Supreme Court dismisses appeal for failure to cite specific factual assumptions supporting the alleged legal violation.

Απόφαση 1748 / 2006 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1748/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ΄ Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κρητικό, Αντιπρόεδρο, Αχιλλέα Νταφούλη, Ελένη Μαραμαθά, Πλαστήρα Αναστασάκη και Αντώνιο Παπαθεοδώρου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 6 Οκτωβρίου 2006, με την παρουσία και της Γραμματέως Μάρθας Ψαραύτη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: ...., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Κορίνα Γραφανάκη - Φασουλή, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ., χωρίς να καταθέσει προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: ...., ο οποίος δεν παραστάθηκε και 2. Ν.Π.Ι.Δ., με την επωνυμία "ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ ΑΠΟ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΙΚΑ ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Γεώργιο Μανουσάκη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 15 Απριλίου 1999 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 4375/2000 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 1835/2002 οριστική του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 1 Οκτωβρίου 2003 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όλοι πλην του 1ου εκ των αναιρεσίβλητων, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Ελένη Μαραμαθά, ανέγνωσε την από 13 Ιανουαρίου 2006 έκθεση του κωλυομένου να μετάσχει στη σύνθεση του Δικαστηρίου τούτου, Αρεοπαγίτη Ανδρέα Μαρκάκη, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος του 2ου αναιρεσίβλητου ζήτησε την απόρριψη της αίτησης και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Κατά το άρθρο 568 παρ. 4 Κ.Πολ.Δ. κατά το οποίο ο επισπεύδων τη συζήτηση διάδικος επιδίδει κλήση στους άλλους διαδίκους και από το άρθρο 576 παρ. 1, 2 και 3 του ιδίου Κώδικα, κατά το οποίο επί ερημοδικίας στην αναιρετική δίκη ερευνάται αν ο απών διάδικος επισπεύδει τη συζήτηση ή αν κλητεύθηκε από τον επισπεύδοντα αυτήν, συνάγεται, ότι αν τη συζήτηση επισπεύδει ο αναιρεσείων, οφείλει να κλητεύσει τον αναιρεσίβλητο, σε καταφατική δε περίπτωση ο ΄Αρειος Πάγος συζητεί την υπόθεση σαν να ήταν παρόντες οι διάδικοι.

Εξ άλλου στην περίπτωση αναβολής της συζητήσεως της υποθέσεως από το πινάκιο εφαρμόζεται κατά το άρθρο 498 παρ. 2, 3 Κ.Πολ.Δ. και η διάταξη του άρθρου 226 παρ. 4 του ιδίου Κώδικα, κατά την οποία η αναγραφή της υποθέσεως στο πινάκιο για τη μετ΄ αναβολή δικάσιμο, ισχύει ως κλήτευση όλων των διαδίκων, χωρίς να απαιτείται κλήση του διαδίκου, που δεν έχει εμφανισθεί, για τη μετ΄ αναβολή δικάσιμο, υπό την απαραίτητη όμως προϋπόθεση ότι η προηγούμενη για την αρχική δικάσιμο κλήτευση ήταν νόμιμη και εμπρόθεσμη.

Στην προκειμένη περίπτωση η συζήτηση της υποθέσεως είχε ορισθεί αρχικώς για τη δικάσιμο της 03-02-06, οπότε αναβλήθηκε από το πινάκιο για τη δικάσιμο που αναφέρεται στην αρχή της παρούσας, κατά την οποία δεν παρέστη ο αναιρεσίβλητος ...... Ο αναιρεσείων κλήτευσε νομίμως και εμπροθέσμως τον άνω αναιρεσίβλητο για την αναφερομένη ως άνω δικάσιμο, ότε η υπόθεση αναβλήθηκε εκ του πινακίου για την αναφερομένη στην αρχή της παρούσας δικάσιμο, όπως τούτο αποδεικνύεται από την προσκομιζόμενη έκθεση επιδόσεως 8811β΄/21-11-04 του αρμοδίου δικαστικού επιμελητή στο Πρωτοδικείο Κατερίνης Σάββα Αβραμίδη, από την οποία προκύπτει ότι στον ως άνω αναιρεσίβλητο επιδόθηκε η αίτηση αναιρέσεως με πράξη καταθέσεως και κλήση προς συζήτηση.

Επομένως παρά την απουσία του παραπάνω αναιρεσιβλήτου πρέπει να προχωρήσει η συζήτηση της υποθέσεως.

ΙΙ. Από τις διατάξεις των άρθρων 118 παρ. 4, 566 παρ. 1, 577 παρ. 3 και 578 Κ.Πολ.Δ. συνάγεται, ότι αν η αγωγή κρίθηκε κατ΄ ουσίαν βάσιμη ή αβάσιμη, για να είναι ορισμένος και άρα παραδεκτός ο λόγος αναίρεσης με τον οποίο προσάπτεται στο δικαστήριο της ουσίας ευθεία παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου (άρθρ. 559 παρ. 1 και 560 παρ.

Κ.Πολ.Δ.) δεν αρκεί να εκτίθεται στο αναιρετήριο το κατά την εκδοχή του αναιρεσείοντος πραγματικό μέρος της υπόθεσης, η έννοια που αυτός αποδίδει στη φερομένη ως παραβιασθείσα διάταξη και το συμπέρασμα του δικαστηρίου που φέρεται ως προϊόν ερμηνευτικού ή υπαγωγικού σφάλματος, αλλά πρέπει επιπλέον να αναφέρονται με πληρότητα και σαφήνεια τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε το δικαστήριο ως θεμελιωτικά της κρίσης του για το βάσιμο ή μη της αγωγής.

Διότι μόνον ενόψει των ουσιαστικών αυτών παραδοχών μπορεί να ελεγχθεί, αν η νομική πλημμέλεια που αποδίδεται στην απόφαση, οδήγησε σε σφαλερό διατακτικό από το οποίο και εξαρτάται τελικά η ευδοκίμηση της αναίρεσης (Ολ. ΑΠ 27/1998). Στην προκειμένη περίπτωση με τον μοναδικό λόγο της αίτησης αναίρεσης αποδίδεται στο ως Εφετείο δικάσαν Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών, το οποίο, κατά παραδοχή των εφέσεων των αναιρεσιβλήτων και απόρριψη της αντέφεσης του αναιρεσείοντος εξαφάνισε την απόφαση του πρωτοδίκως δικάσαντος Ειρηνοδικείου και απέρριψε την εξ αυτοκινητικού ατυχήματος, περί αποζημιώσεως αγωγή του αναιρεσείοντος, η από το άρθρο 560 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ.

αιτίαση της παραβίασης των διατάξεων των άρθρων 17 παρ. 2 εδ. α και 19 παρ. 7 του ν. 614/77 (ΚΟΚ) με το να δεχθεί ότι ενώ το προπορευόμενο όχημα του αναιρεσείοντος επιχείρησε αλλαγή κατεύθυνσης προς τα αριστερά με σκοπό την αναστροφή του, το αυτοκίνητο του εναγομένου (πρώτου αναιρεσίβλητου) επέπεσε με το εμπρόσθιο δεξιό τμήμα του στο εμπρόσθιο αριστερό πλαϊνό τμήμα του αυτοκινήτου του αναιρεσείοντος, υπό τα δεδομένα δε αυτά δέχθηκε στη συνέχεια αποκλειστική υπαιτιότητα του αναιρεσείοντος για την επελθούσα σύγκρουση και ότι τον εναγόμενο δεν βαρύνει καμιά υπαιτιότητα.

Ο παραπάνω λόγος είναι αόριστος και εντεύθεν απορριπτέoς ως απαράδεκτος. Και τούτο γιατί στο αναιρετήριο, εκτός από την άποψη του αναιρεσείοντος περί της έννοιας των φερομένων ως παραβιασθεισών διατάξεων του Κ.Ο.Κ. και το συμπέρασμα του δικαστηρίου ως προς τον υπαίτιο της συγκρούσεως των οχημάτων, δεν εκτίθενται με πληρότητα, αλλά εντελώς αποσπασματικά οι παραδοχές του δικαστηρίου εκ του συνόλου των οποίων και μόνο θα μπορούσε να ελεγχθεί από την άποψη της παραβίασης των άνω διατάξεων η μη ορθότητα του διατακτικού της προσβαλλόμενης απόφασης.

ΙΙΙ. Κατ΄ ακολουθίαν των ανωτέρω η κρινομένη αίτηση αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί και ο αναιρεσείων που ηττάται να καταδικασθεί στη δικαστική δαπάνη του παραστάντος αναιρεσιβλήτου.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 01-10-03 αίτηση του ... για αναίρεση της 1835/2002 αποφάσεως του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει τον άνω αναιρεσείοντα στη δικαστική δαπάνη του παραστάντος δεύτερου αναιρεσιβλήτου, την οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων εκατό εβδομήντα (1.170) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 1 Νοεμβρίου 2006. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 3 Νοεμβρίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ