Supreme Court dismisses appeal against eviction order due to untimely procedural arguments and lack of standing.

Απόφαση 176 / 2017 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 176/2017

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ’ Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ιωάννη Γιαννακόπουλο, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Ευγενία Προγάκη, Ασπασία Μαγιάκου, Νικήτα Χριστόπουλο και Πέτρο Σαλίχο, Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του, στις 7 Δεκεμβρίου 2016, με την παρουσία και της γραμματέως Σπυριδούλας Τζαβίδη, για να δικάσει την εξής υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Ελληνικού Δημοσίου, που εκπροσωπείται νόμιμα από τον Υπουργό Οικονομίας και Οικονομικών, κατοικοεδρεύοντα στην…, το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον Παναγιώτη Αθανασούλη, Πάρεδρο του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους.

Της αναιρεσίβλητης: Π. συζ. Γ. Κ., το γένος Α. και Ε. Τ., κατοίκου δδ. ..., η οποία δε παραστάθηκε.

Στο σημείο αυτό ο πληρεξούσιος δικηγόρος Γιάννης Ψιλιάκος δήλωσε, ότι η αναιρεσίβλητη απεβίωσε στις 10-4-2016, όπως προκύπτει από την με στοιχεία .../2016 ληξιαρχική πράξη θανάτου, του Ληξιάρχου Φιλιατών Θεσπρωτίας και συνεχίζει τη βιαίως διακοπείσα δίκη η ειδική διάδοχός της, Λ. Δ. του Δ., κάτοικος ..., η οποία εκπροσωπείται από τον ίδιο

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 1-7-2009 αγωγή της ήδη αναιρεσίβλητης, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείου Θεσπρωτίας.

Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 165/2010 του ιδίου Δικαστηρίου, 135/2013 του Εφετείου Κέρκυρας.

Την αναίρεση των ανωτέρω αποφάσεων ζητεί το αναιρεσείον με την από 16-4-2014 αίτησή του, την οποία επανέφερε προς εκδίκαση μετά από ματαίωση, με την από 29-10-2015 κλήση της η αναιρεσίβλητη.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω.

Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Πέτρος Σαλίχος, ανέγνωσε την από 4-9-2015 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως.

Ο πληρεξούσιος της αναιρεσίβλητης ζήτησε την απόρριψη της αίτησης αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 286 εδ. α’ , 287 παρ.1 και 290 του ΚΠολΔ. προκύπτει ότι η βίαιη διακοπή της δίκης, που επέρχεται συνεπεία του θανάτου διαδίκου, καθώς και η εκούσια επανάληψή της από τους κληρονόμους του αποβιώσαντος μπορούν να γνωστοποιηθούν με δήλωση αυτών στο ακροατήριο κατά την εκφώνηση της υποθέσεως προς συζήτηση, εφόσον δεν υπάρξει αμφισβήτηση της ιδιότητάς τους ως κληρονόμων, οπότε ακολουθεί αμέσως η συζήτηση της υποθέσεως.

Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει, από τα ταυτάριθμα προς την παρούσα πρακτικά συνεδριάσεως του Δικαστηρίου τούτου, κατά τη συζήτηση της υπό κρίση αιτήσεως, η αναιρεσίβλητη δεν εμφανίσθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου ούτε εκπροσωπήθηκε από πληρεξούσιο δικηγόρο, εμφανίσθηκε όμως ο δικηγόρος Ιωάννης Ψιλιάκος, ως πληρεξούσιος της Λ.

Δ. του Δ. και δήλωσε ότι η αναιρεσίβλητη απεβίωσε στις 10-4-2016 και την εκ του λόγου τούτου διακοπείσα δίκη συνεχίζει η εντολέας του (Λ. Δ. Δ.), ως εκ διαθήκης κληρονόμος (εγγονή) της αποβιώσασας αναιρεσίβλητης. Η ιδιότητά της αυτή, η οποία προκύπτει από τα προσκομιζόμενα υπό της ιδίας σχετικά έγγραφα, δεν αμφισβητήθηκε από το αναιρεσείον, ενώ από το με ημερομηνία 22-11-2016 απόσπασμα ληξιαρχικής πράξης θανάτου του Ληξιαρχείου Δ.Ε.

Φιλιατών Ν. Θεσπρωτίας αποδεικνύεται ότι η αναιρεσίβλητη απεβίωσε στις 10-4-2016, ήτοι μετά από την άσκηση (22-4-2014) της υπό κρίση αιτήσεως. Επομένως, η δια της γνωστοποιήσεως του θανάτου της αναιρεσίβλητης διακοπείσα δίκη νομίμως συνεχίζεται επ’ ονόματι της προειρημένης κληρονόμου της, μετά τη σχετική περί εκούσιας επαναλήψεώς της δήλωση αυτής.- Κατά το άρθρο 559 αρ. 14 ΚΠολΔ., ιδρύεται λόγος αναιρέσεως αν το δικαστήριο παρά το νόμο κήρυξε ή δεν κήρυξε ακυρότητα, έκπτωση από δικαίωμα ή απαράδεκτο.

Ο λόγος αυτός αναιρέσεως αναφέρεται σε ακυρότητες, δικαιώματα και απαράδεκτα από το δικονομικό δίκαιο. Περαιτέρω, από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 269 παρ. 2, 527 παρ. 3, 529 , 339 και 392 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ., όπως το άρθρο 527 ίσχυε πριν την αντικατάστασή του με το άρθρο 3 του ν. 4335/2015, προκύπτει ότι στη δευτεροβάθμια δίκη είναι, κατ’ εξαίρεση, παραδεκτή η προβολή για πρώτη φορά πραγματικών ισχυρισμών, πού αποτελούν ενστάσεις ή αντενστάσεις, αν κατά την κρίση του Δικαστηρίου δεν προβλήθηκαν εγκαίρως από δικαιολογημένη αιτία ή προέκυψαν για πρώτη φορά μεταγενέστερα ή αποδεικνύονται με δικαστική ομολογία του αντιδίκου ή από έγγραφα, τα οποία προσκομίζονται για πρώτη φορά στο εφετείο, δηλαδή κατά την ανέλεγκτη και κυριαρχική κρίση του δικαστηρίου, με την συνδρομή της άγνοιας του διαδίκου και της αδυναμίας πληροφόρησής του εγκαίρως για την ύπαρξη των εγγράφων.

Συνεπώς, για το παραδεκτό του προβαλλόμενου ισχυρισμού, ο διάδικος, με την επίκληση και προσκομιδή των εγγράφων, πρέπει να επικαλείται και τα περιστατικά της έλλειψης γνώσης και την αδυναμία πληροφόρησής του εγκαίρως για την ύπαρξη εγγράφων και το γεγονός ότι ο προβαλλόμενος όψιμα ισχυρισμός στο εφετείο αποδεικνύεται από έγγραφα ή δικαστική ομολογία του αντιδίκου.

Η αοριστία του εφετηρίου που προκαλείται από την παραπάνω παράλειψη επάγεται την απόρριψη του οικείου λόγου έφεσης ως απαράδεκτου και δεν μπορεί να αναπληρωθεί από στοιχεία που βρίσκονται εκτός του εφετηρίου. Στην προκειμένη υπόθεση, όπως προκύπτει από τα διαδικαστικά έγγραφα, το αναιρεσείον Ελληνικό Δημόσιο άσκησε έφεση κατά της υπ’ αριθμ. 165/2010 αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσπρωτίας, με την οποία έγινε δεκτή η από 1-7-2009 (αριθ.

καταθ. ...2009) αναγνωριστική της κυριότητας ακινήτου αγωγή, που άσκησε η αναιρεσίβλητη εναντίον του, με την οποία, αφού ισχυρίσθηκε ότι έχει αποκτήσει, με τα προσόντα της έκτακτης χρησικτησίας, την κυριότητα του περιγραφόμενου σ’ αυτήν (αγωγή) ακινήτου, εμβαδού 7.562 τ.μ., και ότι το εν λόγω ακίνητο έχει εγγραφεί στο Κτηματολόγιο με τον ΚΑΕΚ ...

ως ανήκον στο Ελληνικό Δημόσιο, ζήτησε να αναγνωριστεί η κυριότητά της επ’ αυτού (ακινήτου) και να διαταχθεί η διόρθωση της ως άνω ανακριβούς πρώτης εγγραφής τούτου στο Κτηματολόγιο, προκειμένου αυτό υπό τον ως άνω ΚΑΕΚ να εμφαίνεται ότι ανήκει σ’ αυτήν (αναιρεσίβλητη). Επί της ως άνω αγωγής το αναιρεσείον με τις πρωτόδικες προτάσεις του προέβαλε γενική άρνηση αυτής.

Στη συνέχεια, το αναιρεσείον Ελληνικό Δημόσιο κατά της ως άνω αποφάσεως, προς μερική απόρριψη της αγωγής άσκησε ενώπιον του Εφετείου Κερκύρας την από 17-6-2010 (αριθ. καταθ. ...) έφεση, με την οποία για πρώτη φορά προέβαλε ως νέο ισχυρισμό ότι τμήμα του επίδικου ακινήτου, εμβαδού 478,42 τ.μ., αποτελεί δασική έκταση, που περιήλθε σ’ αυτό κατά κυριότητα ως διάδοχο του τουρκικού κράτους, δικαιώματι πολέμου, και ότι το εν λόγω τμήμα δεν αποτελούσε ποτέ καλλιεργήσιμη έκταση, καθότι ουδέποτε εκδόθηκε γι’ αυτήν και στο όνομα κάποιου απωτέρου ο απαιτούμενος κατά το οθωμανικό δίκαιο τίτλος κυριότητας (ταπί) και εφόσον δεν υπήρξε ποτέ καλλιεργήσιμη γαία, δεν χωρεί επ’ αυτού χρησικτησία, εφόσον στις νέες χώρες, όπως η Ήπειρος, δεν εφαρμόσθηκε ποτέ το β.ρ.

δίκαιο. Επί της ως άνω εφέσεως του Ελληνικού Δημοσίου εκδόθηκε η υπ’ αριθμ. 135/2013 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Κερκύρας, η οποία, αφού απέρριψε ως απαράδεκτους τους ως άνω ισχυρισμούς του αναιρεσείοντος, με την αιτιολογία ότι "οι ισχυρισμοί αυτοί, ως προβαλλόμενοι το πρώτον με την κρινόμενη έφεση, είναι κατά τα αναφερθέντα στη μείζονα πρόταση, στην οποία διαλαμβάνεται ότι για το παραδεκτό του προβαλλόμενου ισχυρισμού ο διάδικος, με την επίκληση και προσκομιδή των εγγράφων, πρέπει να επικαλείται και τα περιστατικά της έλλειψης γνώσης και την αδυναμία πληροφόρησής του εγκαίρως, για την ύπαρξη των εγγράφων και το γεγονός ότι ο προβαλλόμενος όψιμα ισχυρισμός στο εφετείο αποδεικνύεται από έγγραφα ή δικαστική ομολογία του αντιδίκου, απαράδεκτοι, δεδομένου ότι δεν προέκυψαν μεταγενέστερα από την πρώτη συζήτηση αλλά προϋπήρχαν, το δε εκκαλούν Ελληνικό Δημόσιο δεν δικαιολόγησε την βραδεία προβολή τους, ούτε καν επικαλέστηκε ότι αποδεικνύονται παραχρήμα", στη συνέχεια απέρριψε το σχετικό λόγο εφέσεως αυτού ως απαράδεκτου και την έφεση στο σύνολό της ως κατ’ ουσίαν αβάσιμη.

Επομένως, δέχεται το Εφετείο, ενόψει όλων των ανωτέρω, ότι το αναιρεσείον, για τη νομιμοποίηση της προβολής των ανωτέρω πραγματικών ισχυρισμών του, με το σχετικό λόγο της εφέσεώς του, δεν επικαλέστηκε τη συνδρομή όλων των προϋποθέσεων, που σύμφωνα με τις προαναφερόμενες διατάξεις, καθιστούν, κατ’ εξαίρεση, παραδεκτή την όψιμη προβολή των ως άνω ισχυρισμών για πρώτη φορά στην κατ’ έφεση δίκη.

Έτσι κρίναν το Εφετείο και απορρίψαν ως απαράδεκτους τους ως άνω πραγματικούς ισχυρισμούς και την επ’ αυτών ερειδόμενη ένσταση ιδίας κυριότητας του εκκαλούντος - εναγομένου επί του ως άνω τμήματος του επίδικου ακινήτου, αφού αυτό δεν επικαλείτο στο εφετήριο την ύπαρξη του υπ’ αριθμ. πρωτ. .../3-6-2010 εγγράφου της Διεύθυνσης Δασών Θεσπρωτίας (Τμήμα Δασοπροστασίας) και τα περιστατικά της έλλειψης γνώσης και της αδυναμίας πληροφόρησής του εγκαίρως, δεν υπέπεσε στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αρ.14 ΚΠολΔ., εφόσον δεν έγινε έγκαιρη προβολή αυτού (ισχυρισμού) και ο σχετικός λόγος της αναίρεσης με τον οποίο υποστηρίζονται τα αντίθετα είναι απορριπτέος ως αβάσιμος.

Ο ίδιος λόγος, καθόσον στηρίζεται και σε πλημμέλεια από το άρθρο 559 αρ. 19 ΚΠολΔ., πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος, αφού προϋπόθεση για να ιδρυθεί ό λόγος αυτός αναίρεσης είναι να εισέλθει το δικαστήριο στην εξέταση της ουσίας και να διατυπώσει αποδεικτικό πόρισμα, ενώ στην προκειμένη περίπτωση το Εφετείο απέρριψε τον άνω ισχυρισμό ως απαράδεκτο λόγω της άνω αοριστίας του, με βάση τα όσα εκτίθενται στο δικόγραφο της εφέσεως (βλ.

Ολ. Α.Π. 44/1990). Κατ’ ακολουθίαν τούτων, πρέπει η αναίρεση να απορριφθεί στο σύνολό της. Δικαστικά έξοδα δεν επιδικάζονται λόγω μη υποβολής σχετικού αιτήματος.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 16-4-2014 αίτηση του Ελληνικού Δημοσίου για αναίρεση της υπ’ αριθμ. 135/2013 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Κερκύρας.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 11 Ιανουαρίου 2017. ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, την 1η Φεβρουαρίου 2017.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ