174/2017 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 174 / 2017 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 174/2017

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ’ Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ιωάννη Γιαννακόπουλο, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Ευγενία Προγάκη, Ασπασία Μαγιάκου, Νικήτα Χριστόπουλο και Πέτρο Σαλίχο, Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του, στις 7 Δεκεμβρίου 2016, με την παρουσία και της γραμματέως Σπυριδούλας Τζαβίδη, για να δικάσει την εξής υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειουσών: 1)Α. θυγ. Θ. Λ., κατοίκου ..., 2)Ε. χήρας Α. Λ., το γένος Δ. Δ., κατοίκου ..., οι οποίες εκπροσωπήθηκαν η 1η από τον πληρεξούσιο δικηγόρο Θωμά Τραυλό με δήλωση κατ’ άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ, η 2η από την πληρεξούσια δικηγόρο Αικατερίνη Λιάκου με δήλωση κατ’ άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Του αναιρεσιβλήτου: Π. Γ. του Δ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο Ευαγγελία Μητράγκα Νάτσινα με δήλωση κατ’ άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 21-5-2007 αγωγή των ήδη αναιρεσειουσών, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο ....

Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 176/2008 του ιδίου Δικαστηρίου, 54/2010 του Εφετείου Δυτικής Μακεδονίας.

Ο ήδη αναιρεσίβλητος με την από 11-7-2010 αίτησή του ζήτησε την αναίρεση αυτής.

Εκδόθηκε η 1657/2012 απόφαση του Αρείου Πάγου, η οποία αναίρεσε την 54/2010 απόφαση του Εφετείου Δυτικής Μακεδονίας και παρέπεμψε την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο.

Εκδόθηκε, μετά τη συζήτηση, η 62/2014 απόφαση του Εφετείου Δυτικής Μακεδονίας.

Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν ο αναιρεσείουσες με την από 25-9-2014 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω.

Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Νικήτας Χριστόπουλος, ανέγνωσε την από 23-2-2016 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με την κρινόμενη αίτηση αναίρεσης, προσβάλλεται η 62/2014 απόφαση του Εφετείου Δυτικής Μακεδονίας, η οποία εκδόθηκε, κατά την τακτική διαδικασία αντιμωλία των διαδίκων, μετά από την αναίρεση της προηγούμενης 54/2010 απόφασης του ίδιου Δικαστηρίου με την 1657/2012 απόφαση του Αρείου Πάγου. Με την προσβαλλόμενη απόφαση απορρίφθηκε η έφεση των αναιρεσειόντων, κατά της 176/2008 οριστικής απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου ....

Με την τελευταία [απόφαση] απορρίφθηκε η από 21-5-2007 αγωγή των αναιρεσειουσών, με την οποία ζητούσαν να αναγνωριστεί η συγκυριότητά τους στο ακίνητο, που περιγράφεται και να υποχρεωθεί ο αναιρεσίβλητος να τους το αποδώσει. Η αίτηση ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα (ΚΠολΔικ 552, 553, 556, 558. 564, 566 παρ. 1). Επομένως, πρέπει να ερευνηθεί περαιτέρω, ως προς το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων της (ΚΠολΔικ 577 παρ. 3).

Ο προβλεπόμενος από το άρθρο 559 αριθμός 12 ΚΠολΔικ λόγος αναίρεσης της παραβίασης των ορισμών του νόμου σχετικά με τη δύναμη των αποδεικτικών μέσων ιδρύεται, όταν το δικαστήριο της ουσίας προσδίδει σε αποδεικτικό μέσο μεγαλύτερη ή μικρότερη αποδεικτική δύναμη από εκείνη που προσδίδει σ’ αυτό ο νόμος, ενώ δεν δημιουργείται ο λόγος αυτός, όταν το δικαστήριο συνεκτιμώντας ελεύθερα τα αποδεικτικά μέσα, κατά το άρθρο 340 ΚΠολΔικ, αποδίδει μεγαλύτερη ή μικρότερη βαρύτητα σ’ ένα από αυτά.

Τα δημόσια έγγραφα έχουν αυξημένη αποδεικτική δύναμη και παράγουν πλήρη απόδειξη, κατά το άρθρο 438 ΚΠολΔικ, μόνο ως προς όσα βεβαιώνονται σ’ αυτά ότι έγιναν από πρόσωπο που συνέταξε τα έγγραφα ή ότι έγιναν ενώπιόν του, αν το πρόσωπο αυτό είναι καθ’ ύλη και κατά τόπο αρμόδιο να κάνει αυτή τη βεβαίωση. Στην προκείμενη περίπτωση με τον πρώτο λόγο αναίρεσης, αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η από τον αριθμό 12 του άρθρου 559 ΚΠολΔικ, πλημμέλεια της παραβίασης των ορισμών του νόμου σχετικά με τη δύναμη των αποδεικτικών μέσων, αφού δεν προσέδωσε την αυξημένη αποδεικτική δύναμη του δημοσίου εγγράφου σε έγγραφο που νόμιμα με επίκληση προσκομίστηκε και δη των πρακτικών συνεδρίασης του Δημοτικού Συμβουλίου ...

…/1965 με αριθμό … «περί καθορισμού χώρων δια την εναπόθεσιν απορριμμάτων επί της πόλεως ... και εφαρμοσθησομένης μεθόδου διαθέσεως αυτών», στα οποία [πρακτικά] αναφέρεται «... γ) τον ιδιόκτητον αγρόν του Π. Γ. εκτάσεως 10 στρεμμάτων κείμενον εις περιοχήν ... εις θέσιν ......», με το να δεχθεί «στα υπ’ αριθμ. …/1965 πρακτικά του Δημοτικού Συμβουλίου ...

περιλαμβάνεται η απόφαση για καθορισμό ως χώρου απόρριψης των απορριμμάτων της πόλης της ... , μεταξύ άλλων, «του ιδιοκτήτου αγρού του Π. Γ., εκτάσεως 10 στρεμμάτων, κειμένου εις περιοχήν ... και εις θέσιν ...». Κατ’ αρχήν επισημαίνεται ότι ο Π. Γ., παππούς του εφεσιβλήτου και πατέρας του Δ. Γ., είχε ήδη αποβιώσει το 1943, οπότε η ανωτέρω απόφαση προδήλως αναφέρεται στο Δ.

Γ.. Δεδομένου όμως ότι ο Δ. Γ. δεν είχε σ’ αυτήν την περιοχή έναν ενιαίο αγρό 10 στρεμμάτων, κρίνεται ότι η απόφαση αναφέρεται στο σύνολο των αγρών αυτού στην ως άνω περιοχή, που το συνολικό εμβαδόν τους ήταν περίπου 10 στρέμματα....». Ο λόγος αυτός είναι αβάσιμος και πρέπει να απορριφθεί, διότι το επικαλούμενο από τις αναιρεσείουσες παραπάνω έγγραφο αποτελεί μεν δημόσιο έγγραφο γενικώς, συνιστά όμως πλήρη απόδειξη μόνον ως προς όσα βεβαιώνονται ότι έγιναν στο Δημοτικό Συμβούλιο ...

και όχι για όσα αναφέρονται στα πρακτικά σε σχέση με τον Π. Γ., ήδη τότε θανόντα, προδήλως ως κύριο του αγρού, καθώς και με το ακριβές εμβαδόν του. Από δε την προσβαλλόμενη απόφαση προκύπτει ότι το Εφετείο δεν προσέδωσε στο παραπάνω έγγραφο μικρότερη αποδεικτική δύναμη από εκείνη που ο νόμος ορίζει, αλλά, ως προς το αποδεικτέο θέμα της άσκησης πράξεων νομής από τους διαδίκους στον επίδικο αγρό το έλαβε υπόψη και εκτίμησε αυτό ελεύθερα κατ’ άρθρο 340 ΚΠολΔικ, μαζί με τα υπόλοιπα, κατ’ είδος αναφερόμενα, αποδεικτικά μέσα.

Ο από το άρθρο 559 αριθμός 20 ΚΠολΔικ λόγος αναίρεσης ιδρύεται, αν το δικαστήριο της ουσίας παραμόρφωσε το περιεχόμενο εγγράφου, με το να δεχθεί πραγματικά γεγονότα προφανώς διαφορετικά από εκείνα που αναφέρονται στο έγγραφο αυτό. Παραμόρφωση υπάρχει μόνο, όταν το δικαστήριο υποπίπτει ως προς το έγγραφο σε διαγνωστικό λάθος, δηλαδή σε λάθος αναγόμενο στην ανάγνωση του εγγράφου ("σφάλμα ανάγνωσης"), με την παραδοχή ότι περιέχει περιστατικά προφανώς διαφορετικά, από εκείνα που πράγματι περιλαμβάνει όχι δε και όταν από το περιεχόμενο του εγγράφου, το οποίο σωστά ανέγνωσε, συνάγει αποδεικτικό πόρισμα διαφορετικό από εκείνο που ο αναιρεσείων θεωρεί ορθό, καθόσον στην περίπτωση αυτή πρόκειται για παράπονο αναφερόμενο στην εκτίμηση πραγματικών γεγονότων που εκφεύγει του αναιρετικού ελέγχου.

Πάντως για να θεμελιωθεί ο προαναφερόμενος λόγος αναιρέσεως θα πρέπει το δικαστήριο της ουσίας, να έχει στηρίξει το αποδεικτικό του πόρισμα, αποκλειστικά ή κατά κύριο λόγο στο έγγραφο, το περιεχόμενο του οποίου φέρεται ότι παραμορφώθηκε, χωρίς να το εξαίρει, αναφορικά με το πόρισμα στο οποίο κατέληξε, για την ύπαρξη ή μη του αποδεικτέου γεγονότος [Ολ ΑΠ 2/2008].

Με το δεύτερο λόγο της αναίρεσης αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η από τον αριθμό 20 του άρθρου 559 ΚΠολΔικ πλημμέλεια της παραμόρφωσης του περιεχομένου του ίδιου ως άνω εγγράφου με τις ίδιες ουσιαστικές παραδοχές του ως προς τον κύριο του ακινήτου και τον υπολογισμό του εμβαδού του αγρού. Ο λόγος αυτός είναι αβάσιμος και απορριπτέος, διότι το Εφετείο δεν υπέπεσε σε λάθος αναγόμενο στην ανάγνωσή του, αλλά, αφού το ανέγνωσε σωστά, το συνεκτίμησε με τα άλλα αποδεικτικά μέσα και κατέληξε σε διαφορετικό πόρισμα από αυτό που οι αναιρεσείουσες θεωρούν ορθό.

Το Εφετείο την κρίση του για την κτήση της κυριότητας του ακινήτου από τον αναιρεσίβλητο με τα προσόντα της έκτακτης χρησικτησίας με την άσκηση των πράξεων νομής που αναφέρει για χρονικό διάστημα μεγαλύτερο των είκοσι ετών, με την προσμέτρηση και των πράξεων νομής του δικαιοπαρόχου του Δ. Γ., τη σχημάτισε, όπως ρητά αναφέρεται, από τη συνεκτίμηση των ένορκων καταθέσεων των μαρτύρων, των ένορκων βεβαιώσεων και όλων των εγγράφων, που επικαλέστηκαν και προσκόμισαν οι διάδικοι.

Με τον τρίτο λόγο αναίρεσης από τον αριθμό 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔικ οι αναιρεσείουσες αποδίδουν στην προσβαλλομένη απόφαση την πλημμέλεια ότι στερείται νόμιμης βάσης, γιατί περιλαμβάνει αντιφατικές και ανεπαρκείς αιτιολογίες ως προς το αναφερόμενο στις προηγούμενες σκέψεις έγγραφο [τα πρακτικά 7/1965 του Δημοτικού Συμβουλίου ...] και συγκεκριμένα διότι α) «χωρίς ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία το Δευτεροβάθμιο Δικαστήριο εσφαλμένως και πλημμελώς δέχθηκε ότι [το] εν λόγω δημόσιο έγγραφο αναφέρεται στο Δ.

Γ. και όχι στον Π. Γ., όπως άλλωστε ρητά αναγράφεται στο σώμα του εν λόγω εγγράφου και, επομένως, ουδεμία παραδρομή αιτιολογείται στην κρίση του Δευτεροβάθμιου Δικαστηρίου» και β) «ενώ το εν λόγω δημόσιο έγγραφο αναφέρεται ρητά σε έναν αγρό, έκτασης 10 στρεμμάτων, εντούτοις, το Δευτεροβάθμιο Δικαστήριο, όλως εσφαλμένως και πλημμελώς, δέχθηκε ότι επρόκειτο για «σύνολο αγρών» και όχι για «έναν» και «μοναδικό» αγρό του Π.

Γ. στην ως άνω περιοχή, ο οποίος μάλιστα ήταν έκτασης όχι 10 στρεμμάτων, όπως ρητώς βεβαιώνεται με πλήρη αποδεικτική ισχύ από το άνω δημόσιο έγγραφο, αλλά εμβαδού «περίπου» 10 στρεμμάτων, όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στην προσβαλλομένη». Ο ερευνώμενος αυτός αναιρετικός λόγος είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος, διότι υπό την επίκληση πλημμέλειας από τον αριθμό 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔικ προσβάλλεται στην πραγματικότητα η αναιρετικώς ανέλεγκτη εκτίμηση των αποδείξεων από το Εφετείο.

Κατ’ ακολουθία των ανωτέρω πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης, να διαταχθεί, κατ’ άρθρο 495 παρ. 4 ΚΠολΔικ η εισαγωγή στο Δημόσιο Ταμείο του παραβόλου που καταβλήθηκε και να καταδικαστούν οι αναιρεσείουσες στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσίβλητου κατά το νόμιμο αίτημα αυτού [ΚΠολΔικ 176, 183, 191 παρ. 2 ].

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ την αίτηση για αναίρεση της 62/2014 απόφασης του Εφετείου Δυτικής Μακεδονίας.

ΔΙΑΤΑΣΣΕΙ την εισαγωγή στο Δημόσιο Ταμείο του παραβόλου που καταβλήθηκε. Και

ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ τις αναιρεσείουσες στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων [2.700] ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 24 Ιανουαρίου 2017.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, την 1η Φεβρουαρίου 2017.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ