Supreme Court dismisses appeal against appealable verdict as inadmissible due to pending appeal.

Απόφαση 1768 / 2010 (ΣΤ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Θέμα

Αναιρέσεως απαράδεκτο.

Περίληψη:

Απόρριψη αίτησης αναίρεσης κατά καταδικαστικής απόφασης υποκείμενης όμως σε έφεση, ως απαράδεκτης, μετά την πρόσκληση του αναιρεσείοντος ή συνηγόρου του να προσέλθει στο Δικαστικό Συμβούλιο και εκθέσει τις απόψεις του.

Αριθμός 1768/2010

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

ΣΤ' Ποινικό Τμήμα - Σε Συμβούλιο

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Αιμιλία Λίτινα, Προεδρεύουσα Αρεοπαγίτη, ως αρχαιότερο μέλος στη σύνθεση και σύμφωνα με την 101/27.7.10 Πράξη του Προέδρου του Αρείου Πάγου, Ανδρέα Τσόλια, Νικόλαο Κωνσταντόπουλο, Παναγιώτη Ρουμπή - Εισηγητή και Αθανάσιο Γεωργόπουλο, Αρεοπαγίτες.

Με την παρουσία και του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Γεωργίου Κολιοκώστα (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου) και της Γραμματέως Πελαγίας Λόζιου.

Συνήλθε σε Συμβούλιο στο Κατάστημά του στις 2 Νοεμβρίου 2010, προκειμένου να αποφανθεί για την αίτηση του αναιρεσείοντα - κατηγορουμένου Χ, κατοίκου ..., που δεν παρέστη στο συμβούλιο περί αναιρέσεως της υπ' αριθμ. 3/2010 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Λάρισας. Το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων Λάρισας, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί τώρα την αναίρεση της απόφασης αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 3 Φεβρουαρίου 2010 αίτηση της αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 662/2010.

Έπειτα ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Γεώργιος Κολιοκώστας εισήγαγε για κρίση στο Συμβούλιο τη σχετική δικογραφία με την πρόταση του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Γεωργίου Μπόμπολη, με αριθμό 267/17.9.10, στην οποία αναφέρονται τα ακόλουθα: "Εισάγοντας ενώπιόν Σας, κατά τα άρθρα 476 και 485 παρ.1 ΚΠΔ, την 103/3-2-2010 αίτηση αναιρέσεως του κρατουμένου στο Κατάστημα Κράτησης ...

Χ κατά της 3/13-1-2010 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Λάρισας, εκθέτουμε τ' ακόλουθα: -Κατά το άρθρο 504 παρ.1 ΚΠΔ "όταν ο νόμος δεν ορίζει ειδικά κάτι άλλο, η αίτηση αναιρέσεως επιτρέπεται μόνο κατά της αποφάσεως που, όπως απαγγέλθηκε, δεν προσβάλλεται με έφεση και κατά της αποφάσεως του δευτεροβάθμιου δικαστηρίου που εκδόθηκε ύστερα από άσκηση εφέσεως, αν με τις αποφάσεις αυτές το δικαστήριο αποφάνθηκε τελειωτικά για την κατηγορία ή αν έπαυσε οριστικά ή κήρυξε απαράδεκτη την ποινική δίωξη (άρθ. 370 ΚΠΔ)".

Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 476 παρ.1 και 504 παρ.1 ΚΠΔ προκύπτει ότι κατά της απόφασης του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου που επιβάλλει στον κατηγορούμενο εφέσιμη ποινή δεν επιτρέπεται το ένδικο μέσο της αναίρεσης, εκτός αν ο νόμος ορίζει ειδικά κάτι άλλο. Είναι, επομένως, απαράδεκτη η αίτηση αναίρεσης:

α) κατά της απόφασης εκείνης κατά της οποίας ο νόμος χορηγεί το ένδικο μέσο της έφεσης και β) κατά της απόφασης εκείνης η οποία έγινε τελεσίδικη με την άπρακτη παρέλευση της προθεσμίας της έφεσης ή την παραίτηση από το δικαίωμα άσκησης έφεσης ή την απόρριψη της ασκηθείσης έφεσης ως ανυποστήρικτης ή απαράδεκτης.

Στην κρινόμενη περίπτωση η αίτηση αναιρέσεως ασκείται κατά τα της 3/13-1-2010 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου [Κακουργημάτων] Λάρισας, με την οποίαν ο αναιρεσείων, καταδικάσθηκε για απλή συνέργεια σε πώληση ναρκωτικών ουσιών, κατοχή ναρκωτικών ουσιών κατά συναυτουργία και κατοχή όπλου, κατά συναυτουργία, σε ποινή καθείρξεως έξι (6) ετών και τριών μηνών.

Η προσβαλλόμενη επομένως απόφαση κατά το χρόνο της εκδόσεώς της ήταν, σύμφωνα με το άρθρο 489 παρ.1 περ. στ' ΚΠΔ, εκκλητή από τον αναιρεσείοντα και, κατά τα εκτεθέντα, δεν υπόκειται στο ένδικο μέσο της αναιρέσεως. Το απαράδεκτο τούτο επέρχεται ανεξάρτητα από το γεγονός ότι ο κατηγορούμενος άσκησε στο μεταξύ κατ' αυτής την επιτρεπόμενη έφεσή του.

Κατ' ακολουθία, το δικαστήριο του Αρείου Πάγου, σε Συμβούλιο πρέπει να απορρίψει, ως απαράδεκτη, την εισαγόμενη, αίτηση αναιρέσεως του ανωτέρω κατηγορουμένου και να καταδικάσει τούτον στα δικαστικά έξοδα, ανερχόμενα στο ποσό των 210 €.(άρθρα 476 παρ. 1-2, 513 παρ. 1 και 583 παρ. 1 Κ.Π.Δ, όπως αντικ. με αρθρ. 55 §1 του Ν. 3160/2003 , σε συνδ.

με το αρθρ. 3 §3 του Ν. 773/1977 και την 58553/28-6-2006 Απόφ. Υπουργ. Οικονομικών & Δικαιοσύνης).

Για τους λόγους αυτούς Προτείνουμε: Α) Να απορριφθεί η 103/3-2-2010 αίτηση αναιρέσεως του κρατουμένου στο Κατάστημα Κράτησης ... Χ κατά της 3/13-1-2010 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Λάρισας και Β) Να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα, ανερχόμενα στο ποσό των 210 €.Αθήνα 17-9-2010

Ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Γεώργιος Μπόμπολης".

Αφού άκουσε τον Αντεισαγγελέα, που αναφέρθηκε στην παραπάνω εισαγγελική πρόταση και έπειτα αποχώρησε, και αφού διαπιστώθηκε από την επί του φακέλου της δικογραφίας σημείωση του Γραμματέα της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου, ότι ειδοποιήθηκε, νομίμως και εμπροθέσμως, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 476 παρ. 1 ΚΠΔ, ο αντίκλητος του αναιρεσείοντα.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά το άρθρο 489 § 1 περ. στ' του ΚΠοινΔ ο κατηγορούμενος έχει δικαίωμα να ασκήσει έφεση κατά της αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων με αυτή καταδικάσθηκε σε ποινή στερητική της ελευθερίας τουλάχιστον δυο ετών για κακούργημα. Περαιτέρω, κατά το άρθρο 504§1 του ΚΠοινΔ, δεν υπόκειται στο ένδικο μέσο της αναίρεσης η απόφαση, η οποία κατά το χρόνο της απαγγελίας της μπορεί να προβληθεί με έφεση...

Εξάλλου, κατά το άρθρο 476§1 του ίδιου Κώδικα, το ένδικο μέσο απορρίπτεται ως απαράδεκτο, εκτός άλλων περιπτώσεων, και όταν ασκήθηκε κατά αποφάσεως για την οποία δεν προβλέπεται. Στην προκειμένη περίπτωση, με την κρινόμενη από 03.02.2010 αίτηση αναιρέσεως του Χ προσβάλλεται η υπ' αριθμ. 3/13.01.2010 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Λάρισας, με την οποία ο αναιρεσείων καταδικάσθηκε σε ποινή καθείρξεως έξι ( 6 ) ετών και τριών ( 3 ) μηνών, για τις πράξεις της απλής συνέργειας σε πώληση και κατοχή ναρκωτικών ουσιών κατά συναυτουργία (κακουργήματα) και κατοχή όπλου κατά συναυτουργία (πλημμέλημα).

Όπως, όμως προκύπτει από την παραδεκτή επισκόπηση των εγγράφων της δικογραφίας, κατά της εν λόγω απόφασης που ήταν εκκλητή ο αναιρεσείων άσκησε την υπ'αριθμ. 3/13.01.2010 έφεση, η εκδίκαση της οποίας εκκρεμεί. Επομένως, η απόφαση αυτή δεν υπόκειται σε αναίρεση και συνακόλουθα, πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη, μετά και την τήρηση της από επί το άρθρο 476§1 ΚΠοινΔ προβλεπόμενης διαδικασίας, δηλονότι της πρόσκλησης του αντικλήτου δικηγόρου του αναιρεσείοντος να εμφανισθεί στο Συμβούλιο τούτο και να εκθέσει τις απόψεις του ως προς την κρινόμενη αίτηση αναίρεσης, όπως τούτο προκύπτει από τη σχετική σημείωση του αρμοδίου γραμματέα επί του φακέλου της δικογραφίας.

Τέλος πρέπει να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα ( άρθρο 476§1 του ΚΠοινΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 3 Φεβρουαρίου 2010 αίτηση του Χ κατοίκου ..., για αναίρεση της υπ'αριθμ. 3/2010 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Λάρισας. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα, που ανέρχονται σε διακόσια είκοσι (220) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 18 Νοεμβρίου 2010. Και,

Εκδόθηκε στην Αθήνα στις 18 Νοεμβρίου 2010.

Η ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ