Supreme Court dismisses appeal on procedural grounds but refers second ground to plenary court.

Απόφαση 1767 / 2006 (Α, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1767/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές : Ρωμύλο Κεδίκογλου, Πρόεδρο του Αρείου Πάγου, Βασίλειο Ρήγα, Γεώργιο Καλαμίδα, Δημήτριο Κανελλόπουλο και Διονύσιο Γιαννακόπουλο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 9 Οκτωβρίου 2006, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Γιαννέλη, για να δικάσει μεταξύ :

Των αναιρεσειόντων : ...., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Ιωάννη Μαυροματίδη.

Του αναιρεσιβλήτου : ....., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Χαρούλα Απαλαγάκη, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ..

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την 18-6-1998 αγωγή αποζημιώσεως του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 22760/1999 οριστική του ίδιου δικαστηρίου και 2158/2000 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 23 Ιουνίου 2003 αίτησή τους . Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Βασίλειος Ρήγας ανέγνωσε την από 26 Ιουνίου 2006 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και την καταδίκη του αντιδίκου στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή κατά το άρθρο 559 αρ. 8 ΚΠολΔ, επιτρέπεται αναίρεση αν το δικαστήριο παρά το νόμο έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προετάθησαν ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προετάθησαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Προϋπόθεση του παραδεκτού του αναιρετικού τούτου λόγου είναι, εκτός των άλλων και ο σαφής προσδιορισμός του ληφθέντος ή μη ληφθέντος υπόψη πράγματος, ήτοι του προταθέντος ή μη αυτοτελούς πραγματικού ισχυρισμού που τείνει στη θεμελίωση, κατάλυση ή παρακώλυση του ασκουμένου με την αγωγή, ένσταση ή αντένσταση ουσιαστικού ή δικονομικού δικαιώματος.

Εν προκειμένω, οι εναγόμενοι και ήδη αναιρεσείοντες μέμφονται το Εφετείο, επικαλούμενοι τον ανωτέρω κανόνα, αλλά δεν προσδιορίζουν το ληφθέν ή μη ληφθέν υπόψη πράγμα. Επομένως, ο σχετικός, εκ του άρθρου 559 αρ. 8 ΚΠολΔ, πρώτος κατά το οικείο μέρος του λόγος της αιτήσεως είναι απαράδεκτος.

Επειδή, κατά το άρθρο 559 αρ. 1 ΚΠολΔ, επιτρέπεται αναίρεση, αν παρεβιάσθη κανόνας του ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών, αδιάφορο αν πρόκειται για νόμο ή έθιμο, ελληνικό ή ξένο, εσωτερικού ή διεθνούς δικαίου. Εξάλλου, κατά το αυτό άρθρο 559 αρ. 19 ΚΠολΔ, επιτρέπεται αναίρεση, αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς επί ζητήματος που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης.

Εν προκειμένω, το Εφετείο εδέχθη ότι οι εναγόμενοι και ήδη αναιρεσείοντες, υπό την ιδιότητά των, ως νομίμων εκπροσώπων ανώνυμης εταιρίας, εξέδωσαν εις διαταγήν του ενάγοντος και ήδη αναιρεσιβλήτου την αναλυτικώς περιγραφομένη ακάλυπτη επιταγή, εν γνώσει της ελλείψεως διαθεσίμων και ότι κατά την εμφάνισή της προς πληρωμή εβεβαιώθη από την πληρώτρια τράπεζα προσηκόντως και εμπροθέσμως η έλλειψη αντικρύσματος, κατ' ακολουθίαν δε τούτων κατεψήφισε το ποσό της, τίτλω αποζημιώσεως του ενάγοντος, καθώς και χρηματική ικανοποίηση και απήγγειλε προσωπική κράτηση κατά των εναγομένων, ένεκα της εξ αδικοπραξίας ευθύνης αυτών.

Το Δικαστήριο τούτο επομένως, δεν παρεβίασε το νόμο και δη τις διατάξεις των άρθρων 70, 71 του ΑΚ, 1047 § 1 του ΚΠολΔ και 11 του Διεθνούς Συμφώνου για τα ατομικά και πολιτικά δικαιώματα, κυρωθέντος διά του ν. 2642/1997, το οποίο, ως αφορών προσωπική κράτηση εξ αθετήσεως ενδοσυμβατικής υποχρεώσεως και όχι ευθύνη εξ αδικοπραξίας, δεν ήταν εφαρμοστέο, ούτε τα άρθρα 914, 297, 298 του ΑΚ και 79 του ν. 5960/1933, καθ' ο μέρος εδέχθη την αυτοτελή εξ αδικήματος ευθύνη των εκδοτών ακάλυπτης επιταγής αναιρεσειόντων, έναντι της συμβατικής ευθύνης του εκπροσωπουμένου υπ' αυτών νομικού προσώπου, η δε πληττομένη απόφασή του έχει κατά τούτο νόμιμη βάση και δη την απαιτουμένη αιτιολογία, η οποία δεν είναι αντιφατική ή ανεπαρκής.

Κατ' ακολουθίαν, είναι αβάσιμοι οι αντίθετοι, εκ του άρθρου 559 αρ. 1 και 19 ΚΠολΔ, πρώτος κατά το οικείο μέρος του και τρίτος λόγοι της αιτήσεως.

Επειδή, το πλημμέλημα του άρθρου 79 του ν. 5960/1933 "περί επιταγής" αποτελεί και αδικοπραξία, κατά το άρθρο 914 ΑΚ, από την οποία απορρέει υποχρέωση του υπαιτίου προς αποζημίωση του παθόντος. Το ζήτημα αν τέτοιος παθών είναι μόνον ο κομιστής, που ενεφάνισε την ακάλυπτη και μη πληρωθείσα επιταγή ή και ο κατόπιν αναγωγής αποκτήσας από τον κομιστή τον τίτλο, κατά το άρθρο 40 του εν λόγω νόμου, είναι γενικοτέρου ενδιαφέροντος. Επομένως, ο δεύτερος λόγος της αιτήσεως, προσάπτων στην αναιρεσιβαλλομένη απόφαση την πλημμέλεια της παρά τις εν λόγω ουσιαστικές διατάξεις και δι' ελλιπούς συναφώς αιτιολογίας διαγνώσεως της ευθύνης των αναιρεσειόντων έναντι του εξ αναγωγής δικαιούχου του τίτλου αναιρεσιβλήτου, πρέπει να παραπεμφθεί στην Τακτική Ολομέλεια του παρόντος Δικαστηρίου, σύμφωνα με το άρθρο 563 § 2 ΚΠολΔ.

Για τους λόγους αυτούς

Απορρίπτει την από 23.6.2003 αίτηση των... περί αναιρέσεως της υπ' αρ. 2158/2000 αποφάσεως του Εφετείου Θεσσαλονίκης, κατά τους λοιπούς, πλην του δευτέρου λόγου. Και.

Παραπέμπει το δεύτερο λόγο της αιτήσεως στην Τακτική Ολομέλεια του παρόντος Δικαστηρίου.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 20 Οκτωβρίου 2006. Και

Δημοσιεύθηκε στο ακροατήριό του στις 8 Νοεμβρίου 2006.

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ