Supreme Court dismisses appeal on voidable contract grounds due to vague legal error allegations and lack of material mistake evidence.

Απόφαση 1769 / 2009 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1769/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές:Δημήτριο Δαλιάνη, Αντιπρόεδρο, Ρένα Ασημακοπούλου, Ιωάννη Ιωαννίδη, Χαράλαμπο Ζώη και Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 9 Φεβρουαρίου 2009, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1....., 2. ...., 3. .... και 4. ...., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Κωνσταντίνο-Γεώργιο Τσάλτα.

Της αναιρεσίβλητης: Ανώνυμης τραπεζικής εταιρείας με την επωνυμία "Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος ΑΕ" που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Σοφία Παπαδογιάννη, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με τις α)από 21-3-1996 ανακοπή των ήδη αναιρεσειόντων και β)από 1-4-1996 ανακοπή μαζί με τους από 3-12-2002 πρόσθετους λόγους του .... που δεν είναι διάδικος στην παρούσα δίκη, κατατέθηκαν στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών και συνεκδικάσθηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 6770/2003 του ίδιου Δικαστηρίου και 4306/2006 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 21-3-2007 αίτησή τους. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Αθανάσιος Κουτρομάνος ανέγνωσε την από 27-11-2008 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τα άρθρα 140, 141, 142 και 154 επ. του ΑΚ προκύπτει ότι, αν κατά την κατάρτιση της δικαιοπραξίας η δήλωση δεν συμφωνεί, από ουσιώδη πλάνη, με τη βούληση του δηλούντος, αυτός έχει το δικαίωμα να ζητήσει την ακύρωση της δικαιοπραξίας. Είναι δε ουσιώδης η πλάνη όταν αναφέρεται σε σημείο ή ιδιότητα του προσώπου ή του πράγματος τέτοιας σπουδαιότητας για την όλη δικαιοπραξία, ώστε, αν ο πλανηθείς γνώριζε την πραγματική κατάσταση, δεν θα επιχειρούσε τη δικαιοπραξία. Κατά το άρθρο 143 ΑΚ η πλάνη που αναφέρεται αποκλειστικά στα παραγωγικά αίτια της βουλήσεως δεν είναι ουσιώδης. Αν όμως τα παραγωγικά αυτά αίτια ετέθησαν ως αίρεση ή αν συζητήθηκαν πριν από την κατάρτιση της δικαιοπραξίας και αποτέλεσαν βάση ή προϋπόθεση αυτής, κατά τη θέληση των μερών, σύμφωνα με την καλή πίστη και τα συναλλακτικά ήθη, κατά τα άρθρα 200, 281 και 288 του ΑΚ, η πλάνη ως προς τα αίτια αυτά είναι ουσιώδης, άρα δικαιολογεί την ακύρωση της δικαιοπραξίας, όπως όταν τα περιστατικά επί των οποίων τα μέρη κυρίως στήριξαν τη σύναψη της σύμβασης, ως δικαιοπρακτικό της θεμέλιο, δεν συνέτρεχαν ή ανετράπησαν ύστερα, (βλ. Ολ. ΑΠ 5/1990, 35/1998).

Στην προκειμένη περίπτωση : 'Υστερα από αίτηση της αναιρεσίλβητης τράπεζας εκδόθηκε διαταγή πληρωμής, με την οποία υποχρεώθηκαν (πλην άλλων και) οι αναιρεσείοντες να της καταβάλουν, και δη εις ολόκληρον έκαστος, χρηματικό ποσό 32.309.886 δραχμών, το οποίο όφειλαν ως συνεγγυητές δανείου που είχε χορηγήσει η τράπεζα στην πρωτοφειλέτρια (και δη διάδικο) εταιρία. Η ανακοπή, που άσκησαν κατά της διαταγής πληρωμής οι αναιρεσείοντες, απορρίφθηκε, η δε έφεσή τους απορρίφθηκε επίσης, με την προσβαλλόμενη απόφαση του Εφετείου Αθηνών.

Με τον πρώτο αναιρετικό λόγο αποδίδεται στην προσβαλλομένη η εκ του άρθρου 559 αριθμ.1 ΚΠολΔ αιτίαση και υποστηρίζονται κατά λέξιν τα εξής : "Η χορηγηθείσα από εμάς εγγύηση ήταν προϊόν ουσιώδους πλάνης υπό την έννοια ότι εμείς είχαμε υπογράψει ως εγγυητές με την πεποίθηση, ότι μπορούσαμε να ζητήσουμε την αποδέσμευσή μας από την εγγύηση και συγκεκριμένα εάν είχαν εκλείψει οι λόγοι, που είχαμε χορηγήσει την εγγύησή μας δεδομένου ότι την είχαμε χορηγήσει κατά το διάστημα που συνδεόμεθα με την πρωτοφειλέτιδα με υπαλληλική σχέση, έχοντας την πεποίθηση, ότι μετά τη λύση της σχέσεως θα αποδεσμευόμεθα αμέσως....

Η αναιρεσιβαλλομένη.... Δέχθηκε ότι δεν υπήρχε ουσιώδης εκ μέρους μας πλάνη.... Δεν απάντησε στον ισχυρισμό μας, ότι, εάν η αναιρεσίβλητη μας είχε δώσει κάθε πληροφορία σχετική με την έκταση, τη φύση και τη σημασία της εγγυήσεως, δεν θα είχαμε συμβληθεί ως εγγυητές.... Υπέπεσε στην αναιρετική πλημμέλεια του με αριθ. 1 άρθρ. 559 ΚΠολΔ λόγου, αφού παραβίασε τις περί πλάνης ουσιαστικού δικαίου διατάξεις (άρθρ. 140, 141 και 142 ΑΚ).

Με το περιεχόμενο αυτό ο περί πλάνης ισχυρισμός των αναιρεσειόντων είναι όντως νόμω αβάσιμος, αφού δεν αναφέρεται ούτε ότι υπήρξε διάσταση μεταξύ της δικαιοπρακτικής δήλωσης και της αντίστοιχης βούλησης των αναιρεσειόντων, ούτε ότι η πεποίθησή τους ότι μετά την λύση της υπαλληλικής τους σχέσης με την πρωτοφειλέτιδα "θα απεδεσμεύοντο αμέσως, είχε συζητηθεί κι είχε αποτελέσει δικαιοπρακτικό θεμέλιο της δήλωσής τους και της σύμβασής τους με την αναιρεσίβλητο.

Κατά συνέπεια, απορρίπτοντας τον ισχυρισμό αυτόν, το Εφετείο δεν παραβίασε τις ανωτέρω ουσιαστικού δικαίου διατάξεις και ο περί του αντιθέτου ως άνω λόγος αναιρέσεως είναι αβάσιμος.

Από τις διατάξεις των άρθρων 118 αριθμ. 4, 566 παρ. 1 και 577 παρ. 3 ΚΠολΔ προκύπτει ότι στο δικόγραφο της αναιρέσεως πρέπει να αναφέρεται, κατά τρόπο σαφή, ορισμένο και ευσύνοπτο, η νομική πλημμέλεια που αποδίδεται στο δικαστήριο της ουσίας, ώστε να είναι δυνατόν να διαπιστωθεί, αν και ποιόν λόγο αναιρέσεως από τους περιοριστικώς αναφερομένους στο άρθρο 559 ΚΠολΔ θεμελιώνει η προβαλλόμενη αιτίαση (Ολ. ΑΠ 20/2005). Στην προκειμένη περίπτωση οι δεύτερος και τρίτος αναιρετικοί λόγοι (εκ του άρθρου 559 αριθμ. 8 ΚΠολΔ) προβάλλονται με εντελώς αόριστο τρόπο, αφού δεν είναι σαφές ποιός ισχυρισμός των αναιρεσειόντων φέρεται αγνοηθείς από το Εφετείο. Αόριστος είναι και ο τέταρτος λόγος, κατά τον οποίο "εσφαλμένα η προσβαλλομένη εκτίμησε το δικόγραφο της αίτησης έκδοσης Διαταγής Πληρωμής και το δικόγραφο της ανακοπής και είναι αναιρετέα κατ' άρθρ. 561 παρ. 2 σε συνδυασμό με τον υπ' αριθμ. 8 λόγον του άρθρου 559 ΚΠολΔ", χωρίς ωστόσο να διευκρινίζεται περί τίνος σφάλματος πρόκειται. Κατά συνέπεια, πρέπει η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως να απορριφθεί.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 21-3-2007 αίτηση των ...., ...., ....και .... για αναίρεση της 4306/2006 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών.

Επιβάλλει στους αναιρεσείοντες τα δικαστικά έξοδα της αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει σε χίλια οκτακόσια (1.800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 12 Ιουνίου 2009. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 13 Ιουλίου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ