Supreme Court partially allows appeal on drug conviction, remanding sentencing for new trial under newer lenient law.

Απόφαση 1760 / 2019 (ΣΤ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Αριθμός 1760/2019

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

ΣΤ' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Αρτεμισία Παναγιώτου, Προεδρεύουσα Αρεοπαγίτη (σύμφωνα με την υπ'αριθμ. 194/2019 πράξη του Προέδρου του Αρείου Πάγου), Γεώργιο Αναστασάκο, Μαρία Γεωργίου, Ευφροσύνη Καλογεράτου-Ευαγγέλου και Νικόλαο Βεργιτσάκη-Εισηγητή, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 17 Σεπτεμβρίου 2019, με την παρουσία της Αντεισαγγελέως του Αρείου Πάγου Αναστασίας Δημητριάδου (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και του Γραμματέως Χαράλαμπου Αθανασίου, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου Η. Μ. του Π., κατοίκου ..., που παρέστη με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ευάγγελο Γκιουγκή, για αναίρεση της υπ'αριθ. 327/2017 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Θράκης.

Το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων Θράκης, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και o αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που περιλαμβάνονται στην υπ'αριθ.πρωτ. 4172/5-4-2019 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 680/2019.

Αφού άκουσε Την Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης και τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Η κρινόμενη υπ' αριθμ.4172/5-4-2019 από 4-4-2019 αίτηση αναίρεσης του Η. Μ. του Π., κατά της υπ' αριθμόν 327/2017 ανέκκλητης απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Κακ/των Θράκης, δικάζον σε πρώτο βαθμό, με την οποία ο αναιρεσείων κηρύχθηκε ένοχος για την αξιόποινη πράξη, κατ' ορθό νομικό χαρακτηρισμό και κατ' επιτρεπτή μεταβολή κατηγορίας, της προμήθειας και κατοχής ναρκωτικών για ιδία αποκλειστική χρήση (άρθρο 29 παρ. 1 ν.4139/2013), αναγνωρίζοντάς του δε το ελαφρυντικό του άρθρου 84§2α ΠΚ, και του επέβαλε ποινή φυλακίσεως 30 ημερών, την εκτέλεση της οποίας ανέστειλε για 3 έτη, ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα (άρθρα 473 παρ.1, 3, 474 παρ. 2 και 3 του προϊσχύσαντος ΚΠΔ σε συνδ.με άρθρο 589 παρ.1, 3 και 590 παρ.1 νέου ΚΠΔ). Είναι συνεπώς τυπικά δεκτή και πρέπει να ερευνηθεί περαιτέρω κατ' ουσίαν.

ΙΙ. Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 93§3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠΔ, προκύπτει ότι η καταδικαστική απόφαση έχει την απαιτούμενη ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, η έλλειψη της οποίας ιδρύει τον, από το άρθρο 510 §1 στοιχ.Δ' του ίδιου Κώδικα, λόγο αναίρεσης, όταν αναφέρονται σ' αυτή με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά, τα πραγματικά περιστατικά που προέκυψαν από την αποδεικτική διαδικασία, στα οποία στηρίχθηκε η κρίση του Δικαστηρίου για την συνδρομή των αντικειμενικών και υποκειμενικών στοιχείων του εγκλήματος, οι αποδείξεις που τα θεμελιώνουν και οι νομικές σκέψεις υπαγωγής των περιστατικών αυτών στην ουσιαστική ποινική διάταξη που εφαρμόσθηκε.

Για την ύπαρξη της αιτιολογίας αυτής είναι παραδεκτή η αλληλοσυμπλήρωση του αιτιολογικού με το διατακτικό που αποτελούν ενιαίο σύνολο, ενώ σε σχέση με τα αποδεικτικά μέσα, αρκεί αυτά να αναφέρονται κατ' είδος γενικώς, χωρίς να απαιτείται να εκτίθεται τι προέκυψε χωριστά από καθένα από αυτά και από ποιο συγκεκριμένα προέκυψε η κάθε παραδοχή.

Ούτε είναι απαραίτητη η αξιολογική συσχέτιση και σύγκριση των διάφορων αποδεικτικών μέσων μεταξύ τους, ούτε απαιτείται να προσδιορίζεται ποιο βαρύνει περισσότερο για το σχηματισμό της δικαστικής κρίσης. Σε κάθε όμως περίπτωση, δηλαδή, είτε πρόκειται για καταδικαστική, είτε για αθωωτική απόφαση, πρέπει να προκύπτει με βεβαιότητα ότι το Δικαστήριο έλαβε υπόψη του και συνεκτίμησε για το σχηματισμό της δικανικής του πεποίθησης όλα τα αποδεικτικά στοιχεία και όχι ορισμένα μόνο από αυτά, κατ' επιλογήν.

Δεν αποτελεί λόγο αναίρεσης η εσφαλμένη εκτίμηση των αποδείξεων και, ειδικότερα, η εσφαλμένη εκτίμηση και αξιολόγηση των μαρτυρικών καταθέσεων και των εγγράφων, η παράλειψη αναφοράς και αξιολόγησης κάθε αποδεικτικού στοιχείου χωριστά και η παράλειψη συσχέτισης των αποδεικτικών μέσων μεταξύ τους, καθόσον, στις περιπτώσεις αυτές, με την επίφαση της έλλειψης αιτιολογίας, πλήττεται η αναιρετικώς ανέλεγκτη, περί τα πράγματα, κρίση του δικαστηρίου της ουσίας.

Η, κατά τα προαναφερθέντα, επιβαλλόμενη από τα άρθρα 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του Κ.Π.Δ. ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία της δικαστικής αποφάσεως, πρέπει να εκτείνεται και στους αυτοτελείς ισχυρισμούς, δηλαδή στους ισχυρισμούς εκείνους, που προβάλλονται στο Δικαστήριο της ουσίας, σύμφωνα με τα άρθρα 171 παρ. 2 και 333 παρ. 2 του Κ.Π.Δ., από τον κατηγορούμενο ή το συνήγορό του και τείνουν στην άρση του άδικου χαρακτήρα της πράξης ή της ικανότητας για καταλογισμό ή στη μείωση αυτής ή στην εξάλειψη του αξιόποινου της πράξης ή της μείωσης της ποινής, εφόσον όμως αυτοί προβάλλονται κατά τρόπο σαφή και ορισμένο, δηλαδή με όλα τα πραγματικά περιστατικά, που είναι αναγκαία κατά την οικεία διάταξη για τη θεμελίωσή τους, διαφορετικά το δικαστήριο της ουσίας δεν υπέχει υποχρέωση να απαντήσει και μάλιστα αιτιολογημένα στην απόρριψή τους.

Επίσης, λόγο αναίρεσης της απόφασης συνιστά, κατά το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Ε' του ΚΠοινΔ, και η εσφαλμένη εφαρμογή ή ερμηνεία ουσιαστικής ποινικής διάταξης. Εσφαλμένη ερμηνεία υπάρχει, όταν το δικαστήριο αποδίδει στο νόμο διαφορετική έννοια από εκείνη που πραγματικά έχει, ενώ εσφαλμένη εφαρμογή, όταν το δικαστήριο, χωρίς να παρερμηνεύσει το νόμο, δεν υπήγαγε ορθά τα πραγματικά περιστατικά, που δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν, στη διάταξη που εφαρμόσθηκε. Περίπτωση εσφαλμένης εφαρμογής ουσιαστικής ποινικής διάταξης, που ιδρύει τον ανωτέρω αναιρετικό λόγο από το αρθρ. 510 παρ. 1 στοιχ. Ε' του ΚΠΔ, συνιστά και η εκ πλαγίου παραβίαση της διάταξης αυτής, η οποία υπάρχει, όταν στο πόρισμα της απόφασης, που προκύπτει από την αλληλοσυμπλήρωση του σκεπτικού και του διατακτικού της και ανάγεται στα στοιχεία και στην ταυτότητα του εγκλήματος, έχουν εμφιλοχωρήσει ασάφειες, αντιφάσεις ή λογικά κενά, που καθιστούν ανέφικτο τον αναιρετικό έλεγχο σε σχέση με την ορθή εφαρμογή του νόμου, οπότε η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση.

ΙΙΙ. Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από τα, επισκοπούμενα παραδεκτά για τις ανάγκες του αναιρετικού ελέγχου, πρακτικά της προσβαλλομένης απόφασης, το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων Θράκης δικάζον σε πρώτο βαθμό, κήρυξε τον αναιρεσείοντα, ένοχο, κατ' ορθό νομικό χαρακτηρισμό και κατ' επιτρεπτή μεταβολή της κατηγορίας, της πράξης της προμήθειας και κατοχής ναρκωτικών προς ιδία αποκλειστική χρήση (άρθρο 29 παρ. 1 ν.4139/2013, ήτοι για πλημμέλημα που τελέστηκε στις 9-10.4.2016, αναγνωρίζοντάς του δε το ελαφρυντικό του άρθρου 84§2α ΠΚ, του επέβαλε ποινή φυλακίσεως 30 ημερών, την εκτέλεση της οποίας ανέστειλε για 3 έτη.

Ειδικότερα και όπως προκύπτει από το σκεπτικό σε συνδυασμό με το διατακτικό της προσβαλλόμενης αποφάσεώς του, τα οποία ως ενιαίο σύνολο παραδεκτώς αλληλοσυμπληρώνονται, το δικάσαν Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων Θράκης, μετά από συνεκτίμηση και αξιολόγηση όλων των λεπτομερώς κατ'είδος αναφερομένων αποδεικτικών μέσων, ήτοι, των ενόρκων καταθέσεων των μαρτύρων κατηγορίας και υπερασπίσεως, των εγγράφων που αναγνώστηκαν, και των απολογιών των κατηγορουμένων, απορρίπτοντας παράλληλα τον αυτοτελή ισχυρισμό του, περί εντελώς συμπτωματικής χρήσης ναρκωτικών, δέχθηκε ανελέγκτως, κατά λέξη, όσον αφορά τον αναιρεσείοντα, τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: "Ειδικότερα την 09-10/4/2016 στην ..., προμηθεύτηκε, από κοινού με τους συγκατηγορούμενους του Γ.

Κ., Π. Τ., Δ. Τ., Α. Τ. και Π. Γ. και από άγνωστα πρόσωπα, ανεξακρίβωτη ποσότητα ειδικής ποικιλίας κάνναβης "ΣΚΑΝΓΚ", αξίας εκατόν πενήντα (150 ευρώ, ένα (1) γραμμάριο κοκαΐνης και ενάμιση (1,5) γραμμάριο κρυσταλλικής μεθαμφεταμίνης ΜDΜΑ, τις οποίες ακολούθως κατείχε για δική του αποκλειστικά χρήση..." Ακολούθως, η προσβαλλομένη απόφαση, κήρυξε ένοχο τον αναιρεσείοντα του ότι:

Στον παρακάτω αναφερόμενο τόπο και κατά το κατωτέρω χρονικό διάστημα, για δική του αποκλειστικά χρήση, χωρίς να έχει αποκτήσει την έξη της χρήσης των ναρκωτικών ουσιών, προμηθεύτηκε και κατείχε έχοντας την φυσική εξουσίαση, ώστε ενεργώντας, να μπορεί ανά πάσα στιγμή να διαπιστώνει την ύπαρξη και κατά τη βούληση του να διαθέτει πραγματικά ναρκωτικές ουσίες κατά την έννοια του νόμου (άρθρα 1 παρ. 1 και 2 του Ν. 3459/2006 και 1 παρ. 1 του ν .4139/2013) δηλαδή ουσίες με διαφορετική χημική δομή και διαφορετική δράση στο κεντρικό νευρικό σύστημα και με κοινά χαρακτηριστικά γνωρίσματα τη μεταβολή της θυμικής κατάστασης του χρήστη και την πρόκληση εξάρτησης διαφορετικής φύσης, ψυχικής ή και σωματικής και ποικίλου βαθμού, καθώς και την ανακούφιση των χρονίως πασχόντων από τα συμπτώματα συγκεκριμένης νόσου, για την οποία αυτές κρίνονται ιατρικά επιβεβλημένες, που περιλαμβάνονται στον Πίνακα Α' περ. 6,21 και Πίνακα Β' περ. 3 της παρ. 2 του άρθρου 1 Ν. 3459/2006, σε ποσότητα που αποδεδειγμένα εξυπηρετεί αποκλειστικά τις δικές του ανάγκες.

Ειδικότερα, την 09- 10/4/2016, στην Αθήνα, προμηθεύτηκε, από κοινού με τους συγκατηγορούμενους του Γ. Κ., Π. Τ., Δ. Τ., Α. Τ. και Π. Γ. και από άγνωστα πρόσωπα, ανεξακρίβωτη ποσότητα ειδικής ποικιλίας κάνναβης "ΣΚΑΝΓΚ" , αξίας εκατόν πενήντα (150) ευρώ, ένα (1) γραμμάριο κοκαΐνης και ενάμιση (1,5) γραμμάριο κρυσταλλικής μεθαμφεταμίνης ΜDΜΑ, τις οποίες ακολούθως κατείχε, για δική του αποκλειστικά χρήση...", αναγνωρίζοντάς του παράλληλα, το ελαφρυντικό του άρθρου 84§2α ΠΚ.

ΙV. Με αυτά που δέχθηκε, το Δικαστήριο της ουσίας, κατά το συνδυασμό σκεπτικού και διατακτικού, διέλαβε στην προσβαλλόμενη απόφασή του την απαιτούμενη από τις ανωτέρω διατάξεις του Συντάγματος και του ΚΠοινΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, αφού εκθέτει σ' αυτή, με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά, τα πραγματικά περιστατικά, τα οποία αποδείχθηκαν από την ακροαματική διαδικασία και συγκροτούν την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση του άνω εγκλήματος της πράξης της προμήθειας και κατοχής ναρκωτικών για ιδία αποκλειστική χρήση (άρθρο 29 παρ. 1 ν.4139/2013) για το οποίο καταδικάσθηκε ο αναιρεσείων, τις αποδείξεις από τις οποίες συνήγαγε τα περιστατικά αυτά και τους συλλογισμούς με βάση τους οποίους έκανε την υπαγωγή τους στην ουσιαστική ποινική διάταξη του άρθρου 29 παράγραφος 1 του Ν.4139/2013 (Νόμος περί Ναρκωτικών), την οποία ορθά ερμήνευσε και εφάρμοσε και δεν παραβίασε ευθέως ή εκ πλαγίου, με ελλιπή, δηλαδή, ή αντιφατική αιτιολογία.

Οι περί του αντιθέτου αιτιάσεις του αναιρεσείοντος είναι αβάσιμες, καθόσον προσδιορίζονται επακριβώς, αφενός μεν το είδος και η ποσότητα των ναρκωτικών, τα οποία ο αναιρεσείων από κοινού με τους συγκατηγορούμενους του προμηθεύτηκε και κατείχε, όπως προκύπτουν από το σύνολο του σκεπτικού της, αφετέρου δε ότι η προμήθεια και κατοχή των ναρκωτικών αυτών από τον ίδιο, αναλογούσε για δική του αποκλειστικά χρήση και ήταν ποσότητα που δικαιολογείτο μόνο για την ατομική του χρήση και όχι για συμπτωματική του χρήση, απορρίπτοντας τον σχετικό ισχυρισμό του.

Κατά τα λοιπά οι άνω αιτιάσεις αναφέρονται σε διαφορετική αξιολόγηση των αποδεικτικών μέσων, συνιστώσες αμφισβήτηση των σε βάρος του αναιρεσείοντος ουσιαστικών παραδοχών της προσβαλλόμενης καταδικαστικής απόφασης και της ορθότητας του αποδεικτικού πορίσματος της και γι' αυτό πρέπει ν' απορριφθούν, προεχόντως, διότι προβάλλονται απαραδέκτως, αφού η τυχόν εσφαλμένη εκτίμηση των αποδείξεων δεν συνιστά λόγο αναίρεσης.

Κατόπιν όλων των προαναφερομένων, κρίνονται απορριπτέοι ως αβάσιμοι, οι θεμελιωμένοι στις διατάξεις του άρθρου 510§1 στοιχ. Δ' και Ε' του ΚΠΔ, πρώτος και δεύτερος, λόγοι της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης, με τους οποίους πλήττεται η προσβαλλομένη απόφαση για έλλειψη της απαιτούμενης ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας και για εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή ουσιαστικής ποινικής διάταξης.

V. Περαιτέρω, από τη διάταξη του άρθρου 2§1 του ισχύοντος από 1-7-2019 ΠΚ, με την οποία ορίζεται ότι "αν από την τέλεση της πράξης έως την αμετάκλητη εκδίκασή της ίσχυσαν περισσότερες διατάξεις νόμων, εφαρμόζεται αυτή που στη συγκεκριμένη περίπτωση οδηγεί στην ευμενέστερη μεταχείριση του κατηγορουμένου", προκύπτει ότι καθιερώνεται με αυτήν η αρχή της αναδρομικότητας του επιεικέστερου νόμου που ίσχυσε από την τέλεση της πράξης μέχρι του χρόνου της αμετάκλητης εκδίκασης της υπόθεσης, προδήλως δε είναι ευμενέστερος για τον κατηγορούμενο ο μεταγενέστερος της τέλεσης της πράξης νόμος, ο οποίος με την εφαρμογή του, δηλαδή, με βάση τις προβλεπόμενες προϋποθέσεις, επιφέρει στη συγκεκριμένη περίπτωση ευνοϊκότερη για τον κατηγορούμενο ποινική μεταχείριση.

Εξ άλλου, από την ανωτέρω διάταξη σε συνδυασμό προς τις διατάξεις των άρθρων 511 εδ. τελευταίο, 514 εδ τελευταίο και 518§1 του ισχύοντος από 1-7-2019ΚΠΔ, συνάγεται ότι αν μετά τη δημοσίευση της προσβαλλόμενης απόφασης τεθεί σε ισχύ νέος νόμος ο οποίος απειλεί μικρότερη ποινή για την πράξη για την οποία καταδικάστηκε ο κατηγορούμενος, τότε ο Άρειος Πάγος, εφόσον η αίτηση αναίρεσης κατά της καταδικαστικής απόφασης είναι παραδεκτή, εφαρμόζει αυτεπαγγέλτως το νέο επιεικέστερο νόμο.

Τέλος, κατά τη μεταβατική διάταξη του άρθρου 463§2 του νέου Ποινικού Κώδικα, που τέθηκε, όπως προαναφέρθηκε σε ισχύ από 1-7-2019 με το Ν.4619/2019, "όπου σε ειδικούς νόμους απειλείται ποινή φυλάκισης, προστίθεται διαζευκτικά και η χρηματική ποινή, όπως αυτή προβλέπεται στο άρθρο 57 του παρόντος Κώδικα". Στην κρινόμενη υπόθεση, ο αναιρεσείων, όπως και παραπάνω αναφέρθηκε, καταδικάστηκε, με την αναιρεσιβαλλόμενη υπ' αριθμόν 327/2017 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Θράκης για την αξιόποινη πράξη της προμήθειας και κατοχής ναρκωτικών για ιδία αποκλειστική χρήση (άρθρο 29 παρ. 1 ν.4139/2013) και του επιβλήθηκε συνολική ποινή φυλάκισης 30 ημερών, ανασταλείσα επί τριετία.

Στις προαναφερθείσες αυτές ουσιαστικές ποινικές διατάξεις του ειδικού ποινικού νόμου (άρθρο 29 παρ. 1 ν.4139/2013) ορίζεται ότι, "Όποιος, για δική του αποκλειστικά χρήση, με οποιονδήποτε τρόπο προμηθεύεται ή κατέχει ναρκωτικά, σε ποσότητες που δικαιολογούνται μόνο για την ατομική του χρήση ή κάνει χρήση αυτών ή καλλιεργεί φυτά κάνναβης σε αριθμό ή έκταση που δικαιολογούνται μόνο για την ατομική του χρήση, τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι πέντε (5) μηνών".

Μετά την έκδοση της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης (1-12-2017), τέθηκε σε ισχύ (από 1-7-2019) ο Νόμος 4619/2019, ο οποίος, σύμφωνα με όσα αναγράφονται παραπάνω, είναι ευμενέστερος για τον αναιρεσείοντα -κατηγορούμενο, αφού κατ' εφαρμογή της διάταξης του άρθρου 463 § 2 αυτού, τα εγκλήματα του άρθρου 29 παρ. 1 ν.4139/2013, για τα οποία αυτός καταδικάστηκε τιμωρούνται πλέον διαζευκτικά με φυλάκιση μέχρι 5 μήνες.

Συνεπώς, κρίνεται αυτεπαγγέλτως, ότι συντρέχει περίπτωση νεότερου επιεικέστερου νόμου, κατ' εφαρμογή του οποίου, είναι δυνατόν μετά από τυχόν νέα επιμέτρηση να επιβληθεί στον κατηγορούμενο αντί της ποινής φυλάκισης που του επιβλήθηκε, χρηματική ποινή, που συνιστά ασφαλώς, με βάση τις αξιολογήσεις του Ποινικού Κώδικα επιεικέστερη ποινική μεταχείριση, έναντι της στερητικής της ελευθερίας ποινής. Κατ' ακολουθία των ανωτέρω, πρέπει, κατ' εφαρμογή της προαναφερθείσας επιεικέστερης διάταξης, να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση εν μέρει και δη μόνον ως προς τη διάταξη της που αφορά την επιβληθείσα στον αναιρεσείοντα ποινή και να παραπεμφθεί η υπόθεση, κατά το μέρος τούτο, για νέα συζήτηση στο ίδιο Δικαστήριο, συγκροτούμενο από τους ίδιους δικαστές, εφόσον τούτο είναι εφικτό ( 522 ΚΠΔ ), ενώ κατά τα λοιπά πρέπει να απορριφθεί η υπό κρίση αίτηση αναίρεσης.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

ΑΝΑΙΡΕΙ εν μέρει την υπ' αριθμ. 327/2017 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Θράκης και δη μόνο κατά τη διάταξη της περί επιβολής στον αναιρεσείοντα ποινής.

Παραπέμπει την υπόθεση, ως προς το αναιρούμενο μέρος της για νέα συζήτηση, στο ίδιο δικαστήριο, που θα συγκροτηθεί από τους ίδιους δικαστές, εφόσον τούτο είναι εφικτό.

Απορρίπτει κατά τα λοιπά την κρινόμενη υπ' αριθμ.4172/5-4-2019 από 4-4-2019 αίτηση αναίρεσης του Η. Μ. του Π., κατοίκου ..., (οδός ...), κατά της υπ' αριθμόν 327/2017 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Κακ/των Θράκης.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα την 1η Οκτωβρίου 2019.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 12 Νοεμβρίου 2019.

Η ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΗΣ

Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ