Supreme Court dismisses appeal on property ownership, ruling lower court properly evaluated evidence under Civil Procedure Law.

Απόφαση 1743 / 2012 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Περίληψη:

Διεκδικητική αγωγή κυριότητας ακινήτου

Λόγοι αναίρεσης από 11,12 άρθρου 559 ΚΠολΔ

Απορρίπτονται ως αβάσιμοι

Αριθμός 1743/2012

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Βασίλειο Φούκα, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (λόγω μη υπάρξεως Αντιπροέδρου στο Τμήμα), Δημήτριο Μαζαράκη, Νικόλαο Μπιχάκη, Ερωτόκριτο Καλούδη και Αργύριο Σταυράκη, Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του στις 19 Σεπτεμβρίου 2012, με την παρουσία και της γραμματέως Αγγελικής Ανυφαντή, για να δικάσει την εξής υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1) Ε. Δ. του Π., 2) Ι. Δ. του Ε. και 3) Η. Δ. του Ε., όλων κατοίκων ..., οι οποίοι παραστάθηκαν με τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Άγγελο Δοκόπουλο.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Π. Κ., του Β., κατοίκου ..., ο οποίος παραστάθηκε αυτοπροσώπως με την ιδιότητα του ως δικηγόρου, με δήλωση άρθρου 242 παρ.2 Κ.Πολ.Δ., 2) Δήμου Μονεμβασίας, νομίμως εκπροσωπούμενου από το Δήμαρχό του, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από την πληρεξουσία δικηγόρο του Αλεξάνδρα Καρέτσου, με δήλωση άρθρου 242 παρ.2 Κ.Πολ.Δ και 3) Β. Κ. του Π., κατοίκου ..., η οποία παραστάθηκε αυτοπροσώπως με την ιδιότητα της ως δικηγόρου, με δήλωση άρθρου 242 παρ.2 Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 10/12/1991 αγωγή της αρχικής ενάγουσας Α. συζύγου Ε. Δ., με την από 30/12/1992 κυρία παρέμβαση της Κοινότητας Μονεμβασίας, με την από 19/5/1992 κυρία παρέμβαση των Π. Χ. και Μ. Χ. και με την από 8/5/1992 προσεπίκληση της Κ. Γ., που κατατέθηκαν στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Σπάρτης και συνεκδικάσθηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 83/1993 μη οριστική, 123/2000 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 462/2003 του Εφετείου Ναυπλίου. Επί της τελευταίας αποφάσεως ασκήθηκαν αναιρέσεις και εκδόθηκαν οι 649/2006 και 650/2006 αποφάσεις του Αρείου Πάγου, οι οποίες αναίρεσαν την 462/2003 απόφαση του Εφετείου Ναυπλίου και παρέπεμψαν την υπόθεση στο ίδιο Δικαστήριο προς περαιτέρω εκδίκαση. Το Εφετείο Ναυπλίου εξέδωσε την 464/2009 απόφαση, την αναίρεση της οποίας ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 29/3/2010 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Νικόλαος Μπιχάκης ανάγνωσε την από 10/10/2011 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της υπό κρίση αίτησης αναίρεσης.

Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και την καταδίκη των αντιδίκων τους στη δικαστική δαπάνη τους.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή λόγος αναίρεσης του άρθρου 559 αριθ. 12 ΚΠολΔ, ιδρύεται όταν το δικαστήριο της ουσίας, κατά την εκτίμηση των αποδείξεων, αποδίδει σε ορισμένα αποδεικτικά μέσα δύναμη αποδείξεως μεγαλύτερη ή μικρότερη από εκείνη που δεσμευτικά γι' αυτό, καθορίζει ο νόμος και δεν στοιχειοθετείται ο λόγος αυτός, όταν το δικαστήριο εκτιμώντας ελεύθερα τις αποδείξεις, όπως έχει δικαίωμα από το νόμο (άρθρο 340 ΚΠολΔ) αποδίδει σε ορισμένα αποδεικτικά μέσα που έχουν κατά νόμο την ίδια αποδεικτική δύναμη με άλλα μεγαλύτερη βαρύτητα ή αξιοπιστία από τα άλλα αυτά.

Εξάλλου ως "ζητήματα" των οποίων η μη αιτιολόγηση ή η αιτιολόγηση κατά τρόπο ανεπαρκή ή αντιφατικό στερεί απ' την απόφαση τη νόμιμη βάση της, νοούνται μόνον οι ισχυρισμοί που έχουν αυτοτελή ύπαρξη, δηλαδή εκείνοι που τείνουν στη θεμελίωση ή την κατάλυση δικαιώματος που ασκήθηκε είτε ως επιθετικό είτε ως αμυντικό μέσο, όχι όμως και τα απλά πραγματικά ή νομικά επιχειρήματα, που δε συνέχονται με την αξιολόγηση και στάθμιση των αποδείξεων, για την οποίο:

η έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας δεν ιδρύει λόγο αναιρέσεως. Στην προκειμένη περίπτωση με τους πρώτο και τρίτο, μέρος πρώτο λόγους αναίρεσης αποδίδονται στην προσβαλλόμενη απόφαση αιτιάσεις, από τους αριθ. 1, 11, 12 και 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, γιατί το Εφετείο με μη νόμιμη εντελώς ανεπαρκή και αόριστη αιτιολογία στήριξε την κρίση του ότι δια μέσου του οικοπέδου των αναιρεσειόντων υπήρξε καμπυλόδρομος κοινοτικός δρόμος σε φωτογραφία του έτους 1936 δημοσιευμένη το έτος 2001 στον τουριστικό ταξιδιωτικό οδηγό με τίτλο "Η Μονεμβασιά και η ενδοχώρα της", την οποία επικαλέστηκε και προσκόμισε ο πρώτος αναιρεσίβλητος Π.

Κ. στο Εφετείο για πρώτη φορά, ενώ τις αναφερόμενες στην παραπεμπτική 649/2006 απόφαση του Αρείου Πάγου αεροφωτογραφίες των ετών 1960, 1964, 1965, 1970 και 1986 παρέλειψε να λάβει υπόψη του και οι οποίες ως δημόσια έγγραφα παρείχαν πλήρη απόδειξη ότι δεν υπήρξε ποτέ ο ως άνω κοινοτικός δρόμος προσδίδοντας έτσι το Εφετείο στην ως άνω φωτογραφία πλήρη αποδεικτική δύναμη, που αυτή δεν είχε, αφού δημοσιεύτηκε σε ύποπτο χρόνο, σ' ένα αντιεπιστημονικό, αυθαίρετο και αναληθή τουριστικό οδηγό για να προσαχθεί από τον ως άνω αναιρεσίβλητο για πρώτη φορά στο Εφετείο χωρίς να διαταχθεί η διαπίστωση της γνησιότητας αυτής, παραβιάζοντας έτσι το Εφετείο τους ορισμούς του νόμου σχετικά με τη δύναμη των αποδεικτικών μέσων.

Ο λόγος αυτός κατά το μέρος που περιέχει αιτιάσεις από τους αριθ. 1, 12 και 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος, αφού το δικαστήριο της ουσίας εκτιμώντας ελεύθερα τις αποδείξεις όπως έχει δικαίωμα, απέδωσε μεγαλύτερη βαρύτητα στην ως άνω φωτογραφία από τα άλλα αποδεικτικά μέσα και δη τις ως άνω αεροφωτογραφίες που έχουν την ίδια αποδεικτική δύναμη και η εκτίμηση αυτή των αποδείξεων ανήκει στην κυριαρχική και ανέλεγκτη εξουσία του δικαστηρίου της ουσίας και επομένως δεν ιδρύονται οι αναιρετικοί λόγοι από τους αριθ. 1, 12 και 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ.

Ο ίδιος λόγος από τον αριθ. 11 είναι συναφής με τον τρίτο λόγο αναίρεσης και θα εξεταστεί κατωτέρω, ενώ ή περιεχόμενη στον ίδιο λόγο και στον συναφή τρίτο λόγο αιτίαση από τον αριθ. 8 του άρθρου 559 ΚΠολΔ είναι απορριπτέα ως απαράδεκτη, αφού αναφερομένη σε αποδεικτικά μέσα, που δεν συνιστούν "πράγματα" κατά την έννοια του αριθ. 8 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, δεν ιδρύει τον αναιρετικό λόγο εκ του άρθρου 559 αριθ. 8 ΚΠολΔ.

Στην περίπτωση που το διατακτικό της προσβαλλόμενης απόφασης στηρίζεται αυτοτελώς σε περισσότερες επάλληλες αιτιολογίες, με την αναίρεση δε, πλήττονται μεν όλες ή μία απ' αυτές, η προσβολή όμως μιας απ' αυτές δεν τελεσφορεί, οι λόγοι αναίρεσης που προσβάλλουν τις λοιπές είναι απορριπτέοι ως αλυσιτελείς (Ολ.ΑΠ 25/2003). Επομένως οι περιεχόμενες στο δεύτερο λόγο αναίρεσης αιτιάσεις από τους αριθ. 1, 8, 11, 12, 16, 18 και 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ αναφερόμενες σε πλημμέλειες της προσβαλλόμενης απόφασης που αφορούν την κτήση της κυριότητας του επιδίκου τμήματος των 13,5 τμ με τακτική χρησικτησία από τον πρώτο αναιρεσίβλητο είναι απορριπτέες ως αλυσιτελώς προσβαλλόμενες, αφού όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση αυτή περιέχει και κτήση της κυριότητας με παράγωγο τρόπο, η δε παραδοχή αυτή του Εφετείου στηρίζει αυτοτελώς το διατακτικό της προσβαλλόμενης απόφασης και δεν πλήττεται με λόγο αναίρεσης.

Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 11 περ.γ' του ΚΠολΔ ιδρύεται λόγος αναίρεσης αν το δικαστήριο παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη του αποδεικτικά μέσα που ζ διάδικοι επικαλέστηκαν και προσκόμισαν. Για την ίδρυση του λόγου αυτού αρκεί και η ύπαρξη αμφιβολιών για το αν λήφθηκε υπόψη από το δικαστήριο της ουσίας συγκεκριμένο αποδεικτικό μέσο. Όμως δεν γεννάται ο λόγος αυτός αν και από τη γενική μνεία ότι λήφθηκαν υπόψη όλα τα κατ' είδος έστω αναφερόμενα αποδεικτικά μέσα, σε συνδυασμό με το υπόλοιπο περιεχόμενο της απόφασης, καθίσταται αδιστάκτως βέβαιο ότι λήφθηκε υπόψη συγκεκριμένο αποδεικτικό μέσο που επικαλέστηκαν και προσκόμισαν οι διάδικοι. Η παράβαση της υποχρέωσης αυτής ιδρύει τον λόγο αναίρεσης του άρθρου 559 αρ. 11 γ' του ΚΠολΔ, υπό την προϋπόθεση ότι το πραγματικό γεγονός που επικαλείται ο διάδικος ασκεί ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, αφού μόνο ένα τέτοιο (ουσιώδες) γεγονός καθίσταται αντικείμενο απόδειξης.

Στην προκείμενη περίπτωση με τον τρίτο λόγο αναίρεσης προβάλλεται η από τον αρ. 11 γ' του άρθρου 559 ΚΠολΔ πλημμέλεια της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης και συγκεκριμένα ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη του τα παρακάτω έγγραφα: α) την από 6-9-2006 πραγματογνωμοσύνη του Πολιτικού Μηχανικού Ε. Λ., β) το χάρτη του Κάστρου της Μονεμβασιάς και γ) αεροφωτογραφίες των ετών 1960, 1964, 1965, 1970 και 1986, έγγραφα που οι αναιρεσείοντες επικαλέστηκαν και προσκόμισαν με τις προτάσεις τους στο Εφετείο κατά τη συζήτηση της υπόθεσης κατά την οποία εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση προς ανταπόδειξη του ισχυρισμού των αναιρεσιβλήτων περί υπάρξεως στο επίδικο κοινοτικού δρόμου.

Ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, αφού από τη γενική βεβαίωση της προσβαλλόμενης απόφασης ότι το Εφετείο σχημάτισε τη δικανική του πεποίθηση από όλα τα έγγραφα της δικογραφίας εκ των οποίων ρητά μνημονεύει τις αεροφωτογραφίες των ετών 1960, 1964, 1965 και 1970 και από όλο το περιεχόμενο της απόφασης δεν καταλείπεται καμία αμφιβολία ότι έλαβε υπόψη του και τα προαναφερόμενα έγγραφα.

Οι λοιπές περιεχόμενες στον ίδιο λόγο αιτιάσεις από τους αριθ. 1, 8 και 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ είναι απορριπτέες ως απαράδεκτες σύμφωνα με τα όσα έχουν προαναφερθεί ανωτέρω στον πρώτο λόγο αναίρεσης. Αφού απορρίπτεται η αίτηση αναίρεσης πρέπει οι ηττηθέντες αναιρεσείοντες να καταδικαστούν στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων (άρθρα 176 και 183 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 29-3-2010 αίτηση των Ε. Δ. κλπ για αναίρεση της 464/2009 απόφασης του Εφετείου Ναυπλίου.

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες, στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ, ενιαίως.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 20 Νοεμβρίου 2012.

Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 5 Δεκεμβρίου 2012.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ