175/2009 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 175 / 2009 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 175/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Πετράκη, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (κωλυομένου του Αντιπροέδρου), Αθανάσιο Πολυζωγόπουλο, Ελευθέριο Μάλλιο, Γεωργία Λαλούση και Ευτύχιο Παλαιοκαστρίτη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 19 Σεπτεμβρίου 2008, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1) Χ1, κατοίκου ......, 2) Χ2, κατοίκου ......, 3) Ανώνυμης Εταιρείας με την επωνυμία "PRICE Ανώνυμη Εταιρεία εμπορίας υποδημάτων, δερμάτινων ειδών και εκμετάλλευσης χώρων ψυχαγωγίας" και διακριτικό τίτλο "PRICE Α.Ε.", που εδρεύει στη ...... και εκπροσωπείται νόμιμα. Όλοι οι αναιρεσείοντες εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Χρίστο Μπελεσιώτη και κατέθεσαν προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Ψ1, 2) Ψ2, 3) Ψ3, 4) Ψ4, 5) Ψ5, 6) Ψ6, κατοίκων όλων ......, οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Χρήστο Γούλα με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσαν προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 14/10/2005 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 21854/2006 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 1788/2007 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 25/9/2007 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Ευτύχιος Παλαιοκαστρίτης, ανέγνωσε την από 8/9/2008 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την παραδοχή του πρώτου λόγου της αναίρεσης και την απόρριψη των δύο άλλων. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθμ. 14 Κ.Πολ.Δ αναίρεση επιτρέπεται αν το δικαστήριο παρά το νόμο κήρυξε ή δεν κήρυξε ακυρότητα, έκπτωση από δικαίωμα ή απαράδεκτο . Εξάλλου, κατά το άρθρο 591 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ "Τα άρθρα 1 έως 590 εφαρμόζονται και στις ειδικές διαδικασίες εκτός αν αντιβαίνουν προς τις ειδικές διατάξεις των διαδικασιών αυτών .

Αν στις τελευταίες δεν ορίζεται διαφορετικά α) οι προτάσεις κατατίθενται στο ακροατήριο β) όλοι οι αυτοτελείς ισχυρισμοί προτείνονται προφορικά και όσοι δεν περιέχονται στις προτάσεις καταχωρίζονται στα πρακτικά ...". Από το συνδυασμό των διατάξεων αυτών με εκείνες των άρθρων 649 και 650 Κ.Πολ.Δ, συνάγεται ότι στις υποθέσεις που δικάζονται κατά την ειδική διαδικασία των μισθωτικών διαφορών, όπου δεν είναι υποχρεωτική η κατάθεση προτάσεων, οι διάδικοι οφείλουν να προτείνουν όλους τους αυτοτελείς ισχυρισμούς τους, όπως είναι και η ένσταση καταχρήσεως του δικαιώματος, προφορικά κατά τη συζήτηση στο ακροατήριο και επιπλέον οι ισχυρισμοί αυτοί καταχωρίζονται στα πρακτικά με σαφή, έστω και συνοπτική, έκθεση των γεγονότων, εκτός εάν περιέχονται στις κατατιθέμενες στο ακροατήριο προτάσεις.

Σε κάθε περίπτωση, απαιτείται προφορική πρόταση των ισχυρισμών, που ως γενόμενο κατά τη συζήτηση, σημειώνεται στα πρακτικά, διαφορετικά είναι απαράδεκτοι (Ολ. ΑΠ 2/2005). Είναι όμως παραδεκτοί οι ισχυρισμοί, οι οποίοι περιέχονται στις προτάσεις που κατατίθενται στο ακροατήριο κατά την προφορική συζήτηση της υπόθεσης, με σαφή έκθεση των γεγονότων που τους θεμελιώνουν και προτείνονται και προφορικά, έστω και με παραπομπή στις προτάσεις, διότι και στην περίπτωση αυτή είναι δυνατή η εξέτασή τους στο ακροατήριο (ΑΠ 112/2003).

Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την επιτρεπόμενη επισκόπηση των με αριθμ. 21854/2006 πρακτικών του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου, κατά την έναρξη της προφορικής συζήτησης της υπόθεσης ο πληρεξούσιος δικηγόρος των αναιρεσειόντων δήλωσε και καταχωρήθηκε στα πρακτικά, ότι αρνείται την αγωγή, ότι αυτή δεν είναι νόμιμη, ότι το περιεχόμενό της δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα και ότι προβάλλει τις ενστάσεις, ισχυρισμούς και αρνήσεις που αναφέρονται στις προτάσεις του που κατατέθηκαν επί της έδρας.

Από την επισκόπηση των προτάσεων αυτών προκύπτει ότι οι αναιρεσείοντες, εκτός των άλλων, πρότειναν και την ένσταση της καταχρηστικής ασκήσεως του αγωγικού δικαιώματος από τους αναιρεσίβλητους, με λεπτομερή αναφορά των περιστατικών που θεμελιώνουν την εν λόγω ένσταση . Κατά συνέπεια η προβολή της ενστάσεως αυτής έγινε παραδεκτά σύμφωνα και με όσα αναφέρονται στη μείζονα σκέψη.

Το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφασή του όπως από αυτή προκύπτει, δέχτηκε ότι η ένσταση αυτή υποβλήθηκε απαράδεκτα, διότι δεν καταχωρήθηκε στα πρακτικά του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου, ότι προτάθηκε και προφορικά και απέρριψε τον λόγο της έφεσης, με τον οποίο οι αναιρεσείοντες ζητούσαν την εξαφάνιση της εκκαλούμενης διότι με αυτήν απορρίφθηκε επίσης ως απαράδεκτη η εν λόγω ένσταση.

Με την κρίση του όμως αυτή το Εφετείο υπέπεσε στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθμ. 14 Κ.Πολ.Δ που αποδίδεται από τους αναιρεσείοντες με τον πρώτο λόγο της αναίρεσης, ο οποίος έτσι είναι βάσιμος. Κατόπιν αυτού και δεδομένου ότι παρέλκει η εξέταση των υπόλοιπων λόγων πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση και να παραπεμφθεί η υπόθεση προς εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο Θεσσαλονίκης, του οποίου είναι δυνατή η σύνθεση του από άλλους δικαστές (αρθρ. 580 παρ. 3 Κ.Πολ.Δ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την 1788/2006 απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Παραπέμπει την υπόθεση, για περαιτέρω εκδίκαση, στο ίδιο Εφετείο, που θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές εκτός από εκείνους που δίκασαν και προηγουμένως . Και

Καταδικάζει τους αναιρεσιβλήτους στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσειόντων, την οποία ορίζει σε δύο χιλιάδες (2.000) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 4 Νοεμβρίου 2008. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 27 Ιανουαρίου 2009.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ