Supreme Court partially allows appeal for failure to consider evidence under Art. 559(11)(c) of Civil Procedure Code.

Απόφαση 1756 / 2008 (Β1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1756/2008

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

B1' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ηλία Γιαννακάκη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Αθανάσιο Θεμέλη, Ειρήνη Αθανασίου, Βαρβάρα Κριτσωτάκη και Παναγιώτη Κομνηνάκη, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 7 Οκτωβρίου 2008, με την παρουσία και του γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1) Ομόρρυθμης εταιρείας με την επωνυμία "..... & ΣΙΑ Ο.Ε.", που εδρεύει στο Αιγάλεω Αττικής και εκπροσωπείται νόμιμα και 2) Χ2. Εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Απόστολο Παπακωνσταντίνου, ο οποίος δεν κατέθεσε προτάσεις.

Του αναιρεσιβλήτου: Ψ, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Δημήτριο Πάτρα.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 11-11-2004 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 2134/2006 του ίδιου Δικαστηρίου και 4029/2007 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 13-11-2007 αίτησή τους. Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Ειρήνη Αθανασίου, διάβασε την από 10-9-2008 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε τη μερική αναίρεση της προσβαλλόμενης αποφάσεως κατά παραδοχή ως βασίμου του μοναδικού λόγου αναιρέσεως. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή ο αναιρετικός λόγος του άρθρου 559 αριθ. 11 περ. γ' ΚΠολΔ ιδρύεται όταν το δικαστήριο της ουσίας δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέστηκαν και προσκόμισαν, όπως είναι, σύμφωνα με το άρθρο 339 του ίδιου Κώδικα, και τα έγγραφα που προσκομίζονται είτε προς άμεση απόδειξη είτε για τη συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων.

Κατά την έννοια του παραπάνω εδαφίου του άρθρου 559 του ΚΠολΔ, για την ίδρυση του λόγου αυτού αναιρέσεως αρκεί και μόνη η ύπαρξη αμφιβολιών για τη λήψη υπόψη από το δικαστήριο της ουσίας των αποδεικτικών μέσων που προσκομίστηκαν με επίκληση, τα οποία το δικαστήριο έχει υποχρέωση να λαμβάνει υπόψη του, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 335, 338, 339, 340, 346 και 671 (όταν πρόκειται για εργατική διαφορά) του ως άνω Κώδικα.

Στην προκειμένη περίπτωση το Εφετείο βεβαιώνει στην προσβαλλόμενη απόφασή του ότι για το σχηματισμό της κρίσεώς του ως προς το κατά ένα μέρος κατ' ουσίαν βάσιμο της ένδικης από 11.11.2004 αγωγής του αναιρεσιβλήτου, με το ενδιαφέρον εδώ μέρος της οποίας ζητούνταν η επιδίκαση αφενός μισθών υπερημερίας κ.λ.π.

και αφετέρου αποζημιώσεως απολύσεώς του από την εργασία του στην πρώτη αναιρεσείουσα, έλαβε υπόψη τις αναφερόμενες ένορκες μαρτυρικές καταθέσεις και ένορκες βεβαιώσεις, καθώς και όλα τα έγγραφα που νόμιμα προσκομίστηκαν με επίκληση από τους διαδίκους "είτε προς άμεση απόδειξη είτε προς συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων".

Όμως από μόνη τη βεβαίωση αυτήν του Εφετείου, το όλο περιεχόμενο της προσβαλλόμενης αποφάσεώς του και το σύνολο των αιτιολογιών αυτής δεν καθίσταται χωρίς οποιαδήποτε αμφιβολία βέβαιο ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη και συνεκτίμησε μαζί με τις υπόλοιπες αποδείξεις και τα έγγραφα που αναφέρονται στο μοναδικό λόγο αναιρέσεως και ειδικότερα α) την από 28.8.2001 αίτηση του αναιρεσιβλήτου προς την πρώτη αναιρεσείουσα, β) την από 10.8.1998 αναγγελία προς τον ΟΑΕΔ για πρόσληψη του αναιρεσιβλήτου από την πρώτη αναιρεσείουσα, γ) τις από 1.10.1998 (στην πραγματικότητα, όπως εκτιμάται, και όχι από 1.10.1996 όπως στο αναιρετήριο, προφανώς από παραδρομή, αναφέρεται) και 13.11.1998 καταστάσεις προσωπικού της πρώτης αναιρεσείουσας, δ) τα αντίγραφα από τα βιβλιάρια εργασίας του αναιρεσιβλήτου των ετών 2002, 2003 και 2004 και ε) τις εξοφλητικές μηνιαίες αποδείξεις του αναιρεσιβλήτου των ετών 2002, 2003 και 2004.

Και αυτό γιατί, ενώ οι αναιρεσείοντες, όπως προκύπτει από τις προτάσεις που αυτοί υπέβαλαν ενώπιον του Εφετείου κατά τη συζήτηση της εφέσεώς τους, μετά την οποία συζήτηση εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση, επικαλέστηκαν ως προσκομιζόμενα και συγχρόνως προσκόμισαν (εφόσον δεν γίνεται μνεία περί του αντιθέτου στην εν λόγω απόφαση) όλα τα αμέσως πιο πάνω έγγραφα, ισχυριζόμενοι ότι από αυτά, με βάση το περιεχόμενό τους, που αναφέρεται στο λόγο αναιρέσεως, αποδεικνύεται το κατ' ουσίαν αβάσιμο της ένδικης αγωγής κατά το ως άνω μέρος της, εν τούτοις το Εφετείο δεν κάνει καμία συγκεκριμένη αναφορά στα έγγραφα αυτά με την προσβαλλόμενη απόφασή του, στην οποία και δεν μνημονεύονται τα εν λόγω έγγραφα (με εξαίρεση την .....

απόδειξη της 1ης αναιρεσείουσας που φέρει την υπογραφή του αναιρεσιβλήτου, η οποία όμως δεν αξιολογείται περαιτέρω ιδιαιτέρως), παρά την εκτεταμένη επισκόπηση και ανάλυση του αποδεικτικού υλικού και ενόψει, βέβαια, της αντίθετης ουσιαστικής κρίσεως στην οποία κατέληξε. Επομένως ο αμέσως πιο πάνω (μοναδικός) λόγος αναιρέσεως, από το άρθρο 559 αριθ. 11 περ.

γ' ΚΠολΔ, με τον οποίο προβάλλεται η αιτίαση της μη λήψεως υπόψη από το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφασή του των ως άνω στο λόγο αυτόν αναιρέσεως αναφερόμενων εγγράφων, πρέπει να γίνει δεκτός ως βάσιμος και να αναιρεθεί μερικώς η προσβαλλόμενη απόφαση κατά το λόγον αυτόν αναιρέσεως και δη μόνο κατά το μέρος της με το οποίο η ένδικη αγωγή του αναιρεσιβλήτου έγινε δεκτή ως ουσιαστικά βάσιμη κατά το μέρος της με το οποίο ζητούνταν η επιδίκαση αφενός μισθών υπερημερίας κ.λ.π.

και αφετέρου αποζημιώσεως απολύσεώς του από την εργασία του στην πρώτη αναιρεσείουσα. Σύμφωνα δε με το άρθρο 580 παρ. 3 ΚΠολΔ πρέπει η υπόθεση να παραπεμφθεί για περαιτέρω εκδίκαση στο δικαστήριο το οποίο εξέδωσε την εν λόγω απόφαση, συγκροτούμενο από άλλους δικαστές, εκτός από αυτούς που εξέδωσαν την απόφαση αυτήν.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί μερικώς και δη μόνο κατά το στο αιτιολογικό αναφερόμενο μέρος της την υπ' αριθ. 4029/2007 απόφαση του Εφετείου Αθηνών.

Παραπέμπει την υπόθεση κατά το μέρος της ως προς το οποίο χώρησε η αναίρεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, συγκροτούμενο από άλλους δικαστές, εκτός από αυτούς που εξέδωσαν την αναιρούμενη απόφαση. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσίβλητο στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσειόντων, την οποία ορίζει σε χίλια (1.000) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 21 Οκτωβρίου 2008.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του, στις 4 Νοεμβρίου 2008.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ