174/2006 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 174 / 2006 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 174/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Γκιάφη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Αλέξανδρο Κασιώλα, Χαράλαμπο Αντωνιάδη, Γεώργιο Φώσκολο και Βασίλειο Νικόπουλο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 16 Νοεμβρίου 2005, με την παρουσία και της γραμματέως Γραμματικής Κονταξή, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1) Α. χήρας Δ. Μ., το γένος Α. Λ., 2) Π. Μ. του Δ., κατοίκων ..., ως καθολικών διαδόχων (εξ αδιαθέτου κληρονόμων) του αποβιώσαντος Δ. Μ. του Π. και 3) Σ. Μ. του Π., κατοίκου ..., που εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Δημήτριο Τσούτσικο, βάσει δηλώσεως κατ άρθρο 242 παρ.2 Κ.Πολ.Δ.

Της αναιρεσίβλητης: Ε. χήρας Σ. Μ., το γένος Μ. Μ., κατοίκου ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Δημοσθένη Σκανδάλη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 5-5-1998 αγωγή των ήδη αναιρεσειόντων, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Κορίνθου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 30/2002 του ίδιου Δικαστηρίου και 140/2004 του Εφετείου Ναυπλίου. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 31-5-2004 αίτησή τους. Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Γεώργιος Φώσκολος ανέγνωσε την από 26-10-2005 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινομένης αιτήσεως αναιρέσεως. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσίβλητης ζήτησε την απόρριψη της αίτησης και την καταδίκη των αντιδίκων στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Κατά το άρθρο 559 αριθ. 11 περ. γ' ΚΠολΔ αναίρεση επιτρέπεται αν το δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέστηκαν και προσκόμισαν. Κατά την έννοια της διάταξης για την ίδρυση του λόγου αναίρεσης αρκεί και μόνη η ύπαρξη αμφιβολιών για το αν πράγματι λήφθηκαν υπόψη από το δικαστήριο της ουσίας τα αποδεικτικά μέσα που προσκόμισαν και επικαλέστηκαν οι διάδικοι, τα οποία τι δικαστήριο έχει υποχρέωση να λαμβάνει υπόψη του, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 335, 338, 339, 340 και 346 ΚΠολΔ.

Εξάλλου δεν θεμελιώνει λόγο αναίρεσης η παράλειψη του δικαστηρίου της ουσίας να μνημονεύσει στην απόφασή του ποιά αποδεικτικά μέσα χρησιμοποιήθηκαν για άμεση και ποιά για έμμεση απόδειξη ή να καθορίσει τη βαρύτητα που αποδόθηκε στο καθένα από αυτά ή τη σχέση και επιρροή του στα προς απόδειξη θέματα. Στην προκειμένη περίπτωση, με τον πρώτο λόγο της αναίρεσης προβάλλεται κατά της προσβαλλόμενης απόφασης αιτίαση από τον αριθ. 11 περ. γ' άρθρου 559 ΚΠολΔ και συγκεκριμένα υποστηρίζεται ότι οι αναιρεσείοντες, προς απόδειξη του ισχυρισμού τους σύμφωνα με τον οποίο η επίμαχη από 29.8.1990 ιδιόγραφη διαθήκη είναι άκυρη διότι δεν γράφηκε ούτε χρονολογήθηκε ούτε υπογράφηκε από το χέρι του φερόμενου ως διαθέτη Σ.Μ., προσκόμισαν και επικαλέστηκαν τα ακόλουθα έγγραφα α) την με αριθ. 10/13.5.1980 απόδειξη πληρωμής ποσού 18.000 δρχ, που είχε λάβει ο διαθέτης από τον Π. Μ., β) τα αναφερόμενα 26 συνολικά τιμολόγια έκδοσης Αφών Μ. θεωρημένα από την αρμόδια Δ.Ο.Υ. και γ) την από 31.1.1979 επιστολή με ιδιόχειρη γραφή και υπογραφή του διαθέτη προς την Α. Μ., τα οποία το Εφετείο, καταλήγοντας στην κρίση του περί απόρριψης της έφεσής τους κατά της πρωτόδικης απόφασης που είχε απορρίψει ως αβάσιμη την ένδικη αγωγή τους περί ακυρότητας της ως άνω διαθήκης, δεν τα έλαβε υπόψη και έτσι κατέληξε στην απορριπτική του κρίση.

Ωστόσο, από την επισκόπηση του όλου περιεχομένου της προσβαλλόμενης απόφασης, όπου υπάρχει ρητή διαβεβαίωση ότι το δικαστήριο έλαβε υπόψη και όλα τα νομίμως προσκομιζόμενα με επίκληση έγγραφα για τη συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων, καθίσταται αδιστάκτως βέβαιο ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη και συνεκτίμησε με τις λοιπές αποδείξεις, για το σχηματισμό του αποδεικτικού του πορίσματος περί γνησιότητας της επίμαχης διαθήκης, και όλα τα αναφερόμενα στον κρινόμενο λόγο της αναίρεσης έγγραφα. Επομένως, ο κρινόμενος λόγος αναίρεσης πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.

II. Ούτε από τις διατάξεις των άρθρων 432 και 433 ΚΠολΔ ούτε από άλλη διάταξη νόμου προκύπτει ότι η μαρτυρική κατάθεση, κατά το μέρος της που αφορά σε σχολιασμό φωτοτυπίας μέρους εγγράφου, έντυπου ή ιδιόγραφου, αποτελεί ανεπίτρεπτο αποδεικτικό μέσο. Με το δεύτερο λόγο της αναίρεσης προβάλλεται κατά της προσβαλλόμενης απόφασης αιτίαση από τον αριθ. 11 περ. α' άρθρου 559 ΚΠολΔ ότι το Εφετείο παρά το νόμο έλαβε υπόψη μη επιτρεπόμενο από το νόμο αποδεικτικό μέσο και συγκεκριμένα μέρος της κατάθεσης της μάρτυρα των αναιρεσειόντων που αφορούσε σχολιασμό φωτοτυπίας της επίμαχης ιδιόγραφης διαθήκης. Ο λόγος αυτός της αναίρεσης πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος, σύμφωνα με τα παραπάνω, διότι η αναφερόμενη μαρτυρική κατάθεση δεν ήταν ανεπίτρεπτο από το νόμο αποδεικτικό μέσο ώστε νομίμως ελήφθη υπόψη.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 31 Μαΐου 2004 αίτηση των Α. χήρας Δ. Μ. κ.τ.λ. για αναίρεση της 140/2004 απόφασης του Εφετείου Ναυπλίου.

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στην καταβολή των δικαστικών εξόδων της αναιρεσίβλητης και ορίζει αυτά σε εξακόσια πενήντα (650,00) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 10 Ιανουαρίου 2006.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, την 1η Φεβρουαρίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ