1753/2016 · 1753/2016 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1753 / 2016 (Ε, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)

Αριθμός 1753/2016

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

E’ ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ιωάννη Γιαννακόπουλο Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, (σύμφωνα με την υπ’ αριθ. 120/2016 πράξη της Προέδρου του Αρείου Πάγου), Μαρία Γαλάνη - Λεοναρδοπούλου - Εισηγήτρια, Αγγελική Αλειφεροπούλου, Δημήτριο Χονδρογιάννη και Γεώργιο Αναστασάκο, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 7 Οκτωβρίου 2016, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Νικολάου Παντελή (γιατί κωλύεται η Εισαγγελέας) και του Γραμματέα Γεράσιμου Βάλσαμου, για να δικάσει την αίτηση των αναιρεσειόντων-κατηγορουμένων 1. Μ. - Ν. - Α. Ι. του Σ., κατοίκου ... και 2. Π. Κ. του Ε., κατοίκου ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Κωνσταντίνο Σακελλαριάδη, για αναίρεση της υπ’ αριθ. 2700/2016 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών.

Mε πολιτικώς ενάγοντες τους: 1. Α. Χ. του Χ., κάτοικο ..., η οποία παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ιωάννη Λάγγα. 2. Ι. Χ. του Χ., κάτοικο ..., ο οποίος παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ιωάννη Λάγγα 3 Ό. Χ. του Α., κάτοικο ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ιωάννη Λάγγα.

Το Τριμελές Εφετείο Αθηνών με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ’ αυτή, και οι αναιρεσείοντες-κατηγορούμενοι ζητούν την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στις: α)υπ’ αριθμ. πρωτ. ...14-6-2016 από 13-6-2016 και β) υπ’ αριθ. πρωτ. .../14-6-2016 από 13-6-2016 αιτήσεις - δηλώσεις αναιρέσεως, οι οποίες καταχωρίστηκαν στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό ...2016.

Αφού άκουσε

Τους πληρεξούσιους δικηγόρους των διαδίκων, που ζήτησαν όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθούν οι προκείμενες αιτήσεις αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Οι α)υπ’ αρ....2016 αίτηση αναιρέσεως του Α. Ι. και β) υπ’ αρ..../2016 αίτηση αναιρέσεως της Π. Κ., που έχουν ασκηθεί με επίδοση δηλώσεως στην Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, νομοτύπως και εμπροθέσμως, είναι παραδεκτές, αφού περιέχουν αμφότερες λόγους αναιρέσεως του άρθρου 510 Κ. Ποιν. Δ., και πρέπει να συνεκδικασθούν λόγω της συναφείας τους, καθόσον στρέφονται κατά της ίδιας αποφάσεως, ήτοι της υπ’ αρ. 2700/2016 του Εφετείου (Πλημμελημάτων) Αθηνών.

Κατά τη διάταξη του άρθρου 302 παρ. 1 του ΠΚ, τιμωρείται με ποινή φυλακίσεως τουλάχιστον τριών μηνών εκείνος που από αμέλεια επιφέρει τον θάνατο άλλου. Από το συνδυασμό της διάταξης αυτής με εκείνη του άρθρου 28 του ΠΚ, κατά την οποία από αμέλεια πράττει όποιος, από έλλειψη της προσοχής την οποία όφειλε κατά τις περιστάσεις και μπορούσε να καταβάλει, είτε δεν προέβλεψε το αξιόποινο αποτέλεσμα, που προκάλεσε η πράξη του, είτε το προέβλεψε ως δυνατό, πίστεψε όμως ότι δεν θα επερχόταν, προκύπτει ότι, για τη θεμελίωση της ανθρωποκτονίας από αμέλεια, απαιτείται να διαπιστωθεί, αφ’ ενός ότι ο δράστης δεν κατέβαλε την απαιτούμενη, κατ’ αντικειμενική κρίση, προσοχή, την οποία οφείλει να καταβάλει κάθε μετρίως συνετός και ευσυνείδητος άνθρωπος, κάτω από τις ίδιες πραγματικές καταστάσεις, με βάση τους νομικούς κανόνες, τις συνήθειες που επικρατούν στις συναλλαγές, την κοινή πείρα, τη λογική και τη συνηθισμένη πορεία των πραγμάτων και αφ’ ετέρου ότι είχε τη δυνατότητα να προβλέψει και αποφύγει το αξιόποινο αποτέλεσμα, το οποίο πρέπει να τελεί σε αντικειμενικό αιτιώδη σύνδεσμο με την πράξη ή την παράλειψη. Η παράλειψη, ως έννοια, ενυπάρχει σε κάθε είδος αμέλειας, εφόσον το ένα σκέλος της ευθύνης συνίσταται στη μη καταβολή της προσοχής, δηλαδή σε μία παράλειψη. Όταν όμως η αμέλεια δεν συνίσταται απλώς σε ορισμένη παράλειψη, αλλά σε σύνολο συμπεριφοράς που προηγήθηκε του αποτελέσματος, τότε, για τη θεμελίωση της ανθρωποκτονίας από αμέλεια, ως εγκλήματος που τελείται με παράλειψη, απαιτείται η συνδρομή και των όρων του άρθρου 15 του ΠΚ, κατά το οποίο, όπου ο νόμος, για την ύπαρξη αξιόποινης πράξης απαιτεί να έχει επέλθει ορισμένο αποτέλεσμα, η μη αποτροπή του τιμωρείται όπως η πρόκλησή του με ενέργεια, αν ο υπαίτιος της παράλειψης είχε ιδιαίτερη νομική υποχρέωση να παρεμποδίσει την επέλευση του αποτελέσματος. Περαιτέρω, εν όψει της διάκρισης του άρθρου 28 του ΠΚ, το δικαστήριο της ουσίας όταν απαγγέλει καταδίκη για έγκλημα από αμέλεια, πρέπει να εκθέτει στην απόφαση με σαφήνεια ποιο από τα δύο είδη της αμέλειας αυτής συνέτρεξε στην συγκεκριμένη περίπτωση, διότι αν δεν εκτίθεται αυτό με σαφήνεια ή δέχεται και τα δύο, δημιουργείται ασάφεια και αντίφαση, η οποία καθιστά ανέφικτο τον αναιρετικό έλεγχο για την ορθή ή μη εφαρμογή της ουσιαστικής ποινικής διάταξης και ιδρύεται ο λόγος αναιρέσεως, για έλλειψη νόμιμης βάσης εκ του άρθρου 510 παρ. 1 στοιχ. Ε’ του ΚΠΔ. Όταν δε το έγκλημα της ανθρωποκτονίας από αμέλεια είναι απότοκο συνδρομής αμέλειας πολλών προσώπων, το καθένα από αυτά κρίνεται και ευθύνεται αυτοτελώς και ανεξαρτήτως των άλλων κατά το λόγο της αμέλειας που επιδείχθηκε από αυτό και εφόσον πάντως το επελθόν αποτέλεσμα τελεί σε αιτιώδη σύνδεσμο προς αυτή. Εν όψει αυτών, υπάρχει ποινική ευθύνη του ιατρού για ανθρωποκτονία ασθενούς από αμέλεια, στις περιπτώσεις εκείνες όπου το εν λόγω αποτέλεσμα οφείλεται σε παράβαση από αυτόν των κοινώς αναγνωρισμένων κανόνων της ιατρικής επιστήμης, για τους οποίους δεν μπορεί να γεννηθεί αμφισβήτηση και η ενέργειά του ή η παράλειψή του δεν ήταν σύμφωνη με το καθήκον επιμέλειας.

Η καταδικαστική απόφαση, έχει την απαιτούμενη από τα άρθρα 93 παρ.3 του Συντάγματος και 139 του Κ.Π.Δ. ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, η έλλειψη της οποίας ιδρύει λόγο αναιρέσεως της, από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ! του Κ.Π.Δ., όταν αναφέρονται σ’ αυτή, με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις, τα πραγματικά περιστατικά που προέκυψαν από την αποδεικτική διαδικασία, (στα οποία στηρίχθηκε η κρίση του δικαστηρίου για τη συνδρομή των αντικειμενικών και υποκειμενικών στοιχείων του εγκλήματος), οι αποδείξεις που τα θεμελιώνουν και οι νομικές σκέψεις υπαγωγής των περιστατικών αυτών στην εφαρμοσθείσα ουσιαστική ποινική διάταξη. Για την ύπαρξη τέτοιας αιτιολογίας είναι παραδεκτή η αλληλοσυμπλήρωση του αιτιολογικού με το διατακτικό της αποφάσεως, τα οποία αποτελούν ενιαίο σύνολο, δεν υπάρχει δε έλλειψη αιτιολογίας και στην περίπτωση που αυτή εξαντλείται σε επανάληψη του διατακτικού της αποφάσεως, το οποίο, όμως, εκτός από τα τυπικά στοιχεία του κατηγορητηρίου, περιέχει και πραγματικά περιστατικά τόσο αναλυτικά και με τόση πληρότητα, ώστε να καθίσταται περιττή η διαφοροποίηση της διατυπώσεως του σκεπτικού της. Ως προς τα αποδεικτικά μέσα, που ελήφθησαν υπόψη από το δικαστήριο για την καταδικαστική του κρίση, για την πληρότητα της αιτιολογίας αρκεί ο κατ’ είδος προσδιορισμός τους, χωρίς να απαιτείται και αναλυτική παράθεση τους και μνεία του τι προκύπτει από το καθένα χωριστά, πρέπει όμως να προκύπτει, ότι το δικαστήριο τα έλαβε υπόψη και τα συνεκτίμησε όλα και όχι μόνο μερικά από αυτά. Ακόμη, δεν είναι απαραίτητη η αξιολογική συσχέτιση και σύγκριση των διαφόρων αποδεικτικών μέσων και των μαρτυρικών καταθέσεων μεταξύ τους ή να προσδιορίζεται ποιο βάρυνε περισσότερο για το σχηματισμό της δικανικής κρίσεως. Όταν δε εξαίρονται ορισμένα από τα αποδεικτικά μέσα, δεν σημαίνει ότι δεν ελήφθησαν υπόψη τα άλλα, ούτε ανακύπτει ανάγκη αιτιολογήσεως γιατί δεν εξαίρονται αυτά. Δεν αποτελεί, όμως, λόγο αναιρέσεως η εσφαλμένη εκτίμηση των αποδείξεων, και ειδικότερα η εσφαλμένη εκτίμηση των μαρτυρικών καταθέσεων, η παράλειψη αξιολογήσεως και αναφοράς κάθε αποδεικτικού μέσου χωριστά και η παράλειψη συσχετίσεως των αποδεικτικών μέσων, καθόσον στις περιπτώσεις αυτές, με την επίφαση της ελλείψεως αιτιολογίας, πλήττεται η αναιρετικώς ανέλεγκτη κρίση του δικαστηρίου της ουσίας.

Περαιτέρω, κατά το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Ε’ του ΚΠΔ, λόγο αναιρέσεως της αποφάσεως, αποτελεί και η εσφαλμένη ερμηνεία ή εφαρμογή ουσιαστικής ποινικής διατάξεως. Εσφαλμένη ερμηνεία τέτοιας διατάξεως, υπάρχει όταν το δικαστήριο αποδίδει σ’ αυτήν διαφορετική έννοια από εκείνη που πραγματικά έχει, εσφαλμένη δε εφαρμογή συντρέχει όταν το δικαστήριο δεν υπήγαγε σωστά τα πραγματικά περιστατικά, που δέχθηκε ότι προέκυψαν από την αποδεικτική διαδικασία, στη διάταξη που εφάρμοσε. Περίπτωση εσφαλμένης εφαρμογής ουσιαστικής ποινικής διατάξεως υπάρχει και όταν η διάταξη αυτή παραβιάζεται εκ πλαγίου, πράγμα που συμβαίνει όταν στο πόρισμα της αποφάσεως που περιλαμβάνεται στο συνδυασμό του διατακτικού με το σκεπτικό αυτής και ανάγεται στα στοιχεία και στην ταυτότητα του οικείου εγκλήματος, έχουν εμφιλοχωρήσει ασάφειες, αντιφάσεις ή λογικά κενά, με αποτέλεσμα να καθίσταται ανέφικτος ο έλεγχος της ορθής ή μη εφαρμογής του νόμου, οπότε η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση (Ολ. ΑΠ 3/2008).

Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Τριμελές Εφετείο (Πλημμελημάτων) Αθηνών, ως δευτεροβάθμιο δικαστήριο, με την υπ’ αρ.2700/2016 προσβαλλόμενη απόφαση του, κήρυξε ενόχους τους αναιρεσείοντες για την αξιόποινη πράξη της ανθρωποκτονίας από αμέλεια. Στο σκεπτικό της προσβαλλόμενης απόφασης, μετά από εκτίμηση και αξιολόγηση όλων των μνημονευομένων, κατά το είδος τους, αποδεικτικών μέσων, ήτοι τις ανωμοτί καταθέσεις των πολιτικώς εναγόντων, τις ένορκες καταθέσεις των μαρτύρων κατηγορίας και υπεράσπισης που εξετάσθηκαν στο ακροατήριο, την εκκαλουμένη απόφαση και τα πρακτικά αυτής, όλα ανεξαιρέτως τα έγγραφα που αναγνώσθηκαν στο ακροατήριο του, τις απολογίες των κατηγορουμένων, δέχθηκε κατά την ανέλεγκτη περί των πραγμάτων κρίση του, τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά-κατά πιστή μεταφορά-:"Στις 14-11-2008 ο Χ. Χ., παρουσίασε έντονα κοιλιακά άλγη και εμετούς, που συνεχίσθηκαν μέχρι 16-11-2008, οπότε κλήθηκε στην οικία του ο οικογενειακός γιατρός Κ. Α. , που συνέστησε την μεταφορά του στο Διαγνωστικό και Θεραπευτικό κέντρο Αθηνών "...", για υπερηχογράφημα και περαιτέρω έλεγχο. Στις 16-11- 2008 και περί ώρα 11.20 εισήχθη στο πιο πάνω διαγνωστικό κέντρο με συμπτώματα έντονων κοιλιακών αλγών, εμέτων με κοπρανώδη σύσταση και αφυδάτωση. Στο φύλλο εντολών γιατρού Κ. Α., στις 16-11- 2008 και περί ώρα 12.00 το μεσημέρι αναγράφεται ότι έγιναν στα εξωτερικά ιατρεία του πιο πάνω διαγνωστικού κέντρου, υπερηχογραφήματα άνω και κάτω κοιλίας, παθολογικό πακέτο, χρόνος προθρομβίνης αίματος, λευκώματα αίματος, λευκωματίνες αίματος, αμυλάση, αίματος, α/α κοιλίας σε ορθία θέση και κατακεκλιμένη θέση, αξονική τομογραφία άνω και κάτω κοιλίας μετά τη χορήγηση γαστρογραφίνης από LEVIN, μέτρηση ούρων, ζωτικά ανά τρίωρον και χορήγηση φαρμακευτικής αγωγής Amp Losec 1X2 (IV), Ciproxin (400) mg 1X2 (IV), Flagyl (500) mg 1X3 (IV), Amp Apotel 1X3 (IV), (Dextrose 5% (1000) ml + 2(Ma+2K+IMVI) X 3. Τέλος, αναφέρει να γίνει χειρουργική παρακολούθηση από τους εκκαλούντες. Στο γενικό ιστορικό ασθενούς από τον πιο πάνω θεράποντα γιατρό αναφέρονται, μεταξύ άλλων, τα κάτωθι: εγχείρηση για κύστη κόκκυγα, τον Ιανουάριο 2005 εκτομή φλεγμονώδους μάζας από την πύελο, κολεκτομή αριστερά, σκωληκοειδεκτομή, υπέρταση σε Tabl Aprovel, όχι Σ. Διαβήτης, καρδιοπάθεια ή πνευμονοπάθεια, όχι γαστροπάθεια ή χολοκυστοπάθεια ή ηπατοπάθεια, εκκολπωμάτωση παχέος εντέρου, σπαστικό κόλον, όχι νεφροπάθεια, όχι θυρεοειδοπάθεια, οσφυαλγία, υπερτροφία προστάτη, δεξιά βουβωνοκήλη, βάρος ασθενή 83 κιλά. Στην εξέταση κατά συστήματα, μεταξύ άλλων, αναφέρεται: "Ατομον αρτιμελές, θρέψη καλή, όψη πάσχοντος. Κυκλοφορικόν: καρδιακοί τόνοι φυσιολογικοί, καρδιακός ρυθμός κανονικός, ΑΠ = κφ. Αναπνευστικόν: Φυσιολογικόν αναπνευστικό ψιθύρισμα. Πεπτικόν: κοιλία προβάλλουσα, επίκρουση της μέσης κοιλίας. Λεμφικόν κφ. Βουβωνοκήλη δεξιά". Με βάση τις εργαστηριακές εξετάσεις αίματος, που έγιναν στις 12.50 ώρα, οι τιμές ήταν οι εξής: Λευκά αιμοσφαίρια 9.220 φυσιολογικά, πολυμορφοπύρηνα 86% αυξημένα (απόλυτος αριθμός = 7929 με φυσιολογικό μέχρι 7400), αιματοκρίτης 51,3 με φυσιολογικές τιμές 40-54, ουρία 74 αυξημένη με φυσιολογικές τιμές 20-50, κρεατινίνη 1,4 με φυσιολογικές τιμές 0,9-1,5, κάλιο 4,6, νάτριο 138, δηλ. φυσιολογικές τιμές των ηλεκτρολυτών, αμυλάση αίματος 115 αυξημένη με φυσιολογικές τιμές έως 100, τρανσαμινάσες φυσιολογικές, δηλ. SGOT 20, SGPT 20 με φυσιολογικές τιμές έως 37 και έως 40, αντίστοιχα. Κατά την ημέρα της εισαγωγής η μυοσφαιρίνη ήταν αυξημένη βΙ4 με φυσιολογικές τιμές κάτω από 107. Οι τιμές των πιο δεικτών παρέχουν πληροφορίες για την ασφαλή διάγνωση της γενικής κατάστασης του ασθενούς. Από τις πιο πάνω αιματολογικές εξετάσεις προκύπτει αύξηση των πολυμορφοπύρηνων κατά 86%, που υποδηλώνει οξεία φλεγμονή, αύξηση της ουρίας, που υποδηλώνει αφυδάτωση, αύξηση της αμυλάσης αίματος, που υποδηλώνει, συνήθως, παγκρεατίτιδα, αλλά και νόσο του λεπτού εντέρου (αποφρακτική ειλεός, περιτονίτιδα κλπ.), περίπτωση για την οποία εισήχθηκε ο ασθενής, και τέλος αύξηση της μυοσφαιρίνης, που υποδηλώνει νέκρωση μυϊκών κυττάρων, όπως οι μύες που υφίστανται στο έντερο και αρχίζουν να νεκρώνουν επί εξελισσόμενης ισχαιμίας, αλλά και πρόκληση νεφρικής βλάβης. Επίσης, διενεργήθηκε ακτινογραφία θώρακα και στη σχετική διάγνωση αναφέρεται ότι δεν παρατηρούνται παθολογικά ευρήματα στα πνευμονικά πεδία, ενώ ο καρδιοθωρακικός δείκτης ήταν φυσιολογικός. Έγινε ηχοκαρδιογράφημα δύο διαστάσεων και DOPPLER συμβατικό- έγχρωμο από το τμήμα υπερήχων καρδιάς στο οποίο αναφέρεται ότι παρατηρείται ενδοκοιλοιακό gradient της αριστεράς κοιλίας περίπου 30 mmHg κατά μήκος του ΜΚΔ, λόγω σύμπτωσης των τοιχωμάτων της προφανώς λόγω υπογκαιμίας, δηλαδή αφυδάτωσης, και κλάσμα εξώθησης αριστερής κοιλίας περί το 60%, δηλαδή επαρκή καρδιακή λειτουργία για την ηλικία του ασθενή. Το υπερηχογράφημα άνω-κάτω κοιλίας έδειξε έντονη αεροπλήθεια του εντέρου, διάταση ελίκων λεπτού εντέρου και μικρή ποσότητα ελεύθερου ενδοπεριτοναικού υγρού, ενώ η ακτινογραφία κοιλίας σε δύο λήψεις: έδειξε διατεταμένες μοίρες λεπτού εντέρου με πολλά υδραερικά επίπεδα - εικόνα ως επί υψηλού ειλεού. Τέλος, η αξονική τομογραφία κοιλίας (άνω και κάτω), με χορήγηση από το στόμα σκιαγραφικού, έδειξε την ύπαρξη ειλεού του λεπτού εντέρου και βουβωνοκήλης δεξιάς με περιεχόμενο λεπτό έντερο, διάταση του στομάχου, φλοιώδη κύστη δεξιού νεφρού, αύξηση διαστάσεων προστάτη αδένα και ομφαλοκήλη. Πρέπει να σημειωθεί ότι στη σχετική γνωμάτευση της ακτινογραφίας κοιλίας δεν αναφέρεται η παρουσία ή απουσία αέρα στο παχύ έντερο ή και στο ορθό, πληροφορία απαραίτητη για να τεκμηριωθεί η διάγνωση περί πλήρους η ατελούς απόφραξης του εντέρου, αφού η απουσία αέρα στο παχύ έντερο θα συνηγορούσε υπέρ της πλήρους εντερικής απόφραξης. Επίσης, στη σχετική διάγνωση της αξονικής τομογραφίας δεν αναφέρεται οποιαδήποτε πληροφορία σχετική με τον εάν ο ειλεός του λεπτού εντέρου ήταν πλήρης ή ατελής, όπως την παρουσία του σκιαγραφικού υγρού μόνο στο στομάχι και μη μετάβαση του στο υπόλοιπο έντερο καθώς και την παρουσία ή απουσία στοιχείων, δηλ. τμηματική πάχυνση του τοιχώματος του εντέρου, φυσαλίδες αέρα μέσα στο τοίχωμα του εντέρου ή και έξω από το έντερο, στένωση αυλού του εντέρου, κλπ. Τα πιο πάνω στοιχεία ήταν απαραίτητα, για τη σωστή και ολοκληρωμένη, γνωμάτευση, που θα βοηθούσε τους εκκαλούντες να έχουν περισσότερες και κρίσιμες πληροφορίες για να εκτιμήσουν τη βαρύτητα της νόσου του ασθενούς, θέτοντας σ’ αυτούς την υπόνοια ύπαρξης ισχαιμικού με επερχόμενη νέκρωση εντέρου, κατάσταση που θα τους οδηγούσε στην απόφαση για πραγματοποίηση επείγουσας εγχείρησης, ελαχιστοποιώντας έτσι το χρόνο αναμονής για το χειρουργείο. Δοθέντος ότι η ύπαρξη της πλήρους απόφραξης ακύρωνε τις πιθανότητες αυτόματης λύσης του ειλεού με μία παρατεταμένη προεγχειρητική ανάνηψη του ασθενούς. Πρέπει να σημειωθεί ότι ο ασθενής είχε νοσηλευτεί στο πιο πάνω κέντρο το έτος 2005 με τις ακόλουθες λοιμώξεις: ουρολοίμωξη, απόστημα πυέλου από ρήξη σιγμοειδούς παχέος εντέρου και συρίγγιο μεταξύ της ουροδόχου κύστεως και του σιγμοειδούς και είχε υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση κολεκτομής λόγω ρήξης εκκολπωμάτων και περιτονίτιδας. Μετά από τέτοιες επεμβάσεις, αποτελεί σύνηθες φαινόμενο, να υπάρχουν πολλαπλές συμφύσεις, που δημιουργούν προβλήματα στη λειτουργία του εντέρου με συνηθέστερο το συμφυτικό ειλεό με απόφραξη, κατάσταση στην οποία είχε περιέλθει.ο ασθενής πριν την εισαγωγή του στο πιο πάνω θεραπευτήριο, παραμένοντας στην οικία του χωρίς θεραπεία για τουλάχιστον διάστημα 48 ωρών με αποτέλεσμα να έχει διαταραχθεί σοβαρά η ισορροπία των υγρών και ηλεκτρολυτών. Ο ασθενής, μετά τις πιο πάνω ενέργειες που έγιναν στα εξωτερικά ιατρεία, μεταφέρθηκε στις 14.00 ώρα στη Χειρουργική Κλινική του πιο πάνω θεραπευτηρίου με αιτία εισαγωγής αποφρακτικό ειλεό του λεπτού εντέρου και βουβωνοκήλη δεξιά με περιεχόμενο λεπτό έντερο, ενώ κλήθηκαν οι εκκαλούντες για χειρουργική παρακολούθηση. Ο ασθενής δεν εξετάστηκε κατά την εισαγωγή παντελώς από τον πρώτο εκκαλούντα, ενώ τον εξέτασε ή δεύτερη εκκαλούσα, χωρίς, ωστόσο, να υπάρχει καταγεγραμμένη γραπτή κλινική χειρουργική εξέταση της για τον ασθενή. Η διενεργηθείσα από τη δεύτερη εκκαλούσα κλινική εξέταση της κοιλίας του ασθενούς, όμως, ήταν ελλιπής, αφού δεν έγινε κλινική εκτίμηση της σε μαλακή ή σε σύσπαση σε συνδυασμό με την ευαισθησία της σε εντοπισμένη (και σε ποια περιοχή της κοιλίας) ή σε διάχυτη, κλινικά σημεία τα οποία είναι σημαντικά στην εκτίμηση της σοβαρότητας της κλινικής εικόνας. Ούτε, εξάλλου, αυτή προέβη στην κλινική εκτίμηση της βουβωνοκήλης σε ανατασσόμενη και ανώδυνη ή μη ανατασσόμενη και επώδυνη, δηλαδή περισφιγμένη ή στραγγαλισμένη, κατάσταση που έχρηζε επείγουσας μέσα σε έξι ώρες αντιμετώπισης, αρκούμενη μόνο σε πληροφορία από το πιο πάνω παλαιότερο ιστορικό του ασθενούς. Κατά την εισαγωγή του ο ασθενής ήταν απύρετος με σφύξεις 85 και αρτηριακή πίεση 100/65, δηλαδή ζωτικά σημεία εντός φυσιολογικών ορίων, του τέθηκε ασθενή ρινοναστρικός καθετήρας και του χορηγήθηκε αντιβιοτική αγωγή διπλού σχήματος (Ciproxin και Flagyl) καθώς και μία εφάπαξ δόση βανκομυκίνης (αντιβιοτικό), γαστροπροστασία και αναλγητική αγωγή. Η ενυδάτωση έγινε με εμπλουτισμένο ορό σε ποσότητα 125 χιλιοστόλιτρα την ώρα, σύμφωνα με τις οδηγίες που δόθηκαν κατά την εισαγωγή του ασθενή. Όμως, κατά την εισαγωγή του ασθενούς, δεν τοποθετήθηκε καθετήρας στην ουροδόχο κύστη για να εκτιμηθεί αφενός η ποσότητα των ούρων και αφετέρου η επάρκεια της ανάταξης της αφυδάτωσης του. Ο ασθενής από το χρόνο εισαγωγής του στο δωμάτιο είχε έντονους και συνεχείς κοιλιακούς πόνους, ενώ διψούσε έντονα, χωρίς να εξεταστεί από τους εκκαλούντες μέχρι τις 17.30 ώρα, οπότε τον επισκέφθηκε η δεύτερη εκκαλούσα, που τον εξέτασε και του αύξησε την ενυδάτωση σε 200 χιλιοστόλιτρα την ώρα. Η αύξηση αυτή της ενυδάτωσης δεν ήταν, όμως, αρκετή, λόγω της μη τοποθέτησης κατά την εισαγωγή, καθετήρα στον ασθενή, ο οποίος, ωστόσο, θα μπορούσε να δεχτεί μεγαλύτερες ποσότητες υγρών, που χρειαζόταν για την ανάταξη της αφυδάτωσης του, χωρίς να υπάρχει κίνδυνος πνευμονικού οιδήματος, αφού είχε επαρκή καρδιακή λειτουργία με βάση το καρδιογράφημα κατά την εισαγωγή. Έτσι, η ανεπαρκής ανάταξη των υγρών παρουσίασε στον ασθενή υποογκαιμικό σοκ, αφού στο ισοζύγιο υγρών έως τις 15.00 ο ασθενής είχε αποβάλλει 600 χιλιοστόλιτρα υγρών από το ρινογαστρικό σωλήνα και είχε δεχθεί 125 χιλιοστόλιτρα την ώρα για τρεις (3) ώρες, δηλ. μόνο 375 χιλιοστόλιτρα, που σημαίνει ανεπαρκή αναπλήρωση των υγρών. Η ανεπαρκής ανάταξη του ελλείμματος υγρών του ασθενή συνέβαλε στην πτώση της αρτηριακής πίεσης από 120/80 κατά την εισαγωγή στις 14.00 ώρα σε 100/60 στις 16.00 ώρα και σε 90/70 στις 19.20 ώρα. Εξαιτίας της επιδείνωσης της κλινικής κατάστασης και της πορείας της νόσου ο ασθενής μεταφέρθηκε επειγόντως στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας (ΜΕΘ). Κατά την άφιξη του στη ΜΕΘ στις 20.00 ώρα ο ασθενής είχε αρκετά επιβαρυμένη κλινική εικόνα, λόγω της έντονης αφυδάτωσης και παρουσίαζε έντονη υπόταση, έντονη ταχυκαρδία με καρδιακές σφύξεις 117 και χαμηλό κορεσμό αίματος σε οξυγόνο 88%, με πολύ μεγάλες διαταραχές οξεοβασικής ισορροπίας, ενώ στο φύλλο εισαγωγής αναγράφεται ότι πρόκειται για νέο ασθενή με σηπτικό σοκ, το οποίο είχε ήδη αρχίσει από τις 18.00 ώρα. Αμέσως, ο ασθενής αντιμετωπίστηκε με τη χορήγηση ντοπαμίνης για υποστήριξη της αρτηριακής πίεσης και αντιβίωσης. Επίσης, του χορηγήθηκαν για ενυδάτωση αυξημένες ποσότητες υγρών, χωρίς, ωστόσο, να εμφανίσει καρδιακό πρόβλημα (πνευμονικό οίδημα), γεγονός που οδηγεί στο συμπέρασμα ότι ο ασθενής, θα μπορούσε να δεχτεί, όπως προαναφέρθηκε, κατά την εισαγωγή του μεγαλύτερες ποσότητες υγρών, που χρειαζόταν για την ανάταξη της αφυδάτωσης του. Οι εκκαλούντες, όμως, προγραμμάτισαν το χειρουργείο για το πρωί της επομένης μετά διενέργεια ακτινογραφίας κοιλίας, παρότι η κατάσταση του ασθενούς, που είχε βελτιωθεί κατά το διάστημα από 20.00 μέχρι 23.00, τους επέτρεπε να προχωρήσουν κατά το χρόνο εκείνο σε εγχείρηση, αφού η κεντρική φλεβική πίεση, που είναι ένας από τους δείκτες εκτίμησης της ενυδάτωσης/αφυδάτωσης του ασθενή κατά το διάστημα αυτό ήταν 10 μέχρι και 13, δηλ. σχετικά αποδεκτή. Δοθέντος ότι στην πιο πάνω περιγραφείσα κατάσταση μόνο η επείγουσα εγχείρηση θα μπορούσε να αυξήσει τις πιθανότητες του ασθενή για πλήρη ανάρρωση, γεγονός που θα μπορούσε, ωστόσο, να γίνει και κατά την εισαγωγή του ασθενούς στο πιο πάω θεραπευτήριο, οπότε είχε φυσιολογική πίεση και σφύξεις, πριν επέλθει η πιο πάνω επιδείνωση της κατάστασης. Στις 23.00, όμως, ο ασθενής παρουσίασε διαταραχές στο κορεσμό του αίματος σε οξυγόνο, που δήλωνε επιβάρυνση της αναπνευστικής του λειτουργίας και διαταραχές στην αρτηριακή πίεση με αύξηση της χορήγησης της φαρμακευτικής υποστήριξη. Οι εκκαλούντες, εκτιμώντας κατά τη στιγμή εκείνη τη μεγάλη σοβαρότητα της κατάστασης του ασθενούς, προχώρησαν εκτάκτως σε χειρουργική επέμβαση στις 3.20 ώρα με διάρκεια μέχρι 7.45 ώρα το πρωί της 17-11-2008, χωρίς, ωστόσο, να αναφέρεται σε κάποιο έγγραφο η αλλαγή της ώρας του χειρουργείου, λαμβανομένου υπόψη ότι η διάγνωση εισόδου στη ΜΕΘ ήταν ειλεός, αφυδάτωση, υπερτροφία προστάτου. Ο ασθενής, πριν την επέμβαση, είχε φυσιολογικά λευκά αιμοσφαίρια 6980 και υψηλές τιμές ουρίας 112 με φυσιολογικές τιμές έως 50 και κρεατινίνη 2,6 με φυσιολογικές τιμές έως 1,2 στις 20.27, που υποδηλώνουν επηρεασμένη δυσμενώς νεφρική λειτουργία και λάμβανε υψηλές δόσεις ντοπαμίνης και νοραδρεναλίνης (levophed), τα οποία είναι ισχυρά φάρμακα για να υποστήριξη της πίεσης του ασθενή που βρισκόταν ήδη σε σοκ. Στο χειρόγραφο πρακτικό χειρουργείου της 17-11-08, με ώρα έναρξης 03.20 και λήξης 07.45, που συνέταξε ο πρώτος εκκαλών, αναφέρεται, εκτός των άλλων, ότι, έγινε με γενική ενδοτραχειακή νάρκωση εγχείρηση για συμφυτικό ειλεό και αποφραχθείσα δεξιά βουβωνοκήλη με εντεροκτομή λεπτού εντέρου και χειρουργική αποκατάσταση της δεξιάς βουβωνοκήλης. Τομή μέση υπερ-υπομφάλιος, διάνοιξη κοιλιακού τοιχώματος και περιτοναίου. Ως ευρήματα αναφέρει πολλαπλές συμφύσεις μεταξύ ελίκων λεπτού εντέρου, συστροφή ελίκων λεπτού εντέρου του ειλεού στην ελάσσονα πύελο. Το τοίχωμα του λεπτού εντέρου του ειλεού κρίνεται με ισχαιμία με όχι καλή βιωσιμότητα και γίνεται εντεροκτομή και πλάγιο-πλάγια αναστόμωση. Η παλαιά αναστόμωση της κολεκτομής είναι απολύτως φυσιολογική. Τομή δεξιά βουβωνική. Διάνοιξη, παρασκευή του κηλικού σάκου που είναι πεπαχυσμένος και έχει έλικα λεπτού εντέρου. Ανασύρεται και ο δεξιός όρχις ο οποίος εκτέμνεται μαζί με τον κηλικό σάκο. Επιμελής αιμόσταση. Χειρουργική αποκατάσταση της δεξιάς βουβωνοκήλης. Πλύσεις κοιλίας. Λύση όλων των συμφύσεων, τοποθέτηση reliavak και σύγκλειση με ναϋλον loop. Για το ίδιο χειρουργείο στο από 3-2-2009 δακτυλογραφημένο κείμενο, που υπογράφεται από τον πρώτο κατηγορούμενο, με τον τίτλο "ιατρική γνωμάτευση για τον κύριο Χ. Χ." αναγράφεται, μεταξύ άλλων, τα εξής: Ο κύριος Ο Χ. Χ., ετών 70, εισήχθη επειγόντως στις 16-11-08 στο νοσοκομείο ΥΓΕΙΑ με κλινική συμπτωματολογία αποφρακτικού ειλεού, έντονου διάχυτου κοιλιακού άλγους, εμετών και μετεωρισμού κοιλίας. Υποβλήθηκε άμεσα σε πλήρη κλινικοεργαστηριακό και απεικονιστικό έλεγχο (απλές ακτινογραφίες κοιλίας σε δύο επίπεδα και αξονική τομογραφία άνω- κάτω κοιλίας με γαστροραφίνη) ο οποίος έδειξε αποφρακτικό ειλεό λεπτού και διάταση των ελίκων του εντέρου. Ο ασθενής λίγο μετά την εισαγωγή του παρουσίασε σηπτικό shock και υποβλήθηκε επειγόντως σε εγχείρηση στις 17-11-2008. Τομή μέση υπερ-υπομφόλιος. Διερευνάται η περιτοναϊκή κοιλότητα. Πολλαπλές συμφύσεις μεταξύ των ελίκων του λεπτού εντέρου και διάταση μεγάλη στις έλικες κυρίως της νήστιδος. Διαπιστούται συστροφή στις έλικες του ειλεού στη μεσότητα αυτού το οποίο παρουσιάζει σοβαρή ισχαιμία νέκρωση στο τοίχωμα αυτού. Στο έσω στόμιο της υπάρχουσας δεξιός οσχεοβουβωνοκήλης εισέρχεται τμήμα της έλικας του ειλεού, η οποία ανασύρεται εντός της περιτοναϊκής κοιλότητος και είναι ισχαιμική. Εκτελείται εντεροκτομή των ελίκων που έχουν την συστροφή (αφορά τις νεκρωμένες έλικες), σε μήκος 60 cm περίπου και ακολουθεί πλάγιο-πλάγια αναστόμωση με GΙΑ. Λύση όλων των συμφύσεων μεταξύ τωv εντερικών ελίκων. Ελέγχεται βατή και ακέραια η προηγηθείσα αναστόμωση εγκαρσιοσιγμοειδική από την παλαιά εγχείρηση που είχε υποβληθεί ο ασθενής, προ ετών (εκτεταμένη αριστερή κολεκτομή) λόγω επιπλοκής οξείας εκκολπωματίτιδας. Το ξανθωχρωματικό αντιδραστικό υγρό που υπάρχει εξαιτίας του ειλεού αναρροφάται και απομακρύνεται από. την κοιλία. Έκπλυση της περιτοναϊκής κοιλότητας με άφθονο φυσιολογικό ορό, τοποθέτηση παροχέτευσης reliavak στην ελάσσονα πύελο και σύγκλειση του τραύματος με naylon lοορ σ’ ένα στρώμα. Γίνεται τομή δεξιά βουβωνική. Παρασκευάζεται ο σπερματικός τόνος και ανευρίσκεται ευμεγέθης κηλικός σάκος λοξής βουβωνοκήλης, ο οποίος είναι πεπαχυσμένος. Διάνοιξη του κηλικού σάκου και εκτομή αυτού. Ο δεξιός όρχις είναι οιδηματώδης και ισχαιμικός. Εκτελείται δεξιά ορχεκτομή. Σύγκλειση του χάσματος με Vicryl No 2.0 και έγινε συρραφή του τραύματος, κατά την ανατομική τάξη. Ο ασθενής βρισκόταν σε βαρύ σηπτικό shock και μεταφέρθηκε στην Εντατική Μονάδα διασωληνωιμένος. Με βάση τα πιο πάνω πρακτικά χειρουργείου ο πρώτος εκκαλών προέβη αρχικά στη λύση των συμφύσεων από την προηγούμενη εγχείρηση κατά το έτος 2005, επί των οποίων έγινε συστροφή με νέκρωση ελίκων του λεπτού εντέρου (ειλεού), στη συνέχεια δε προέβη στην αφαίρεση του νεκρωμένου εντέρου, μήκους 128 εκατοστών με την ένωση του υγιούς εντέρου με πλάγιο - πλάγια αναστόμωση καθώς και στην εκτομή δεξιού όρχεος με την αφαίρεση του κηλικού σάκου και τέλος προέβη στην αποκατάσταση της δεξιάς βουβωνοκήλης, ενώ τμήμα της έλικας του ειλεού που είχε εισέλθει στο έσω στόμιο αυτής ανασύρθηκε εντός Της περιτοναϊκής κοιλότητας και είναι ισχαιμική, χωρίς, ωστόσο, να γίνεται οποιαδήποτε αναφορά στο πιο πάνω χειρόγραφο πρακτικό για τη βιωσιμότητα της. Με βάση το διάγραμμα αναισθησίας της πιο πάνω επέμβασης χρησιμοποιήθηκαν τρία πολύ ισχυρά ενδοφλέβια φάρμακα ("...", δηλ. ντοπαμίνη, αδρεναλίνη και νοραδρεναλινη), για να υποστηριχτεί η αρτηριακή πίεση του ασθενή, χωρίς να αναφέρεται η δοσολογία που χρησιμοποιήθηκε, δηλώνοντας έτσι ασθενή βρισκόμενο σε κατάσταση καταπληξίας (shock). Η ιστολογική εξέταση έδειξε "τμήμα λεπτού εντέρου, με επιπέδωση των λαχνών, θέσεις νέκρωσης του βλεννογόνου και πυκνές φλεγμονώδεις διηθήσεις του τοιχώματος του", χωρίς να υπάρχει διάτρηση του εντέρου από τη νέκρωση. "Ο όρχις με την επιδιδυμίδα δεν παρουσιάζουν ουσιώδεις παθολογικές αλλοιώσεις". Μετά την πρώτη εγχείρηση ο ασθενής βρισκόταν σε βαρύ σηπτικό shock και μεταφέρθηκε στην Εντατική Μονάδα διασωληνωμένος όπου παρέμεινε έως τις 15-12-2008. Αμέσως, του χορηγήθηκαν τρία πολύ ισχυρά ενδοφλέβια αντιβιοτικά που συνεχίστηκαν παρά τις αρνητικές καλλιέργειες αίματος, ούρων και βρογχικών εκκρίσεων στις 18/11, 19/11 και 21/11. Οι καλλιέργειες βρογχικών εκκρίσεων στις 19/11 και 22/11 και από το περιτοναϊκό υγρό παρουσίασαν μύκητες (Candida), οι οποίοι συχνά αναπτύσσονται σε ασθενείς που λαμβάνουν πολλά και ισχυρά αντιβιοτικά, με αποτέλεσμα να αρχίσει στις 24-11-2008 αντιμυκητιασική θεραπεία. Ο ασθενής, που βρισκόταν ήδη σε σηπτικό shock, παρουσίασε στις 18-11-2008 οξεία νεφρική ανεπάρκεια και υποβλήθηκε σε συνεχή υποστήριξη της νεφρικής του λειτουργίας (αιμοκάθαρση) έως και τις 9-12-2008, οπότε η νεφρική του λειτουργία αποκαταστάθηκε, αλλά εμφάνισε καρδιακή αρρυθμία, που αντιμετωπίσθηκε με ενδοφλέβια χορήγηση "Angoron". Τα αίτια της νεφρικής ανεπάρκειας ήταν η νόσος με την οποία εισήλθε στο Νοσοκομείο και η απότομη πτώση της αρτηριακής πίεσης εξαιτίας της αφυδάτωσης την ημέρα της εισαγωγής. Η παρουσία της νεφρικής ανεπάρκειας εξασθένησε σημαντικά τον οργανισμό του ασθενούς και τον έκανε ευάλωτο στις λοιμώξεις. Στις 19-11-2008 ο ασθενής εμφάνισε πολλαπλές διαρροϊκές κενώσεις και τα αιμοπετάλια ήταν κάτω του φυσιολογικού 93000, με φυσιολογικά άνω των 150000 και έφτασαν έως 50000 τις επόμενες ημέρες. Η πορεία του ασθενούς συνεχίστηκε έχοντας πολλές διάρροιες, υποτροπιάζοντες πυρετούς και λαμβάνοντας ταυτόχρονα πολλά ισχυρά αντιβιοτικά. Η κατάστασή του επιβαρυνόταν χωρίς υποχώρηση του πυρετού, που έφθασε στις 21-11-2008 έως 38.6 και τους 39.3 βαθμούς στις 24-11-2008. Εξαιτίας της μη βελτίωσης της σηπτικής κλινικής κατάστασης του ασθενούς αποφασίστηκε να γίνει νέο χειρουργείο στις 22-11-2008 για "ερευνητική λαπαροτομία-έλεγχο κοιλίας", προκειμένου να ελεγχθεί η βιωσιμότητα του εντέρου, ώστε να αποκλειστεί πιθανότητα επανεμφάνισης νεκρωμένου εντέρου. Στο χειρόγραφο πρακτικό χειρουργείου της 22-11-08 με ώρα έναρξης την 15.00 και λήξης 17.00 αναφέρεται τα εξής: "Διάνοιξη του τραύματος. Ευρήματα από την κοιλία: λεπτό έντερο νήστιδα φυσιολογική, στο χρώμα - στο περισταλτισμό - ο ειλεός - στη μεσότητα αυτού και σε έκταση περίπου 35 με 40c, παρουσιάζει υπεραιμία και ερυθρότητα. Υπάρχει ήπιο οίδημα. Υπάρχουν ψηλαφητές σφύξεις στα αντίστοιχα αγγεία του μεσεντερίου. Για αντικειμενική τεκμηρίωση έγινε διεγχειρητικά Doppfer αγγείων, όπου αποδεικνύει ότι οι σφύξεις των αγγείων του μεσεντερίου στο αντίστοιχο αυτό τμήμα του ειλεού είναι φυσιολογικές απολύτως. Υπάρχει επίσης καλός ικανοποιητικός περισταλτισμός του εντέρου. Ελέγχεται η πρόσφατη αναστόμωση της κολεκτομής απολύτως φυσιολογική. Πλύσεις με άφθονο φυσιολογικό ορό του χειρουργικού πεδίου - τοποθέτηση παροχέτευσης reliavak. Τοποθέτηση στην πύελο surgicel διότι υπάρχει μικρή αιματηρή επιφάνεια. Σύγκλειση του τραύματος σε ένα στρώμα με νάϋλον loop". Στο δακτυλογραφημένο πρακτικό για το ίδιο χειρουργείο της 22-11-08 αναγράφεται: "Διάνοιξη του τραύματος από την ίδια τομή. Το λεπτό έντερο ιδιαίτερα η νήστιδα έχει διάταση στο τοίχωμά της, αλλά έχει φυσιολογικό περισταλτισμό και φυσιολογικό χρώμα. Ο ειλεός είναι υπεραιμικός και παρουσιάζει μέτρια διάταση. Το χρώμα του ειλεού είναι βαθύ καστανέρυθρο και οι σφύξεις των αγγείων στο μεσεντέριο του λεπτού εντέρου είναι ψηλαφητές. Για την αντικειμενική τεκμηρίωση της βιωσιμότητας του λεπτού εντέρου διενεργείται διεγχειρητικά Doppler το οποίο επιβεβαιώνει τη βατότητα των αγγείων. Ελέγχεται απολύτως φυσιολογική η πρόσφατη αναστόμωση της εντερεκτομής η οποία είναι βατή και ακέραια. Μικρή ποσότητα οροαιματηρού υγρού στην ελάσσονα πύελο αναρροφάται. Αφαιρείται η παλιά παροχέτευση και τοποθετείται καινούργια στην ελάσσονα πύελο. Πλύσεις του χειρουργικού πεδίου με άφθονο φυσιολογικό ορό και σύγκλειση του τραύματος με naylon loop. Ο ασθενής μεταφέρθηκε στην Εντατική Μονάδα διασωληνωμένος". Ο ασθενής, όμως, συνέχιζε, μετά τη δεύτερη χειρουργική επέμβαση, να εμφανίζει σημεία σηπτικής κατάστασης, βρισκόταν σε αιμοκάθαρση, λόγω της οξείας νεφρικής ανεπάρκειας και του χορηγούνταν διουρητικά, ινότροπα για την αρτηριακή πίεση και "Angoron" για την καρδιακή αρρυθμία. Ο ασθενής, λόγω του επίμονου πυρετού του μέχρι και 39,3 βαθμούς, τέθηκε στις 24-11- 2008 υπό την παρακολούθηση του λοιμωξιολογικού τμήματος για την ενίσχυση του ανοσοποιητικού συστήματος με τη χορήγηση αγωγής και σωματοστατίνης. Διενεργήθηκε κολονοσκόπηση, που έδειξε, με βάση το φύλλο νοσηλείας της ΜΕΘ, "ισχαιμική κιλίτιδα". Η ιστολογική εξέταση από τις βιοψίες παχέος εντέρου, που ελήφθησαν στην κολονοσκόπηση, αναφέρει με ημερομηνία διάγνωσης 27-11-2008 "ενδοσκοπικά σε όλο το μήκος του παχέος εντέρου ο βλεννογόνος είναι υπεραιμικός, οιδηματώδης, εύθρυπτος με διάσπαρτες μικροεξελκώσεις", "...αλλοιώσεις συμβατές με ψευδομεμβρανώδη κολίτιδα...". Έτσι επιβεβαιώθηκε η ύπαρξη ψευδομεμβρανώδης κολίτιδας, που προκαλούσε πυρετό και πολλές διάρροιες, παρότι τα αποτελέσματα των εξετάσεων κοπράνων, που ακολούθησαν, για ανάπτυξη εντεροπαθογόνων μικροοργανισμών και για κλωστηρίδιο (Clostridium difficile toxins Α+Β) ήταν αρνητικά και ως ενδεδειγμένη θεραπεία της ήταν η διακοπή όλων των ενδοφλέβιων αντιβιοτικών και η χρήση μόνο από το στόμα των ενδεικνυόμενων αντιβιοτικών. Στις 26-11-2008 αφαιρέθηκε η παροχέτευση της κοιλίας, το άκρο της οποίας εμφάνιζε στην καλλιέργεια μύκητες (Candida), με αποτέλεσμα ο ασθενής να τεθεί σε αντιμυκητιασική θεραπεία. Παράλληλα, ο ασθενής τέθηκε σε ενδοφλέβια έγχυση υδροκορτιζόνης (κορτικοστεροειδή) μέχρι και τις 15-12-2008 με τις κατάλληλες τροποποιήσεις, αυξάνοντας όμως την ευπάθεια του ασθενούς σε λοιμώξεις και ιδιαίτερα από μύκητες και ιούς. Στις 27-11-2008 σταμάτησε η μηχανική υποστήριξη της αναπνοής του ασθενούς, που εμφάνισε συγχυτικές διαταραχές, που αντιμετωπίστηκαν φαρμακευτικά μέχρι τις 7-12-2008, οπότε και επανήλθε σε σχετικά καλή κατάσταση επικοινωνίας. Στις 30-11-2008 ξεκίνησε η σίτιση του από το στόμα με υδρική δίαιτα και στις 1-12-2008 διακόπηκε η ενδοφλέβιος παρεντερική διατροφή και άρχισε σίτιση με μαλακές τροφές και εντερικά συμπληρώματα από το ρινογαστρικό σωλήνα. Παράλληλα, άρχισε να χορηγείται στον ασθενή αγωγή (βανκομυκίνη) για ψευδομεμβρανώδη κολίτιδα μέχρι και τις 7-12-2008. Το υπερηχογράφημα άνω-κάτω κοιλίας έδειξε τα εξής: "...στον δεξιό λαγόνιο βόθρο... εγκυστωμένη συλλογή ...διαστάσεις 5,8 χ 2,4 εκ.", ενώ η ίδια εξέταση στις 6-1-2009 διαπίστωσε τα εξής: "πάχυνση των τοιχωμάτων του λεπτού εντέρου. Μικρή ποσότητα ελεύθερου ενδοπεριτοναϊκού υγρού. Μόρφωμα υγρού περιεχομένου κάτωθεν του κοιλιακού τοιχώματος στο υπογάστριο". Στις 5-12-2008 οι πολλαπλές διαρροϊκές κενώσεις συνεχίστηκαν και έφθασαν μέχρι τα 2800 χιλιοστόλιτρα σε ένα 24ώρο, με φυσιολογικό μέχρι τα 300-400 χιλιοστόλιτρα το 24ώρο. Στις 8-12-2008 εμφανίστηκε στις καλλιέργειες αίματος, ούρων και βρογχικών εκκρίσεων του ασθενούς το πολυανθεκτικό ασινετοβακτηρίδιο. Το μικρόβιο αυτό ήταν ανθεκτικό σε όλα σχεδόν τα αντιβιοτικά, ενώ στις 9-12-2008 η καλλιέργεια αίματος εμφάνισε το μικρόβιο κλεμπσιέλα, το οποίο ήταν ευαίσθητο σε όλα τα αντιβιοτικά εκτός από την αμπικιλλίνη και ο ασθενής ελάμβανε στις 10-12-2008 οκτώ αντιβιοτικά. Στις 11-12-2008 ο ασθενής κινητοποιήθηκε και άρχισε να κάθεται σε πολυθρόνα, ενώ στις 13-12-2008 η καλλιέργεια πύου τραύματος παρουσίασε τα μικρόβια ασινετοβακτηρίδιο, πολυανθεκτικό σε αντιβιοτικά, κλεμπσιέλα, ευαίσθητη σε πολλά αντιβιοτικά και σπάνιους μύκητες (Candida). Στις 17-12-2008 τα ίδια μικρόβια εμφανίστηκαν στην καλλιέργεια από το άκρο του καθετήρα, που βρισκόταν, στη σφαγίτιδα φλέβα, παρά την κατάλληλη αντιβιοτική αγωγή. Στις 15-12-2008 ο ασθενής μεταφέρθηκε από τη ΜΕΘ σε νοσηλευτική κλίνη, όπου παρέμεινε μέχρι τις 7-2-2009. Τις επόμενες ημέρες ο ασθενής σιτιζόταν με αλεσμένες τροφές και οι επίμονες πολλαπλές διάρροιες σταδιακά βελτιώθηκαν, ενώ τα υποτροπιάζοντα επεισόδια του πυρετού συνεχίστηκαν και νοσηλευόταν σε δωμάτιο με ειδικά μέτρα προφύλαξης για πολυανθεκτικά μικρόβια λαμβάνοντας αντιβιοτικά φάρμακα. Στις 16-12-2008 η αξονική τομογραφία κοιλίας και πυέλου έδειξε παρουσία μικρών συλλογών περιηπατικά - υφηπατικά στον αριστερό λαγόνιο βόθρο. Την ίδια ημέρα γαστρεντερολογική εκτίμηση για το επίμονο διαρροϊκό σύνδρομο ανέφερε ως πιθανότερη διάγνωση τη ψευδομεμβρανώδη κολίτιδα και χορηγήθηκε στον ασθενή βανκομυκίνη μέχρι τις 20-12-2008, ενώ στις 17-12-2008 τέθηκε σε κορτιζονοθεραπεία από του στόματος (βουδεσονίδη) μέχρι τις 12-1-2008. Στις 23-12-2008 η αξονική τομογραφία κοιλίας και πυέλου έδειξε "πλευριτικές συλλογές άμφω ... συλλογή υγρού περιηπατικά ... οιδηματώδες τοίχωμα εντερικών ελίκων ... όπισθεν του κοιλιακού τοιχώματος... συλλογή ... ύπερθεν της ουροδόχου κύστης... συλλογή ... συλλογή στο πρόσθιο κοιλιακό τοίχωμα". Στις 27-12 και 28-12-2008 ο ασθενής επανεμφάνισε υψηλά πυρετικά κύματα, που επέμειναν μέχρι και 9-1-2009 παρά τη λήψη τεσσάρων ενδοφλέβιων αντιβιοτικών. Στις 31-12-2008 η άμεση μικροσκοπική εξέταση κατά Gram έδειξε μύκητες στο υγρό της παροχέτευσης από την κοιλία και σε επανάληψη της ίδιας εξέτασης στις 4-1-2009 από "υγρό κοιλίας" παρέμειναν "αρκετοί μύκητες και αρκετά gram (-) βακτηρίδια". Στις 2-1-2009 έγινε αξονική τομογραφία κοιλίας και πυέλου που έδειξε: "...υφηπατική συλλογή ... συλλογή μεταξύ των εντερικών ελίκων ... οίδημα του τοιχώματος ελίκων του λεπτού εντέρου. Πλευριτικές συλλογές αμφοτεροπλεύρως", ευρήματα παρόμοια με της αξονικής που έγινε στις 9-1-2009. Μετά από τη διενέργεια αιματολογικών εξετάσεων η αλκαλική φωσφατάση στις 1-1-2009 ήταν αυξημένη 381, με φυσιολογικές τιμές 40-129 και η γ-GT 234, με φυσιολογικές τιμές 8-61, που έδειχναν επιβάρυνση των χοληφόρων του ήπατος, ενώ οι τιμές αυτές αυξήθηκαν τις επόμενες ημέρες. Στις 3-1-2009 επανεμφανίστηκαν πολλαπλές διαρροϊκές κενώσεις και από τις 5-1-2009 άρχισαν να αυξάνονται οι τρανσαμινάσες SGOT (59), SGPT (60), δείχνοντας επιβάρυνση της ηπατικής λειτουργίας, ενώ επανήλθαν στις φυσιολογικές τιμές (35 και 26, αντίστοιχα) στις 28-1-2009. Στις 18-2-2009 οι πιο πάνω τιμές αυξήθηκαν σε 140 και 73, αντίστοιχα, χωρίς έκτοτε να επανέλθουν σε φυσιολογικά επίπεδα, με αποτέλεσμα ο ασθενής να τεθεί υπό την παρακολούθηση του ηπατικού τμήματος εμφανίζοντας στη συνέχεια σοβαρή διαταραχή της ηπατικής λειτουργίας. Ο ασθενής παρουσίασε τις 8-1-2009 πυρετό 39 βαθμού^, πολλές διάρροιες έχοντας αρνητικές καλλιέργειες αίματος, ούρων, πλευριτικού και περιτοναϊκού υγρού. Στις 9-1-2009 διενεργήθηκε μαγνητική χολαγγειοπαγκρεατογραφία που έδειξε "...οιδηματώδη απεικόνιση του τοιχώματος ελίκων ειλεού ... ήπιο περιχολοκυστικό οίδημα ...". Εξαιτίας της κατάστασης αυτής έγινε ερευνητική λαπαροτομία στις 16-1-2009, με ώρα έναρξης 15.40, διερευνώντας πιθανή υπάρχουσα ενδοκοιλιακή αιτία του επίμονου πυρετού, που θα μπορούσε να επιδεινώνει την κατάσταση του ασθενούς, γεγονός που υποδηλώνει ότι η σηπτική κατάσταση εξακολουθούσε. Στην επέμβαση αυτή η καλή βιωσιμότητα του εντέρου κρίθηκε, με βάση την αιμάτωση, το χρώμα και τον περισχαλτισμό, επαρκής, ενώ το ήπαρ είχε παθολογική εμφάνιση και λήφθησαν βιοψίες. Η ιστολογική εξέταση του ήπατος ανέδειξε αλλοιώσεις χολοστατικού συνδρόμου συνεπεία φαρμάκων καθώς και στοιχεία ενδεικτικά σηπτικής φλεγμονής. Μετεγχειρητικά μεταφέρθηκε στη ΜΕΘ για παρακολούθηση και στις 17-1-2009 στο δωμάτιο νοσηλείας του. Στο χειρόγραφο πρακτικό του τρίτου χειρουργείου της 16-1-2009 με ώρα έναρξης 15.40 και λήξης 19.45 για "ερευνητική λαπαροτομία - λύση των συμφύσεων-βιοψία ήπατος" αναγράφεται τα εξής: "Τομή επί της προηγηθείσης. Διάνοιξη κοιλιοκού τραύματος και περιτοναίου. Ευρήματα: Πάχυνση του περιτοναίου και ύπαρξη πολλαπλών στερεών συμφύσεων μεταξύ ελίκων του λεπτού εντέρου με το κοιλιακό τοίχωμα. Διερευνάται ολόκληρη η περιτοναϊκή κοιλότης. Το λεπτό έντερο καθολικό ολόκληρο είναι υγιές με πάρα πολύ καλή αιμάτωση και χρώμα και πολύ καλό περιστελτισμό. Δεν υπάρχουν σημεία ισχαιμίας του εντέρου. Πολλαπλές συμφύσεις μόνο μεταξύ των ελίκων. Μικρή ορώδης συλλογή υφηπατικά που παροχετεύεται. Ήπαρ διογκωμένο, χολοστατικό. Χοληδόχος κύστη χωρίς φλεγμονή στο τοίχωμα και εκκενούται καλώς. Δεξιό υποχόνδριο κφ. Ο έλεγχος από την κάτω κοιλία στο δεξιό λαγόνιο βόθρο και αριστερό λαγόνιο βόθρο είναι φυσιολογικός. Γίνεται βιοψία τεμαχιδίου από αριστερό λοβό ήπατος. Επιμελής αιμόσταση χειρουργικού πεδίου. Τοποθέτηση παροχέτευσης reliavak. Σύγκλειση του τραύματος με ράμματα τάσεως". Στο δακτυλογραφημένο πρακτικό χειρουργείου της 16-1-2009 αναγράφεται: "Διάνοιξη του παλαιού τραύματος. Μικρή πυώδης συλλογή, λιγότερο από 5cm υγρού στον άνω πόλο του τραύματος παρατηρείται και αναρροφάται. Υπάρχουν πολλές συμφύσεις στέρεες και χαλαρές μεταξύ των ελίκων λεπτού εντέρου και η διάνοιξη του περιτοναίου είναι χρονοβόρα και δυσχερής. Ολόκληρο το λεπτό έντερο (η νήστιδα και ο ειλεός) είναι απολύτως φυσιολογικά (ροδόχρουν) με φυσιολογικό περισταλτισμό και δεν υπάρχουν καθόλου στοιχεία ισχαιμίας. Το λεπτό έντερο έχει πάρα πολύ καλή αιμάτωση. Ελέγχεται η παλιά αναστόμωση της εντερεκτομής από την πρώτη επέμβαση απολύτως φυσιολογική. Υπάρχει υφηπατικά πολύ μικρή συλλογή ορώδης, η οποία παροχετεύεται. Επίσης στο (...) αντιβιοτικών στον ασθενή και άρχισε αγωγή για ψευδομεμβρανώδη κολίτιδα με χορήγηση βανκομυκίνης από το στόμα μέχρι τις 26-2-2009. Στις 23-2-2009 επανεμφανίζεται τα πολυανθεκτικό ασινετοβακτηρίδιο στην καλλιέργεια πτυέλων, ενώ στις 22-2-2009 η τιμή της κρεατινίνης είναι 1,7 αυξημένη, που δηλώνει διαταραχή της νεφρικής λειτουργίας, η οποία επιδεινώθηκε μέχρι τις 7-3-2009, οπότε ο ασθενής τέθηκε πάλι σε αιμοκάθαρση. Στις 25-2-2009, 9- 3-2009 και 12-3-2009 παρουσιάστηκε, λόγω της διαταραγμένης ανοσίας του ασθενούς, κυτταρομεγαλοϊός (CMV), και άρχισε η ενδοφλέβιος θεραπεία του μέχρι τις 24-3- 2009. Στις 26-2-2009 ξανάρχισαν τα ενδοφλέβια αντιβιοτικά (κεφεπίμη) και στις 7-3-2009 επανεμφανίστηκαν οι διαρροϊκές κενώσεις, ενώ στις 12-3-2009 επανεμφανίστηκαν το πολυανθεκτικό ασινετοβακχηρίδιο στις καλλιέργειες ούρων και πτυέλων. Στις 16-3-2009 έγινε αξονική τομογραφία κοιλίας και πυέλου που έδειξε: "...διάχυτη θολερότητα του περιτοναϊκού λίπους και ... ποσότητα υγρού στον προϊερό χώρο ... διάχυτη θολερότητα και παρουσία υγρού στον υποδόριο ιστό των κοιλιακών τοιχωμάτων ... υπεζοκωτικές συλλογές σε αμφότερα τα ημιθωράκια...". Στις 19-3-2009 ο ασθενής παρουσίασε υποθερμία με θερμοκρασία σώματος 34,8 βαθμούς, που δήλωνε γενική εξάντληση όλου του οργανισμού του. Στις 26-3-2009 οι δύο καλλιέργειες αίματος καθώς και η καλλιέργεια από τον καθετήρα ήταν θετικές για δύο πολυανθεκτικό μικρόβια, το ασινετοβακτηρίδιο (acinetobacter baumanii) και την κλεμπσιέλα (Klebsiella pneumonia), που προκάλεσαν τελικά το θάνατο του. Νοσηλεύθηκε στην πιο πάνω κλινική μέχρι τις 27-3-2009, οπότε και απεβίωσε. Το εξιτήριο αναφέρει "αποφρακτικός (συμφυτικός) ειλεός χειρουργηθείς- παρατεταμένη σήψη - σηπτική καταπληξία - θάνατος", λόγω πολυοργανικής ανεπάρκειας. Η επίσημη αιτία θανάτου, όπως καταγράφεται στο πιστοποιητικό θανάτου, είναι "σηπτική καταπληξία - παρατεταμένη σήψη- αποφρακτικός (συμφυτικός ειλεός) χειρουργηθείς". Περαιτέρω προέκυψε ότι η βαριά αυτή παρατεταμένη σηπτική κατάσταση του οργανισμού αποτέλεσε την αιτία της μακράς διάρκειας, παραμονής του ασθενούς στο πιο πάνω νοσοκομείο και είναι συμβατή με την βαριά γενική κατάσταση υπό την οποία εισήχθη ο ασθενής. Προκλήθηκε δε από τη ισχαιμία - νέκρωση του εντέρου, τμήμα του οποίου, όπως προαναφέρθηκε, αφαιρέθηκε κατά την πρώτη εγχείρηση, που διενήργησαν οι εκκαλούντες. Όμως κατά το χρόνο διατήρησης του νεκρωμένου τμήματος εντέρου στον οργανισμό του ασθενούς δημιουργήθηκε’ με τις υποτροπιάζουσες λοιμώξεις και τις επίμονες, πολλαπλές διάρροιες, ένα μη αντιστρεπτό καταρράκτη παθολογικών διεργασιών, που κατέληξε σε επίμονη σηπτική κατάσταση και τελικά σε ανεπάρκεια πολλαπλών οργάνων που οδήγησε τον ασθενή στο θάνατο. Η νέκρωση του εντέρου έλαβε χώρα κατά τη διάρκεια νοσηλείας του ασθενούς στο πιο πάνω θεραπευτήριο, από την εισαγωγή του μέχρι τη στιγμή της πρώτης χειρουργικής επέμβασης, και διαγνώστηκε από τα σημεία σηπτικής κατάστασης του ασθενούς στις 18.00 ώρα και στη συνέχεια στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας. Έτσι, η νέκρωση του εντέρου μέσα στη βουβωνοκήλη ήταν σε εξέλιξη αλλά και η καθυστερημένη εκτίμηση των συμπτωμάτων και της εξέλιξης της γενικής κατάστασης, λόγω της εσφαλμένης αρχικά επιλογής της συντηρητικής αγωγής για πιθανή αυτόματη λύση του ειλεού σε συνδυασμό με την καθυστερημένη χρονικά επιλογή της πραγματοποίησης χειρουργικής επέμβασης, δεν απέτρεψε την πρόκληση της μη αναστρέψιμης ανεπανόρθωτης βλάβης στον ασθενή παρά τις μεταγενέστερες άκαρπες κοινές προσπάθειες των εκκαλούντων για ανάνηψη - ανάταξη του ασθενούς. Ενόψει αυτών ο θάνατος του ασθενούς οφείλεται στην αμελή συμπεριφορά των εκκαλούντων-κατηγορουμένων, οι οποίοι δεν κατέβαλαν την επιβαλλόμενη κατ’ αντικειμενική κρίση και προσοχή, την οποία κάθε μέτριος, συνετός και ευσυνείδητος γιατρός στη συγκεκριμένη περίπτωση όφειλε να επιδείξει, ενώ είχαν τη δυνατότητα να προβλέψουν και να αποφύγουν το αξιόποινο αποτέλεσμα, το οποίο δεν προέβλεψαν ως δυνατό και, συνεπεία της εν λόγω παράλειψης τους, δημιούργησαν την αιτιατή συνθήκη για την παραγωγή του αποτελέσματος. Συγκεκριμένα, αμφότεροι οι εκκαλούντες-κατηγορούμενοι με την ιδιότητα των χειρουργών γιατρών του ασθενούς, Α) παρότι γνώριζαν: 1) Ότι η πιο πάνω διάγνωση στην οποία κατέληξαν με βάση τις απεικονιστικές εξετάσεις αντιστοιχούσε στην κλινική εικόνα ασθενούς με συμφυτικό αποφρακτικό ειλεό με αίτιο τις συμφύσεις από προηγούμενη εγχείρηση εκκολπωματίτιδας, που προκάλεσε την απόφραξη του λεπτού εντέρου και ότι πρωτεύουσα σημασία είχε η ορθή και αντικειμενική εξέταση του ασθενούς σε συνδυασμό με την ορθή. αξιολόγηση των εξετάσεων για την έγκαιρη διάγνωση της νόσου. 2) Ότι οι σχετικές γνωματεύσεις των πιο πάνω απεικονιστικών εξετάσεων ήταν ελλιπείς ως προς το είδος του ειλεού και δεν ήταν προσαρμοσμένες στο πρόβλημα ...ς του ασθενή, που θα τους βοηθούσε να έχουν περισσότερες και κρίσιμες πληροφορίες για να εκτιμήσουν τη βαρύτητα της νόσου και ότι η εκτίμηση της κατάστασης του ασθενούς έπρεπε να γίνει προς το συμφέρον του με βάση το ιστορικό και τα πιο πάνω κλινικά συμπτώματα προ 48ώρου (έντονα και συνεχή κοιλιακά άλγη, έμετοι κοπρανώδεις, μετεωρισμός της κοιλίας) σε συνδυασμό με τα αντικειμενικά ευρήματα των πιο άνω απεικονιστικών και αιματολογικών εξετάσεων, που υποδήλωναν ότι ο ασθενής έπασχε από έντονη φλεγμονή οφειλόμενη σε νόσο του εντέρου για την οποία, εξάλλου, εισήλθε στο νοσοκομείο. 3) Ότι ο οργανισμός του ασθενούς ήταν ιδιαίτερα βεβαρημένος (και αφυδατωμένος, λόγω του αποφρακτικού συμφυτικού ειλεού και ότι η ανάταξη του ασθενούς, αφού προηγουμένως γίνει έγκαιρη και επαρκής ενυδάτωση, θα μπορούσε να τον οδηγήσει έγκαιρα στο χειρουργείο και να σωθεί, δοθέντος ότι, στην αντίθετη περίπτωση, η μείωση του όγκου των υγρών θα προκαλούσε την απότομη πτώση της πίεσης και βλάβη βασικών οργανικών συστημάτων του ασθενούς, με συνέπεια να υποστεί υποογκαιμικό και σηπτικό σοκ. Ότι η τοποθέτηση στον ασθενή, κατά την εισαγωγή του στο πιο πάνω θεραπευτήριο, καθετήρα στην ουροδόχο κύστη καθώς και κεντρικής φλεβικής γραμμής θα τους έδινε τη δυνατότητα να εκτιμήσουν αφενός την ποσότητα των ούρων και αφετέρου την επάρκεια της ανάταξης, αφού με τον τρόπο αυτό θα μπορούσαν να χορηγήσουν με ασφάλεια σε μικρή χρονική διάρκεια μεγαλύτερες και με τον πρέποντα ρυθμό ποσότητες υγρών απ’ αυτές που χορήγησαν, λαμβανομένου υπόψη ότι ο ασθενής είχε επαρκή καρδιακή λειτουργία. 4) Ότι ο πλήρης αποφρακτικός ειλεός, σύμφωνα με τη Βιβλιογραφία, δεν λύεται ποτέ αυτόματα και η ενδεδειγμένη ιατρική ενέργεια Είναι η χειρουργική αντιμετώπιση της αιτίας, προτού προκληθεί η νέκρωση (του εντέρου. Ότι η κοιλία του ασθενούς έφερε ουλές (απώτερα μετεγχειρητικός ειλεός) και η συντηρητική αντιμετώπιση με αναμονή και παρακολούθηση δεν θα κατέληγαν σε βελτίωση, αλλά σε συνδυασμό και με την ύπαρξη της περισφιγμένης βουβωνοκήλης σε νέκρωση του λεπτού εντέρου με σοβαρές συνέπειες, γεγονός που δεν θα μπορούσε να .... ρόλο στην όλη εξέλιξη της κατάστασης του ασθενούς διαδραματίζει ο κρίσιμος χρόνος της απόφασης για την είσοδο του στο χειρουργείο. Και Β) παρότι ήταν υπεύθυνοι γα την επιμελή, συνεχή και, σύμφωνα με τους γενικούς αναγνωρισμένους και επικρατούντες κανόνες της ιατρικής επιστήμης, ιατρική παρακολούθηση και φροντίδα του ασθενούς, εν τούτοις αυτοί: 1) Δεν προέβησαν, ο μεν πρώτος εκκαλών παντελώς, ενώ η δεύτερη εκκαλούσα με ιδιαίτερη σχολαστικότητα και σε τακτά χρονικά διαστήματα στην αντικειμενική κλινική εξέταση του: ασθενούς (επισκόπηση, ακρόαση, επίκρουση και ψηλάφηση της κοιλίας), η κλινική εικόνα του οποίου μεταβαλλόταν ανάλογα με την πορεία της υποκείμενης νόσου του. 2) Δεν προέβησαν, επίσης, σε σχολαστική κλινική εξέταση της βουβωνοκήλης για να διαπιστωθεί, αν ήταν ανατασσόμενη ή μη, με τη σχετική καταγραφή στο γενικό ιστορικό του ασθενούς, ώστε να αποκλειστεί η περίπτωση της περισφιγμένης κήλης, που αποτελούσε την πλέον σοβαρότερη και επικίνδυνη επιπλοκή που απαιτούσε άμεση χειρουργική αντιμετώπιση, λόγω της ισχαιμίας και άμεσα επερχόμενης νέκρωσης του στραγγαλισθέντος - εγκλωβισμένου τμήματος του λεπτού εντέρου. 3) Δεν έλαβαν υπόψη τους αξιολογώντας, σύμφωνα με τους κανόνες της ιατρικής επιστήμης, σχολαστικά και ορθά τα πιο πάνω κλινικά συμπτώματα (έντονο κοιλιακό άλγος, κοπρανώδεις έμετοι, μετεωρισμός της κοιλίας), τα οποία πιθανόν να είναι και ήταν, σε συνδυασμό με τα αντικειμενικά ευρήματα των εργαστηριακών ελέγχων, συμπτώματα πλήρους αποφρακτικού ειλεού και, σε συνδυασμό μέ την ύπαρξη περισφιγμένης βουβωνοκήλης, τα πρόδρομα συμπτώματα ισχαιμίας και άμεσα επερχόμενης νέκρωσης του ισχαιμικού τμήματος του εντέρου, που εκδηλώθηκε στο πιο πάνω διάστημα με την επιδείνωση των συμπτωμάτων, όπως οξύτατο συνεχές κοιλιακό άλγος και της εμφάνισης συμπτωμάτων αρχομένου σηπτικού σοκ. Αντίθετα, υποτιμώντας τα πιο πάνω στοιχεία, υποεκτίμησαν τη βαρύτητα της νόσου και διέγνωσαν πλημμελώς ατελή απόφραξη, προκρίνοντας εσφαλμένα συντηρητική αγωγή για αυτοδύναμη λύση της απόφραξης, με συνέπεια να προκληθεί ισχαιμική νέκρωση του εντέρου, εξαιτίας της συστροφής των ελίκων στη μεσότητα του ειλεού και του στραγγαλισμού του περιεχόμενου στη δεξιά βουβωνοκήλη λεπτού εντέρου. 4) Δεν προέβησαν έγκαιρα και με τον ιατρικά ενδεδειγμένο τρόπο στην ανάταξη της απορρυθμισμένης κατάστασης του ασθενούς κατά τις πρώτες ώρες από την εισαγωγή του με την επαρκή ενυδάτωση του οργανισμού του ασθενούς. Έτσι, η ανεπαρκής ανάταξη του ελλείμματος^ υγρών σε συνδυασμό με την ισχαιμία, που άρχισε να πλήττει τον οργανισμό του ασθενούς, προκάλεσε την απότομη πτώση της πίεσης και βλάβη βασικών οργανικών συστημάτων του ασθενούς (πχ νεφροί), με αποτέλεσμα να εισαχθεί σε πολύ βαριά κατάσταση στη ΜΕΘ με υποογκαιμικό αλλά και συνοδό σηπτικό σοκ και να κατέστη ευάλωτος στις μεταγενέστερες απακολουθήσασες λοιμώξεις, συνεπεία της πολλαπλής οργανικές ανεπάρκειας, μετά από τη μακροχρόνια νοσηλεία του με σηπτικό σύνδρομο, το οποίο δημιουργήθηκε, δρομολογήθηκε και τροφοδοτήθηκε από πολλαπλά διαδοχικά αίτια, χωρίς πλέον να μπορεί να αποτραπεί παρά τις άκαρπες και με καθυστέρηση προσπάθειες των εκκαλούντων. 5) Δεν επέλεξαν την ορθή προς το συμφέρον του ασθενούς και ιατρικώς ενδεδειγμένη για τις περιστάσεις θεραπευτική μέθοδο της εντερικής απόφραξης, ήτοι την άμεση χειρουργική αντιμετώπιση αυτής με ορθή προεγχειρητική αντιμετώπιση του ασθενούς (ανάταξη με χορήγηση υγρών στη σωστή ποσότητα) για να αποφευχθεί ισχαιμία και νέκρωση του λεπτού εντέρου, με αποτέλεσμα να επέλθει δυσμενής επίδραση στην τελική έκβαση του ασθενούς. Αντίθετα, παρότι πριν την εισαγωγή του ασθενούς στη ΜΕΘ υπήρχε σαφής υπόνοια σηπτικής κατάστασης επέλεξαν την εσφαλμένη μέθοδο της συντηρητικής αγωγής, διαβεβαιώνοντας του πολιτικώς ενάγοντες ότι σε περίπτωση μη αυτοδύναμης λύσης του ειλεού, ο ασθενής θα προετοιμαζόταν για χειρουργείο την επομένη ημέρα 17-11-2008. Η κατάσταση, όμως, του ασθενούς επιδεινώθηκε, λόγω της αδικαιολόγητης αναμονής για λύση του ειλεού σε συνδυασμό με τη μη ορθή διάγνωση περισφιγμένης βουβωνοκήλης εξέλιξη, ωστόσο, όχι απρόβλεπτη, που οδήγησε τους εκκαλούντες, αντιλαμβανόμενοι τα στενά χρονικά όρια, να πραγματοποίησαν τελικά την επέμβαση εσπευσμένα και κάτω από κακές συνθήκες στις 03.20 ώρα της 17-11-08, δηλαδή με καθυστέρηση επτά (7) ωρών και είκοσι λεπτών (20) μετά την είσοδο του ασθενούς στη ΜΕΘ και εννέα (9) ωρών και είκοσι (20) λεπτών μετά το σηπτικό shock και χωρίς, ωστόσο, να καταγραφεί στο πρακτικό ο λόγος αυτής της αλλαγής. Η έγκαιρη και άμεση χειρουργική επέμβαση κατά το χρόνο που προϋπήρχαν οι κατάλληλες προϋποθέσεις στον ασθενή και πριν επέλθει η επιδείνωση της κατάστασης του με τη νέκρωση του εντέρου από τον ισχαιμικό αποφρακτικό ειλεό, ακόμη και αν δεν είχαν αποκατασταθεί πλήρως οι γενικότερες διαταραχές του ασθενούς που είχε προκαλέσει ο πλήρης αποφρακτικός ειλεός, θα μπορούσαν να αποτρέψουν το θάνατο το ασθενούς. Έτσι, συνεπεία των πιο πάνω ιατρικών σφαλμάτων των εκκαλούντων, επήλθε ισχαιμία του εντέρου και νέκρωση του, με αποτέλεσμα να καταρρεύσει το βλεννογόνο του εντέρου και να απελευθερωθούν εντερικά μικρόβια και μικροοργανισμοί στον οργανισμό του ασθενούς, ο οποίος εκτέθηκε σε σηπτικό έντερο, εξαιτίας του οποίου προκλήθηκε σηπτική κατάσταση, που οδήγησε στη συνέχεια στη σταδιακή κατάρρευση των οργανικών συστημάτων του οργανισμού του ασθενούς, με συνέπεια το θάνατο του, αποτέλεσμα που δεν θα επέρχονταν αν δεν παραλείπονταν οι πιο πάνω ενέργειες. Το δικαστήριο οδηγείται στην κρίση του αυτή μετά τη συναξιολόγηση όλων τα πιο πάνω αποδεικτικών μέσων και δεν απαιτείται να κληθεί ο μάρτυρας κ.Σ. και διενεργηθεί επισκόπησης των ψηφιακών δίσκων (DVD) των αιτουμένων αξονικών εξετάσεων από ειδικό ακτινολόγο και επομένως το σχετικό αίτημα πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμο. Με βάση τα πιο πάνω πραγματικά περιστατικά στοιχειοθετείται κατά την αντικειμενική και υποκειμενική της υπόσταση η πράξη της ανθρωποκτονίας από μη συνειδητή αμέλεια, όπως η πράξη αυτή προσδιορίζεται ακριβέστερα, σύμφωνα με τα προκύψαντα από την αποδεικτική διαδικασία πραγματικά περιστατικά, χωρίς να συνιστά χειροτέρευση της θέσης των εκκαλούντων (ΑΠ 1141/2010), στο διατακτικό της παρούσας. Επομένως οι εκκαλούντες -κατηγορούμενοι πρέπει να κηρυχθούν ένοχοι για την παραπάνω αποδιδόμενη σ αυτούς αξιόποινη πράξη της ανθρωποκτονίας από αμέλεια, όπως ειδικότερα αναφέρεται στο διατακτικό, με το αναγνωρισθέν πρωτοδίκως ελαφρυντικό του προτέρου εντίμου βίου (άρθρο 84§2α του ΠΚ).

Με βάση τις παραδοχές αυτές με το διατακτικό του κήρυξε ενόχους τους κατηγορουμένους του ότι: "Στο ... Αττικής και δη στο Ιδιωτικό και Διαγνωστικό και Θεραπευτικό Κέντρο Αθηνών με την επωνυμία "... ΑΕ", στις 16-11-2008, από συγκλίνουσα αμέλεια, δηλαδή από έλλειψη προσοχής που όφειλαν από τις περιστάσεις και μπορούσαν να καταβάλουν, επέφεραν, χωρίς να προβλέψουν το αξιόποινο αποτέλεσμα της πιο κάτω πράξης τους, τον θάνατο άλλου. Συγκεκριμένα, στον πιο πάνω τόπο και χρόνο, ο μεν πρώτος με την ιδιότητα του γενικού χειρουργού-ιατρού, διευθυντή της Δ! χειρουργικής κλινικής του ανωτέρω θεραπευτηρίου, η δε δεύτερη με την ιδιότητα της γενικού χειρουργού της Δ! χειρουργικής κλινικής του ανωτέρω θεραπευτηρίου και ως εκ τούτου, υπόχρεοι σε καταβολή ιδιαίτερης επιμέλειας κατά την παροχή των ιατρικών υπηρεσιών τους, δεν εκτίμησαν σωστά τη σοβαρότητα των συμπτωμάτων του ασθενούς και μετέπειτα θανόντος Χ. Χ., ο οποίος προσήλθε στο προαναφερθέν ιδιωτικό θεραπευτήριο στις 16-11-2008 με συσφυκτικό ειλεό και περισφιγμένη δεξιά οσχεοβουβωνοκήλη, δεν προέβησαν ως όφειλαν και μπορούσαν, λόγω της ιατρικής τους ιδιότητας και σύμφωνα με τους γενικά παραδεδεγμένους κανόνες της ιατρικής επιστήμης, σε ορθή εκτίμηση της σοβαρότητας της κατάστασης του ως άνω ασθενούς και δεν επιλήφθηκαν της άμεσης εισαγωγής του τελευταίου σε χειρουργείο, αφού αποκαταστήσουν άμεσα την απώλεια υγρών του ανωτέρω ασθενούς, με συνέπεια, που δεν προέβλεψαν, να υποστεί ο ανωτέρω ασθενής νέκρωση του λεπτού εντέρου και σηπτικό σοκ και να εισαχθεί εσπευσμένα και απρογραμμάτιστα αλλά με καθυστέρηση στο χειρουργείο στις 17-11-2008 περί ώρα 03.20. Αποτέλεσμα της προαναφερθείσας συγκλίνουσας αμελούς συμπεριφοράς των κατηγορουμένων ήταν να επέλθει νέκρωση του ισχαιμικού εντέρου, το οποίο κατά το χρόνο της παραμονής του στον οργανισμό του ασθενούς απελευθέρωσε στον οργανισμό μικρόβια και μικροοργανισμούς με συνέπεια να εμφανίσει ο ασθενής κατά τη διάρκεια της μετέπειτα νοσηλείας του παρατεταμένη σηπτική κατάσταση, ενδοκοιλιακές φλεγμονές, οξεία νεφρική ανεπάρκεια, σηπτική ηπατοπάθεια και πνευμονική συμμετοχή , αίτια από τα οποία επήλθε ο θάνατος του στις 27-3-2009. Ακολούθως μετά από αναγνώριση συνδρομής στο πρόσωπο αμφοτέρων της ελαφρυντικής περιστάσεως του άρθρου 84 παρ. 2 α! του ΠΚ, (πρότερος έντιμος βίος), τους επέβαλε ποινή φυλακίσεως δώδεκα (12) μηνών, την εκτέλεση της οποίας ανέστειλε επί τριετία.

Με αυτά που δέχθηκε το Δικαστήριο της ουσίας, διέλαβε στην προσβαλλόμενη απόφαση του την απαιτούμενη από τις ανωτέρω διατάξεις του Συντάγματος και του ΚΠΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, αφού εκθέτει σ’ αυτή, με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά, τα πραγματικά περιστατικά, τα οποία αποδείχθηκαν από την ακροαματική διαδικασία και συγκροτούν την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση του εγκλήματος της ανθρωποκτονίας από αμέλεια, για το οποίο καταδικάσθηκαν από κοινού οι αναιρεσείοντες, τις αποδείξεις από τις οποίες συνήγαγε τα περιστατικά αυτά και τους συλλογισμούς, με βάση τους οποίους έκανε την υπαγωγή τους στις ουσιαστικές ποινικές διατάξεις των άρθρων 1,12,14,18,26 παρ. 1εδ. β! ,28,79,302 παρ.1 του ΠΚ, τις οποίες ορθά ερμήνευσε και εφάρμοσε και δεν παραβίασε ευθέως ή εκ πλαγίου, με ελλιπή, δηλαδή, ή αντιφατική αιτιολογία, ώστε η απόφαση να στερείται νόμιμης βάσης. Ειδικότερα: Α) Στο σκεπτικό της προσβαλλόμενης εκτίθενται με σαφήνεια και πληρότητα: 1) για κάθε αναιρεσείοντα τα συγκροτούντα την αμελή συμπεριφορά του πραγματικά περιστατικά, που συνιστούν παράβαση των κανόνων της ιατρικής επιστήμης, εντοπιζόμενη στο ότι: α) ο πρώτος με την ιδιότητα του γενικού-χειρουργού διευθυντού της Δ! χειρουργικής κλινικής και η δεύτερη με την ιδιότητα της γενικού χειρουργού της κλινικής αυτής, στην οποία εισήχθη ο ασθενής Χ. Χ., ενώ διέγνωσαν αμφότεροι ότι ο ασθενής έπασχε από συμφυτικό αποφρακτικό ειλεό, τα κλινικά του συμπτώματα κατά το προηγούμενο 48ωρο ήταν έντονα και συνεχή κοιλιακά άλγη, έμετοι κοπρανώδεις .μετεωρισμός κοιλίας, ο οργανισμός του ήταν επιβαρημένος και αφυδατωμένος και η ενδεδειγμένη ιατρική αντιμετώπιση του, κατά τους παραδεδεγμένους κανόνες της ιατρικής επιστήμης, ήταν η αντιμετώπιση του περιστατικού με χειρουργική επέμβαση, λόγω άμεσου κινδύνου νέκρωσης λεπτού εντέρου που θα επέφερε με βεβαιότητα τον θάνατο του, παρέλειψαν την ενέργεια αυτή και την προγραμμάτισαν για την επόμενη ημέρα. Ότι από την παράλειψη τους αυτή επιδεινώθηκε η κατάσταση του, γιατί υπέστη από την καθυστέρηση υπογλυκαιμικό σηπτικό σοκ και ισχαιμία του λεπτού εντέρου, με αποτέλεσμα να οδηγηθεί αρχικά στην ΜΕΘ του θεραπευτηρίου, και ακολούθως την 03.20 πρωινή ώρα στο χειρουργείο. Κατά τη χειρουργική επέμβαση, ο αναιρεσείων προέβη στη λύση των συμφύσεων από προηγούμενη χειρουργική επέμβαση, συστροφή του λεπτού εντέρου, αφαίρεση του νεκρωμένου τμήματος αυτού, εκτομή δεξιού όρχεος και αποκατάσταση της δεξιάς βουβωνοκήλης από την οποία ανασύρθηκε τμήμα της έλικας του ειλεού που είχε εισέλθει στο έσω στόμιο αυτής. Ο ασθενής μεταφέρθηκε διασωληνωμένος στη ΜΕΘ, και την 22-11-2008 υποβλήθηκε σε νέο χειρουργείο για ερευνητική λαπαροτομία, έλεγχο κοιλίας. Από την παράλειψη όμως των αναιρεσειόντων να τον χειρουργήσουν άμεσα, από το νεκρωμένο τμήμα του εντέρου στον οργανισμό του, δημιουργήθηκαν υποτροπιάζουσες λοιμώξεις, με συνέπεια να επέλθει ο θάνατος του την 27-3-2009 από πολυοργανική ανεπάρκεια ,λόγω σηπτικής καταπληξίας - παρατεταμένη σήψη, β) η δυνατότητα αυτών, ενόψει του επαγγέλματος τους, ως ιατρών χειρουργών και δη διευθυντού της Δ! χειρουργικής κλινικής μεγάλου θεραπευτηρίου του αναιρεσείοντος και γενικής χειρουργού σ’ αυτήν της δεύτερης αναιρεσείουσας με εμπειρία, να προβλέψουν το αποτέλεσμα που επήλθε από τις παραλείψεις τους, γ) ο αιτιώδης σύνδεσμος ανάμεσα στις παραλείψεις τους και το αποτέλεσμα που επήλθε, αφού σαφώς και χωρίς αντιφάσεις ή ενδοιαστικές σκέψεις αναφέρεται ότι στην επέλευση του θανάτου του ασθενούς συνέβαλαν οι ως άνω συγκλίνουσες παραλείψεις τους, με κύρια παράλειψη την καθυστέρηση της χειρουργικής του επέμβασης, η οποία αν είχε γίνει εγκαίρως, με πιθανότητα που αγγίζει τα όρια της βεβαιότητας, ο θάνατος του ασθενούς δεν θα είχε επέλθει δεδομένου ότι κατά τις παραδοχές της προσβαλλόμενης με μία lege artis έγκαιρη χειρουργική επέμβαση η επιβίωση του ασθενούς ανέρχεται σε ποσοστό 69 έως 95% και σε περίπτωση που προληφθεί η ισχαιμία του εντέρου σε ποσοστό 98-99%, δ) το είδος της αμέλειάς τους, η οποία, όπως προκύπτει από το σύνολο του σκεπτικού αλλά και από το διατακτικό, που το συμπληρώνει, είναι μη συνειδητή, αφού, κατά τις παραδοχές της προσβαλλομένης, δεν προέβλεψαν το αξιόποινο αποτέλεσμα, που προήλθε από την συμπεριφορά τους, ήτοι τον θάνατο του Χ. Χ.. Β) Για την κατάφαση της περί ενοχής των αναιρεσειόντων κρίση του, το δευτεροβάθμιο δικαστήριο της ουσίας συναξιολόγησε όλα τα αποδεικτικά στοιχεία, που κατ’ είδος αναφέρει στο προοίμιο της αποφάσεως του, χωρίς επιλεκτική εκτίμηση, δεν υφίσταται δε υποχρέωση του για την πληρότητα της αιτιολογίας της αποφάσεως του να αναφέρει ειδικά, γιατί πείσθηκε από κάποιο συγκεκριμένο από αυτά και όχι από άλλο αντίθετο, ως αβάσιμα διατείνονται οι αναιρεσείοντες. Ως προς την ειδικότερη κοινή αιτίαση των αναιρεσειόντων: Οι τελευταίοι, προσάπτουν στην προσβαλλόμενη απόφαση την πλημμέλεια ότι, αντιφατικά ενώ κατά τις παραδοχές του σκεπτικού της, το υπ’ αρ. 19 έγγραφο με ειδικότερο προσδιορισμό "ψηφιακή απεικόνιση της διενεργηθείσας αξονικής τομογραφίας κοιλίας και πυέλου σε αφαιρούμενο δίσκο", που φέρεται στα πρακτικά της προσβαλλόμενης ότι αναγνώσθηκε, ήταν απαραίτητο για την ορθή και ολοκληρωμένη γνωμάτευση της κρίσιμης κατάστασης του ασθενούς, που θα, τους οδηγούσε στην απόφαση άμεσης χειρουργικής επεμβάσεως του, απέρριψε το αίτημα τους με το οποίο ζήτησαν επισκόπηση του, με προβολή του dvd με τεχνικό μέσο στο ακροατήριο του, και επεξήγηση αυτού από ιατρό ακτινολόγο. Ότι από την αντίφαση αυτή, δεν προκύπτει με βεβαιότητα ότι συνεκτίμησε το περιεχόμενο του, για την καταφατική περί της ενοχής των αναιρεσειόντων δικαιοδοτική του κρίση. Από την επιτρεπτή επισκόπηση της προσβαλλόμενης απόφασης, για την έρευνα της βασιμότητας της αιτιάσεως αυτής, προκύπτουν τα παρακάτω: Κατά τη διάρκεια της αποδεικτικής διαδικασίας, μετά την εξέταση του μάρτυρα του κατηγορητηρίου Γ. Ζ. ιατρού ακτινολόγου, και του Χ. Π., ιατρού διευθυντή της ΜΕΘ, του ιατρικού κέντρου με την επωνυμία, "...", οι πληρεξούσιοι συνήγοροι των κατηγορουμένων πράγματι υπέβαλαν προφορικά αίτημα "επισκοπήσεως του dvd μέσω laptop από ειδικό ακτινολόγο. "Το δικαστήριο μετά από πρόταση της Εισαγγελέας της έδρας, επιφυλάχθηκε να αποφασίσει επί του αιτήματος αυτού, κατά την πρόοδο της δίκης (σελ. 17 πρακτικών προσβαλλόμενης). Στο σκεπτικό της προσβαλλόμενης απόφασης περιελήφθησαν τα εξής: "Τέλος η αξονική τομογραφία κοιλίας άνω κάτω με χορήγηση από το στόμα σκιαγραφικού έδειξε την ύπαρξη ειλεού του λεπτού εντέρου και βουβωνοκήλης δεξιά με περιεχόμενο λεπτού εντέρου...Πρέπει να σημειωθεί ότι, στη σχετική γνωμάτευση της ακτινογραφίας κοιλίας δεν αναφέρεται η παρουσία ή απουσία αέρα στο παχύ έντερο ή και στο ορθό .πληροφορία απαραίτητη για να τεκμηριωθεί η διάγνωση περί πλήρους ή ατελούς απόφραξης του εντέρου, αφού η απουσία αέρα στο παχύ έντερο θα συνηγορούσε υπέρ της πλήρους εντερικής απόφραξης. Επίσης, στη σχετική διάγνωση της αξονικής τομογραφίας, δεν αναφέρεται οποιαδήποτε πληροφορία σχετική με το εάν ο ειλεός του λεπτού εντέρου ήταν πλήρης ή ατελής, όπως την παρουσία σκιαγραφικού υγρού μόνο στο στομάχι και μη μετάβαση του στο υπόλοιπο έντερο καθώς και την παρουσία ή απουσία στοιχείων, δηλ. τμηματική πάχυνση του τοιχώματος του εντέρου, φυσαλίδες αέρα στο τοίχωμα του εντέρου ή έξω από αυτό, στένωση αυλού εντέρου κλπ. Τα πιο πάνω στοιχεία ήταν απαραίτητα για τη σωστή και ολοκληρωμένη γνωμάτευση, που θα βοηθούσε τους εκκαλούντες να έχουν περισσότερες και κρίσιμες πληροφορίες για να εκτιμήσουν τη βαρύτητα της νόσου του ασθενούς, θέτοντας σ’ αυτούς την υπόνοια ύπαρξης ισχαιμικού με επερχόμενη νέκρωση εντέρου, κατάσταση που θα τους οδηγούσε στην απόφαση για πραγματοποίηση επείγουσας εγχείρησης, ελαχιστοποιώντας έτσι το χρόνο αναμονής για το χειρουργείο "(σελ. 91-92 σκεπτικού). Περαιτέρω στο τέλος του σκεπτικού του, απέρριψε το ανωτέρω αίτημα των αναιρεσειόντων ως εξής: "Το δικαστήριο οδηγείται στην κρίση αυτή,(ενοχής), μετά την συναξιολόγηση όλων των πιο πάνω αποδεικτικών μέσων και δεν απαιτείται να κληθεί ο μάρτυρας Σ. και διενεργηθεί επισκόπηση των ψηφιακών δίσκων (dvd), των αιτουμένων αξονικών εξετάσεων από ειδικό ακτινολόγο και επομένως το σχετικό αίτημα πρέπει να απορριφθεί. "Από τα ανωτέρω δεν προκύπτει αντίφαση της ανωτέρω παραδοχής με την απόρριψη του σχετικού αιτήματος των αναιρεσειόντων, καθόσον το δευτεροβάθμιο δικαστήριο της ουσίας στην παραδοχή του αυτή, διαλαμβάνει μία συλλογιστική του σκέψη, σε σχέση με τις ελλείψεις των πορισμάτων των αναφερομένων στην σκέψη αυτή ιατρικών εξετάσεων, τα οποία αν ήταν πλήρη θα παρείχαν βεβαιότητα στους αναιρεσείοντες ιατρούς, ότι ο ασθενής έπρεπε επειγόντως να οδηγηθεί στο χειρουργείο. Από την παραδοχή αυτή όμως, δεν αναιρείται η βασική παραδοχή του, ότι από το σύνολο των εργαστηριακών εξετάσεων που ανέδειξαν την ύπαρξη του ειλεού του λεπτού εντέρου σε συνδυασμό με την κλινική εικόνα του ασθενούς, και τα συνωδά συμπτώματα που εμφάνιζε κατά την εισαγωγή του στο θεραπευτήριο "..." (κοιλιακά άλγη, έμετοι, κοπρανώδεις .μετεωρισμός κοιλίας), έπρεπε κατά τους ενδεδειγμένους κανόνες της ιατρικής επιστήμης, να οδηγηθούν αμέσως στην απόφαση μιας lege artis χειρουργικής επεμβάσεως, μέσω της οποίας μόνο θα μπορούσαν να αποφευχθούν οι μετεγχειρητικές συνέπειες που επήλθαν από την καθυστερημένη χειρουργική επέμβαση που οδήγησαν στον θάνατο του. Επίσης δεν προκύπτει αμφιβολία ότι τα αναγνωσθέντα έγγραφα υπ’ ... με προσδιορισμό "από 16-11-2008 έγγραφο του διαγνωστικού και θεραπευτικού κέντρου Αθηνών "... "υπό τον τίτλο "αξονική τομογραφία κοιλίας πυέλου" το υπ’ αρ. 18 με προσδιορισμό "από 1-7-2014 έγγραφο του διαγνωστικού και θεραπευτικού κέντρου "..." με το τίτλο "συμβουλευτική γνωμάτευση αξονικής τομογραφίας κοιλίας πυέλου "συναξιολογήθηκαν με τα λοιπά αποδεικτικά στοιχεία, ως και το ίδιο το δικαστήριο επαναλαμβάνει πέραν της αναφοράς του στο προϊμιο της προσβαλλόμενης, και κατά την απόρριψη του προαναφερθέντος αιτήματος των αναιρεσειόντων, "Το δικαστήριο οδηγείται στην κρίση αυτή μετά τη συναξιολόγηση όλων των πιο πάνω αποδεικτικών μέσων...." Όσο αφορά τον προαναφερόμενο ψηφιακό δίσκο, που αναφέρεται στα πρακτικά με τον αρ. 19 ότι αναγνώσθηκε, του οποίου ζητήθηκε η προβολή στο ακροατήριο με τεχνικά μέσα με την παρουσία ακτινολόγου, προφανώς για επεξήγηση του περιεχομένου του, στην πραγματικότητα, επισκοπήθηκε από τους παράγοντες της δίκης στους οποίους επιδείχθηκε από τον πρόεδρο του δικαστηρίου, ως αποδεικτικό στοιχείο ότι πράγματι έλαβε χώρα η ιατρική αυτή εξέταση, το πόρισμα της οποίας αξιολογήθηκε με την ανάγνωση του υπ’ ... ως άνω εγγράφου. Διαφέρει δε η επισκόπηση του ψηφιακού αυτού δίσκου, ως υπαρκτής γενομένης εξετάσεως από την προβολή του περιεχομένου της με τεχνικά μέσα, αίτημα που απορρίφθηκε από το δικαστήριο, χωρίς η απόρριψη αυτή να αντιφάσκει με την αναφορά του ψηφιακού αυτού δίσκου στα αναγνωστέα έγγραφα, και να οδηγεί στο συμπέρασμα ότι λήφθηκε υπ’ όψη χωρίς ανάγνωση του περιεχομένου του, ως αβασίμως υποστηρίζεται από τους εκκαλούντες, ενώ απορρίφθηκε το αίτημα προβολής του. Επομένως η κοινή αυτή αιτίαση των αναιρεσειόντων , στην οποία κυρίως στηρίζεται και ο κοινός λόγος της αναιρέσεως εκάστου εξ αυτών, περί ελλείψεως αιτιολογίας της προσβαλλόμενης απόφασης λόγω αντιφάσεων της, και έλλειψης νόμιμης βάσης είναι αβάσιμος.

Επομένως οι από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ! και Ε! ΚΠΔ, κοινοί λόγοι των κρινομένων αιτήσεων αναιρέσεως, με τους οποίους προσάπτεται η πλημμέλεια ότι, η προσβαλλόμενη απόφαση στερείται της επιβαλλόμενης ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας και νόμιμης βάσεως, πρέπει να απορριφθούν ως αβάσιμοι.

Μετά ταύτα και εφόσον δεν υπάρχουν άλλοι λόγοι, προς έρευνα, πρέπει ν’ απορριφθούν στο σύνολο τους οι κρινόμενες αιτήσεις αναιρέσεως, και να καταδικαστεί έκαστος των αναιρεσειόντων στα δικαστικά έξοδα (άρθρ. 583 παρ. 1ΚΠΔ).

Τέλος, οι αναιρεσείοντες πρέπει να καταδικαστούν στη δικαστική δαπάνη των πολιτικώς εναγόντων, που παραστάθηκαν στο ακροατήριο, νομίμως, με κοινό πληρεξούσιο συνήγορο, (άρθρ. 176, 183 ΚΠολΔ), κατά τα ειδικότερα οριζόμενα στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει: α) την υπ’ αρ. πρωτ. ...14-6-2016 από 13-6-2016 αίτηση -δήλωση του Α. Ι. του Σ., και β) την υπ’ αρ. πρωτ..../14-6-2016 από 13-6-2016, αίτηση-δήλωση της Π. Κ. του Ε., για αναίρεση της υπ’ αριθ. 2700/2016 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου (Πλημμελημάτων) Αθηνών.

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα, που ανέρχονται σε διακόσια πενήντα (250) ευρώ, για τον καθένα, καθώς και στη δικαστική δαπάνη των πολιτικώς εναγόντων εκ πεντακοσίων (500) ευρώ, για όλους.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 19 Οκτωβρίου 2016.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριο του, στις 29 Νοεμβρίου 2016.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ