1764/2007 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1764 / 2007 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1764/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

A2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Ιωάννη Παπανικολάου, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη, (κωλυομένου του Αντιπροέδρου και του αρχαιοτέρου του Αρεοπαγίτη), Ρένα Ασημακοπούλου, Χαράλαμπο Ζώη, Αθανάσιο Κουτρομάνο και Ιωάννη Παπουτσή, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 14 Μαϊου 2007, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "Α.ΠΑΝΤΑΖΗ ΑΕ", που εδρεύει στο Κρυονέρι Αττικής και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Δημήτριο Βλουτόγλου.

Του αναιρεσιβλήτου: ....., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Γρηγόριο Πανταζή.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 28-1-2002 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 322/2005 του ίδιου Δικαστηρίου και 9551/2005 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητά η αναιρεσείουσα με την από 18-4-2006 αίτησή της. Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Ρένα Ασημακοπούλου ανέγνωσε την από 3-5-2007 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως, υπό την επίκληση της αναιρετικής πλημμέλειας του άρθρου 559 αριθ. 1 Κ.Πολ.Δικ. και δη της παραβίασης του άρθρου 416 ΑΚ πλήττεται η περί πραγματικών γεγονότων κρίση της προσβαλλόμενης απόφασης. Ειδικότερα προβάλλεται η από το Εφετείο κακή εκτίμηση των αποδείξεων και δη της με αριθ. 552/11-6-2001 απόδειξης καταβολής δραχ. 1.471.882 στην εταιρία ...... L.T.D., συμφερόντων Χ1 και της από 11-6-2001 απόδειξης καταβολής ποσού δραχ. 3.528.118 στον Χ1, με την παραδοχή ότι οι αποδείξεις αυτές αφορούσαν μόνο την πώληση 26,7615 κυβικών μέτρων ξυλείας που επώλησε ο Χ1 στην αναιρεσείουσα και όχι την επίδικη πώληση που αφορούσε 10μ3 ξυλείας, που αποτελείτο από 286 τεμάχια και είχε βάρος 17.740 κιλά. Ο λόγος αυτός αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος, γιατί η εκτίμηση από το δικαστήριο της ουσίας πραγματικών γεγονότων και ιδιαίτερα του περιεχομένου των προαναφερόμενων αποδείξεων, δεν υπόκειται κατ' άρθρον 561 § 1 Κ.Πολ.Δικ., στον έλεγχο του Αρείου Πάγου.

Ο λόγος του άρθρου 559 αριθ. 19 Κ.Πολ.Δικ. ιδρύεται σε σχέση με ουσιώδεις ισχυρισμούς και κεφάλαια παροχής έννομης προστασίας και δεν αφορά την επιχειρηματολογία των διαδίκων ή του δικαστηρίου. Ενώ και ελλείψεις ως προς την εκτίμηση των αποδείξεων ή την αιτιολόγηση του αποδεικτικού πορίσματος, δεν συνιστούν ανεπαρκή αιτιολογία, εφ' όσον το πόρισμα αυτό διατυπώνεται με σαφήνεια (Ολ.

ΑΠ 1/1993, Ολ. ΑΠ. 24/1992, Oλ. ΑΠ 861/1984). Μόνο τι αποδείχθηκε ή δεν αποδείχθηκε είναι ανάγκη να εκτίθεται με πληρότητα και σαφήνεια και όχι γιατί αποδείχθηκε ή δεν αποδείχθηκε, ούτε γιατί το δικαστήριο έδωσε μεγαλύτερη πίστη στην κατάθεση του ενός ή του άλλου μάρτυρα ή σε ορισμένο έγγραφο. Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλομένη απόφαση, το Εφετείο που την εξέδωσε δέχθηκε τα ακόλουθα:

Περί το μήνα Ιανουάριο του 2001, ο ενάγων και ήδη αναιρεσίβλητος, συμφώνησε με την εναγομένη και ήδη αναιρεσείουσα να της πωλήσει ξυλεία, προελεύσεως Μποτσουάνα Αφρικής, χρώματος ερυθρού και ποιότητος EXTRA- EXTRA, αντί του ποσού των 660.000 δραχμών ανά κυβικό, μέτρο. Σε εκτέλεση της συμβάσεως αυτής ο ενάγων απέστειλε στην εναγομένη στις 9.4.2001 δια της εταιρείας "Εκτελωνιστική ΟΕ", ένα εμπορευματοκιβώτιο (κοντέϊνερ) με την πωληθείσα ξυλεία, την οποία και παρέλαβε η εναγομένη στην αποθήκη της, στο 21° 22° χιλιόμετρο της Εθνικής οδού Αθηνών-Λαμίας, εκδοθέντος προς τούτο του αριθμ. 410/9.4.2001 δελτίου αποστολής εμπορευμάτων της ανωτέρω εκτελωνιστικής εταιρείας".

Ενώ για τη μεταφορά της εν λόγω ξυλείας στην αποθήκη της εναγομένης, που έγινε από το μεταφορικό γραφείο της .... , εκδόθηκε η αριθμ. 2094/9.4.2001 φορτωτική. Η ξυλεία που παραδόθηκε στην εναγομένη σύμφωνα, με το προαναφερόμενο δελτίο αποστολής, ήταν 10 κυβικά μέτρα, αποτελείτο από 286 τεμάχια και είχε βάρος 17.740 κιλά.

Το από την εναγομένη, οφειλόμενο στον ενάγοντα τίμημα από την ένδικη πώληση, ανερχόταν στο συνολικό ποσόν των 6.600.000 δραχμών (10 κυβικά προς 660.000 δραχμές) και συμφωνήθηκε να εξοφληθεί στις 30.11.2001. Τον ενάγοντα, που διαμένει και εργάζεται στη Νότια Αφρική εκπροσώπησε δυνάμει του από 11.2.2001 ειδικού πληρεξουσίου, τόσο στη διαδικασία του εκτελωνισμού, της ως άνω πωληθείσας στην εναγομένη ποσότητας ξυλείας, όσο και

σ'αυτήν της παράδοσης στην αγοράστρια,

ο Χ1, φίλος του ενάγοντος, που και αυτός ζούσε και εργαζόταν στην Αφρική, αλλά τον καιρό του εκτελωνισμού και της παράδοσης της ανωτέρω ξυλείας στην εναγομένη, βρισκόταν στην Ελλάδα. Η εναγομένη, αν και παρέλαβε την ως άνω πωληθείσα ξυλεία, δεν κατέβαλε το εκ δραχμών 6.600.000 οφειλόμενο συμφωνημένο τίμημα, στον συμφωνηθέντα χρόνον το αυτό δε έπραξε και μετά την -εκ περισσού- όχλησή της, με την από 13-12-2001 εξώδικη πρόσκληση διαμαρτυρία του ενάγοντος, που της επιδόθηκε στις 18.12.2001.

Η εναγομένη, προέβαλε, ενώπιον του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου, τον ισχυρισμό - τον οποίο παραδεκτώς επανέφερε και δια των προτάσεών της στην παρούσα (κατ' έφεση) δίκη- ότι εξόφλησε την προς τον ενάγοντα οφειλή της, στις 11-6-2001, καταβάλλοντας στον προμνημονευθέντα πληρεξούσιό του Χ1, το ποσόν των 3.528.118 δραχμών, το οποίο αποτελεί και το αληθές και πραγματικό τίμημα της εν λόγω πωλήσεως, καθόσον η συμφωνηθείσα τιμή ήταν 300.000 δραχμές για κάθε κυβικό μέτρο ξύλου.

Για δε την καταβολή αυτή, περαιτέρω διατείνεται η εναγομένη, ότι εκδόθηκε αυθημερόν και σχετική εξοφλητική απόδειξη. Στις 11.6.2001 η εναγομένη, εξέδωσε δύο αποδείξεις πληρωμής, ποσού 1.471.882 και 3.528.118 δραχμών αντιστοίχως η κάθε μία. Στην πρώτη εξ αυτών, την αριθμ. 552/11.6.2001, αναφέρεται ότι πληρώθηκαν 1.471.882 δραχμές στην εταιρεία .......

LTD, συμφερόντων του ανωτέρω Χ1, προς πλήρη εξόφληση όλων των εμπορευμάτων κυβισμού 26.7615 κυβικών, και στη δεύτερη, ότι ο προαναφερόμενος Χ1 έλαβε από την εναγομένη "...3.518.118 δραχμές για την πλήρη και ολοκληρωματική εξόφληση των εμπορευμάτων TEEK Ξυλεία...". Το Εφετείο έκρινε, ότι οι ανωτέρω δύο καταβολές της εναγομένης, αφορούν εξόφληση οφειλής της προς την εταιρεία ......

LTD με έδρα την BOTSWANA Αφρικής, -συμφερόντων του Χ1 - από την οποία αυτή, αγόρασε ξυλεία τύπου 5-7 (λευκού πεύκου), καθώς και ξυλεία τύπου ΤΕΕΚ, την οποία και παρέλαβε στις 30-4-2001 με το αριθμ. 20646-6 εμπορευματοκιβώτιο (κοντέϊνερ). Το γεγονός δε και μόνον, ότι την ίδια ημέρα (11.6.2001) εκδόθηκαν δυο αποδείξεις πληρωμής, ουδόλως αποδεικνύει ότι εξοφλήθηκε από την εναγομένη και η προς τον ενάγοντα ως άνω οφειλή της -για αγορά ξυλείας, προελεύσεως Μποτσουάνα Αφρικής, χρώματος ερυθρού και ποιότητας ΕΧΤRΑ-ΕΧΤRΑ- η οποία άλλωστε κατά τα προεκτεθέντα ανέρχεται στο ποσόν των 6.600.000 δραχμών και όχι σ'αυτό των 3.528.118 δραχμών, που η εναγομένη αβασίμως ισχυρίζεται.

Αν πράγματι η απόδειξη για το τελευταίο ποσόν, αφορούσε την εξόφληση της οφειλής της εναγομένης προς τον ενάγοντα, οπωσδήποτε θα γινόταν γι'αυτό σχετική μνεία στο σώμα της απόδειξης. Τούτο άλλωστε καθίστατο απολύτως αναγκαίο, προκειμένου να γίνει η διάκριση και να αποφευχθεί η σύγχυση με τη συναλλαγή, της υπό του Χ1 εκπροσωπουμένης εταιρείας ....

LTD, με την εναγομένη, που αφορούσε, κατά τα προεκτεθέντα, "την πώληση προς την τελευταία δύο τύπων ξυλείας, (5-7 λευκής και ΤΕΕΚ) 26,761, κυβικών μέτρων και όχι μόνον ενός τύπου, αυτού της λευκής, ως αβασίμως η εναγομένη διατείνεται. Επίσης έκρινε το Εφετείο ότι το γεγονός ότι οι προμνημονευθείσες δύο αποδείξεις αφορούν μόνον, την μεταξύ της εναγομένης και της εταιρείας .....

LTD καταρτισθείσα σύμβαση πώλησης ξυλείας λευκής τύπου 5-7 και ξυλείας τύπου ΤΕΕΚ, 26.7, 61 κυβικών μέτρων, επιρρωνύεται και από το περιεχόμενο της από 21-2-2005 δήλωσης του Τελωνείου της ΡΑΜΑΤΛΑΜΠΑΠΑ της Ν. Αφρικής, στο οποίο αναφέρεται ότι το ανωτέρω αριθμ. 2064606 εμπορευματοκιβώτιο που πέρασε από αυτό (τελωνείο) την 1.3.2001, μετέφερε 26.761 κυβικά μέτρα ξύλου τύπου 5-7 αναμεμιγμένου με ξυλεία τύπου ΤΕΕΚ, η τιμή της οποίας είναι σημαντικώς ανώτερη εκείνης της λευκής (5-7).

Γι'αυτό ακριβώς το λόγο στην πρώτη των ως άνω αποδείξεων αναγράφεται ως τίμημα το ποσόν του 1.471.822 δραχμών, και στη δεύτερη, που αφορά την ξυλεία ΤΕΕΚ-υπέρτερας λόγω ποιότητας αξίας εν σχέσει με την πρώτη- το ποσόν των 3.528.118 δραχμών. Δέχθηκε, περαιτέρω, το Εφετείο, ότι το τίμημα για την αγορά και των δύο ως άνω τύπων ξυλείας, συνολικού ποσού 5.000.000 δραχμών, η εναγομένη το εξόφλησε, παραδίδοντας στην πωλήτρια εταιρεία τις κατωτέρω -οκτώ-μεταχρονολογημένες επιταγές πελατείας της:

μία της Εθνικής Τράπεζας (Νο ...... ) εκδόσεως 10.8.2001 και ποσού 800.000 δραχμών, δύο εκδόσεως 30.8.2001 της Τράπεζας Αττικής και ALPHA ΒΑΝΚ (Νο ....., και ......) ποσού 784.000 και 294.000 δραχμών αντιστοίχως μία της Eurobank (Νο ......) εκδόσεως 10.9.2001 και ποσού 935.000, δραχμών, μία της Εθνικής Τράπεζας (Ν. .....) εκδόσεως 15.9.2001 και ποσού 500.000 δραχμών, μία της αυτής Τράπεζας (Νο 3689900) εκδόσεως 10.9.2001 και ποσού 600.000 δραχμών και δύο της ALPHA ΒΑΝΚ και της Εθνικής Τράπεζας αντιστοίχως (Νο ......

και ......) εκδόσεως 30.9.2001 και ποσού 587.000 και 500.000, δραχμών αντιστοίχως η κάθε μία. Έκρινε δε το Εφετείο ότι εφόσον τα αναφερόμενα στις ως άνω δύο αποδείξεις ποσά του 1.471.822 και 3.528.118 δραχμών κατεβλήθησαν από την εναγομένη στον Χ1 προς εξόφληση του τιμήματος για την πώληση στην πρώτη (εναγομένη) από την εταιρεία .....

LTD, 26,7615 κυβικών μέτρων ξυλείας των δύο τύπων ξυλείας 5-7 και ΤΕΕΚ, και δεν αποδείχτηκε ότι η εναγομένη προέβη σε οποιαδήποτε άλλη καταβολή προς τον ενάγοντα, για την εξόφληση του εκ δραχμών 6.600.000 τιμήματος από την αγορά ως άνω των 10 κυβικών μέτρων ξυλείας, χρώματος ερυθρού, προελεύσεως Μποτσουάνα Αφρικής και ποιότητας ΕΧΤRΑ-ΕΧΤRΑ, η εν λόγω οφειλή εξακολουθεί να υφίσταται και απέρριψε ως αβάσιμο τον ισχυρισμό της εναγομένης (και ήδη αναιρεσείουσας) περί εξοφλήσεώς της.

Με τον δεύτερο λόγο αναιρέσεως αφού εκτίθενται οι προαναφερόμενες παραδοχές του Εφετείου, στη συνέχεια προβάλλεται η από το άρθρο 559 αριθ. 19 Κ.Πολ.Δικ. αιτίαση για εκ πλαγίου παράβαση τουάρθρ. 416 ΑΚ, ήτοι ότι το Εφετείο στέρησε την απόφαση του νόμιμης βάσης με ανεπαρκείς, ασαφείς και αντιφατικές αιτιολογίες, συνιστάμενες στις αναφερόμενες στο λόγο αυτό ελλείψεις ως προς την προεκτιθέμενη στην προσβαλλόμενη απόφαση εκτίμηση των αποδείξεων και την επιχειρηματολογία και αιτιολόγηση του αποδεικτικού πορίσματος του Εφετείου, όσον αφορά τους ισχυρισμούς της αναιρεσείουσας για εξόφληση του τιμήματος της πωληθείσης σε αυτήν από τον αναιρεσίβλητο ξυλείας και του αναιρεσείοντα για το ποσό του συμφωνηθέντος τιμήματος της ξυλείας αυτής. Όμως οι επικαλούμενες ελλείψεις δεν ανάγονται στον νομικό χαρακτηρισμό των πραγματικών περιστατικών που έγιναν δεκτά, αλλά αναφέρονται αποκλειστικά στην εκτίμηση των αποδείξεων, η οποία εκφεύγει, κατά τα προεκτεθέντα, από τον αναιρετικό έλεγχο, καθώς και στην αιτιολόγηση του εξαγόμενου από αυτές πορίσματος το οποίο εκτίθεται με πληρότητα και με σαφήνεια όπως το τελευταίο τούτο σαφώς συνάγεται από τις προεκτιθέμενες παραδοχές του Εφετείου. Επομένως ο ανωτέρω λόγος αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος σύμφωνα με το άρθρο 561 παρ. 1 ΚΠολΔ.

Με τον ίδιο (δεύτερο) λόγο της αναιρέσεως προβάλλεται (κατ' ορθή εκτίμηση) η από το άρθρο 559 αριθ. 11 Κ.Πολ.Δικ. αιτίαση ότι το Εφετείο έλαβε παρά το νόμο υπόψη έγγραφο του Τελωνείου Αφρικής που έχει ληφθεί εν επιδικία, για το είδος της ξυλείας που περιελαμβάνονταν στο με αριθ. 2064606 εμπορευματοκιβώτιον, ενώ θα μπορούσε να ληφθεί αντίγραφο του αρχικώς εκδοθέντος από το τελωνείο αυτό εγγράφου. Η αιτίαση αυτή πρέπει να απορριφθεί ως αόριστη, γιατί από τα αναφερόμενα στο λόγο αυτό δεν γίνεται δυνατός ο προσδιορισμός του εγγράφου αυτού, ώστε να μπορεί να διαπιστωθεί αν έγινε νομότυπη επίκληση και νόμιμη προσαγωγή του εγγράφου αυτού στο Εφετείο και λήψη υπόψη από αυτό και γιατί δεν επιτρέπονταν να ληφθεί τούτο υπόψη.

Με τον τρίτο λόγο αναιρέσεως προβάλλεται ή από το άρθρο 559 αριθ. 20 Κ.Πολ.Δικ. αιτίαση για παραμόρφωση των με αριθ. 0552/11-6-2001 και από 11-6-2001 εξοφλητικών αποδείξεων. Η αιτίαση αυτή πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη γιατί με αυτή αποδίδεται στο Εφετείο εκτιμητικό και όχι διαγνωστικό σφάλμα σε σχέση με το περιεχόμενο των δύο αυτών αποδείξεων.

Με τον τέταρτο λόγο αναιρέσεως προβάλλονται οι από το άρθρο 559 αριθ. 10 και 11 Κ.Πολ.Δικ. αιτιάσεις και δη ότι το Εφετείο δέχθηκε ότι συμφωνήθηκε η πώληση από τον αναιρεσίβλητο στην αναιρεσείουσα 10 κ.μ. ξυλείας, αντί 660.000 δραχ. κατά κ.μ., χωρίς απόδειξη, γιατί η από 19-4-2001 σύμβαση που επικαλέσθηκε ο αναιρεσίβλητος έχει συνταχθεί και υπογραφεί μόνον από αυτόν και ο μάρτυράς του ουδέν κατέθεσε σχετικώς και ότι δεν υπήρξε επίκληση ή προσαγωγή άλλου εγγράφου που να αποδεικνύει τον ισχυρισμόν αυτόν του αναιρεσιβλήτου.

Όπως όμως προκύπτει από την επισκόπηση των από 5-10-2005 προτάσεων του αναιρεσιβλήτου ενώπιον του Εφετείου, αυτός (αναιρεσίβλητος) δεν επικαλέσθηκε έγγραφο συμφωνητικό μεταξύ αυτού και της αναιρεσείουσας και μάλιστα με ημερομηνία 19-4-2001 προς απόδειξη της ένδικης μεταξύ των συμφωνίας, αλλά το από 19-4-2001 έγγραφο, που εκδόθηκε στη Νότια Αφρική, όπου διαμένει και έχει την έδρα της επιχειρήσεώς του, κατά τους νόμους της Νότιας Αφρικής και είναι αντίστοιχο με το Ελληνικό τιμολόγιο, με θεώρηση του γνήσιου της υπογραφής του από αστυνομική αρχή, σε τρία πρωτότυπα αντίγραφα, ένα εκ των οποίων έστειλε στην αναιρεσείουσα.

Όπως δε προκύπτει από την επισκόπηση της προσβαλλόμενης απόφασης το Εφετείο, δέχθηκε τα παραπάνω πράγματα ως αληθινά από τις προσκομισθείσες και μνημονευόμενες στην απόφασή του αποδείξεις και έλαβε υπόψη προς σχηματισμό του αποδεικτικού του πορίσματος και όλα ανεξαιρέτως τα έγγραφα που επικαλέσθηκαν και νόμιμα προσκόμισαν οι διάδικοι για συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων.

Επομένως το Εφετείο δεν δέχθηκε παρά το νόμο πράγματα που έχουν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης χωρίς απόδειξη, ούτε έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που δεν προσκομίσθηκαν ή που ο νόμος δεν επιτρέπει και οι προαναφερόμενοι από το άρθρο 559 αριθ. 10 και 11 Κ.Πολ.Δικ. αιτιάσεις πρέπει να απορριφθούν ως αβάσιμοι.

Επίσης ο ίδιος λόγος αναιρέσεως κατά το μέρος αυτού με το οπίο προβάλλεται αιτίαση για κακή εκτίμηση των αποδείξεων, πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος, αφού η εκτίμηση αυτή είναι κατ' άρθρον 561 παρ. 1 ΚΠολΔικ. ανέλεγκτη από τον Αρειο Πάγο.

Για τους λόγους αυτούς

Απορρίπτει την από 18-4-2006 αίτηση της ανωνύμου εταιρείας με την επωνυμίαν "Α. ΠΑΝΤΑΖΗ Α.Ε." για αναίρεση της υπ' αριθμ. 9551/2005 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών.

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου, την οποία ορίζει σε χίλια εκατόν εβδομήντα (1.170) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 5 Ιουλίου 2007. Και

Δημοσιεύθηκε στο ακροατήριό του στις 13 Ιουλίου 2007.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ