Supreme Court dismisses divorce appeal, ruling lower court properly assessed evidence and grounds for irretrievable breakdown.

Απόφαση 1761 / 2007 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 1761/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

A2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Ιωάννη Παπανικολάου, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη, (κωλυομένου του Αντιπροέδρου και του αρχαιοτέρου του Αρεοπαγίτη), Ρένα Ασημακοπούλου, Χαράλαμπο Ζώη, Αθανάσιο Κουτρομάνο και Ιωάννη Παπουτσή, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 14 Μαϊου 2007, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας:..... η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Κωνσταντίνο Παπαδημητρίου.

Του αναιρεσιβλήτου: ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Δημήτριο Δεβελάσκα.

Μετά την εκφώνηση των ονομάτων των διαδίκων, οι οποίοι παραστάθηκαν όπως ανωτέρω σημειώνεται, ο δικηγόρος της αναιρεσείουσας ζήτησε την αναβολή της υποθέσεως. Για το ζήτημα της αναβολής έλαβε το λόγο και ο πληρεξούσιος του αντιδίκου ο οποίος δεν συναίνεσε στο αίτημα της αναβολής.

Το Δικαστήριο διασκέφτηκε και δια του προέδρου του απέρριψε το αίτημα αναβολής και προχώρησε στη συζήτηση της υπόθεσης.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 26-5-2004 αγωγή του ήδη αναιρεσίβλητου, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 18046/2005 του ίδιου Δικαστηρίου και 1997/2006 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητά η αναιρεσείουσα με την από 2-11-2006 αίτησή της. Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Αθανάσιος Κουτρομάνος ανέγνωσε την από 3-5-2007 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου του στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά το άρθρο 1439 παρ. 1 ΑΚ, όπως, ισχύει μετά το Ν. 1329/1985, καθένας, από τους συζύγους μπορεί να ζητήσει το διαζύγιο όταν οι μεταξύ τους σχέσεις έχουν κλονισθεί τόσο ισχυρά, από λόγο που αφορά το πρόσωπο του εναγομένου ή και των δύο συζύγων, ώστε βάσιμα η εξακολούθηση της έγγαμης σχέσης να είναι αφόρητη για τον ενάγοντα.

Εξ άλλου κατά την έννοια του άρθρου 559 αριθμ.19 ΚΠολΔ ιδρύεται λόγος αναιρέσεως, αν η απόφαση δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Στην προκειμένη περίπτωση, το Εφετείο, με την προσβαλλόμενη απόφασή του, έκρινε νομικώς και ουσιαστικώς βάσιμη την αγωγή διαζυγίου, που είχε ασκήσει ο αναιρεσίβλητος κατά της αναιρεσείουσας, δεχθέν, ότι η σχέση των διαδίκων είχε κλονισθεί "τόσο ισχυρά, από λόγους που αφορούσαν και τους δύο, ώστε η εξακολούθηση της έγγαμης συμβίωσης να είναι αφόρητη για τον ενάγοντα".

Διέλαβε δε στην απόφασή του το ουσιαστικό δικαστήριο γενική περιγραφή της αντισυζυγικής διαγωγής καθενός εκ των διαδίκων και αναφορά συγκεκριμένων κλονιστικών του εγγάμου βίου των περιστατικών, που αφορούν το πρόσωπο της αναιρεσείουσας. Ειδικά για την αναιρεσείουσα οι σχετικές παραδοχές του Εφετείου έχουν ως εξής: "Η έγγαμη συμβίωση...

δεν εξελίχθηκε ομαλά εξ αιτίας της αντισυζυγικής συμπεριφοράς της εναγομένης, η οποία, λόγω του δύστροπου και ζηλότυπου χαρακτήρα της, δημιουργούσε σκηνές ζηλοτυπίας και επεισόδια σε βάρος του συζύγου, υποπτευόμενη ακόμη και πρόσωπα του συγγενικού οικογενειακού περιβάλλοντος του τελευταίου... Επιπλέον, η συμπεριφορά της εναγομένης ήταν ακατάλληλη και προς το ανήλικο τέκνο τους, σε βάρος του οποίου χειροδικούσε για ασήμαντα ζητήματα, έφθασε δε στο σημείο, το Σεπτέμβριο του 2003, χωρίς συναίνεση του ενάγοντα, να το διαγράψει από το ολοήμερο σχολείο, όπου φοιτούσε, και τον Απρίλιο του 2004 να διακόψει το φροντιστήριο Αγγλικών, όπου αυτό φοιτούσε...

από τις αρχές δε του 2004 η εναγομένη εγκατέλειπε συχνά τη συζυγική οικία διαμένοντας στο σπίτι των γονέων της... ". Ετσι, το Δικαστήριο δεν παραβίασε εκ πλαγίου τη διάταξη του άρθρου 1439 παρ. 1 ΑΚ, αφού αιτιολόγησε την απόφασή του σαφώς, επαρκώς και χωρίς αντιφάσεις και, επομένως, δεν είναι βάσιμος ο πρώτος λόγος της αναίρεσης, με τον οποίο υποστηρίζονται τα αντίθετα και αποδίδεται στην προσβαλλόμενη η εκ της ανωτέρω διατάξεως του άρθρου 559 αρ. 19 ΚΠολΔ πλημμέλεια.

Από τις διατάξεις των άρθρων 335, 338, 339 και 349 ΚΠολΔ προκύπτει ότι το δικαστήριο για να σχηματίσει τη δικανική του πεποίθηση συνεκτιμά ελεύθερα όλα τα αποδεικτικά μέσα που επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι για την απόδειξη των ισχυρισμών τους. Και έχει μεν υποχρέωση το δικαστήριο να αιτιολογήσει την απόφασή του, ν'αναφέρει δηλαδή τους λόγους που το οδήγησαν στο σχηματισμό της δικανικής του πεποίθησης, όχι όμως και να κάνει ειδική μνεία καθενός από τα αποδεικτικά μέσα που επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν οι διάδικοι για άμεση ή έμμεση απόδειξη.

Αν όμως από το όλο περιεχόμενο της απόφασης δεν καθίσταται αδιστάκτως βέβαιο ότι, για τον σχηματισμό δικανικής πεποίθησης του δικαστηρίου επί ενός ουσιώδους ζητήματος, ελήφθησαν υπόψη και συνεκτιμήθηκαν όλα τα αποδεικτικά στοιχεία που με επίκληση προσκομίσθηκαν, τότε ιδρύεται ο λόγος αναιρέσεως από το άρθρο 559 αρ.11 ΚΠολΔ.

Στην προκειμένη περίπτωση, από την βεβαίωση του Εφετείου, ότι, για τον σχηματισμό της δικανικής του πεποίθησης, έλαβε υπόψιν το σύνολο των μαρτυρικών καταθέσεων, των ενόρκων μαρτυρικών βεβαιώσεων και των εγγράφων, που οι διάδικοι είχαν νομίμως προσκομίσει και επικαλεσθεί, σε συνδυασμό, προς το όλο περιεχόμενο της αποφάσεώς του, δεν καταλείπεται αμφιβολία ότι το Δικαστήριο συνεξετίμησε και τα στοιχεία που είχε επικαλεσθεί και προσκομίσει η αναιρεσείουσα για υποστήριξη των απόψεών της μεταξύ των οποίων και τα αναφερόμενα στον δεύτερο λόγο αναιρέσεως, ήτοι: (1) την από 22-10-2003 εξώδικο πρόσκληση - δήλωση του .... (2) την από 23-10-2003 αίτηση ασφαλιστικών μέτρων νομής ακινήτου του .... (3) την από 15-12-2003 αίτηση ασφαλιστικών του ιδίου (4) τα πρακτικά συνεδριάσεως του Ειρηνοδικείου Θεσσαλονίκης για την 1721/2004 απόφαση (5) τα πρακτικά συζητήσεως της πρωτοδίκου δίκης και (6) την από 10-2-2004 βεβαίωση του νοσοκομείου "Γ.

Παπανικολάου". Επομένως, δεν είναι βάσιμος ο δεύτερος λόγος της αναίρεσης, από τον αρ. 11 του άρθρ. 559 ΚΠολΔ με τον οποίο υποστηρίζονται τα αντίθετα.

Για τους λόγους αυτούς

Απορρίπτει την από 2-11-2006 αίτηση της .....για αναίρεση της 1997/2006 αποφάσεως του Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Επιβάλλει στην αναιρεσείουσα τη δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου, την οποία ορίζει σε χίλια εκατόν εβδομήντα (1170) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 4 Ιουλίου 2007. Και

Δημοσιεύθηκε στο ακροατήριό του στις 13 Ιουλίου 2007.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ