Supreme Court dismisses appeal on non bis in idem grounds, allowing parallel criminal and administrative fines for the same act.

Απόφαση 1762 / 2019 (ΣΤ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)

Αριθμός 1762/2019

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

ΣΤ' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Αρτεμισία Παναγιώτου, Προεδρεύουσα Αρεοπαγίτη (σύμφωνα με την υπ' αριθμ. 194/2019 πράξη του Προέδρου του Αρείου Πάγου), Γεώργιο Αναστασάκο -Εισηγητή, Ευφροσύνη Καλογεράτου-Ευαγγέλου, Πηνελόπη Παρτσαλίδου-Κομνηνού και Σταματική Μιχαλέτου, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 8 Οκτωβρίου 2019, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Ισίδωρου Ντογιάκου (κωλυομένου του Εισαγγελέως) και του Γραμματέως Χαράλαμπου Αθανασίου, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος-κατηγορουμένου Α. Λ. του Κ., κατοίκου ... που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Σάββα Μανουσόπουλου, για αναίρεση της υπ' αριθ. 340/2019 απόφασης του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αλεξανδρούπολης. Το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αλεξανδρούπολης με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων-κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 1 Ιουλίου 2019 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 987/2019.

Αφού άκουσε Τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης και τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Η κρινόμενη από 1-7-20119 και με αριθμ. εκθ. 2/2019 αίτηση του Α. Λ. του Κ. για αναίρεση της υπ'αριθμ. 340/2019 καταδικαστικής απόφασης του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αλεξανδρούπολης, ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα. Επομένως, είναι παραδεκτή και πρέπει να εξετασθεί περαιτέρω.

ΙΙ. Κατά τις διατάξεις του άρθρου 19 παρ. 1 εδ α' και 4 του Ν. 2523/1997 "Διοικητικές και ποινικές κυρώσεις στη φορολογική νομοθεσία και άλλες διατάξεις", που δεν μεταβλήθηκαν με τις τροποποιήσεις που επήλθαν στη συνέχεια στον άνω νόμο με τα άρθρα 40 παρ. 1 Ν. 3220/2004 και 3 παρ. 2 Ν. 3943/2011, "1. Όποιος εκδίδει πλαστά ή εικονικά φορολογικά στοιχεία, καθώς και όποιος αποδέχεται εικονικά φορολογικά στοιχεία ή νοθεύει τέτοια στοιχεία, ανεξάρτητα από το αν διαφεύγει ή μη την πληρωμή φόρου, τιμωρείται με ποινή φυλάκισης τουλάχιστον τριών (3) μηνών..." 4.

Εικονικό είναι το στοιχείο που εκδίδεται για συναλλαγή ανύπαρκτη στο σύνολο της ή για μέρος αυτής... ", Από τις διατάξεις αυτές προκύπτει ότι για τη στοιχειοθέτηση του ανωτέρω εγκλήματος, που συνιστά μία από τις προβλεπόμενες στο νόμο περιπτώσεις φοροδιαφυγής, απαιτείται, αντικειμενικώς, η έκδοση από το δράστη πλαστών ή εικονικών φορολογικών στοιχείων ή η αποδοχή εικονικών φορολογικών στοιχείων η νόθευση γνήσιων φορολογικών στοιχείων.

Εικονικό δε είναι και το φορολογικό στοιχείο, εκτός άλλων, όταν εκδίδεται για συναλλαγή ανύπαρκτη, στο σύνολο της ή και για μέρος αυτής. Υποκειμενικώς απαιτείται δόλος, ο οποίος περιλαμβάνει τη γνώση, έστω και με την έννοια της αμφιβολίας, της πλαστότητας ή της εικονικότητας των φορολογικών στοιχείων και, επί αποδοχής, της εικονικότητας αυτών και περαιτέρω τη θέληση ή αποδοχή του δράστη να προβεί στην έκδοση ή αποδοχή των πλαστών ή εικονικών φορολογικών στοιχείων ή στη νόθευση γνήσιων στοιχείων.

Ήδη, δια του άρθρου 8 του Ν. 4337/2015 (Φ,ΕΧ. A.129/J7- 10-2015), αντικαταστάθηκαν οι παραπάνω διατάξεις με την αντίστοιχη ρύθμιση του άρθρου 66 παρ. 5, που προστέθηκε στο Ν. 4174/2013 "Κώδικας Φορολογικής Διαδικασίας κλπ", με την οποία προβλέπονται τα εξής: "(εδ. α' ) Όποιος εκδίδει πλαστά ή εικονικά φορολογικά στοιχεία, καθώς και όποιος αποδέχεται εικονικά φορολογικά στοιχεία ή νοθεύει τέτοια στοιχεία, ανεξάρτητα από το αν διαφεύγει ή μη την πληρωμή φόρου, τιμωρείται με ποινή φυλάκισης τουλάχιστον τριών (3) μηνών, εκτός και αν τα φορολογικά στοιχεία χρησιμοποιήθηκαν για τη διάπραξη ή την υποστήριξη κάποιας από τις πράξεις των παραγράφων 1 έως 4, οπότε ο δράστης τιμωρείται μόνο για την τελευταία ως αυτουργός ή συμμέτοχος, (εδ.

β'). Ειδικά, όποιος εκδίδει ή αποδέχεται εικονικά φορολογικά στοιχεία για ανύπαρκτη συναλλαγή στο σύνολο της ή για μέρος αυτής, τιμωρείται: α) με φυλάκιση τουλάχιστον ενός (I) έτους, εφόσον η συνολική άξια των εικονικών φορολογικών στοιχείων υπερβαίνει το ποσό των εβδομήντα πέντε χιλιάδων (75.000) ευρώ και β) με κάθειρξη έως δέκα (10) έτη, εφόσον το ως άνω ποσό υπερβαίνει τις διακόσιες χιλιάδες (200.000) ευρώ. (εδ.

γ' ). Για την κάλυψη των παραπάνω ορίων δεν υπολογίζονται φορολογικά στοιχεία που χρησιμοποιήθηκαν για τη διάπραξη ή την υποστήριξη κάποιας από τις πράξεις των παραγράφων 1 έως 4, οπότε Ό δράστης τιμωρείται μόνο για την τελευταία ως αυτουργός ή συμμέτοχος..." (εδ. στ' ). Εικονικό είναι το φορολογικό στοιχείο που εκδίδεται για συναλλαγή ανύπαρκτη στο σύνολό της ή για μέρος αυτή ς ή για συναλλαγή στην οποία το ένα από τα συμβαλλόμενα μέρη που αναγράφονται στο στοιχείο είναι άγνωστο φορολογικώς πρόσωπο, με την έννοια ότι δεν έχει δηλώσει την έναρξη του επιτηδεύματος του ούτε έχει θεωρήσει στοιχεία στη Φορολογική Διοίκηση.... (εδ.

θ'). Δεν είναι εικονικό για τον λήπτη το φορολογικό στοιχείο το οποίο αφορά πραγματική συναλλαγή, αν το πρόσωπο του εκδότη είναι διαφορετικό από αυτό που αναγράφεται στο στοιχείο....". Από τις παραπάνω διατάξεις του άρθρου 66 παρ. 5 εδ. α', β' και γ' του Ν. 4174/2013, όπως ισχύει, κατά τα άνω, προκύπτει ότι από 17-10-2015 και εφεξής η πράξη της εκδόσεως πλαστών ή εικονικών φορολογικών στοιχείων, καθώς και της αποδοχής εικονικών φορολογικών στοιχείων ή της νοθεύσεως τέτοιων στοιχείων, έχει γίνει ανέγκλητη στην περίπτωση που ο υπαίτιος χρησιμοποίησε τα εν λόγω φορολογικά στοιχεία για την τέλεση ή υποστήριξη άλλης πράξεως φοροδιαφυγής του άρθρου 66 παρ. 1 έως 4 του ίδιου νόμου (δηλαδή αποφυγής πληρωμής φόρου εισοδήματος κλπ, φόρου προστιθέμενης αξίας κλπ και φόρου πλοίων), οπότε δεν είναι πλέον αυτοτελώς κολάσιμη, αλλά απορροφάται από την άλλη εγκληματική φορολογική πράξη, η οποία καλύπτει και την απαξία της πρώτης.

Εξάλλου, η καταδικαστική απόφαση έχει την απαιτούμενη, από τα άρθρα 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠΔ, ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, η έλλειψη της οποίας ιδρύει λόγο αναιρέσεως από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Α' ΚΠΔ, όταν άναφέρονται σ' αυτή, με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά, τα πραγματικά περιστατικά, που αποδείχθηκαν από την ακροαματική διαδικασία, στα οποία στηρίχθηκε η κρίση του δικαστηρίου για τη συνδρομή των αντικειμενικών και υποκειμενικών στοιχείων του εγκλήματος, για το οποίο καταδικάστηκε ο κατηγορούμενος, οι αποδείξεις που τα θεμελιώνουν και οι νομικές σκέψεις υπαγωγής των περιστατικών αυτών στις εφαρμοσθείσες ουσιαστικές ποινικές διατάξεις.

Για την ύπαρξη τέτοιας αιτιολογίας είναι παραδεκτή η αλληλοσυμπλήρωση του αιτιολογικού με το διατακτικό της αποφάσεως, τα οποία αποτελούν ενιαίο σύνολο, τα δε αποδεικτικά μέσα αρκεί να προσδιορίζονται γενικώς κατά το είδος τους (μάρτυρες, έγγραφα κλπ) χωρίς να απαιτείται ειδικότερη αναφορά ή αναλυτική παράθεσή τους και μνεία του τί προέκυψε από το καθένα χωριστά ούτε αξιολογική συσχέτιση και σύγκριση μεταξύ τους, ενώ δεν είναι αναγκαίο να προσδιορίζεται ποιο βάρυνε περισσότερο το σχηματισμό της δικανικής κρίσεως ούτε χρειάζεται να διευκρινίζεται από ποιό ή ποιά αποδεικτικά μέσα αποδείχθηκε η κάθε παραδοχή.

Η ύπαρξη του δόλου δεν είναι αναγκαίο, κατ' αρχήν, να αιτιολογείται ιδιαιτέρως αφού αυτός ενυπάρχει στη θέληση παραγωγής των περιστατικών, που συγκροτούν την αντικειμενική υπόσταση του εγκλήματος και προκύπτει από τις ειδικότερες συνθήκες τελέσεως του, διαλαμβάνεται δε αιτιολογία περί αυτού (δόλου) στην κύρια αιτιολογία για την ενοχή, διότι εξυπακούεται ότι υπάρχει με την τέλεση των πραγματικών περιστατικών, που συγκροτούν αντικειμενικώς το έγκλημα, εκτός αν αξιώνονται από το νόμο πρόσθετα στοιχεία για την υποκειμενική υπόσταση του εγκλήματος, όπως η εν γνώσει ορισμένου περιστατικού τέλεση της πράξεως (άμεσος δόλος) ή ορισμένος περαιτέρω σκοπός (εγκλήματα με υπερχειλή υποκειμενική υπόσταση), κάτι που δεν συμβαίνει στο εδώ εξεταζόμενο έγκλημα της φοροδιαφυγής με τη μορφή της αποδοχής εικονικών φορολογικών στοιχείων, για τη στοιχειοθέτηση του οποίου ο νόμος αρκείται σε απλό δόλο.

Λόγο αναιρέσεως της αποφάσεως συνιστά, κατά το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Ε' ΚΠΔ, και η εσφαλμένη εφαρμογή ή ερμηνεία ουσιαστικής ποινικής διατάξεως. Εσφαλμένη ερμηνεία υπάρχει, όταν το δικαστήριο αποδίδει στο νόμο διαφορετική έννοια από εκείνη που πραγματικά έχει, ενώ εσφαλμένη εφαρμογή, όταν το δικαστήριο, χωρίς να παρερμηνεύσει το νόμο, δεν υπήγαγε ορθά τα πραγματικά περιστατικά, που δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν, στη διάταξη που εφαρμόσθηκε.

Περίπτωση δε εσφαλμένης εφαρμογής ουσιαστικής ποινικής διατάξεως, που ιδρύει τον ανωτέρω αναιρετικό λόγο από το άρθρ. 510 παρ. 1 στοιχ. Ε' ΚΠΔ, συνιστά και η εκ πλαγίου παραβίαση της διατάξεως αυτής, η οποία υπάρχει, όταν στο πόρισμα της αποφάσεως, που προκύπτει από την αλληλοσυμπλήρωση του σκεπτικού και του διατακτικού της και ανάγεται στα στοιχεία και την ταυτότητα του εγκλήματος, έχουν εμφιλοχωρήσει ασάφειες, αντιφάσεις ή λογικά, κενά, που καθιστούν ανέφικτο τον αναιρετικό έλεγχο σε σχέση με την ορθή εφαρμογή του νόμου, οπότε η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση.

Ομως, δεν αποτελούν λόγους αναιρέσεως ή εσφαλμένη εκτίμηση των αποδείξεων και, ειδικότερα, η εσφαλμένη εκτίμηση και αξιολόγηση των μαρτυρικών καταθέσεων και των εγγράφων, η παράλειψη αναφοράς και αξιολογήσεως κάθε αποδεικτικού στοιχείου χωριστά και η παράλειψη συσχετίσεως των αποδεικτικών μεσών μεταξύ τους, καθόσον, σης περιπτώσεις αυτές, με την επίφαση της ελλείψεως αιτιολογίας ή της εσφαλμένης εφαρμογής του νόμου, πλήττεται η αναιρετικώς ανέλεγκτη κρίση του Δικαστηρίου της ουσίας.

Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από το σκεπτικό της προσβαλλόμενης ως άνω αποφάσεως του, το Τριμελές Πλημμελειοδικείο που δίκασε σε δεύτερο βαθμό, μετά από συνεκτίμηση όλων των αποδεικτικών μέσων, τα οποία προσδιορίζονται κατ' είδος σ' αυτή, δέχθηκε ανελέγκτως ότι αποδείχθηκαν τα εξής: "Ο κατηγορούμενος στην Αλεξανδρούπολη κατά την διαχειριστική περίοδο 2011 και συγκεκριμένα στις 4-11-2011, 8-11-2011, 22-11-2011, 1-12-2011 και 12-12- 2011, ως ιδιοκτήτης της ατομικής επιχείρησης "Λ.

Α." με αντικείμενο εργασιών δραστηριότητες αρχιτεκτόνων, με περισσότερες πράξεις που συνιστούν εξακολούθηση του ιδίου αδικήματος, αποδέχθηκε εικονικά φορολογικά στοιχεία για συναλλαγές ανύπαρκτες στο σύνολο τους, η συνολική αξία των οποίων δεν υπερβαίνει τα 75.000 ευρώ, η δε οριστικοποίηση της φορολογικής εγγραφής έλαβε χώρα την 2-12-2015.

Συγκεκριμένα, στον ως άνω τόπο την 24-7-2015 κατά τη διενέργεια επιτόπιου ελέγχου στην επιχείρησή του, διαπιστώθηκε ότι για τη διαχειριστική περίοδο 2011, ήτοι από την 1-1-2011 έως την 31-12-2011, αποδέχθηκε, έλαβε και καταχώρισε στα τηρούμενα βιβλία Κ.Β.Σ. της ως άνω επιχείρησης, κατά τη χρήση 2011, πέντε (5) εικονικά φορολογικά στοιχεία εκδόσεως της εταιρείας "… ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΤΕΧΝΙΚΗ ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΗ ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΑΚΗ ΚΑΙ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΤΙΚΗ ΜΟΝΟΠΡΟΣΩΠΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΕΝΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ" και συγκεκριμένα: 1.

το υπ' αριθμ. ... σειρά ...11-2011 Τιμολόγιο Πώλησης-Δελτίο Αποστολής, αξίας 11.382,11 ευρώ πλέον Φ.Π.Α. αξίας 2.617,89 ευρώ, ήτοι συνολικής αξίας 14.000 ευρώ, 2. το υπ' αριθμ. ... σειρά ...-2011 Τιμολόγιο Πώλησης-Δελτίο Αποστολής, αξίας 2.073,17 ευρώ πλέον Φ.Π.Α. αξίας 476,83 ευρώ, ήτοι συνολικής αξίας 2.550 ευρώ, 3. το υπ' αριθμ. ... σειρά ...-11-2011 Τιμολόγιο Πώλησης- Δελτίο Αποστολής, αξίας 2.422,76 ευρώ πλέον Φ.Π.Α.

αξίας 557,23 ευρώ, ήτοι συνολικής αξίας 2.979,99 ευρώ, 4. το υπ' αριθμ. ... σειρά ...12-2011 Τιμολόγιο Πώλησης-Δελτίο Αποστολής, αξίας 2.117,89 ευρώ πλέον Φ.Π.Α. αξίας 487,11 ευρώ, ήτοι συνολικής αξίας 2.605 ευρώ και 5. το υπ' αριθμ. ... σειρά ...-12-2011 Τιμολόγιο Πώλησης-Δελτίο Αποστολής, αξίας 1.951,22 ευρώ πλέον Φ.Π.Α. αξίας 448,78 ευρώ, ήτοι συνολικής αξίας 2.400 ευρώ, ήτοι συνολικής αξίας 19.894,30 ευρώ.

Τα ανωτέρω παραστατικά ήταν εικονικά κατά την έννοια ότι περιγράφουν εικονικές (ανύπαρκτες) συναλλαγές στο σύνολό τους, καθόσον η επιχείρηση έλαβε παραστατικά βάσει των οποίων μεταφέρθηκαν είδη, εκ των οποίων ορισμένα ογκώδη, χωρίς να αναφέρεται το μεταφορικό μέσο και χωρίς να έχουν καταχωριστεί στα βιβλία παραστατικά δαπανών (φορτωτικές) που να δικαιολογούν τον τρόπο μεταφοράς τους.

Ακόμα, το υπ' αριθμ. ... σειρά ...11-2011 Τιμολόγιο Πώλησης-Δελτίο Αποστολής, συνολικής αξίας 14.000 ευρώ, εξοφλήθηκε με δίγραμμη επιταγή και εισπράχθηκε από τον κατηγορούμενο. Ο τελευταίος ισχυρίζεται ότι η ως άνω επιταγή εισπράχθηκε από τον ίδιο επειδή ένα από τα μηχανήματα παρουσίασε τεχνικά προβλήματα και ήθελε να πιέσει την προμηθεύτρια εταιρία να του το αντικαταστήσει.

Προς το σκοπό αυτό αντικαταστάθηκε η επιταγή από συναλλαγματικές, τις οποίες σταδιακά εξοφλούσε εφόσον διαπίστωνε ότι το μηχάνημα δεν παρουσίαζε πάλι βλάβη. Ο ισχυρισμός αυτός όμως κρίνεται μη βάσιμος, καθόσον αφενός δεν προκύπτει σε ποιο μηχάνημα αφορούσε η επικαλούμενη βλάβη και αφετέρου δεν προσκομίζονται οι επικαλούμενες συναλλαγματικές.

Επιπλέον, η εκδότρια επιχείρηση "…ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΤΕΧΝΙΚΗ ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΗ ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΑΚΗ ΚΑΙ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΤΙΚΗ ΜΟΝΟΠΡΟΣΩΠΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΕΝΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ" δεν πραγματοποίησε καμία επιχειρηματική δραστηριότητα, δεν βρέθηκε να λειτουργεί στη διεύθυνση που δήλωσε ως εταιρεία, αντιθέτως συστάθηκε αποκλειστικά για έκδοση εικονικών φορολογικών στοιχείων, με σκοπό τη διακίνησή τους προς διάφορες λήπτριες εταιρείες, ώστε να ωφεληθούν σε βάρος του ελληνικού δημοσίου και ως εκ τούτου πρόκειται για ανύπαρκτη και εικονική επιχείρηση.

Η δε οριστικοποίηση της φορολογικής εγγραφής (χρόνος έναρξης παραγραφής) έλαβε χώρα την 2-12-2015, καθόσον η υπ' αριθμόν …/15 πράξη επιβολής προστίμου επιδόθηκε την 2- 11-2015, χωρίς να ασκηθεί προσφυγή. Ο κατηγορούμενος ισχυρίζεται ότι τα αναφερόμενα στα επίδικα τιμολόγια είδη υπήρχαν στα γραφεία της επιχείρησης και άρα ήταν πραγματικές οι εν λόγω συναλλαγές.

Ο ισχυρισμός αυτός όμως κρίνεται μη πειστικός και βάσιμος. Και τούτο διότι μόνη η κατοχή των εμπορευμάτων δεν συνεπάγεται ότι αυτά αποκτήθηκαν πράγματι με τα επίδικα τιμολόγια και όχι προγενέστερα, χωρίς παραστατικά και ότι μεθοδεύτηκε η "νομιμοποίησή" τους με τα ως άνω τιμολόγια. Εξάλλου, μη πειστικός και βάσιμος κρίνεται και ο ισχυρισμός του κατηγορουμένου ότι τα παρήγγειλε από έναν αντιπρόσωπο της εκδότριας εταιρίας και ότι αυτός του τα μετέφερε με το ιδιόκτητο Ι.Χ.Ε.

αυτοκίνητο του στην έδρα της επιχείρησης, καθόσον ο όγκος των μηχανημάτων ήταν τέτοιος που δεν μπορούσαν να μεταφερθούν με συμβατικό αυτοκίνητο και δεν συνηθίζεται αυτού του είδους η μεταφορά στις εμπορικές συναλλαγές, όταν μάλιστα η έδρα της προμηθεύτριας εταιρίας είναι στον Πειραιά. Ακόμη, ο κατηγορούμενος ισχυρίζεται ότι η πράξη που του αποδίδεται δεν είναι αξιόποινη, επειδή, σε κάθε περίπτωση, και αν θεωρηθεί ότι τελέστηκε, η αποδοχή των εν λόγω εικονικών στοιχείων έγινε με σκοπό την αποφυγή πληρωμής ΦΠΑ, δηλαδή τα επίδικα φορολογικά στοιχεία χρησιμοποιήθηκαν για τη διάπραξη φοροδιαφυγής, οπότε, κατ' άρθρο 66 παρ. 5 εδαφ.

ά του Ν. 4174/2013 (όπως ισχύει πλέον μετά την τροποποίηση του από τον Ν. 4337/2015), ο δράστης τιμωρείται μόνο για την φοροδιαφυγή ως αυτουργός ή συμμέτοχος. Ωστόσο, ο ανωτέρω ισχυρισμός είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, καθόσον ο κατηγορούμενος ούτε επικαλείται ούτε προκύπτει ότι ασκήθηκε σε βάρος του ποινική δίωξη για τη φοροδιαφυγή.

Ως εκ τούτου, η επίδικη πράξη δεν απορροφάται από την τελευταία (φοροδιαφυγή) και διατηρεί την αυτοτέλεια και τον αξιόποινο χαρακτήρα της... ". Με βάση τις παραδοχές αυτές, το δικαστήριο, στη συνέχεια, κήρυξε ένοχο τον κατηγορούμενο του ότι "Στην Αλεξανδρούπολη κατά τη διαχειριστική περίοδο 2011 και συγκεκριμένα στις 4-11-2011, 8-11-2011, 22-11-2011, 1-12-2011 και 12-12- 2011, ως ιδιοκτήτης της ατομικής επιχείρησης "Λ.

Α." με αντικείμενο εργασιών δραστηριότητες αρχιτεκτόνων, με περισσότερες πράξεις που συνιστούν εξακολούθηση του ιδίου αδικήματος, αποδέχθηκε εικονικά φορολογικά στοιχεία για συναλλαγές ανύπαρκτες στο σύνολο τους, η συνολική αξία των οποίων δεν υπερβαίνει τα 75.000 ευρώ, η δε οριστικοποίηση της φορολογική^ εγγραφής έλαβε χώρα την 2-12-2015.

Συγκεκριμένα, στον ως άνω τόπο την 24-7-2015 κατά τη διενέργεια επιτόπιου ελέγχου στην επιχείρηση του, διαπιστώθηκε ότι για τη διαχειριστική περίοδο 2011, ήτοι από την 1-1-2011 έως την 31-12-2011, αποδέχθηκε, έλαβε και καταχώρισε στα τηρούμενα βιβλία Κ.Β.Σ. της ως άνω επιχείρησης, κατά τη χρήση 2011, πέντε (5) εικονικά φορολογικά στοιχεία εκδόσεως της εταιρείας "… ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΤΕΧΝΙΚΗ ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΗ ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΑΚΗ ΚΑΙ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΤΙΚΗ ΜΟΝΟΠΡΟΣΩΠΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΕΝΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ" και συγκεκριμένα:

1.το υπ' αριθμ. ... σειρά ...11-2011 Τιμολόγιο Πώλησης-Δελτίο Αποστολής, αξίας 11.382,11 ευρώ πλέον Φ.Π.Α. αξίας 2.617,89 ευρώ, ήτοι συνολικής αξίας 14.000 ευρώ, 2.το υπ' αριθμ. ... σειρά ...-2011 Τιμολόγιο Πώλησης-Δελτίο Αποστολής, αξίας 2.073,17 ευρώ πλέον Φ.Π.Α. αξίας 476,83 ευρώ, ήτοι συνολικής αξίας 2.550 ευρώ, 3.το υπ' αριθμ. ... σειρά ...-11-2011 Τιμολόγιο Πώλησης-Δελτίο Αποστολής, αξίας 2.422,76 ευρώ πλέον Φ.Π.Α. αξίας 557,23 ευρώ, ήτοι συνολικής αξίας 2.979,99 ευρώ, 4 . το υπ' αριθμ. ... σειρά ...12-2011 Τιμολόγιο Πώλησης-Δελτίο Αποστολής, αξίας 2.117,89 ευρώ πλέον Φ.Π.Α. αξίας 487,11 ευρώ, ήτοι συνολικής αξίας 2.605 ευρώ και 5. το υπ' αριθμ. ... σειρά ...-12-2011 Τιμολόγιο Πώλησης-Δελτίο Αποστολής, αξίας 1.951,22 ευρώ πλέον Φ.Π.Α. αξίας 448,78 ευρώ, ήτοι συνολικής αξίας 2.400 ευρώ, ήτοι συνολικής αξίας 19.894,30 ευρώ. Τα ανωτέρω παραστατικά ήταν εικονικά κατά την έννοια ότι περιγράφουν εικονικές (ανύπαρκτες) συναλλαγές στο σύνολο τους και, καθόσον:

i. η επιχείρηση έλαβε παραστατικά βάσει των οποίων μεταφέρθηκαν είδη, εκ των οποίων ορισμένα ογκώδη, χωρίς να αναφέρεται το μεταφορικό μέσο και χωρίς να έχουν καταχωριστεί στα βιβλία παραστατικά δαπανών (φορτωτικές) που να δικαιολογούν τον τρόπο μεταφοράς τους και ii. το υπ' αριθμ. ... σειρά ...11-2011 Τιμολόγιο Πώλησης-Δελτίο Αποστολής, συνολικής αξίας 14.000 ευρώ, εξωφλήθη με δίγραμμη επιταγή και εισπράχθηκε από τον κατηγορούμενο.

Επιπροσθέτως, η εκδότρια επιχείρηση "… ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΤΕΧΝΙΚΗ ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΗ ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΑΚΗ ΚΑΙ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΤΙΚΗ ΜΟΝΟΠΡΟΣΩΠΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΕΝΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ" δεν πραγματοποίησε καμία επιχειρηματική δραστηριότητα, δεν βρέθηκε να λειτουργεί στη διεύθυνση που δήλωσε ως εταιρεία, αντιθέτως συστάθηκε αποκλειστικά για έκδοση εικονικών φορολογικών στοιχείων, με σκοπό τη διακίνησή τους προς διάφορες λήπτριες εταιρείες, ώστε να ωφεληθούν σε βάρος του ελληνικού δημοσίου και ως εκ τούτου πρόκειται για ανύπαρκτη και εικονική επιχείρηση.

Η δε οριστικοποίηση της φορολογικής εγγραφής (χρόνος έναρξης παραγραφής) έλαβε χώρα την 2-12-2015, καθόσον η υπ' αριθμόν 280/15 πράξη επιβολής προστίμου επιδόθηκε την 2-11-2015, χωρίς να ασκηθεί προσφυγή". Με τις παραδοχές αυτές, η προσβαλλόμενη απόφαση περιέχει την επιβαλλόμενη, κατά τα άνω, ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, αφού εκτίθενται σ' αυτήν, με σαφήνεια, πληρότητα, χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά και κατά τρόπο επιτρέποντα τον αναιρετικό έλεγχο, τα πραγματικά περιστατικά, τα οποία αποδείχθηκαν κατά την ακροαματική διαδικασία και συγκροτούν την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση του ανωτέρω εγκλήματος της αποδοχής εικονικών φορολογικών στοιχείων κατ' εξακολούθηση, για το οποίο καταδικάστηκε ο αναιρεσείων, με παράθεση όλων των στοιχείων, που απαρτίζουν τη νομοτυπική μορφή του εγκλήματος τούτου, οι αποδείξεις που τα θεμελιώνουν και οι νομικοί συλλογισμοί, με βάση τους οποίους έγινε η υπαγωγή των αποδείχθέντων περιστατικών στις προπαρατεθείσες ουσιαστικές ποινικές διατάξεις, τις οποίες το Δικαστήριο ορθά ερμήνευσε και εφάρμοσε και δεν παραβίασε ευθέως ή εκ πλαγίου, δηλαδή με ασαφείς, ελλιπείς ή αντιφατικές αιτιολογίες, οπότε δεν στέρησε την απόφασή του από νόμιμη βάση.

Ειδικότερα, διαλαμβάνεται, ότι ο κατηγορούμενος και ήδη αναιρεσείων αποδέχθηκε εξακολουθητικά, καταχωρώντας στα φορολογικά βιβλία της επιχειρήσεως του, τα ειδικότερα αναφερόμενη στην προσβαλλόμενη απόφαση φορολογικά στοιχεία, των οποίων εκτίθεται η εικονικότητα με αναφορά των περιστατικών, από τα οποία προκύπτει αυτή, ως αφορώντων ανύπαρκτες συναλλαγές, συνολικής καθαρής αξίας 19.894,30 ευρώ, ενώ το Δικαστήριο δεν ήταν υποχρεωμένο να αιτιολογήσει ιδιαιτέρως το δόλο του, διότι αυτός (δόλος) ενυπάρχει, σύμφωνα με τα προεκτεθέντα, στη θέληση παραγωγής των περιστατικών, που συγκροτούν την αντικειμενική υπόσταση του εν λόγω εγκλήματος και προκύπτει από τις αναφερόμενες ειδικότερες συνθήκες τελέσεώς του, αφού από το νόμο δεν αξιώνονται πρόσθετα στοιχεία για τη θεμελίωση της υποκειμενικής του υποστάσεως.

Η ειδικότερη αιτίαση περί έλλειψης της απαιτούμενης εδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας και εσφαλμένης, ερμηνείας και εφαρμογής του νόμου και ειδικότερα, ότι εσφαλμένα και χωρίς την απαιτούμενη αιτιολογία δεν εφαρμόστηκε, ως ευμενέστερη βάσει του άρθρου 2 Π.Κ., η διάταξη του άρθρου 66 παρ. 5 εδ. α' του Ν. 4174/2013, όπως προστέθηκε με το άρθρ. 8 Ν. 4337/2015, κατά την οποία ο αναιρεσείων δεν θα έπρεπε να τιμωρηθεί για αποδοχή εικονικών φορολογικών στοιχείων, αλλά μόνο για κάποια, χωρίς να προσδιορίζεται ειδικότερα, από τις πράξεις των παραγράφων 1-4 του ίδιου άρθρου (άρθρ. 66 παρ. 1 στοιχ.

β' Ν. 4174/2013, όπως ισχύει), αφού για τη διάπραξη κάποιας από αυτές επρόκειτο να χρησιμοποιηθούν τα ένδικα φορολογικά στοιχεία, είναι αβάσιμη. Και τούτο γιατί δεν εκτέθηκαν συγκεκριμένα περιστατικά, θεμελιωτικά εφαρμογής στο πρόσωπο του αναιρεσείοντα του ως άνω άρθρου (66§5 Ν. 4174/2013), ενώ στην προσβαλλόμενη απόφαση δεν υπάρχει παραδοχή ότι τα επίμαχα φορολογικά στοιχεία χρησιμοποιήθηκαν πράγματι για τη διάπραξη ή την υποστήριξη κάποιας από τις πράξεις φοροδιαφυγής των παραγράφων 1 έως 4 του άρθρου 4174/2013.

Επομένως δεν τίθεται θέμα εφαρμογής της πράγματι ευνοϊκότερης για τον αναιρεσείοντα ως άνω διάταξης, ενώ η μοναδική μνεία στο σκεπτικό της προσβαλλόμενης απόφασης, ότι αυτός (αναιρέσεων) καταχώρησε τα ένδικα εικονικά φορολογικά στοιχεία στα τηρούμενα φορολογικά βιβλία της επιχείρησης του, αφορά τα παραγωγικά της βουλήσεως αυτού αίτια, που τον ώθησαν στην πράξη του για την οποία κηρύχθηκε ένοχος και όχι την πράγματι χρησιμοποίηση των συγκεκριμένων εικονικών φορολογικών στοιχείων για τη διάπραξη ή την υποστήριξη κάποιου από τα αδικήματα φοροδιαφυγής των παραγράφων 1-4 του άρθρου 66 Ν. 4174/2013, δια της χρήσεως τούτων (ΑΠ 437/2019 και 1752/2017).

Άλλωστε, από την παραδεκτή για τις ανάγκες του αναιρετικού ελέγχου επισκόπηση των πρακτικών του δικαστηρίου και ειδικότερα, των εγγράφων που αναγνώσθηκαν,

δεν προκύπτει καταδίκη του αναρεσείοντα για κάποια από τα αδικήματα φοροδιαφυγής των παραγράφων 1-4 του άρθρου 66 του ν. 4174/2013. Περαιτέρω, για την κατάφαση της ενοχής του κατηγορουμένου και ήδη αναιρεσείοντα για την παραπάνω αξιόποινη πράξη, το Δικαστήριο έλαβε υπόψη του όλα τα εισφερθέντα αποδεικτικά μέσα, δεν υπήρχε δε, κατά νόμο, ανάγκη να τα παραθέσει αναλυτικά και να εκθέσει τι προέκυψε από το καθένα χωριστά.

Πλέον συγκεκριμένα, από το σύνολο των παραδοχών της προσβαλλομένης απόφασης προκύπτει αναμφίβολα ότι το Δικαστήριο ουδόλως προέβη σε επιλεκτική αξιολόγηση ορισμένων μόνο αποδεικτικών μέσων αλλ' αντιθέτως τα έλαβε όλα υπόψη του. Ενώ, τέλος, οι λοιπές αιτιάσεις του αναιρεσείοντα πλήττουν, υπό την επίκληση έλλειψης αιτιολογίας της προσβαλλομένης απόφασης, την ανέλεγκτη κρίση του δικαστηρίου ως προς την εκτίμηση των αποδείξεων και είναι απράδεκτες.

Επομένως, οι σχετικοί από το άρθρο 510§1 στοιχ. Δ' και Ε' λόγοι αναιρέσεως, για έλλειψη αιτιολογίας και εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή της ουσιαστικής ποινικής διάταξης του άρθρου 66§5 του Ν. 4174/2013, ως νυν ισχύει, πρέπει να απορριφθούν ως αβάσιμοι. III. Σύμφωνα με τον κανόνα "ne bis in idem", ο καθένας μόνο μία φορά, δηλαδή με μία μόνο διαδικασία, υποβάλλεται σε δικαστική κρίση, ως υπαίτιος της αυτής πράξεως, με αποτέλεσμα να εξαντλείται η κατά το άρθρο 27 του ΚΠοινΔ αξίωση της Πολιτείας προς άσκηση ποινικής διώξεως, όταν αυτή ασκηθεί μία φορά.

Η αρχή αυτή έχει προβλεφθεί από τον ημεδαπό νομοθέτη, με τη διάταξη του άρθρου 57 του ΚΠοινΔ, επαναλήφθηκε δε και με τη διάταξη του άρθρου 4 παρ.1 του 7ου Πρωτοκόλλου της Σύμβασης για την προάσπιση των δικαιωμάτων του ανθρώπου και των θεμελιωδών ελευθεριών (ΕΣΔΑ), το οποίο κυρώθηκε με το ν. 1705/1987, σύμφωνα με την οποία "κανένας δεν μπορεί να διωχθεί ή καταδικαστεί ποινικά από τα δικαστήρια του ίδιου Κράτους για μία παράβαση για την οποία ήδη αθωώθηκε ή καταδικάστηκε με αμετάκλητη απόφαση σύμφωνα με το νόμο και την ποινική δικονομία του Κράτους αυτού".

Κατά την έννοια, λοιπόν, της ως άνω διατάξεως του 7ου Πρωτοκόλλου, σε συνδυασμό και με τις διατάξεις του ημεδαπού Ποινικού Δικαίου, ο κανόνας αυτός δεν εφαρμόζεται όταν ο υπαίτιος παράνομης πράξεως τιμωρείται ποινικώς από το αρμόδιο δικαστήριο, αλλά και πειθαρχικώς ή διοικητικώς από το αρμόδιο Όργανο, δηλαδή η επιβολή, για την αυτή πράξη, διοικητικού προστίμου, δεν εμποδίζει και την επιβολή ποινικής κυρώσεως από το αρμόδιο ποινικό δικαστήριο.

Συνεπώς, από τις διατάξεις αυτές προκύπτει ότι παραβίαση του δεδικασμένου, που ιδρύει λόγο αναίρεσης κατά το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. ΣΤ' του ΚΠΔ, υφίσταται όταν ο αμετακλήτως καταδικασθείς ή αθωωθείς καταδικάζεται για την ίδια ακριβώς πράξη με απόφαση που εκδόθηκε από ποινικό δικαστήριο (ΑΠ. 938/16, 132/13). Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την επισκόπηση των πρακτικών της δίκης επί της οποίας εκδόθηκε η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, ο συνήγορος του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου πρόβαλε τον αυτοτελή ισχυρισμό ότι στον εντολέα του είχε ήδη επιβληθεί διοικητικό πρόστιμο ποσού 39.894,30 ευρώ για την ίδια πράξη, η επιβολή δε, για την ίδια πράξη, και ποινικής κυρώσεως παραβιάζει την αρχή "ne bis in idem", όπως αυτή έχει κατοχυρωθεί από την Ε.Σ.Δ.Α., λόγω του τιμωρητικού χαρακτήρα, τον οποίο έχει το διοικητικό πρόστιμο.

Το Δικαστήριο απέρριψε τον ισχυρισμό αυτό ως μη νόμιμο με την ακόλουθη ορθή αιτιολογία, "Ο κανόνας ¨non bis in idem¨ που προβλέπεται στη διάταξη του άρθρου 57 ΚΠΔ, καθώς και στη διάταξη του άρθρου 4 παρ. 1 του 7ου Πρωτοκόλλου της Σύμβασης για την προάσπιση των δικαιωμάτων του ανθρώπου και των θεμελιωδών ελευθεριών (ΕΣΔΑ), δεν εφαρμόζεται όταν ο υπαίτιος παράνομης πράξης τιμωρείται ποινικά από το αρμόδιο δικαστήριο, αλλά και πειθαρχικά ή διοικητικά από το αρμόδιο όργανο, δηλαδή η επιβολή, για την αυτή πράξη, διοικητικού προστίμου δεν εμποδίζει και την επιβολή ποινικής κύρωσης από το αρμόδιο ποινικό δικαστήριο...

Συνεπώς, η επιβολή του αναφερόμενου διοικητικού προστίμου για την ίδια παράνομη πράξη δεν αποκλείει την παράλληλη ποινική ευθύνη του κατηγορουμένου και η ασκηθείσα ποινική δίωξη δεν προσκρούσει στο άρθρο 57 ΚΠΔ και το άρθρο 4 παρ. 1 του 7ου Πρωτοκόλλου της Σύμβασης για την προάσπιση των δικαιωμάτων του ανθρώπου και των θεμελιωδών ελευθεριών. Σύμφωνα με τα παραπάνω πρέπει να κηρυχθεί ο κατηγορούμενος ένοχος της πράξης που του αποδίδεται. Επομένως, ο, από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. ΣΤ του ΚΠοινΔ, σχετικός λόγος αναιρέσεως με τον οποίο πλήττεται η προσβαλλόμενη απόφαση για παραβίαση δεδικασμένου, είναι αβάσιμος και πρέπει να απορριφθεί.

IV. Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω, πρέπει να απορριφθεί στο σύνολο της η κρινόμενη αίτηση και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (άρθρο 578 παρ. 1 ΚΠοινΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ την από 1-6-2019 αίτηση (αρ. πρ. 2/2019) του Α. Λ. του Κ., κατοίκου ... για αναίρεση της αποφάσεως 340/2019 του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Αλεξανδρούπολης.

Και ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα από διακόσια πενήντα (250) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 5 Νοεμβρίου 2019.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 12 Νοεμβρίου 2019.

Η ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΗΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ