1771/2007 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1771 / 2007 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 1771/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2΄ Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Ιωάννη Παπανικολάου, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη, (κωλυομένου του Αντιπροέδρου και του αρχαιοτέρου του Αρεοπαγίτη), Ρένα Ασημακοπούλου, Χαράλαμπο Ζώη, Αθανάσιο Κουτρομάνο και Ιωάννη Παπουτσή, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 14 Μαϊου 2007, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων:1. ... και 2. ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Αντώνιο Κουδρόγλου.

Των αναιρεσιβλήτων: 1.... και 2. ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Απόστολο Κουρουνδή, με δήλωση του άρθρου 242 παρ.2 του Κ.Πολ.Δ..

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 10-11-1991 αγωγή της 1...., αρχικής διαδίκου και του ήδη πρώτου αναιρεσίβλητου, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 1655/1994 του ίδιου Δικαστηρίου 790/2000 μη οριστική και 1338/2005 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 22-7-2005 αίτησή τους. Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Ιωάννης Παπανικολάου ανέγνωσε την από 16-10-2006 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Ο αναιρετικός λόγος της περ. 14 του άρθρου 559 ΚΠολΔ ιδρύεται όταν η πλημμέλεια αναφέρεται σε ακυρότητα, απαράδεκτο ή έκπτωση από δικαίωμα, που προέρχεται από παραβίαση δικονομικής διατάξεως και παρά το ότι δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις κηρύξεως απαραδέκτου, το δικαστήριο το κήρυξε.

Εν προκειμένω, όπως συνάγεται από την παραδεκτή επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων της παρούσης δίκης από τον Άρειο Πάγο (ΚΠολΔ 561 παρ. 2), οι αναιρεσείοντες - εκκαλούντες πρόβαλαν για πρώτη φορά το παράπονο κατά των εκκαλούμενων αποφάσεων του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου (προδικαστικής και οριστικής) ότι απαραδέκτως κατά την ΚΠολΔ 393, παρ. 1 και χωρίς να γίνει δεκτός εξαιρετικός λόγος προς τούτο από την ΚΠολΔ 394, η μεν πρώτη (προδικαστική) διέταξε την από τους ενάγοντες απόδειξη της εικονικότητας της αναφερομένης συμβάσεως και δια μαρτύρων, η δε δεύτερη (οριστική) έλαβε υπόψη σχετικώς και τις εμμάρτυρες αποδείξεις, όχι παραδεκτώς με το εφετήριο ή με δικόγραφο προσθέτων λόγων κατά τις ΚΠολΔ 520 και 522, αλλ' απαραδέκτως το πρώτον ενώπιον του Εφετείου με τις προτάσεις τους κατά τη συζήτηση (δεύτερη), μετά την οποία εκδόθηκε η αναιρεσιβαλλομένη.

Το Εφετείο, επομένως, που απέρριψε το λόγο αυτόν εφέσεως ως απαράδεκτο για την ανωτέρω αιτία, δεν κήρυξε παρά το νόμο απαράδεκτο, ο δε περί του αντιθέτου πρώτος λόγος αναίρεσης (πρώτο μέρος) από τον αριθμό 14 (όχι και 19) της ΚΠολΔ 559 είναι αβάσιμος. Συναφώς, δεν έλαβε υπόψη του το Εφετείο, για την απόδειξη της εικονικότητας, μη επιτρεπόμενο από το νόμο αποδεικτικό μέσο (μάρτυρες) και έτσι δεν υπέπεσε στην πλημμέλεια από τον αριθμό 11 της ΚΠολΔ 559, ο δε περί του αντιθέτου αυτός πρώτος λόγος αναίρεσης (δεύτερο μέρος), που αποδίδει την πλημμέλεια αυτή στο Εφετείο, είναι αβάσιμος.

Περαιτέρω, από την αδιάστικτη βεβαίωση του Εφετείου στην προσβαλλόμενη απόφασή του ότι για να καταλήξει στο αποδεικτικό του πόρισμα έλαβε υπόψη του και συνεκτίμησε και όλα τα έγγραφα που προσκόμισαν μετ' επικλήσεως, προς άμεση και έμμεση απόδειξη, οι διάδικοι, σε συνδυασμό με τις παραδοχές του, προκύπτει αναμφιβόλως ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη και συνεκτίμησε σχετικώς προς έμμεση απόδειξη και τα έγγραφα τα οποία επικαλέστηκαν και προσκόμισαν ενώπιόν του (Εφετείου) οι αναιρεσείοντες, μεταξύ των οποίων και την 27/1992 πράξη της Οικονομικής Εφορίας Τούμπας, καθώς και τα 7293/15.1.1970 και 8302/24.11.1970 συμβόλαια του τότε συμβολαιογράφου Θεσσαλονίκης Κων/νου Βαλκάνου.

Εντεύθεν έπεται ότι τα περί του αντιθέτου υποστηριζόμενα στο δεύτερο λόγο αναίρεσης (πρώτο μέρος) από τον αριθμό 11 (όχι και 14) της ΚΠολΔ 559, είναι αβάσιμα. Ο ίδιος λόγος αναίρεσης, κατά το δεύτερο μέρος, είναι απαράδεκτος, κατά την ΚΠολΔ 561 παρ. 1, διότι οι αναιρεσείοντες, υπό την επίκληση πλημμέλειας της προσβαλλομένης από τον αριθμό 19 της ΚΠολΔ 559, στην πραγματικότητα πλήττουν αυτή για κακή εκτίμηση των τριών αυτών εγγράφων.

II. Ο τρίτος λόγος αναίρεσης κατά το πρώτο μέρος του, από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, με τον οποίο οι αναιρεσείοντες μέμφονται την αναιρεσιβαλλομένη για ευθεία παραβίαση των διατάξεων των άρθρων 281 και 1115 ΑΚ, διότι δεν εφαρμόσθηκαν, ενώ συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής τους, είναι αόριστος, γιατί δεν εκτίθενται οι συγκεκριμένες παραδοχές της προσβαλλομένης, με βάση τις οποίες έπρεπε να εφαρμοσθούν από το Εφετείο οι διατάξεις αυτές (κανόνες ουσιαστικού δικαίου), ώστε η μη εφαρμογή τους να συνιστά ευθεία παραβίασή τους.

Απαραδέκτως δε πλήττεται η αναιρεσιβαλλομένη για πλημμέλεια από τον αριθμό 1 της ΚΠολΔ 559, εκ του ότι, κατά τους αναιρεσείοντες, παραβίασε ευθέως τη δικονομική διάταξη του άρθρου 116 ΚΠολΔ. Ο ίδιος λόγος, κατά το δεύτερο μέρος του, από τον αριθμό 19 της ΚΠολΔ 559, γιατί "τα εκτιθέμενα από την προσβαλλόμενη απόφαση δεν καλύπτουν όλα τα στοιχεία, που απαιτούνται βάσει του πραγματικού του κανόνος δικαίου (άρθρο 281 ΑΚ) για την άρνηση επελεύσεως της αιτηθείσης έννομης συνέπειας" είναι αόριστος, αφού οι αναιρεσείοντες δεν προβαίνουν σε εξειδίκευση του σφάλματος του δικαστηρίου, δηλαδή δεν εκθέτουν σχετικώς ποια επιπλέον περιστατικά έπρεπε να αναφέρονται στην αναιρεσιβαλλομένη ή ως προς τι υπάρχει έλλειψη του νομικού χαρακτηρισμού.

Με τον τέταρτο λόγο αναίρεσης, οι αναιρεσείοντες, υπό την επίκληση πλημμελειών της αναιρεσιβαλλομένης, από τους αριθμούς 1 και 19 της ΚΠολΔ 559, πλήττουν αυτή, στην πραγματικότητα, απαραδέκτως, κατά την ΚΠολΔ 561 παρ. 1, για κακή εκτίμηση των αποδείξεων.

ΙΙΙ. Η προβολή της ακυρότητας λόγω εικονικότητας (ΑΚ 138 παρ. 1) δεν υπόκειται, για οποιοδήποτε από τους νόμιμους τρόπους που μπορεί να προβληθεί, είτε με αναγνωριστική αγωγή είτε με ένσταση, σε χρονική οριοθέτηση, αφού πρόκειται για απόλυτη ακυρότητα που δεν θεραπεύεται με το χρόνο και προσθέτως γιατί η αναγνωριστική αγωγή δεν παραγράφεται κατά την ΑΚ 247 (εκτός αν παρεγράφη η αξίωση την οποία προπαρασκευάζει).

Επομένως, με το να απορρίψει το Εφετείο ως αβάσιμο το λόγο έφεσης των αναιρεσειόντων κατά της εκκαλουμένης, γιατί απέρριψε εκ προοιμίου την ένσταση του εκκαλούντος - εναγομένου για παραγραφή της αγωγής των αναιρεσιβλήτων περί αναγνωρίσεως της ακυρότητας ως εικονικού του επίμαχου προσυμφώνου, σύμφωνα με την ΑΚ 138 παρ.1 δεν παραβίασε ευθέως τις αμέσως ανωτέρω διατάξεις του ουσιαστικού δικαίου, τα δε περί του αντιθέτου υποστηριζόμενα στον πέμπτο λόγο αναίρεσης, από τον αριθμό 1 της ΚΠολΔ 559, είναι αβάσιμα.

Τέλος, με τον έκτο λόγο αναίρεσης, οι αναιρεσείοντες, υπό την επίκληση πλημμελειών της αναιρεσιβαλλομένης από τους αριθμούς 1 και 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, στην πραγματικότητα την πλήττουν, απαραδέκτως κατά την ΚΠολΔ 561 παρ. 1, για κακή εκτίμηση των αποδεικτικών μέσων (εγγράφων και μαρτυρικών καταθέσεων), εσφαλμένη επιχειρηματολογία κατά την ανάλυση και αξιολόγηση των αποδείξεων, λανθασμένη μη εφαρμογή διδαγμάτων κοινής πείρας κατά τη στοιχειοθέτηση του αποδεικτικού της πορίσματος και ιδίως για ελλείψεις των αιτιολογιών, ώστε να μη δίδεται μέσω αυτών, κατά τους αναιρεσείοντες, πειστική απάντηση στο γιατί δέχθηκε το Εφετείο ότι η επίμαχη σύμβαση είναι απολύτως εικονική, μη υποκρύπτουσα ουδέ καν δωρεά.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 22.7.2005 αίτηση των ... και ... για αναίρεση της 1338/2005 απόφασης του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Και

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσιβλήτων, την οποία ορίζει στο ποσό ων χιλίων εκατόν εβδομήντα (1.170) ευρώ.-

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 5 Ιουλίου 2007. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 13 Ιουλίου 2007.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΗΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ