Supreme Court dismisses appeal for lack of specific grounds and procedural admissibility under Article 559 of Civil Procedure Code.

Απόφαση 1757 / 2012 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1757/2012

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αντώνιο Αθηναίο, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (κωλυομένου του Αντιπροέδρου του Αρείου Πάγου Δημητρίου Πατινίδη), Δημήτριο Μουστάκα, Νικόλαο Τρούσα, Ασπασία Καρέλλου και Αγγελική Αλειφεροπούλου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 25 Σεπτεμβρίου 2012, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Δ. Λ. του Θ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Νικόλαο Πιπερίδη και κατέθεσε προτάσεις.

Της αναιρεσιβλήτου: Ανώνυμης Εταιρίας με την επωνυμία "ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΑΜΥΝΤΙΚΑ ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ ΑΝΩΝΥΜΗ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗ ΚΑΙ ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ" και το διακριτικό τίτλο "ΕΒΟ-ΠΥΡΚΑΛ", ως καθολικής διαδόχου της ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΥΡΙΤΙΔΟΠΟΙΕΙΟΥ ΚΑΙ ΚΑΛΥΚΟΠΟΙΕΙΟΥ" (ΠΥΡΚΑΛ Α.Ε.), που εδρεύει στον ... και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Δήμητρα Παπαϊωάννου και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 19/6/2007 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 1067/2008 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 469/2011 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 4/5/2011 αίτησή του και τους από 18/6/2012 πρόσθετους λόγους αυτής.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Ασπασία Καρέλλου ανέγνωσε την από 11/9/2012 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της από 4/5/2011 αιτήσεως αναιρέσεως και των από 18/6/2012 πρόσθετων λόγων.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, η πληρεξούσια της αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, με τη μεταβατικού περιεχομένου διάταξη του άρθρου 25 του ν. 2190/1994 με τον τίτλο "επαναπρόσληψη απολυθέντων" ρυθμίστηκε το ζήτημα της επαναπρόσληψης των απολυθέντων, και κατά το χρονικό διάστημα από 1 Ιανουαρίου 1990 έως και 31 Οκτωβρίου 1993, εκτός των άλλων, λόγω των πολιτικών τους φρονημάτων ή λόγω της συνδικαλιστικής τους ιδιότητας, εντός των εις αυτό οριζομένων προθεσμιών.

Συγκεκριμένα, κατά το άρθρο 25 παρ. 1 - 3 του ν. 2190/1994, οι διατάξεις του Δ' κεφαλαίου (σ' αυτό υπάγονται τα άρθρα 25 και 26 του νόμου αυτού) εφαρμόζονται, α. στις δημόσιες υπηρεσίες, β. στα νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου, γ. στις δημόσιες επιχειρήσεις, δημόσιους οργανισμούς και στα λοιπά νομικά πρόσωπα ιδιωτικού δικαίου που ανήκουν στο κράτος εξ ολοκλήρου ή κατά το 51% τουλάχιστον του μετοχικού τους κεφαλαίου, δ.

στα νομικά πρόσωπα ιδιωτικού δικαίου που ανήκουν στα υπό στοιχεία β' και γ' νομικά πρόσωπα. Με τις προϋποθέσεις και τη διαδικασία των επόμενων παραγράφων, επαναπροσλαμβάνονται συμβασιούχοι των υπηρεσιών και νομικών προσώπων της παρ. 1 του παρόντος άρθρου, που απολύθηκαν κατά τις διατάξεις του ν. 1882/1990, άρθρο 44 παρ. 1, 7 και 8, εφόσον δεν επαναπροσλήφθηκαν σε υπηρεσία ή νομικό πρόσωπο της παρ. 1 του άρθρου αυτού.

Ο ενδιαφερόμενος για την επαναπρόσληψη υποβάλλει αίτηση στην αρμόδια υπηρεσία του υπουργείου ή νομικού προσώπου από το οποίο έγινε η απόλυση, μέσα σε προθεσμία ενός μηνός από τη δημοσίευση του ως άνω νόμου, ενώ κατά το άρθρο 25 παρ. 15 του ίδιου νόμου, "Απολυθέντες κατά το διάστημα που ορίζεται στην παράγραφο 13 του παρόντος (από 1/1/1990 έως 31/10/1993), οι οποίοι κατά το χρόνο της απολύσεως είχαν την ιδιότητα μέλους διοικητικού συμβουλίου αναγνωρισμένου πρωτοβάθμιου ή δευτεροβάθμιου συνδικαλιστικού οργάνου του Δημοσίου ή νομικού προσώπου δημοσίου ή ιδιωτικού δικαίου ανεξαίρετα, επαναδιορίζονται ή επαναπροσλαμβάνονται με αίτησή τους στην επιτροπή του άρθρου 26, η οποία και διαπιστώνει τη συνδρομή των κατά την παρούσα παράγραφο προϋποθέσεων ..." και κατά το άρθρο 26 παρ. 4 και 7 του ίδιου νόμου "Σε κάθε υπουργείο και ν.π.δ.δ.

συγκροτείται επιτροπή, η οποία επέχει θέση ειδικού υπηρεσιακού συμβουλίου και της οποίας η αποστολή λήγει με το πέρας του έργου της ...Το συνολικό έργο των επιτροπών περατούται εντός 75 ημερών από τη συγκρότησή τους ...". Από τις παραπάνω διατάξεις σε συνδυασμό με αυτές της παρ. 13 του άρθρου 15 του ν. 2190/1994 προκύπτει ότι, προϋποθέσεις της επαναπρόσληψης, κατά το άρθρο 25 παρ. 15 και 26 του ν. 2190 είναι, α ) η απόλυση να έγινε κατά το χρονικό διάστημα από 1/1/1990 έως 31/10/1993, β) ο απολυθείς να έχει κατά το χρόνο της απόλυσης την ιδιότητα μέλους διοικητικού συμβουλίου αναγνωρισμένου πρωτοβάθμιου ή δευτεροβάθμιου συνδικαλιστικού οργάνου του Δημοσίου ή νομικού προσώπου δημοσίου ή ιδιωτικού δικαίου, γ) η αίτηση για επαναπρόσληψη να υποβληθεί στην Επιτροπή του άρθρου 26 παρ. 4 του ως άνω νόμου, εντός προθεσμίας ενός μηνός, αρχικά από της ισχύος του ν. 2190/1994, και στη συνέχεια, εντός προθεσμίας ενός μηνός από της κατά την 13/12/1994 ισχύος του ν. 2266/1994, ήτοι μέχρι 13/1/1995.

Αντίθετη εκδοχή, δηλαδή ότι η αίτηση μπορεί να υποβληθεί οποτεδήποτε, χωρίς τήρηση προθεσμίας, δεν μπορεί να συναχθεί από τη μη ρητή αναφορά στο άρθρο 25 παρ. 15 του ν. 2190/1994, προθεσμίας εντός της οποίας μπορεί να υποβληθεί η σχετική αίτηση, καθόσον σκοπός της ρύθμισης των μεταβατικού χαρακτήρα διατάξεων των άρθρων 25 και 26 του ν. 2190/1994, είναι η επαναπρόσληψη των απολυθέντων, κατά το προαναφερόμενο χρονικό διάστημα, εκτός των άλλων, και λόγω της συνδικαλιστικής τους ιδιότητας, εντός συγκεκριμένης προθεσμίας (εντός των προθεσμιών που τάσσουν τα άρθρα 25 και 26 του ως άνω νόμου), γι' αυτό και η επιτροπή του άρθρου 26 παρ. 4 του ν. 2190/1994, η οποία διαπίστωνε τη συνδρομή των προϋποθέσεων του άρθρου 25 παρ. 15 του ως άνω νόμου για την επαναπρόσληψη απολυθέντων συνδικαλιστών είχε συγκεκριμένο χρονικό ορίζοντα λειτουργίας και το έργο της περατώθηκε εντός 75 ημερών από τη συγκρότησή της.

Εξάλλου, κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αρ. 14 του Κ.Πολ.Δ. ιδρύεται λόγος αναιρέσεως, αν το δικαστήριο παρά το νόμο κήρυξε ή δεν κήρυξε ακυρότητα, έκπτωση από δικαίωμα ή απαράδεκτο.

Στην προκείμενη περίπτωση, ο αναιρεσείων, με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως, κατ' ορθή υπαγωγή από το άρθρο 559 αρ. 14 του Κ.Πολ.Δ. (όχι και από το άρθρο 559 αρ. 1 του Κ.Πολ.Δ.) αιτιάται το Εφετείο, για την απόρριψη της αγωγής του, με την οποία ζητούσε την επαναπρόσληψή του από την αναιρεσίβλητη λόγω εκπρόθεσμης υποβολής της σχετικής αιτήσεως. Ο λόγος αυτός είναι αβάσιμος, καθόσον η αίτηση για την επαναπρόσληψη του αναιρεσείοντος, ο οποίος είχε απολυθεί λόγω της συνδικαλιστικής του ιδιότητας, δεν υποβλήθηκε εντός της προθεσμίας που έτασσαν τα άρθρα 25 και 26 του ν. 2190/1994 και ο ν. 2266/1994, δηλαδή μέχρι την 13/1/1995, αλλά την 23/11/1995.

Επειδή, πράγματα που έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης κατά την έννοια του άρθρου 559 αρ. 8 του Κ.Πολ.Δ. είναι οι πραγματικοί ισχυρισμοί, οι οποίοι νομίμως προτεινόμενοι στηρίζουν κατά νόμο την αγωγή, ένσταση ή άλλη αυτοτελή αίτηση ή ανταίτηση των διαδίκων προς παροχή έννομης προστασίας. Αν όμως από την απόφαση προκύπτει ότι ο ισχυρισμός εξετάσθηκε και απορρίφθηκε ως απαράδεκτος η κατ' ουσίαν ο λόγος αυτός είναι αβάσιμος. Εξάλλου, από τις διατάξεις των άρθρων 118 αρ. 4, 566 παρ. 1 και 577 παρ. 3 του Κ.Πολ.Δ. προκύπτει ότι στο έγγραφο της αναιρέσεως πρέπει να αναφέρεται κατά τρόπο σαφή, ορισμένο και ευσύνοπτο η νομική πλημμέλεια που αποδίδεται στο δικαστήριο της ουσίας, ώστε να είναι δυνατόν να διαπιστωθεί, αν και για ποιο λόγο αναιρέσεως, από τους περιοριστικούς αναφερόμενους στο άρθρο 559 ή 560 Κ.Πολ.Δ θεμελιώνει η προβαλλόμενη αιτίαση. Διαφορετικά ο λόγος είναι απορριπτέος, αυτεπαγγέλτως ως αόριστος.

Στην προκείμενη περίπτωση ο αναιρεσείων με τους πρόσθετους λόγους αναιρέσεως, προβάλλει τις αιτιάσεις, ότι α ) παραβιάστηκε το άρθρο 6 της ΕΣΔΑ και το άρθρο 1 του πρώτου πρόσθετου πρωτοκόλλου αυτής, λόγω του ότι το δικαστήριο της ουσίας δεν απάντησε σε σαφώς προταθέντες ισχυρισμούς του και συγκεκριμένα στον αγωγικό του ισχυρισμό ότι από το νόμο δεν τάσσεται προθεσμία για την υποβολή αιτήσεως για την επαναπρόσληψή του από την αναιρεσίβλητη και β ) παραβιάστηκε το άρθρο 6 της ΕΣΔΑ και το άρθρο 1 του πρώτου πρόσθετου πρωτοκόλλου αυτής, "λόγω του ότι η δοθείσα από το δικαστήριο της ουσίας ερμηνεία είναι παράλογη και αυθαίρετη ".

Οι λόγοι αυτοί είναι αόριστοι καθόσον, δεν εξειδικεύεται το σφάλμα του δικαστηρίου της ουσίας, δηλαδή δεν αναφέρεται η νομική πλημμέλεια που αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση και δεν μπορεί να διαπιστωθεί, αν και ποιο λόγο αναιρέσεως, από τους περιοριστικώς αναφερόμενους στο άρθρο 559 θεμελιώνουν οι αιτιάσεις αυτές, ούτε άλλωστε γίνεται επίκληση συγκεκριμένης ενάριθμης, από τους αριθμ. 1 έως και 20 του άρθρου 559 του Κ.Πολ.Δ.

παραβάσεως. Σε κάθε περίπτωση, η αιτίαση ότι το δικαστήριο της ουσίας παραβίασε το άρθρο 6 της ΕΣΔΑ και το άρθρο 1 του Πρώτου Πρόσθετου Πρωτοκόλλου αυτής, γιατί δεν απάντησε στον αγωγικό του ισχυρισμό, ότι η αίτηση του για επαναπρόσληψη από την αναιρεσίβλητη υποβλήθηκε εμπρόθεσμα, είναι αβάσιμη, καθόσον το δικαστήριο της ουσίας απάντησε στον ισχυρισμό του αυτό ( έκρινε ότι η ως άνω αίτηση επαναπρόσληψης υποβλήθηκε εκπρόθεσμα).

Επειδή, κατά το άρθρο 559 αρ. 19 του Κ.Πολ.Δ η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση, όταν στο αιτιολογικό, που συνιστά την ελάσσονα πρόταση του δικανικού συλλογισμού δεν αναφέρονται καθόλου ή αναφέρονται ανεπαρκώς ή αντιφατικώς τα πραγματικά περιστατικά, στα οποία το δικαστήριο της ουσίας στήριξε την κρίση του επί ζητήματος με ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης.

Από τη διάταξη αυτή προκύπτει ότι απαραίτητη προϋπόθεση για να ιδρυθεί ο ανωτέρω αναιρετικός λόγος είναι η ουσιαστική έρευνα της υπόθεσης, αφού η έλλειψη νόμιμης βάσης προϋποθέτει ότι υπάρχουν ελλείψεις στην περιγραφή της εμπειρικής πραγματικότητας και συνεπώς ο λόγος αυτός αναιρέσεως δεν έχει εφαρμογή όταν το δικαστήριο της ουσίας απέρριψε την αγωγή ως μη νόμιμη ή αόριστη ή απαράδεκτη (Ολ.ΑΠ 3/1997, Ολ.ΑΠ 44/1990 ).

Επιπλέον, δεν ιδρύεται ο λόγος αυτός αναιρέσεως, όταν προβάλλεται ότι το δικαστήριο της ουσίας με εσφαλμένες και ασαφείς αιτιολογίες έκρινε την ένδικη αίτηση παροχής έννομης προστασίας ως μη νόμιμη ή αόριστη ή απαράδεκτη, ενώ έπρεπε να τη θεωρήσει ως νόμιμη, ορισμένη ή παραδεκτή, αφού το δικαστήριο δεν εκτιμά πραγματικά περιστατικά ώστε να είναι δυνατό να υπάρξουν ελλείψεις στην περιγραφή τους.

Στην προκείμενη περίπτωση με το δεύτερο λόγο αναιρέσεως, από το άρθρο 559 αρ. 19 του Κ.Πολ.Δ. ο αναιρεσείων μέμφεται το Εφετείο ότι με ανεπαρκείς και αντιφατικές αιτιολογίες απέρριψε τον ουσιώδη αγωγικό ισχυρισμό του, ότι ουδεμία προθεσμία τάσσεται από το άρθρο 25 του ν. 2190/1994 για την υποβολή αιτήσεως επαναπρόσληψής του από την αναιρεσίβλητη. Ο λόγος αυτός είναι απαράδεκτος, καθόσον το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφαση επικύρωσε την πρωτοβάθμια απόφαση με την οποία η ένδικη αγωγή απορρίφθηκε ως απαράδεκτη και δεν υπεισήλθε στην ουσία της υπόθεσης, εκτιμώντας πραγματικά περιστατικά.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 4/5/2011 αίτηση και τους από 18/6/2012 πρόσθετους λόγους για αναίρεση της 469/2011 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει σε χίλια οκτακόσια (1.800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 27 Νοεμβρίου 2012. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 11 Δεκεμβρίου 2012.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ