176/2006 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 176 / 2006 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 176/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Γκιάφη, Αντιπρόεδρο, Αλέξανδρο Κασιώλα, Γεώργιο Φώσκολο, Βασίλειο Νικόπουλο και Ελισάβετ Μουγάκου-Μπρίλλη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 16 Νοεμβρίου 2005, με την παρουσία και της γραμματέως Γραμματικής Κονταξή, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων:1)Ε. Τ. του Χ., κατοίκου ... και 2)Θ. Τ. του Χ., κατοίκου ..., που εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Οδυσσέα Κοτρώτσιο.

Της αναιρεσίβλητης:Ε. συζύγου Σ. Κ., κατοίκου ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ευάγγελο Γαλετζά.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 21-1-1998 αγωγή της ήδη αναιρεσίβλητης, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 12058/2000,11951/2000μη οριστικές, 21532/2001 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 1704/2003 οριστική του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της 11951/2000 μη οριστική αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης και της 1704/2003 οριστικής αποφάσεως του Εφετείου Θεσσαλονίκης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 10 Νοεμβρίου 2003 αίτησή τους. Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Βασίλειος Νικόπουλος ανέγνωσε την από 2-11-2005 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινομένης αιτήσεως αναιρέσεως. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος της αναιρεσίβλητης την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

ΕΠΕΙΔΗ, από τα άρθρ. 552 και 553 ΚΠολΔικ συνάγεται ότι αν το δευτεροβάθμιο δικαστήριο κάνει δεκτή την έφεση ως προς τους τύπους και εξετάσει την υπόθεση κατ'ουσίαν η εκκαλούμενη πρωτοβάθμια οριστική απόφαση και κατά μείζονα λόγο η πρωτοβάθμια μη οριστική τέτοια δεν προσβάλλεται αυτοτελώς με αναίρεση, διότι θεωρείται ότι έχει ενσωματωθεί στην δευτεροβάθμια απόφαση, η οποία και μόνο προβάλλεται με αναίρεση. Κατ'ακολουθίαν η υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως καθό μέρος στρέφεται αυτοτελώς κατά της υπ'αριθμ. 11951/2000 αποφάσεως του Μον. Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης ως πρωτοβάθμιου δικαστηρίου, η οποία δέχθηκε αίτηση της ήδη αναιρεσίβλητης για αντικατάσταση του αρχικώς ορισθέντος από το δικαστήριο εκείνο πραγματογνώμονα, είναι απορριπτέα ως απαράδεκτη, γιατί η απόφαση αυτή είναι μη οριστική (παρεμπίπτουσα) πρωτοβάθμια τέτοια και ενσωματώθηκε, στην προβαλλόμενη υπ'αριθμ. 1704/2003 το οποίο δέχθηκε τύποις την έφεση και εξέτασε την υπόθεση κατ'ουσίαν, απορρίπτοντας την εν λόγω έφεση.

ΕΠΕΙΔΗ, από τον συνδυασμό των άρθρων 286, 287, 289 ΚΠολΔικ σαφώς προκύπτει ότι ο θάνατος του διαδίκου, ως διακοπτικό της δίκης γεγονός, δεν επάγεται αυτοδικαίως την διακοπή της δίκης, αλλά παρέχει δικαίωμα προς τούτο στον ενδιαφερόμενο διάδικο ή εκείνο που υπεισήλθε στη δικονομική του θέση να προκαλέσει την διακοπήν.

Αν δεν γίνει χρήση αυτής της ευχέρειας η δίκη δεν διακόπτεται, αλλά συνεχίζεται με τους αρχικούς διαδίκους. Τούτο έχει ως συνέπεια ο αντίδικος του θανόντος να επιχειρεί εγκύρως προς αυτόν όλες τις διαδικαστικές πράξεις αφού κατά την διάταξη του άρθρ. 289 ΚΠολΔικ άκυρες είναι όλες οι διαδικαστικές πράξεις που επιχειρούνται μετά την νομίμως επελθούσα διακοπή της δίκης, ενώ παραμένουν έγκυρες εκείνες που επιχειρήθηκαν προ της επελεύσεως της διακοπής όπως μπορεί να είναι και η επίδοση κλήσεως προς εμφάνιση ενώπιον δικαστηρίου για την οικεία συζήτηση, η οποία επίδοση γίνεται προς τον θανόντα ως πρόσωπο βέβαια που δεν βρίσκεται στην κατοικία του ή στον τόπο της επαγγελματικής του απασχόλησης ή είναι άγνωστη διαμονής κτλ.

Κατ' ακολουθίαν ο μοναδικός λόγος της αναίρεσης με τον οποίον πλήττεται η προσβαλλόμενη απόφαση για πλημμέλεια από το άρθρο 559 αρ. 14 ΚΠολΔικ διότι δεν κήρυξε απαράδεκτη τη συζήτηση της αίτησης της ήδη αναιρεσίβλητης κατά του αρχικώς εναγομένου πατέρα των ήδη αναιρεσειόντων Χ. Τ. για αντικατάσταση του αρχικώς ορισθέντος από το Εφετείο πραγματογνώμονα για το λόγο ότι η κλήση προς εμφάνιση κατά τη συζήτηση αυτής από την αναιρεσίβλητη επιδόθηκε στον ανωτέρω Χ.

Τ., ενώ είχε ήδη αποβιώσει, χωρίς όμως να γνωστοποιηθεί ο θάνατός του από τους κληρονόμους του, ήδη αναιρεσείοντες, ώστε να επέλθει η διακοπή της δίκης με αποτέλεσμα αυτή να συνεχίζεται κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αντικατάστασης του πραγματογνώμονα ώστε να τίθεται ζήτημα ακυρότητας των διαδικαστικών πράξεων όπως της κλήσης του καθού η αίτηση αυτή ως άνω αρχικά εναγομένου για εμφάνιση στο δικαστήριο προς συζήτησή της, την οποία, ειρήσθω, δέχθηκε το δικαστήριο και αντικατέστησε τον πραγματογνώμονα, την δε έκθεση του νέου πραγματογνώμονα έλαβε υπόψη του το Εφετείο, είναι κατά τα ανωτέρω, δεκτά γενόμενα, απορριπτέος ως απαράδεκτος.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ την από 10/11/2003 αίτηση αναιρέσεως των Ε. και Θ. Τ. κατά της υπ'αριθμ. 1704/2003 απόφασης του Εφετείου Θεσσαλονίκης.

ΚΑΙ ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ τους αναιρεσείοντες στη πληρωμή των δικαστικών εξόδων της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει σε χίλια εκατό εβδομήντα ευρώ (1170 €)

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 10 Ιανουαρίου 2006. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του την 1η Φεβρουαρίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ