1753/2025 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1753 / 2025 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1753/2025

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Μαρουλιώ Δαβίου, Προεδρεύουσα Αρεοπαγίτη, Αθανάσιο Θεοφάνη, Αγαθή Δερέ, Μερόπη Τζουγκαράκη, Ευαγγελία Στεργίου-Εισηγήτρια, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ, δημόσια, στο ακροατήριό του, στις 29 Μαΐου 2024, με την παρουσία και του γραμματέα Π. Μ., για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Σ. Τ. του Ν., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Γιασεμώ Καραγιάννη, και κατέθεσε προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Σ. Δ. του Α., κατοίκου ..., 2) Μ. χήρας Α. Δ. το γένος Σ. Μ., κατοίκου ..., 3) Β. Δ. του Α., κατοίκου ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Νικόλαο Κατηφόρη, με δήλωση, κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ, και δεν κατέθεσαν προτάσεις, 4) Ελληνικού Δημοσίου, που εκπροσωπείται νόμιμα από τον Υπουργό Οικονομικών, κατοικοεδρεύοντα στην Αθήνα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από την Ουρανία Μενδρινού, Πάρεδρο του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, με δήλωση, κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ, και κατέθεσε προτάσεις, 5) Νομικού Προσώπου Δημοσίου Δικαίου - Οργανισμού Τοπικής Αυτοδιοίκησης Α' Βαθμού με την επωνυμία Δήμος Σύμης (κατ' άρθρο 1 παρ.1 και 2 του Ν. 3852/2010, όπως σήμερα ισχύει), που εδρεύει στη νήσο Σύμη Δωδεκανήσου, με Α.Φ.Μ. 090001183 Δ.Ο.Υ Ρόδου, που εκπροσωπείται νόμιμα από τον Δήμαρχό του, ο οποίος δεν εκπροσωπήθηκε στο ακροατήριο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 24-2-2010 αγωγή των ήδη υπό στοιχεία 1, 2 και 3 αναιρεσιβλήτων και την από 5-10-2011 πρόσθετη παρέμβαση του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Ρόδου και συνεκδικάσθηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 12/2014 μη οριστική, 263/2018 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 212/2022 του Μονομελούς Εφετείου Δωδεκανήσου. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητεί ο αναιρεσείων με την από 29-11-2022 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η πληρεξούσια του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τις διατάξεις του άρθρου 576 παρ. 1 και 2 ΚΠολΔ προκύπτει ότι αν κάποιος από τους διαδίκους, δεν εμφανισθεί κατά τη συζήτηση της υπόθεσης ή εμφανισθεί και δεν λάβει μέρος με τον τρόπο που ορίζει ο νόμος, ο Άρειος Πάγος εξετάζει αυτεπαγγέλτως ποιος επισπεύδει τη συζήτηση. Αν την επισπεύδει ο απολειπόμενος διάδικος η υπόθεση συζητείται ως να ήταν παρόντες όλοι οι διάδικοι, αν την επισπεύδει ο αντίδικός του, τότε ερευνάται αν ο απολειπόμενος ή ο μη παριστάμενος με τον τρόπο που ορίζει ο νόμος διάδικος κλητεύθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα και σε καταφατική περίπτωση προχωρεί στη συζήτηση, παρά την απουσία εκείνου που έχει κλητευθεί, διαφορετικά κηρύσσει απαράδεκτη τη συζήτηση.

Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την αριθ. ...-2023 έκθεση επίδοσης της δικαστικής επιμελήτριας της δικαστικής περιφέρειας του Εφετείου Δωδεκανήσου με έδρα το Πρωτοδικείο Ρόδου, Α. Κ., την οποία προσκομίζει και επικαλείται ο πρώτος αναιρεσίβλητος που επισπεύδει τη συζήτηση, ακριβές επικυρωμένο αντίγραφο της υπό κρίση από 29.11.2022 αίτησης αναίρεσης κατά της 212/2022 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Δωδεκανήσου, με πράξη ορισμού δικασίμου για την αναφερόμενη στην αρχή της παρούσας δικάσιμο (29.05.2024), καθώς και κλήση προς τον πέμπτο των αναιρεσιβλήτων κυρίως παρεμβάντα Δήμο Σύμης, για να παραστεί κατά την ανωτέρω δικάσιμο, επιδόθηκε νομίμως και εμπροθέσμως προς τον πληρεξούσιο δικηγόρο του τελευταίου, ως νομίμου αντικλήτου του, κατ' άρθρο 143 παρ. 1 ΚΠολΔ. Ο τελευταίος, όμως, δεν εμφανίστηκε στο ακροατήριο κατά την εκφώνηση της υποθέσεως κατά τη σειρά του οικείου πινακίου, ούτε κατέθεσε κατ` άρθρο 242 παρ.2 ΚΠολΔ δήλωση μη παράστασης του πληρεξουσίου δικηγόρου του κατά τη δικάσιμο αυτή. Επομένως, πρέπει να συζητηθεί η υπόθεση παρά την απουσία του πέμπτου των αναιρεσιβλήτων (ΑΠ 528/2021, ΑΠ 242/2015), κατ' άρθρ. 568 παρ.4, 576 παρ.2 ΚΠολΔ. Με την κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως προσβάλλεται η αντιμωλία των διαδίκων, εκδοθείσα κατά την τακτική διαδικασία αρ. 212/2022 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Δωδεκανήσου, η οποία είναι αποτέλεσμα της ακόλουθης, κατά τα σημεία που ενδιαφέρουν την αναιρετική δίκη, διαδικαστικής διαδρομής: Οι τρείς πρώτοι αναιρεσίβλητοι, Σ. Δ., Μ. χήρα Α. Δ. και Β. Δ., άσκησαν κατά του τέταρτου αναιρεσιβλήτου Ελληνικού Δημοσίου, την από 24.02.2010 αγωγή τους αναγνωριστική κυριότητας, ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Ρόδου με την οποία ζητούσαν, να αναγνωριστεί καθένας τους κατά τα εκεί αναφερόμενα ποσοστά, (συγ)κυριότητας και επικαρπίας αντίστοιχα, τμήματος ακινήτου εμβαδού 16,45 τμ το οποίο αναλυτικά περιγράφεται στην αγωγή, επί του οποίου το εναγόμενο Ελληνικό Δημόσιο αμφισβητεί τα δικαιώματά τους. Επί της αγωγής αυτής ο αναιρεσείων Σ. Τ. άσκησε την από 5.10.2011 πρόσθετη παρέμβαση υπέρ του εναγομένου Ελληνικού Δημοσίου, με την οποία ζητούσε να απορριφθεί η αγωγή των παραπάνω τριών πρώτων εναγόντων, για τους λόγους που ανέφερε σε αυτή, επικαλούμενος έννομο συμφέρον που συνίσταται στο ότι ως δημότης του Δήμου Σύμης που κατοικεί πλησίον του επιδίκου ακινήτου, ενδεχόμενη προσβολή του δημοσίου δρόμου και καταπάτησή του θα έβλαπτε τα δικαιώματά του διότι θα του στερούσε την χρήση κοινοχρήστου πράγματος και θα προσέβαλε την προσωπικότητά του. Το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο μετά από συνεκδίκαση της αγωγής και της πρόσθετης παρέμβασης, εξέδωσε την 132/2014 προδικαστική απόφασή του με την οποία διέταξε την διενέργεια πραγματογνωμοσύνης, μετά την κατάθεση της οποίας με επίσπευση των εναγόντων επαναφέρθηκε προς συζήτηση η υπόθεση στο ίδιο ως άνω δικαστήριο, πριν την συζήτηση της οποίας ο πέμπτος αναιρεσίβλητος Δήμος Σύμης, επικαλούμενος έννομο συμφέρον άσκησε την από 06.09.2017 κύρια παρέμβασή του, διεκδικώντας δικαιώματα κυριότητας επί του επιδίκου. Το πρωτοβάθμιο δικαστήριο αφού συνεκδίκασε την αγωγή, την πρόσθετη και την κύρια παρέμβαση, με την 263/2018 οριστική του απόφαση έκανε δεκτή ως ουσιαστικά βάσιμη την αγωγή των τριών πρώτων αναιρεσιβλήτων και απέρριψε κατ' ουσίαν την πρόσθετη και την κύρια παρέμβαση. Κατά της απόφασης αυτής, ενώπιον του Μονομελούς Εφετείου Δωδεκανήσου ασκήθηκαν οι: 1) από 03.11.2018 έφεση του ηττηθέντος εναγομένου Ελληνικού Δημοσίου, 2) η από 20.11.2018 έφεση του επίσης ηττηθέντος κυρίως παρεμβάντος Δήμου Σύμης και 3) η από 05.11.2019 πρόσθετη παρέμβαση του αναιρεσείοντος, προσθέτως παρεμβάντος υπέρ του εκκαλούντος- εναγομένου Ελληνικού Δημοσίου, Σ. Τ. Το Εφετείο συνεκδίκασε τις δύο εφέσεις και την πρόσθετη παρέμβαση και με την 143/2021 παρεμπίπτουσα απόφασή του, ανέβαλε την πρόοδο της δίκης και έταξε προθεσμία στον πέμπτο αναιρεσίβλητο- εκεί εκκαλούντα Δήμο Σύμης, προς συμπλήρωση των τυπικών ελλείψεων της παράστασής του, μετά την συμπλήρωση των οποίων με επίσπευση των εναγόντων - εφεσιβλήτων - τριών πρώτων αναιρεσιβλήτων, επαναφέρθηκε η υπόθεση προς συζήτηση στο ίδιο δικαστήριο και κατόπιν συνεκδίκασης εκδόθηκε η αναιρεσιβαλλόμενη υπ' αρ. 212/2022 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Δωδεκανήσου, με την οποία απορρίφθηκαν οι εφέσεις του Ελληνικού Δημοσίου και του κυρίως παρεμβάντος Δήμου Σύμης καθώς και η πρόσθετη παρέμβαση του αναιρεσείοντος Σ. Τ. και επικυρώθηκε η πρωτόδικη απόφαση. Ειδικότερα, με την προσβαλλόμενη απόφαση έγινε δεκτό ότι οι ήδη τρείς (3) πρώτοι αναιρεσίβλητοι έχουν καταστεί κύριοι του επιδίκου ακινήτου νεμόμενοι τούτο με προσμέτρηση και της νομής επ'αυτού των δικαιοπαρόχων τους, για χρονικό διάστημα άνω της τριακονταετίας (επί 46 έτη) αδιαταράκτως και με καλή πίστη μέχρι τη δημοσίευση του Ν.3127/2003. Κατά της απόφασης αυτής ο προσθέτως παρεμβάς Σ. Τ. άσκησε την υπό κρίση αίτηση αναίρεσης. Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 80, 82 εδ.α' και β' και 83 ΚΠολΔ συνάγονται τα ακόλουθα: Αν σε δίκη που εκκρεμεί μεταξύ άλλων, τρίτος έχει έννομο συμφέρον να νικήσει κάποιος από τους διαδίκους, έχει δικαίωμα, έως την έκδοση αμετάκλητης αποφάσεως, να ασκήσει πρόσθετη παρέμβαση, για να υποστηρίξει τον διάδικο αυτό. Το έννομο συμφέρον του παρεμβαίνοντος μπορεί να στηρίζεται, είτε στο γεγονός ότι η ισχύς της απόφασης στην κύρια δίκη εκτείνεται και στις έννομες σχέσεις αυτού, οπότε πρόκειται για αυτοτελή πρόσθετη παρέμβαση και εφαρμόζονται οι διατάξεις για την αναγκαστική ομοδικία των άρθρων 76, 77 και 78 ΚΠολΔ, είτε απλώς στο γεγονός, ότι ο παρεμβαίνων έχει κάποια ουσιαστική συνάρτηση με το αντικείμενο της κύριας δίκης και επηρεάζεται από την έκβασή της, χωρίς όμως ο ίδιος και ο αντίδικος του υπερού η παρέμβαση, να συνδέονται με οποιαδήποτε έννομη σχέση, έτσι ώστε η ισχύς της απόφασης στην κύρια δίκη να μην εκτείνεται στις έννομες σχέσεις εκείνου που άσκησε την πρόσθετη παρέμβαση, οπότε πρόκειται για απλή (μη αυτοτελή) πρόσθετη παρέμβαση. Αποφασιστικό κριτήριο για τον χαρακτηρισμό της πρόσθετης παρέμβασης, ως αυτοτελούς, είναι η επέκταση της ισχύος της απόφασης, δηλαδή των υποκειμενικών ορίων του δεδικασμένου, της εκτελεστότητος και της διαπλαστικής ενέργειας αυτής, στις έννομες σχέσεις του τρίτου προς τον αντίδικό του. Το δικονομικό δικαίωμα της άσκησης αυτοτελούς προσθέτου παρεμβάσεως παρέχεται, όχι λόγω της πιθανής εκδήλωσης δυσμενών ενεργειών της απόφασης σε βάρος τρίτου, αλλά λόγω της δεσμευτικότητας αυτών που θα κριθούν στην ήδη εκκρεμή δίκη, όσον αφορά στις σχέσεις του παρεμβαίνοντος προς τον αντίδικό του, χωρίς να υπάρχει δυνατότητα άλλης διαδικασίας (ΑΠ 1485/2006). Σε περίπτωση απλής πρόσθετης παρέμβασης, ο παρεμβαίνων έχει δικαίωμα να ενεργήσει όλες τις επιτρεπόμενες διαδικαστικές πράξεις προς το συμφέρον του υπερού η παρέμβαση. Οι πράξεις του, όμως, είναι ισχυρές, εφόσον δεν είναι αντίθετες προς τις πράξεις του υπερού η παρέμβαση, ο οποίος ειδικότερα, έχει δικαίωμα να δηλώσει αντίρρηση προς ορισμένη πράξη εκείνου και να την καταστήσει ανίσχυρη. Έτσι, αν ο υπερού η παρέμβαση αποδεχτεί την αγωγή, οπότε εκδίδεται απόφαση σύμφωνα με αυτήν (άρθρο 298 ΚΠολΔ), ή αν δηλώσει ότι δεν ασκεί κανένα ένδικο μέσο κατ' αυτής, η αναίρεση που ασκεί ή έχει ήδη ασκήσει ο προσθέτως παρεμβάς είναι ή καθίσταται, αντίστοιχα, απαράδεκτη, εφόσον δεν υφίσταται πλέον έννομο συμφέρον του. Τούτο δε, διότι το έννομο συμφέρον του που εξαντλείται στην αποτροπή της ήττας του υπερού η παρέμβαση, μετά την αποδοχή από τον τελευταίο της αγωγής, ή της δήλωσης ότι δεν επιθυμεί να ασκήσει κανένα ένδικο μέσο κατ' αυτής, έχει πλέον εκλείψει, ενώ η άσκηση εκ μέρους του προσθέτως παρεμβάντος αναίρεσης κατά της σύμφωνης με την αποδοχή αποφάσεως ή η παραμονή, για οποιοδήποτε λόγο, σε εκκρεμότητα του ένδικου αυτού μέσου έρχεται σε αντίθεση με την πράξη του υπερού η παρέμβαση, πράγμα το οποίο, παρόλη την αδιάκριτη διατύπωση του άρθρου 556 παρ.1 ΚΠολΔ, που παρέχει δικαίωμα αναιρέσεως, υπό τις σ' αυτό προϋποθέσεις, και σε εκείνον που είχε ασκήσει πρόσθετη παρέμβαση, δεν επιτρέπεται από το άρθρο 82 του ίδιου Κώδικα (ΑΠ 727/2017, ΑΠ 776/2001).

Περαιτέρω, όπως προκύπτει από τις διατάξεις του άρθρου 5 παρ. 9 και 6 παρ. 1 και 2 περ α' του ν. 4831/2021 "Οργανισμός Νομικού Συμβουλίου του Κράτους (ΝΣΚ) και κατάσταση των λειτουργών και των υπαλλήλων του και άλλες διατάξεις", στην Κεντρική Υπηρεσία του ΝΣΚ, στα γραφεία του Νομικού Συμβουλίου και στα ειδικά γραφεία λειτουργεί Τριμελής Επιτροπή, η οποία συγκροτείται από έναν Αντιπρόεδρο του ΝΣΚ ή Νομικό Σύμβουλο του Κράτους, από τον εισηγητή της υπόθεσης και από άλλον ένα λειτουργό του ΝΣΚ που υπηρετεί στην υπηρεσιακή αυτή μονάδα. Οι Τριμελείς Επιτροπές γνωμοδοτούν με πρακτικό α) για την συμβιβαστική επίλυση διαφορών ή την αναγνώριση απαιτήσεων κατά του Δημοσίου και των φορέων των οποίων η νομική υποστήριξη ανήκει στο ΝΣΚ ... τη μη άσκηση αγωγών ή άλλων ενδίκων βοηθημάτων που ασκήθηκαν κατά του Δημοσίου και των παραπάνω φορέων, εφόσον το οικονομικό αντικείμενο της υπόθεσης υπερβαίνει τις είκοσι χιλιάδες (20.000) ευρώ και δεν ξεπερνά τις διακόσιες πενήντα χιλιάδες (250.000) ευρώ. (παρ. 1 περ. α'). Οι Τριμελείς Επιτροπές αποφαίνονται με Πράξη χωρίς να ακολουθείται η διαδικασία Εισήγησης και Πρακτικού α) για τις περιπτώσεις της περ. α' της παρ. 1, το οικονομικό αντικείμενο των οποίων δεν υπερβαίνει τις είκοσι χιλιάδες (20.000) ευρώ καθώς και για μη άσκηση ενδίκων μέσων ή την παραίτηση από ένδικα μέσα, που έχουν ασκηθεί για τις υποθέσεις αυτές (παρ. 2 περ. α'). Στην προκείμενη περίπτωση, ο αναιρεσείων, άσκησε, την υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως υπό την ιδιότητά του, ως προσθέτως παρεμβάντος, υπέρ του εναγομένου Ελληνικού Δημοσίου. Η πρόσθετη παρέμβασή του ήταν απλή και όχι αυτοτελής. Τούτο δε, διότι το έννομο συμφέρον του προς άσκηση της παρέμβασης στηριζόταν στις επικαλούμενες έννομες συνέπειες της απόφασης επί της αναγνωριστικής αγωγής των εναγόντων. Οι συνέπειες, όμως, αυτές είναι απλώς αντανακλαστικές, εφόσον, ούτε οι προϋποθέσεις των συντεταγμένων του δεδικασμένου συντρέχουν, αλλά ούτε εκείνες της εκτελεστότητος ή της διαπλαστικής ενέργειας της απόφασης επί της αναγνωριστικής αγωγής των εναγόντων, ήτοι δεν συνάπτονται με τις ουσιαστικές σχέσεις του αναιρεσείοντος και των αναιρεσιβλήτων.

Περαιτέρω, από την παραδεκτή, για τις ανάγκες της αναιρετικής διαδικασίας (άρθρ. 561 παρ.2 ΚΠολΔ), επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων της δίκης, προκύπτει ότι το εναγόμενο Ελληνικό Δημόσιο, υπερ του οποίου παρενέβει προσθέτως ο αναιρεσείων, με τις εμπροθέσμως (προ 20ημέρου της συζήτησης) κατατεθείσες προτάσεις του, δηλώνει ότι δυνάμει της με αριθμ. πρωτ. 334ΠΞ12/16.11.2022 Πράξης της Τριμελούς Επιτροπής του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, την οποία επικαλείται και προσκομίζει, αποφάσισε την μη άσκηση αίτησης για αναίρεση κατά της προσβαλλόμενης από τον προσθέτως παρεμβάντα απόφασης 212/2022 του Μονομελούς Εφετείου Δωδεκανήσου, αναφέροντας επί λέξει, "διότι η απόφαση αυτή, ανεξαρτήτως της ορθότητας των κρίσεών της, αφορά μόνο τις σχέσεις μεταξύ του Ν.Π.Δ.Δ. "Δήμος Σύμης" και των ανωτέρω εναγόντων, δεδομένου ότι το επίδικο, η αξία του οποίου προσδιορίζεται στο ποσό των 18.000 ευρώ, φέρεται μεν να έχει εγγραφεί στο Κτηματολόγιο Σύμης, με ΚΑΕΚ 10071ΕΚ00140/0/0 υπέρ του Ελληνικού Δημοσίου ως κοινόχρηστη οδός, αλλά ανήκει κατά κυριότητα στον Δήμο Σύμης σύμφωνα με τις διατάξεις της παρ.2 του άρθρου 12 του ν. 2100/1952 και θα έπρεπε να είχε εγγραφεί υπέρ του Δήμου Σύμης, ....". Η με τον τρόπο αυτό παραίτηση του Ελληνικού Δημοσίου από την άσκηση του ενδίκου μέσου της αναιρέσεως κατά της παραπάνω απόφασης είναι νόμιμη και σύμφωνη με τις προαναφερόμενες διατάξεις των άρθρων 5 παρ.9, 6 παρ.1 και 2α του ν.4831/2021 (ΑΠ 1844/2022). Κατόπιν αυτής, σύμφωνα με όσα στην παραπάνω νομική σκέψη διαλαμβάνονται, η υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως του προσθέτως παρεμβάντος, είναι απαράδεκτη και αυτεπαγγέλτως απορριπτέα (άρθρ. 577 αρ.2 ΚΠολΔ), καθόσον βρίσκεται σε ευθεία αντίθεση με τις πράξεις του Ελληνικού Δημοσίου υπερ του οποίου παρενέβη, το οποίο, κατά τα ανωτέρω δήλωσε νομότυπα, ως κύριος διάδικος, ότι δεν θα ασκήσει αναίρεση κατά της προαναφερόμενης απόφασης, επομένως, ο αναιρεσείων του οποίου το έννομο συμφέρον εξαντλείται στην αποτροπή της ήττας του υπερ ου παρενέβη Ελληνικού Δημοσίου, μετά την δήλωση του τελευταίου, περί μη άσκησης αναιρέσεως κατά της προσβαλλόμενης απόφασης, δεν έχει πλέον έννομο συμφέρον προς τούτο. Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω μετά την απόρριψη της αίτησης αναίρεσης, πρέπει να διαταχθεί η εισαγωγή του κατατεθέντος, για την άσκησή της, παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο (άρθρο 495 παρ. 3 ΚΠολΔ). Τέλος διάταξη περί δικαστικών εξόδων δεν θα περιληφθεί στην παρούσα απόφαση ελλείψει σχετικού αιτήματος των παρόντων αναιρεσιβλήτων (άρθρα 176, 183 και 191 παρ. 2 ΚΠολΔ) κατά τα οριζόμενα ειδικότερα στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 29-11-2022 αίτηση για αναίρεση της υπ' αριθ. 212/2022 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Δωδεκανήσου.

Διατάσσει την εισαγωγή στο Δημόσιο Ταμείο του κατατεθέντος από τον αναιρεσείοντα, για την άσκηση της ανωτέρω αίτησης, παραβόλου.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 26 Μαρτίου 2025.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 14 Οκτωβρίου 2025.

Η ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ και ταύτης αποχωρησάσης από την Υπηρεσία, ο αρχαιότερος της συνθέσεως Αρεοπαγίτης, και ήδη Αντιπρόεδρος του Αρείου Πάγου, Αθανάσιος Θεοφάνης Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ