Supreme Court dismisses appeal in child support case citing insufficient reasoning and inadmissible grounds.

Απόφαση 1761 / 2013 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1761/2013

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

A2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Κωνσταντίνο Τσόλα, Ευφημία Λαμπροπούλου, Γεράσιμο Φουρλάνο και Ιωσήφ Τσαλαγανίδη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 22 Απριλίου 2013, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Π. Σ. του Δ., κατοίκου ... ο οποίος παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Νικόλαο Καραγιάννη, σύμφωνα με το άρθρο 8 του ν. 3226/2004 και μετά από την 53/2013 πράξη της προέδρου του Αρείου Πάγου.

Της αναιρεσιβλήτου: Ε. Θ. Α. Μ., κατοίκου ... ως έχουσα την γονική μέριμνα και ασκούσα την επιμέλεια του ανηλίκου τέκνου Κ.-Α. Σ., κατοίκου ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Μαρία Ελένη Καχρημάνη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 23-9-2007 αγωγή της ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 334/2009 του ίδιου Δικαστηρίου, 4574/2010 και 328/2011 διορθωτική του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση των εφετειακών αποφάσεων ζητά ο αναιρεσείων με την από 9-2-2012 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Ιωσήφ Τσαλαγανίδης, ανέγνωσε την από 31-1-2013 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, η πληρεξούσια της αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με την κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως προσβάλλεται η 4574/2010 απόφαση του Εφετείου Αθηνών, (όπως αυτή διορθώθηκε με την 328/2011 απόφαση του ίδιου δικαστηρίου) η οποία εκδόθηκε αντιμωλία των διαδίκων κατά την ειδική διαδικασία των διαφορών από διατροφή και επιμέλεια τέκνων. Η προσβαλλόμενη απόφαση συνεκδίκασε τις αντίθετες εφέσεις των διαδίκων κατά της 334/2009 αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών. Mε αυτή είχε γίνει μερικώς δεκτή αγωγή της αναιρεσίβλητης για την καταβολή διατροφής του εκτός γάμου τέκνου της. Το Εφετείο απέρριψε την έφεση του εναγομένου - αναιρεσείοντος, ενώ δέχθηκε την έφεση της ενάγουσας - αναιρεσίβλητης, εξαφάνισε την απόφαση του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου, διακράτησε την υπόθεση και δέχθηκε μερικώς την αγωγή, υποχρεώνοντας τον εναγόμενο να καταβάλει στην ενάγουσα με την πιο πάνω ιδιότητά της το ποσόν των 350 ευρώ μηνιαίως ως διατροφή του τέκνου τους για το χρονικό διάστημα από την επίδοση της αγωγής έως την 30-9-2009. Η αίτηση αναιρέσεως ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα, είναι συνεπώς παραδεκτή και πρέπει να ερευνηθεί ως προς τους λόγους της.

Με τον πρώτο λόγο ο αναιρεσείων επικαλείται ότι η προσβαλλόμενη απόφαση διέλαβε ασαφείς και ανεπαρκείς αιτιολογίες στο ουσιώδες ζήτημα της συνεισφοράς της αναιρεσίβλητης στη διατροφή του κοινού τέκνου τους με βάση την οικονομική της δυνατότητα, αφού δεν προσδιορίζει το ύψος της αποτιμητής σε χρήμα προσφοράς της προσωπικής της εργασίας και απασχόλησης για την περιποίηση και φροντίδα του ανηλίκου, ούτε αναλύει τις ανάγκες του τέκνου, ενώ εσφαλμένα δεν συνυπολόγισε στις δυνατότητες της αναιρεσίβλητης επιπλέον ποσόν 1.000 ευρώ ως ελάχιστη μισθωτική αξία μιας οικίας που της ανήκει κατά πλήρη κυριότητα.

Εξάλλου, με τον έκτο λόγο ο αναιρεσείων επικαλείται ότι το Εφετείο, εκτιμώντας τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε ως αποδεδειγμένα, κατέληξε σε εσφαλμένο συμπέρασμα ως προς τον επιμερισμό της υποχρεώσεως προς διατροφή του κάθε γονέα, κατά παράβαση των κανόνων τυπικού μαθηματικού υπολογισμού, υποπίπτοντας έτσι στην από το άρθρο 559 αρ. 1 ΚΠολΔ πλημμέλεια.

Στην προκειμένη περίπτωση από την επισκόπηση της προσβαλλόμενης αποφάσεως προκύπτει ότι το Εφετείο, δέχθηκε ως προς την ένσταση αυτή του αναιρεσείοντος για τη συνεισφορά της αναιρεσίβλητης στη διατροφή του κοινού τέκνου τους, τα ακόλουθα: "Οι στεγαστικές του ανάγκες (ενν. του τέκνου) καλύπτονται από την ενάγουσα, η οποία καλύπτει και τις λοιπές δαπάνες του ανηλίκου τέκνου σε καθαριότητα, φαγητό κ.λ.π., που συνδέονται με τη συνοίκηση και συνοδεύουν την επιμέλεια. ...

Οι λοιπές δαπάνες συντήρησης και ανατροφής του, και συγκεκριμένα οι δαπάνες τροφής, ένδυσης, εκπαίδευσής του και ψυχαγωγίας είναι οι συνήθεις δαπάνες που απαιτούνται για τα ανήλικα παρόμοιας με αυτό ηλικίας, αφού δεν αποδείχθηκε ότι αντιμετωπίζει κάποιες ειδικές ανάγκες λόγω υγείας ή από άλλη αιτία που να απαιτούν ιδιαίτερα αυξημένες δαπάνες.

Επομένως, δικαιούται αυτό διατροφής από τους γονείς του, ενόψει του γεγονότος ότι λόγω της αναγνώρισής του από τον εναγόμενο, έχει ως προς όλα θέση τέκνου γεννημένου σε γάμο ... Ο εναγόμενος υπηρετούσε στο Πολεμικό Ναυτικό μέχρι το έτος 1998, ... αποστρατεύθηκε λόγω σωματικής ανικανότητας ..., ενώ η αποστρατεία του λογίστηκε από 16-7-1999.

Λαμβάνει μηνιαία σύνταξη που ανέρχεται στο ποσόν των 1.539 ευρώ μαζί με το φόρο εισοδήματος, ... δεν βαρύνεται με την καταβολή μισθώματος, ενώ διαθέτει Ι.Χ.Ε. αυτοκίνητο έτους κυκλοφορίας 2004. ... Επιπλέον συνέγραψε βιβλίο το έτος 2006, ... πλην όμως δεν αποδείχθηκε το ύψος των απολαβών του από τις πωλήσεις του. Η ενάγουσα εργάζεται ως ιδιωτική υπάλληλος ...

με μηνιαίες αποδοχές 4.055 ευρώ ... συνυπολογιζομένων των επιδομάτων εορτών και αδείας. Δεν βαρύνεται με καταβολή μισθώματος διότι διαμένει σε ιδιόκτητο διαμέρισμα μεζονέτα στο …το οποίο αγόρασε με δάνειο, ... του οποίου η ετήσια δόση για το έτος 2007 ανέρχεται στο ποσόν των 6.338,68 ευρώ, ... για το έτος 2008 στο ποσόν των 6.041,88 ευρώ, ..., για δε το έτος 2009 περί τα 600 ευρώ μηνιαίως.

Διαθέτει Ι.Χ.Ε. αυτοκίνητο. Επίσης έχει ποσοστό 1/3 εξ αδιαιρέτου μιας κατοικίας στο …. Επίσης καταβάλλει το ποσό των 330 ευρώ περίπου ... για ασφάλιστρα της ίδιας και του ανηλίκου τέκνου σε ασφαλιστικές εταιρείες. ... Τα ανωτέρω όμως ποσά που καταβάλλει αυτή για τις ως άνω αιτίες δεν αφαιρούνται από το ως άνω εισόδημά της, αλλά συνεκτιμώνται ως επιπλέον βιοτική ανάγκη.

Άλλα εισοδήματα ή περιουσιακά στοιχεία δεν αποδείχθηκε ότι διαθέτει. Για τη φύλαξη του ανηλίκου τέκνου μετά την επιστροφή του από τον παιδικό σταθμό κατά τη διάρκεια που αυτή εργάζεται καταβάλλει το ποσό των 300 ευρώ. ... Με βάση επομένως τις άνω οικονομικές δυνατότητες των γονέων του ανωτέρω ανηλίκου τέκνου των και τις εν γένει περιστάσεις, η κατά μήνα διατροφή αυτού κατά το κρίσιμο χρονικό διάστημα ανέρχεται στο ποσόν των 700 ευρώ. ...

Επίσης σ' αυτές συμπεριλαμβάνεται και η προσφορά των φροντίδων και περιποιήσεων της ενάγουσας προς το ανήλικο (π.χ. καθαριότητα, πλύση ρούχων, παρασκευή φαγητού κ.λ.π.), που συνδέονται με τη συνοίκηση και συνοδεύουν την επιμέλεια. ... Από το ανωτέρω ποσό ο εναγόμενος, ανάλογα με τις δυνάμεις του, οφείλει και είναι σε θέση να καταβάλει το ποσό των 350 ευρώ μηνιαίως.

Κατά το υπόλοιπο ποσό που απαιτείται για τη διατροφή του, συμμετέχει και η ενάγουσα μητέρα του με τα άνω εισοδήματά της, με την παροχή στέγης και την προσφορά της προσωπικής της εργασίας και απασχόλησης για την περιποίηση και φροντίδα του, κατά παραδοχή ως κατ' ουσία βασίμου της σχετικής ... ενστάσεως του εναγομένου περί συνεισφοράς και της ενάγουσας στη διατροφή του ανηλίκου".

Με την κρίση του αυτή το Εφετείο δέχθηκε κατά ένα μέρος την ένσταση του εναγομένου περί υποχρεώσεως συνεισφοράς της ενάγουσας στη διατροφή του ανήλικου τέκνου τους και δεν παραβίασε με εσφαλμένη ερμηνεία ή εφαρμογή τις ουσιαστικού δικαίου διατάξεις των άρθρων 1389,1390 1393, 1485, 1486, 1489, 1493 και 1497 ΑΚ, διέλαβε δε στην απόφασή του επαρκείς, σαφείς και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες που καθιστούν εφικτό τον αναιρετικό έλεγχο ως προς την ορθότητα ή μη της εφαρμογής αυτών των διατάξεων.

Ειδικότερα, για το ορισμένο της αγωγής αλλά και το αιτιολογημένο της αποφάσεως του δικαστηρίου αρκεί να αναφέρονται οι ανάγκες του τέκνου που είναι προσδιοριστικές του ύψους της καταβλητέας διατροφής και το αιτούμενο συνολικό ποσό της διατροφής του, χωρίς να απαιτείται ο προσδιορισμός με ακρίβεια του απαραίτητου, για την κάλυψη κάθε επιμέρους ανάγκης του, που προκύπτει από τις συνθήκες της ζωής του, χρηματικού ποσού (ΑΠ 1388/2009), και στην προκειμένη περίπτωση το Εφετείο προέβη σε καθορισμό του ανάλογου ποσού της διατροφής, αφού έλαβε υπόψη τις οικονομικές δυνατότητες και των δύο γονέων, ότι το ανήλικο συμβιώνει με τη μητέρα του σε διαμέρισμα που της ανήκει κατά κυριότητα, και τις δαπάνες συντηρήσεως και ανατροφής του, και συγκεκριμένα τις δαπάνες τροφής, ένδυσης, εκπαίδευσης και ψυχαγωγίας, για τις οποίες δέχθηκε ότι είναι οι συνήθεις δαπάνες που απαιτούνται για ανήλικα παρόμοιας με αυτό ηλικίας.

Τέλος, ο ισχυρισμός ότι εσφαλμένα η προσβαλλόμενη απόφαση δεν συνυπολόγισε στις δυνατότητες της αναιρεσίβλητης επιπλέον ποσόν 1.000 ευρώ ως ελάχιστη μισθωτική αξία της οικίας που της ανήκει κατά πλήρη κυριότητα και στην οποία διαμένει αυτή μαζί με το τέκνο τους, είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος, γιατί συνιστά εκτίμηση πραγμάτων που διαφεύγει τον αναιρετικό έλεγχο (άρθρο 561 παρ. 1 ΚΠολΔ), και σε κάθε περίπτωση ως αβάσιμος, αφού με βάση τις παραδοχές της προσβαλλόμενης αποφάσεως η οικία αυτή δεν είναι μισθωμένη και δεν αποφέρει κάποιο έσοδο στην αναιρεσίβλητη, οπότε καλώς δεν ελήφθη υπόψη για τον υπολογισμό των εισοδημάτων της.

Επομένως, οι περί του αντιθέτου από το άρθρο 559 αρ. 1 και 19 ΚΠολΔ λόγοι είναι αβάσιμοι.

Κατά το άρθρο 559 αρ.8 του ΚΠολΔ αναίρεση επιτρέπεται, όταν το δικαστήριο παρά το νόμο έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Κατά την έννοια της διατάξεως αυτής "πράγματα" θεωρούνται οι αυτοτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί, οι θεμελιωτικοί, καταλυτικοί ή διακωλυτικοί ουσιαστικού ή δικονομικού δικαιώματος, ασκούμενοι με αγωγή, ανταγωγή, ένσταση ή αντένσταση ή με λόγο έφεσης ή αντέφεσης, ο οποίος αφορά αυτοτελείς ισχυρισμούς ή άρνηση αυτοτελών ισχυρισμών (Α.Π. 62/2002), όχι δε οι αιτιολογημένες αρνήσεις ή οι ισχυρισμοί που αποτελούν επιχειρήματα ή συμπεράσματα των διαδίκων ή του δικαστηρίου από την εκτίμηση των αποδείξεων, έστω και αν αποτελούν περιεχόμενο λόγου έφεσης, ούτε οι απαράδεκτοι ή αβάσιμοι ισχυρισμοί (Ολ.

ΑΠ 3/1997) ή τα προσκομιζόμενα από τους διαδίκους αποδεικτικά μέσα και τα πραγματικά περιστατικά που προκύπτουν από αυτά (ΑΠ 185/2002). Επίσης δεν στοιχειοθετείται ο λόγος αυτός αναιρέσεως, όταν το δικαστήριο έλαβε υπόψη προταθέντα ισχυρισμό και τον απέρριψε ευθέως για οποιοδήποτε λόγο τυπικό ή ουσιαστικό (Ολ.

ΑΠ 12/1997) ή όταν αντιμετώπισε και απέρριψε στην ουσία εκ των πραγμάτων προβληθέντα ισχυρισμό, με την παραδοχή ως αποδειχθέντων γεγονότων αντίθετων προς αυτά που τον συγκροτούν (Ολ.ΑΠ 11/1996) ή παρέλειψε να απαντήσει σε ισχυρισμό αόριστο, μη νόμιμο ή αλυσιτελή, που δεν ασκούσε επίδραση στην έκβαση της δίκης (Ολ.

ΑΠ 2/1989). Με το δεύτερο από το άρθρο 559 αρ. 8 ΚΠολΔ λόγο αναιρέσεως αποδίδεται στο Εφετείο η πλημμέλεια, ότι δεν έλαβε υπόψη τον ασκούντα ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης ισχυρισμό του αναιρεσείοντος ότι, αν υποχρεωθεί να καταβάλει στο ανήλικο τέκνο του διατροφή πέραν του ποσού των 250 ευρώ μηνιαίως, θα διακινδυνεύσει η δική του διατροφή, ισχυρισμό τον οποίο το δικαστήριο απέρριψε ως μη νόμιμο, παρά το ότι είχε επικαλεσθεί με τις προτάσεις του ότι μπορούσε να καταβάλει το επιπλέον μέρος της διατροφής του η ενάγουσα μητέρα του.

Από την προσβαλλόμενη απόφαση προκύπτει, ότι το Εφετείο απέρριψε μεν ως μη νόμιμο τον ισχυρισμό αυτό του αναιρεσείοντος, πλην όμως λαμβάνοντας υπόψη τα εισοδήματα των διαδίκων έκρινε ως αναγκαία δαπάνη διατροφής του τέκνου τους για τη χρονική περίοδο από την επίδοση της αγωγής και για μια διετία το ποσόν των 700 ευρώ μηνιαίως, από την κατανομή των οποίων μεταξύ των γονέων του ανηλίκου υποχρέωσε τον αναιρεσίβλητο να καταβάλει ποσόν 350 ευρώ ανάλογα με τις δυνάμεις του και κατά το υπόλοιπο έκρινε ότι πρέπει να συνεισφέρει η μητέρα του ανηλίκου.

Επομένως, εφόσον το Εφετείο δέχθηκε ως αποδειχθέντα γεγονότα αντίθετα με εκείνα που συγκροτούσαν τον επίμαχο ισχυρισμό του αναιρεσείοντος, ο ως άνω εκ του άρθρου 559 αρ. 8 του ΚΠολΔ δεύτερος λόγος αναιρέσεως είναι αβάσιμος.

Με τον τρίτο λόγο αναιρέσεως ο αναιρεσείων επικαλείται ότι η προσβαλλόμενη απόφαση υπέπεσε στην από το άρθρο 559 αρ. 10 ΚΠολΔ πλημμέλεια, αφού δέχθηκε πράγματα που έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης χωρίς απόδειξη, και ειδικότερα, ενώ αρχικά είχε κρίνει ότι η ενάγουσα - αναιρεσίβλητη κατέβαλε για τη φύλαξη του τέκνου τους μετά την επιστροφή του από τον παιδικό σταθμό, κατά τη διάρκεια που αυτή απασχολείτο στην εργασία της, 300 ευρώ το μήνα, στη συνέχεια με οίκοθεν πράξη ορισμού δικασίμου και με σχετική απόφαση που διόρθωσε την προσβαλλόμενη, η δαπάνη αυτή καθορίσθηκε σε 500 ευρώ, ποσόν που σε κάθε περίπτωση είναι υπερβολικό και για το οποίο δεν προσκομίσθηκε καμιά απόδειξη. Ο λόγος αυτός αναιρέσεως κατά το κύριο σκέλος του τυγχάνει αβάσιμος, γιατί η απόφαση που διόρθωσε την προσβαλλόμενη απόφαση στηρίχθηκε αποκλειστικά στο αποδεικτικό υλικό που είχαν προσκομίσει ενώπιον του Εφετείου οι διάδικοι κατά τη συζήτηση των αντίθετων εφέσεων και όχι σε άλλες μεταγενέστερες αποδείξεις, ενώ κατά το σκέλος του ότι το ποσόν των 500 ευρώ μηνιαίως για την ολιγόωρη φύλαξη τέκνου είναι ανεδαφικό και εξωπραγματικό συνιστά εκτίμηση πραγμάτων, που διαφεύγει τον αναιρετικό έλεγχο, και για το λόγο αυτό είναι απαράδεκτος.

Με τον τέταρτο λόγο αναιρέσεως ο αναιρεσείων επικαλείται ότι η προσβαλλόμενη απόφαση περιέχει αντιφατικές διατάξεις, αφού με τη διορθωτική απόφαση καθορίσθηκε το ποσό για τα φύλακτρα σε 500 ευρώ μηνιαίως και με την προσβαλλόμενη απόφαση το ποσόν της διατροφής του ανήλικου τέκνου καθορίσθηκε σε 700 ευρώ το μήνα, επιμεριζόμενο μεταξύ των γονέων, και κατά συνέπεια ή οι ανάγκες του τέκνου είναι 700 ευρώ, οπότε δεν δικαιολογείται το ποσόν των 500 ευρώ για τη φύλαξή του, ή εάν το ποσόν αυτό είναι αναγκαίο, δεν προκύπτει ο τρόπος υπολογισμού των αναγκών του τέκνου και συνεπώς και της διατροφής αυτού. Με τον τρόπο όμως αυτό η τυχόν αντίφαση υφίσταται μεταξύ των αιτιολογιών της προσβαλλόμενης και του διατακτικού της και δεν αφορά αντιφατικές διατάξεις στο ίδιο το διατακτικό, όπως προϋποθέτει η εφαρμογή του από το άρθρο 559 αρ. 17 ΚΠολΔ λόγου αναιρέσεως, και κατόπιν αυτού ο σχετικός λόγος τυγχάνει μη νόμιμος.

Με τον πέμπτο λόγο αναιρέσεως ο αναιρεσείων επικαλείται ότι η προσβαλλόμενη απόφαση παραμόρφωσε το περιεχόμενο εγγράφου, υποπίπτοντας στην από το άρθρο 559 αρ. 20 ΚΠολΔ πλημμέλεια, και συγκεκριμένα έλαβε υπόψη της ανυπόγραφη υπεύθυνη δήλωση, από την οποία συμπέρανε ότι η αναιρεσίβλητη καταβάλλει 500 ευρώ μηνιαίως για τη φύλαξη του ανήλικου τέκνου τους. Ο λόγος αυτός αναιρέσεως, ο οποίος συνιστά κατ' ουσία πλημμέλεια από το άρθρο 559 αρ. 11α ΚΠολΔ, είναι απαράδεκτος, γιατί στηρίζεται στην εσφαλμένη προϋπόθεση ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη του το ως άνω προσβαλλόμενο έγγραφο, ενώ όπως προκύπτει από την απόφασή του ρητά εξαίρεσε από την εκτίμηση του αποδεικτικού υλικού που προσκομίσθηκε ενώπιόν του την επικαλούμενη και προσκομιζόμενη από την ενάγουσα (αναιρεσίβλητη) υπεύθυνη δήλωση της ίδιας, που έχει συνταχθεί κατά τον τύπο του άρθρου 8 ν. 1599/1986, με το αιτιολογικό ότι δεν αποτελεί επιτρεπτό αποδεικτικό μέσο.

Πρέπει λοιπόν να απορριφθεί η αίτηση αναιρέσεως στο σύνολό της, να καταδικασθεί δε ο αναιρεσείων ως ηττώμενος διάδικος στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσίβλητης (άρθρο 176, 183 ΚΠολΔ), όπως ορίζεται στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 9-2-2012 αίτηση του Π. Δ. Σ. για αναίρεση της 4574/2010 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών, όπως αυτή διορθώθηκε με την 328/2011 απόφαση του ίδιου δικαστηρίου.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσίβλητης και την ορίζει στο ποσόν των χιλίων οκτακοσίων (1.800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 18 Ιουλίου 2013.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 3 Σεπτεμβρίου 2013.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ