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 29 Σεπτεμβρίου 2008, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας:Ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "CGU Ελλάς ΑΕΓΑ" με την πρώην επωνυμία ΣΑΝ Αλαϊανς Ινσουρανς Ελλάς ΑΕΓΑ, που εδρεύει στο Μαρούσι Αττικής και εκπροσωπείται νόμιμα. Εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Βασίλειο Χαραλάμπη, ο οποίος δήλωσε στο ακροατήριο, ότι η επωνυμία της ανωτέρω εταιρείας έχει τροποποιηθεί σε "Activa Insurance Ανώνυμη Ασφαλιστική Εταιρεία".

Των αναιρεσιβλήτων: 1.Ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "National Union Fire Insurance Company of Pittsburg P.A.U.S.A", νομίμως αντιπροσωπευομένης στην Ελλάδα από την εδρεύουσα στο Μαρούσι Αττικής ανώνυμη εταιρεία με την επωνυμία "ΑΙG Eλλάς Αντιπροσώπευση Ασφαλιστικών Επιχειρήσεων ΑΕ" που εκπροσωπείται νόμιμα και 2. Ψ2. Εκπροσωπήθηκαν η πρώτη από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Βασίλειο Βαρδακούλα και ο δεύτερος από την πληρεξούσια δικηγόρο του Μαρία-Μαγδαληνή Μαραγκουδάκη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με τις από 1) 16-7-1996 αγωγή της ήδη α'αναιρεσίβλητης, 2) 15-10-1996 προσεπίκληση-αγωγή του ήδη β'αναιρεσιβλήτου και 3) 24-2-1998 πρόσθετη παρέμβαση της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκαν στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών και συνεκδικάσθηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 7344/1997 προδικαστική, 1517/2002 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 3529/2004 προδικαστική και 4352/2005 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητά η αναιρεσείουσα με την από 31-12-2006 αίτησή της, (αριθ.κατάθ.43/9-1-2007). Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Ιωάννης Ιωαννίδης ανέγνωσε την από 29-2-2008 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, οι πληρεξούσιοι των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

ΕΠΕΙΔΗ από τον συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 68, 556 και 558 ΚΠολΔ προκύπτει ότι η αίτηση αναίρεσης απευθύνεται κατά του νικήσαντος διαδίκου του αναιρεσείοντος ή των καθολικών διαδόχων ή κληροδόχων του, όχι και κατά του ομοδίκου του ως προς τον οποίο είναι απαράδεκτη, λόγω της έλλειψης εννόμου συμφέροντος, εφόσον η απόφαση δεν περιέχει διάταξη υπέρ αυτού, η οποία βλάπτει τον αναιρεσείοντα (Ολ ΑΠ 24/1991) εκτός αν συντρέχει αναγκαστική ομοδικία, οπότε πρέπει η αίτηση αναιρέσεως να απευθύνεται κατά όλων των ομοδίκων, αλλιώς απορρίπτεται ως απαράδεκτη (ολ ΑΠ 11/1992).

Εξάλλου από τον συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 76 παρ. 1, 80, 82, 83 και 558 ΚΠολΔ, προκύπτει ότι εκείνος που άσκησε πρόσθετη παρέμβαση έχει δικαίωμα να ασκήσει αναίρεση και όταν δεν ανέλαβε το δικαστικό αγώνα, εφόσον έχει έννομο συμφέρον, η αναίρεση όμως απευθύνεται μόνο κατά του αντιδίκου του που νίκησε και όχι κατά του διαδίκου υπέρ του οποίου άσκησε την παρέμβαση (ΑΠ 2161/07, 686/1992).

Στην προκειμένη περίπτωση το Εφετείο, όπως προκύπτει από την προσβαλλομένη απόφαση, απέρριψε την αγωγή της 1ης αναιρεσίβλητης - ενάγουσας, κατά των εναγομένων Ψ2 2ου αναιρεσιβλήτου και Α. Στην εκκρεμή, στο Πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, δίκη είχε παρέμβει προσθέτως υπέρ του 2ου εναγομένου και ήδη 2ου αναιρεσίβλητου, η αναιρεσείουσα εταιρεία, ύστερα από προσεπίκλησή της σε αναγκαστική παρέμβαση από μέρους της ως δικονομικής εγγυήτριας.

Επομένως η αναιρεσείουσα έχει έννομο συμφέρον, ως εκ του αντικειμένου της δίκης, να ασκήσει αναίρεση κατά της πρωτοβάθμιας απόφασης, η οποία όμως, καθ' όσον στρέφεται κατά του 2ου αναιρεσίβλητου υπέρ του οποίου είχε ασκηθεί η πρόσθετη παρέμβαση, πρέπει να απορριφθεί κατά την αυτεπάγγελτη από το Δικαστήριο έρευνα (άρθρο 517 παρ. 1 ΚΠολΔ) ως απαράδεκτη.

ΕΠΕΙΔΗ από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 68, 73, 80, 82, 84, 85, 88, 285 και 556 ΚΠολΔ προκύπτει ότι κατά τελεσίδικης απόφασης έχει δικαίωμα αυτοτελούς αναίρεσης και ο μετά από προσεπίκληση ως υπόχρεος σε αποζημίωση, προσθέτως παρεμβάς, όχι μόνο όταν ανέλαβε τον δικαστικό αγώνα και έθεσε τον υπέρ ού η παρέμβαση διάδικο εκτός δίκης, αλλά και όταν δεν ανέλαβε μεν τον δικαστικό αγώνα, καταδικάσθηκε όμως με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση σε αποζημίωση του υπέρ ού παρενέβη, μετά από προσεπίκληση του τελευταίου τούτου, ο οποίος σώρευσε και (παρεμπίπτουσα) κατά του παρεμβάντος αγωγή αποζημίωσής του, γιατί και στην περίπτωση αυτή, κατά την οποία διευρύνονται τα υποκειμενικά όρια της δίκης, έχει έννομο συμφέρον, ως διάδικος βλαπτόμενος από τις επιβλαβείς γι' αυτόν διατάξεις της απόφασης, να προσβάλλει αυτή κατά το κεφάλαιό της, το συνεχόμενο αμέσως ή εμμέσως με την καταδίκη του σε αποζημίωση, αφού αυτός είναι σε τελευταία ανάλυση που φέρει την ευθύνη από την απώλεια της δίκης.

Σε περίπτωση όμως που η αγωγή απορρίφθηκε στην ουσία της, τόσον πρωτόδικα για έλλειψη νομιμοποιήσεως του ενάγοντος, για την άσκησή της, όσον και κατ' έφεση με άλλη όμως αιτιολογία, και δη λόγω παραγραφής της ασκουμένης με την αγωγή αξιώσεως, με την οποία (αιτιολογία) αντικαταστάθηκε από το Εφετείο η πρωτόδικη αιτιολογία, ακολούθως δε απορρίφθηκε η έφεση της ενάγουσας και δεν ερευνήθηκε, ως άνευ αντικειμένου, η πρόσθετη παρέμβαση υπέρ του εναγομένου ούτε και η έφεσή του ως ασκηθείσα επικουρικά για την περίπτωση παραδοχής της εφέσεως της ενάγουσας, δεν υπάρχει έννομο συμφέρον του προσθέτως παρεμβάντος, ως νικήσαντος διαδίκου, προς άσκηση αυτοτελούς αναιρέσεως, αφού ουδεμία επέρχεται βλάβη σ' αυτόν, ως αναιρεσείοντα από την απόρριψη της αγωγής για τον ένα ή τον άλλο εκ των ανωτέρω λόγων, διότι και οι δύο οδηγούν στην απόρριψη της αγωγής ως κατ' ουσίαν αβάσιμης.

Η έλλειψη εννόμου συμφέροντος, προς άσκηση αναιρέσεως εξετάζεται και αυτεπαγγέλτως από τον Άρειο Πάγο, μπορεί δε να οφείλεται και σε γεγονότα που επήλθαν μετά την έκδοση της προσβαλλόμενης απόφασης και αναιρούν την ύπαρξη βλάβης ή αποκλείουν την επέλευση αυτής.

Εν προκειμένω, το δικάσαν Εφετείο εδέχθη με την προσβαλλόμενη απόφασή του, ως εξ αυτής προκύπτει, ότι παραγράφηκε η ένδικη αξίωση της ενάγουσας - η οποία στηριζόταν στην σύμβαση εσωτερικής μεταφοράς των εμπορευμάτων της ασφαλισμένης σ' αυτή εταιρείας "ΦΙΛΙΠΣ ΕΛΛΑΣ", την οποία ανέλαβαν οι εναγόμενοι ως παραγγελιοδόχος μεταφοράς ο 1ος και μεταφορέας ο 2ος, και αποτελούσε το χρηματικό ποσό των 26.624.385 δραχμών, το οποίο η ενάγουσα κατέβαλε ως ασφάλισμα στην άνω ασφαλισμένη εταιρεία λόγω καταστροφής των εμπορευμάτων και λόγω υποκαταστάσεως έτσι στα ουσιαστικά και δικονομικά δικαιώματα της ασφαλισμένης της κατά των υπαιτίων της ζημίας μεταφορέων-εναγομένων και το ζητούσε από αυτούς - λόγω παρόδου εξαμήνου από τη δημοσίευση της πρωτόδικης απόφασης (23.2.2002) μέχρι την άσκηση της εφέσεως της ενάγουσας (27.2.2003) κατά παραδοχή σχετικής ένστασης του 1ου εναγομένου και της αναιρεσείουσας, υπέρ αυτού προσθέτως παρεμβάσης, ως ασφαλισάσης την αστική του ευθύνη ως παραγγελιοδόχου μεταφοράς για την απώλεια ή καταστροφή των μεταφερομένων στο εσωτερικό της χώρας εμπορευμάτων, απέρριψε την αγωγή ως ουσία αβάσιμη και εντεύθεν την έφεση της ενάγουσας, στην συνέχεια δε αντικατέστησε την αιτιολογία της πρωτόδικης απόφασης, με την οποία απορρίφθηκε αγωγή ως κατ' ουσία αβάσιμη, για έλλειψη νομιμοποιήσεως της ενάγουσας προς έγερση της αγωγής και δεν ερεύνησε την πρόσθετη παρέμβαση χωρίς αντικείμενο ούσα και την έφεση της αναιρεσείουσας και του 1ου εναγομένου υπέρ ού η παρέμβαση αυτή, καθ' όσον ζητείτο με αυτές η ένδικη προστασία τους, με την αίρεση της εξετάσεώς τους σε περίπτωση που γινόταν δεκτή η πρώτη έφεση της ενάγουσας.

Τούτων δοθέντων και αναγνωρισθέντος μετά δυνάμεως δεδικασμένου, μεταξύ των αναιρεσιβλήτων ενάγουσας και 1ου εναγομένου και της αναιρεσείουσας, ότι η ενάγουσα δεν δικαιούται πλέον να ζητεί την ένδικη αξίωση λόγω παραγραφής αυτής και απορριφθείσης της σχετικής εφέσεώς τους, έπαυσεν υφιστάμενο το έννομο συμφέρον της αναιρεσείουσας προσθέτως ως προείρηται παρεμβάσης υπέρ του εναγομένου, προς άσκηση της υπό κρίση αναιρέσεως, με τους λόγους της οποίας πλήττεται η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση μόνον ως προς την απορριπτική της εν λόγω αγωγής διάταξή της, σε σχέση με την πρωτόδικο απόρριψή της για άλλο λόγο (έλλειψη νομιμοποιήσεως της ενάγουσας), αφού ουδεμία επέρχεται βλάβη στην αναιρεσείουσα εκ της απορρίψεως της αγωγής αυτής κατά τα προαναφερθέντα.

Συνεπώς, πρέπει να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως ως απαράδεκτη, και ως προς την 1η αναιρεσίβλητη.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ την από 9-1-2007 αίτηση της Α.Α.Ε. με την επωνυμία CGU ΕΛΛΑΣ Α.Ε.Γ.Α.. Και

ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα κάθε αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει σε χίλια οκτακόσια (1.800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 14 Οκτωβρίου 2008. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 10 Νοεμβρίου 2008.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ