Supreme Court partially allows appeal for failure to order publication of summary in newspaper as required by law.

Απόφαση 1750 / 2013 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1750/2013

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Κωνσταντίνο Τσόλα, Ευφημία Λαμπροπούλου, Γεράσιμο Φουρλάνο, Στυλιανή Γιαννούκου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 11 Φεβρουαρίου 2013, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος Ι. Χ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Βασίλειο Σπανουδάκη.

Των αναιρεσιβλήτων: 1.Α. Κ. κατοίκου ... και 2. Ανώνυμης Εταιρείας με την επωνυμία "…" που εδρεύει στο …και εκπροσωπείται νόμιμα, οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Αντώνιο Βγόντζα.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 2-10-2008 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Ηρακλείου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 246/2009 του ίδιου Δικαστηρίου και 317/2011 του Εφετείου Κρήτης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητά ο αναιρεσείων με την από 2-8-2011 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Στυλιανή Γιαννούκου, ανέγνωσε την από 14-9-2012 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την παραδοχή του πρώτου λόγου της αίτησης αναίρεσης και την απόρριψη όλων των άλλων λόγων της.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή τους, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με το άρθρο 559 αριθ. 1 Κ.Πολ.Δ. ιδρύεται λόγος αναιρέσεως αν παραβιάστηκε κανόνας ουσιαστικού δικαίου. Παραβιάζεται δε ο κανόνας δικαίου, αν δεν εφαρμοσθεί, ενώ συντρέχουν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του ή αν εφαρμοσθεί ενώ δεν πρέπει, καθώς και αν εφαρμοσθεί εσφαλμένα. (ΟλΑΠ 36/1988). Κατά δε τη διάταξη του άρθρου 559 αρ. 19 ΚΠολΔ., αναίρεση επιτρέπεται αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες, ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. (ΟλΑΠ 1/1999).

Περαιτέρω, κατά τη διάταξη του άρθρου 57 του ΑΚ, όποιος προσβάλλεται παράνομα στην προσωπικότητα του έχει δικαίωμα να απαιτήσει να αρθεί η προσβολή και να μην επαναληφθεί στο μέλλον, ενώ αξίωση αποζημίωσης σύμφωνα με τις διατάξεις για τις αδικοπραξίες δεν αποκλείεται, κατά δε το άρθρο 59 ΑΚ και στην περίπτωση του άρθρου 57 ΑΚ, το δικαστήριο με την απόφαση του, ύστερα από αίτηση αυτού που έχει προσβληθεί και αφού έχει λάβει υπόψη το είδος της προσβολής, μπορεί επιπλέον να καταδικάσει τον υπαίτιο να ικανοποιήσει την ηθική βλάβη αυτού που έχει προσβληθεί.

Με τις διατάξεις αυτές καθιερώνεται αντικειμενική ευθύνη του προσβάλλοντος ως προς την άρση της προσβολής, ενώ για την αξίωση αποζημίωσης και χρηματικής ικανοποίησης απαιτείται η παράνομη προσβολή να είναι και υπαίτια. Εξ άλλου, με τη διάταξη του άρθρου μόνου παρ. 2 του ν. 1178/1981, όπως τροποποιήθηκε με την παρ. 4 του άρθρου μόνου του ν. 2243/1994, η κατά το άρθρο 932 ΑΚ χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης του αδικηθέντος από δυσφημιστικές και εξυβριστικές πράξεις που τελέστηκαν "δια δημοσιεύματος θίγοντος την τιμή ή την υπόληψη παντός ατόμου" δια του Τύπου ορίζεται, κατά την κρίση του δικαστή, όχι κατώτερη των 10.000.000 δρχ. [=29.347,03 ευρώ] για τις ημερήσιες εφημερίδες Αθηνών και Θεσσαλονίκης, καθώς και για τα περιοδικά που κυκλοφορούν μέσω των Πρακτορείων Εφημερίδων και των 2.000.000 δρχ. [=5.869,40 ευρώ] για τις άλλες εφημερίδες ή περιοδικά, εκτός αν ζητήθηκε από τον ενάγοντα μικρότερο ποσό και αυτό ανεξαρτήτως της απαιτήσεως του προς αποζημίωση για περιουσιακή ζημία.

Ο καθορισμός με τη διάταξη αυτή ελάχιστου ποσού χρηματικής ικανοποιήσεως σκοπό έχει να διασφαλίσει την προστασία των πολιτών από ιδιαίτερα έντονες, λόγω της δημοσιότητας, προσβολές της τιμής και της υπολήψεως τους και εντάσσεται στα μέτρα που λαμβάνει η Πολιτεία υλοποιώντας την επιβαλλόμενη από το άρθρο 2 παρ. 1 του Συντάγματος υποχρέωση της για σεβασμό και προστασία της αξίας του ανθρώπου, αξιολογείται όμως, κατά την εξειδίκευση του συγκεκριμένου κανόνα βάσει των συγκεκριμένων περιστάσεων αν αντίκειται στην (συνταγματικής τυπικής ισχύος) αρχή της αναλογικότητας (βλ.

σχετικώς ΟλΑΠ 6/2011). Στην προκειμένη περίπτωση, το Εφετείο, με την προσβαλλόμενη απόφαση ακόλουθα: "..Τα όσα ψευδή ανέφερε στα δύο ένδικα δημοσιεύματα η πρώτη εναγομένη (σημ: εδώ πρώτη αναιρεσίβλητη) και συγκεκριμένα οι φράσεις "Βιομηχανία έχει στήσει στην Interclinic ο Χ. που καταγγέλεται", "ΕΜΠΟΡΙΟ με τις εγχειρήσεις καρδιάς!" "Μπαλάκι από το Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Ηρακλείου στην ιδιωτική κλινική Interclinic όπου υποβάλλονται σε καρδιοχειρουργικές επεμβάσεις γίνονται καρδιολογικοί ασθενείς", " ο καρδιοχειρουργός Γ.

Χ., μεταφέρει ασθενείς που επρόκειτο να χειρουργηθούν στο ΠΑΓΝΗ, στην ιδιωτική κλινική Interclinic με την οποία συνεργάζεται και τους χειρουργεί εκεί", "ΕΒΑΛΑΝ ΤΕΛΟΣ στο παραμάγαζο του Χ.", "Η καθηγήτρια Ε. Α. αποκαλύπτει μ' επιστολή της πώς ο καρδιοχειρουργός είχε στήσει το "κόλπο" με τους ασθενείς που από το ΠΑΓΝΗ μεταφέρονταν στο Interclinic για την εγχείρηση", " Ο Χ.

εκθέτει το νοσοκομείο, το ΕΣΥ και την ιατρική!", "Τέλος στο...παραμάγαζο που είχε στήσει ο καρδιοχειρουργός Χ. μέσα στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο για να τα οικονομάει" είτε ληφθούν υπόψη μόνες τους είτε ως ενταγμένες στο σύνολο των άνω δύο δημοσιευμάτων, ήταν ικανά να βλάψουν και πράγματι...έβλαψαν την τιμή και την υπόληψη του ενάγοντος (σημ:

εδώ αναιρεσείοντος), ήτοι την εκ μέρους των τρίτων εκτίμηση του ως ηθικής και κοινωνικής προσωπικότητας. Και τούτο διότι ενόψει των ειδικότερων συνθηκών, όπως αυτές προκύπτουν από το περιεχόμενο των ένδικων δημοσιευμάτων, με τα μνημονευόμενα σ' αυτά γεγονότα και τις αποδιδόμενες στον ενάγοντα πράξεις, κατά την άσκηση των καθηκόντων του ως πανεπιστημιακού ιατρού του άνω νοσοκομείου, η πρώτη εκ των εναγομένων απέδωσε και διατύπωσε γι' αυτόν τις ανωτέρω αξιόποινες, μειωτικές και προσβλητικές για το πρόσωπο του και την ιδιότητα του ως ιατρού (και μάλιστα πανεπιστημιακού) δραστηριότητες και ενέργειες οι οποίες, ενόψει του επιλήψιμου και του ανήθικου χαρακτήρα τους, ενέχουν κατά την κοινή αντίληψη, διαμφισβήτηση της ηθικής και κοινωνικής του αξίας ως ατόμου, μέλους του κοινωνικού συνόλου, της ιατρικής και πανεπιστημιακής κοινότητας, αφού προσδίδουν σ' αυτόν τις προσβλητικές και καταφρονητικές δραστηριότητες και ιδιότητες του "στυγνού εμπόρου" καρδιολογικών ασθενών που έχουν ανάγκη χειρουργικής επεμβάσεως, του ιατρού που εκμεταλλευόμενος την εν λόγω ανάγκη έχει ιδρύσει άλλοτε "βιομηχανία" και άλλοτε "παραμάγαζο" με τα καρδιολογικά χειρουργεία στην άνω ιδιωτική κλινική, που έχει στήσει "κόλπο" με τη διοχέτευση ασθενών από το ΠΑΓΝΗ στην τελευταία, που μεθοδεύει τις μεταφορές των ασθενών που εισάγονται στο ΠΑΓΝΗ και έχουν άμεση ανάγκη χειρουργικής επεμβάσεως στην άνω ιδιωτική κλινική και παρέχουν...στους τρίτους, οι οποίοι έλαβαν γνώση των ένδικων δημοσιευμάτων, τα θεμέλια επί των οποίων θα στηρίξουν την αρνητική για τον ενάγοντα ως άτομο, μέλος του κοινωνικού συνόλου και ιατρό και μάλιστα πανεπιστημιακό, μέλος της ιατρικής και πανεπιστημιακής κοινότητας, κρίση τους, αφού τους πληροφορούν για τις παραπάνω έκνομες και κυρίως ανήθικες δραστηριότητες και σκιαγραφούν μια εικόνα αρνητική για τον ενάγοντα, παρουσιάζοντας τον ως άτομο και ιατρό χαμηλής ηθικής και επαγγελματικής υποστάσεως που αποβλέπει, εκμεταλλευόμενος τις ιατρικές γνώσεις του, τη θέση του στο ΠΑΓΝΗ και την άμεση ανάγκη των καρδιολογικών ασθενών στην εξυπηρέτηση ιδιοτελών οικονομικών συμφερόντων του.

Η πρώτη εκ των εναγομένων γνώριζε ότι τα παραπάνω γεγονότα ήταν ικανά και πρόσφορα να βλάψουν την τιμή και την υπόληψη.. .του ενάγοντος αφού, ενόψει της ανωτέρω φύσεως των αποδοθέντων σ' αυτόν (και πέραν της κοινωνικής εμπειρίας της ως δημοσιογράφου) οποιοδήποτε πρόσωπο ήταν σε θέση να αντιληφθεί τούτο...

Δεν προέκυψε ότι η πρώτη εκ των εναγομένων γνώριζε την αναλήθεια των γεγονότων που μνημονεύονται στα ένδικα δημοσιεύματα...Επομένως, ο ενάγων έχει νόμιμη και βάσιμη αξίωση σε βάρος των εναγομένων, η δεύτερη εκ των οποίων (σημ: εδώ δεύτερη αναιρεσίβλητη) ευθύνεται αντικειμενικά ως ιδιοκτήτρια της εφημερίδας "Πατρίς" για την καταβολή χρηματικής ικανοποιήσεως λόγω της προσβολής που υπέστη στην προσωπικότητα του από τα ένδικα δημοσιεύματα.

Το δικαστήριο εκτιμώντας το είδος της προσβολής, τη βαρύτητα αυτής, την έκταση της βλάβης του ενάγοντα, τις συνθήκες τέλεσης αυτής της προσβολής, τη βαρύτητα του πταίσματος των εναγομένων (βαρεία αμέλεια), την κοινωνική και οικονομική κατάσταση των μερών κρίνει ότι προσήκει ως εύλογη χρηματική ικανοποίηση η καταβολή του ποσού των δέκα χιλιάδων (10.000) ευρώ...το οποίο δεν απέχει ιδιαίτερα από το ελάχιστο όριο χρηματικής ικανοποίησης (5.869,40 ευρώ) που καθορίζεται με τη διάταξη της παρ. 2 του άρθρου μόνου του Ν. 1138/1981, όπως αντικ.

με την παρ. 4 του άρθρου μόνου του 2243/1994, όμως δεν ενέχει παραβίαση της αρχής της αναλογικότητας μεταξύ του χρησιμοποιηθέντος μέτρου και του επιδιωκόμενου σκοπού, που απορρέει από τη συνταγματική αρχή του Κράτους Δικαίου, που... καθιερώθηκε στο...άρθρο 25 παρ. 1 του Συντάγματος ... λαμβάνοντας υπόψη ότι το δικαστήριο ...δεν πρέπει να υποβαθμίζει την απαξία της πράξεως...όμως συγχρόνως δεν πρέπει...να καταλήγει σε εξουθένωση του ενός μέρους και αντίστοιχο υπέρμετρο πλουτισμό του άλλου, διότι τούτο υπερακοντίζει το σκοπό που επιδίωξε ο νομοθέτης, ήτοι την αποκατάσταση της τρωθείσας δια της αδικοπραξίας κοινωνικής ειρήνης...".

Υπό τις εκτεθείσες παραδοχές, το Εφετείο, προέβη σε ορθή υπαγωγή των πραγματικών περιστατικών - που αναιρετικώς ανέλεγκτα έκρινε αποδεδειγμένα - στις διατάξεις ουσιαστικού δικαίου των άρθρων 57, 59, 920, 932, 914 ΑΚ και 25, 2 και 5 του Συντάγματος, που εφάρμοσε, τις οποίες και δεν παραβίασε με εσφαλμένη ερμηνεία ή εφαρμογή.

Εξάλλου, το Εφετείο, με την προσβαλλόμενη απόφαση του, δέχθηκε ότι ο αναιρεσείων, υπό τα προαναφερόμενα πραγματικά περιστατικά, υπέστη ηθική βλάβη από το εις βάρος του αδίκημα των αναιρεσιβλήτων, και επεδίκασε σ' αυτόν, ως χρηματική ικανοποίηση το ποσό των 10.000 ευρώ (νομιμοτόκως). Κρίνοντας έτσι το Δικαστήριο (ύστερα από αναιρετικώς ανέλεγκτη εκτίμηση των αποδείξεων) δεν παραβίασε τα ακραία ανεκτά όρια της διακριτικής του ευχέρειας, αφού το επιδικασθέν ποσό δεν είναι - κατά την κοινή πείρα, την δικαστηριακή πρακτική και την κοινή περί δικαίου συνείδηση -ασυνήθιστα μικρότερο από τα επιδικαζόμενα σε παρόμοιες περιπτώσεις.

Επομένως, δεν παραβίασε το Δικαστήριο την αρχή της αναλογικότητας, τα αντίθετα δε υποστηριζόμενα με τον δεύτερο αναιρετικό λόγο, κατά το δεύτερο σκέλος του, (εκ του άρθρου 559 αριθμ. 1 ΚΠολΔ) είναι αβάσιμα.

Ο ίδιος (δεύτερος) λόγος του αναιρετηρίου, κατά το ίδιο (δεύτερο)σκέλος του, με το οποίο αποδίδεται επιγραμματικά στην προσβαλλόμενη απόφαση η εκ του άρθρου 559 αρ. 19 Κ.Πολ.Δ. πλημμέλεια, είναι απαράδεκτος, λόγω αοριστίας του.

Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αρ.8 ΚΠολΔ αναίρεση επιτρέπεται αν το δικαστήριο παρά τον νόμο έλαβε υπ' όψη πράγματα που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης. "Πράγματα" κατά την έννοια της διάταξης αυτής θεωρούνται οι αυτοτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί των διαδίκων που συγκροτούν την ιστορική βάση, και συνεπώς θεμελιώνουν το αίτημα της αγωγής, ανταγωγής, ένστασης ή αντένστασης και όχι η αιτιολογημένη άρνηση της αγωγής, ανακοπής κλπ ή τα επιχειρήματα ή συμπεράσματα από την εκτίμηση των αποδείξεων.

Ο λόγος αυτός δεν ιδρύεται αν το δικαστήριο έλαβε υπόψη τον ισχυρισμό και τον απέρριψε για οποιοδήποτε λόγο, τυπικό ή ουσιαστικό (Ολ.ΑΠ 12/1991, 11/1996), γεγονός που συμβαίνει και όταν οι παραδοχές του δικαστηρίου της ουσίας είναι αντίθετες με τον φερόμενο ως μη ληφθέντα υπόψη ισχυρισμό (Ολ.ΑΠ 12/1991, 1378/2010, 178/2011).

Στην προκειμένη περίπτωση, με τον δεύτερο λόγο του αναιρετηρίου, κατά το πρώτο σκέλος του, αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η ως άνω πλημμέλεια, με την αιτίαση ότι το Εφετείο, κατά τον προσδιορισμό του ύψους της χρηματικής ικανοποίησης, δεν έλαβε υπόψη προταθέντα πράγματα που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, και ειδικότερα ότι: " Η κυκλοφορία της εφημερίδας ΠΑΤΡΙΣ δεν περιορίζεται στα τοπικά όρια του Νομού Ηρακλείου αλλά υπερβαίνει και αυτά της Ελληνικής Επικράτειας...".

Ο αναιρετικός αυτός λόγος, κατά το ως άνω μέρος του είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, καθόσον, προεχόντως, το Εφετείο, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση έλαβε υπόψη τον ισχυρισμό αυτό, και τον απέρριψε κατ' ουσίαν, με παραδοχές αντίθετες απ' αυτές που τον στηρίζουν, δηλαδή ότι, προκειμένης εφημερίδας τοπικού τύπου (Ηρακλείου Κρήτης), εφαρμογή έχει η παρ. 2 του άρθρου μόνου Ν.1138/1981 (όπως ισχύει), με την οποία καθορίζεται ελάχιστο όριο χρηματικής ποινής 5.869.40 ευρώ, παρεκτός του ότι, προέχον στοιχείο, για τον ορισμό της εν λόγω χρηματικής ικανοποιήσεως (αδικηθέντος από δυσφημιστικό δημοσίευμα εφημερίδας), δεν είναι η έκταση της κυκλοφορίας, αλλά ο τόπος της εκδόσεως αυτής.

Με τις λοιπές δε διαλαμβανόμενες στο λόγο αυτό αιτιάσεις και υπό την επίκληση του λόγου αυτού, πλήττεται απαραδέκτως η αναιρετικώς ανέλεγκτη εκτίμηση των αποδείξεων από το δικαστήριο της ουσίας.

Με το άρθρο 559 αριθμ. 9 Κ.Πολ.Δ., ιδρύεται λόγος αναίρεσης : " Αν το δικαστήριο επιδίκασε κάτι που δεν ζητήθηκε ή επιδίκασε περισσότερα από όσα ζητήθηκαν ή άφησε αίτηση αδίκαστη". Η "αδίκαστη αίτηση" έχει την έννοια ότι το δικαστήριο παρέλειψε ν' αποφανθεί για κάποιο κύριο ή παρεπόμενο αίτημα, εφ' όσον αυτό είχε υποβληθεί νόμιμα.

Ως αίτημα νοείται, εκείνο που είναι αυτοτελές, αποτελεί δηλαδή αυτοτελή αίτηση δικαστικής προστασίας, η οποία δημιουργεί χωριστό αντικείμενο δίκης (ΑΠ 1829/2011). Για να είναι ορισμένος ο λόγος αυτός, πρέπει να καθορίζεται στο αναιρετήριο, ποια αίτηση έμεινε αδίκαστη και ότι αυτή υποβλήθηκε παραδεκτά και νόμιμα στο δικαστήριο της ουσίας (ΑΠ 551/1988, 1682/2000, 44/2003).

Εξ άλλου, με τη διάταξη της παρ. 6 του άρθρου μόνου του Ν. 1178 της 14/16.7.1981 "περί αστικής ευθύνης του τύπου και άλλων τινών διατάξεων", όπως αντικαταστάθηκε από την παρ. 1 του άρθρου 32 του Ν. 1941/1991 και το άρθρο μόνο παρ. 4 του Ν. 2243/1994 ορίζεται: "Σε περίπτωση που γίνει δεκτή αγωγή του παρόντος άρθρου σε βάρος εφημερίδας, το δικαστήριο, εφόσον έχει υποβληθεί αίτημα το αργότερο ενώπιον του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου, διατάσσει με την καταψηφιστική απόφαση του και την καταχώριση στην εφημερίδα αυτή περιλήψεως της αποφάσεως", η οποία έχει το καθοριζόμενο από τη διάταξη αυτή περιεχόμενο και δημοσιεύεται κατά το διαγραφόμενο απ' αυτή τρόπο στην ίδια θέση της εφημερίδας, που είχε καταχωριστεί η αρχή του επιλήψιμου δημοσιεύματος, εντός δεκαπέντε ημερών από της επιδόσεως της τελεσίδικης απόφασης.

Με το τελευταίο εδάφιο της διατάξεως, όπως αυτό αντικαταστάθηκε από το άρθρο μόνο παρ. 4 του Ν. 2243/1994 ορίζεται: "Με την απόφαση καθορίζεται χρηματική ποινή για κάθε ημέρα καθυστέρησης δημοσίευσης της απόφασης ίση προς το 1/10 της ελάχιστης αποζημίωσης που επιδικάζεται κατά την παρ. 3 του άρθρου αυτού". Από τη διάταξη αυτή, συνδυαζόμενη και με τις διατάξεις των άρθρων 904 παρ. 2 εδ.

α' και 946 παρ. 1 ΚΠολΔ, προκύπτει η υποχρέωση του δικαστηρίου, σε περίπτωση που γίνει δεκτή αγωγή του άρθρου μόνου του Ν. 1178/1981 σε βάρος εφημερίδας και, εφόσον έχει υποβληθεί εγκαίρως σ'αυτό σχετικό αίτημα, να διατάξει με αυτή και την καταχώριση στην ίδια εφημερίδα περιλήψεως της αποφάσεως του, ώστε να επέλθει στο αναγνωστικό κοινό της εφημερίδας, κατά τον σκοπό του νόμου τούτου, η αποκατάσταση ή επανόρθωση της τιμής ή της υπόληψης του θιγέντος από το επιλήψιμο δημοσίευμα.

Η εν λόγω αξίωση καθορίζεται από το Νόμο, κατά τρόπο ανεξάρτητο από τις ΑΚ 57-59. Ακόμη, με την ίδια διάταξη διαπλάσσεται αντίστοιχη αξίωση του θιγέντος από το δημοσίευμα και δικαιωθέντος σχετικώς αποζημιώσεως ή χρηματικής ικανοποιήσεως να απαιτήσει από τον υπόχρεο, αν ο τελευταίος δεν καταχώρισε στην εφημερίδα αυτή, όπως διατάχθηκε, περίληψη της αποφάσεως με το ανωτέρω περιεχόμενο, εντός δεκαπέντε ημερών από την επίδοση της τελεσίδικης αποφάσεως την καταβολή σ' αυτόν της καθορισθείσας με την ίδια απόφαση χρηματικής ποινής για κάθε ημέρα καθυστερήσεως δημοσιεύσεως της αποφάσεως, χωρίς να απαιτείται βεβαίωση της παράβασης για τη μη συμμόρφωση, (βλ.

σχετ. Ολ. ΑΠ 2/1995, ΑΠ 1775/2005). Στην προκειμένη περίπτωση, με τον πρώτο λόγο του αναιρετηρίου προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση, η πλημμέλεια, ότι το Εφετείο άφησε αδίκαστο το υποβληθέν νομίμως με την αγωγή αίτημα να "καταψηφιστούν οι εναγόμενες να δημοσιεύσουν περίληψη της εκδοθησομένης αποφάσεως στην 1η σελίδα της εφημερίδας "ΠΑΤΡΙΣ", στην οποία δημοσιεύθηκε το συκοφαντικό σε βάρος του δημοσίευμα, απαγγελομένων αυτεπαγγέλτως των από τους ν. 1178/81 και 1941/91 προβλεπομένων μέσων εκτελέσεως".

Από την προσβαλλομένη και τα άνω διαδικαστικά έγγραφα, προκύπτει η έγκαιρη και νομότυπη υποβολή με την ένδικη αγωγή, του σχετικού αιτήματος περί δημοσιεύσεως περιλήψεως της καταψηφιστικής αποφάσεως, το οποίο κρίθηκε νόμιμο από το πρωτοβάθμιο δικαστήριο, και η επαναφορά του αιτήματος αυτού με την έφεση του ήδη αναιρεσείοντος, καθώς και η παράλειψη του Εφετείου ν' αποφανθεί επ' αυτού, το οποίο εμπίπτει στην έννοια της "αδίκαστης αίτησης" , κατά τα εκτεθέντα στην προηγηθείσα σκέψη.

Ενόψει τούτων, πρέπει να γίνει δεκτός ο σχετικός (πρώτος) αναιρετικός λόγος, με τον οποίο προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η ρηθείσα πλημμέλεια (του άρθρου 559 αρ. 9 Κ.Πολ.Δ), να αναιρεθεί μερικώς η προσβαλλόμενη απόφαση και να παραπεμφθεί η υπόθεση, καθόσον αφορά το άνω αίτημα, για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, που θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές (άρθρο 580 παρ. 3 ΚΠολΔ).

Τα δικαστικά έξοδα του αναιρεσείοντος που κατέθεσε προτάσεις, πρέπει να επιβληθούν σε βάρος των αναιρεσίβλητων, λόγω της ήττας τους (αρθρ.176, 183 του ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ -

Αναιρεί μερικώς την υπ' αριθ. 317/2011 απόφαση του Εφετείου Κρήτης κατά τα αναφερόμενα στο σκεπτικό.-

Παραπέμπει την υπόθεση, καθόσον αφορά το αναφερόμενο στο σκεπτικό αίτημα, για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, το οποίο θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές.-

Καταδικάζει τους αναιρεσίβλητους στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσείοντος, τα οποία ορίζει στο ποσό των τριών χιλιάδων (3.000) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 9 Ιουλίου 2013.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 3 Σεπτεμβρίου 2013.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ