Supreme Court dismisses appeal on contract law and limitation of action grounds regarding cargo loss damages.

Απόφαση 1741 / 2008 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 1741/2008

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Καλαμίδα, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Βασίλειο Ρήγα, Διονύσιο Γιαννακόπουλο, Ιωάννη - Σπυρίδωνα Τέντε και Γεώργιο Χρυσικό Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 22 Σεπτεμβρίου 2008, με την παρουσία και της Γραμματέως Χριστίνας Σταυροπούλου, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Χ, κατοίκου ......, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Θρασύβουλο Σκλαβούνο που δεν κατέθεσε προτάσεις.

Της αναιρεσιβλήτου : Ανώνυμης αλλοδαπής ασφαλιστικής εταιρίας με την επωνυμία "COMPAGNIE D'ASSURANCES NATIONALE SUISSE", που εδρεύει στην ...... όπως νόμιμα εκπροσωπείται στην Ελλάδα από την ανώνυμη ασφαλιστική εταιρία με την επωνυμία "Δ. ΑΘΗΝΑΙΟΣ Α.Ε" που εδρεύει στην ...... και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο Ηλία Σύριο κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 10 Δεκεμβρίου 2002 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείου Αθηνών.

Εκδόθηκε η 3017/2004 τελεσίδικη απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών την αναίρεση της οποίας ζητεί ο αναιρεσείων με την από 6 Δεκεμβρίου 2004 αίτησή του ως και τους από 14 Ιουνίου 2006 προσθέτους επ' αυτής λόγους . Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Γεώργιος Χρυσικός, ανέγνωσε την από 3 Σεπτεμβρίου 2008 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της από 6-12-2004 αίτησης αναίρεσης και του από 14-5-2006 δικογράφου προσθέτων λόγων αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως ως και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Α) Επί του από 6-12-2004 αναιρετηρίου:

Κατά τη διάταξη του άρθρ. 559 αριθ. 1 του ΚΠολΔ αναίρεση επιτρέπεται μόνο αν παραβιάστηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών. Ο κανόνας δικαίου παραβιάζεται, αν δεν εφαρμοστεί, ενώ συνέτρεχαν οι πραγματικές προϋποθέσεις για την εφαρμογή του, ή αν εφαρμοστεί, ενώ δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις αυτές, καθώς και αν εφαρμοστεί εσφαλμένα, η δε παραβίαση εκδηλώνεται είτε με ψευδή ερμηνεία, είτε με κακή εφαρμογή, δηλαδή με εσφαλμένη υπαγωγή (Ολ.

ΑΠ 7/2006, 4/2005). Εξάλλου, σύμφωνα με το άρθρο 107 του Εμπ. Ν. πάσα κατά του παραγγελιοδόχου και του αγωγιάτη αγωγή περί απωλείας ή βλάβη των πραγματειών παραγράφεται μετά εξ μήνες από της ημέρας καθ' ην η μετακόμιση των πραγμάτων έπρεπε να γίνει αν πρόκειται περί απώλειαςή περί αβαρίας. Εξ άλλου, όπως προκύπτει από τις διατάξεις των άρθρων 90 επ.

και 95 επ. του Εμπ. Ν., ο παραγγελιοδόχος μεταφοράς πραγμάτων οδικώς, αναλαμβάνει δια συμβάσεως με τον παραγγελέα, δηλαδή συνήθως τον εντολέα (φορτωτή) ή τον παραλήπτη, να ενεργήσει στο δικό του όνομα για λογαριασμό όμως του παραγγελέα τη μεταφορά που αυτός (παραγγελέας) του αναθέτει, ιδίως δε μεριμνήσει για την ανεύρεση του μεταφορέα και τη σύναψη μ αυτόν σύμβασης για την εκτέλεση της μεταφοράς.

Ο αρχικός παραγγελιοδόχος της όλης μεταφοράς είναι υπεύθυνος εγγυητικά μαζί με τον μεταφορέα για την καθυστέρηση, απώλεια ή φθορά που συνέβη σε οποιοδήποτε σημείο της διαδρομής και κατά την παραλαβή είτε οφείλονται σε ενέργειες ή παραλείψεις του ίδιου είτε του μεσολαβούντος μεταφορέα (Ολ. Α.Π. 33/1998). Από τα προαναφερθέντα και όσα ορίζονται στις διατάξεις των άρθρων 288, 297, 299, 330, 334, 335, 914, 922, 926, 937, 102 και 107 του Εμπ.

Ν. προκύπτει ότι αυτός που ζημιώθηκε από μια μεταφορά πραγμάτων οδικώς εντός της Ελληνικής Επικράτειας, (π.χ. ο κύριος ή ο έχων συμφέρον η ευθύνη για τα μεταφερόμενα πράγματα όπως και ο παραγγελιοδόχος μεταφοράς) μπορεί να έχει αξιώσεις εναντίον του μεταφορέα που θεμελιώνονται αφ' ενός στις πιο πάνω διατάξεις του Εμπ.

Ν. (από την ενδοσυμβατική ευθύνη της σύμβασης μεταφοράς) και αφ' ετέρου στις διατάξεις για τις αδικοπραξίες (από την εξωσυμβατική ευθύνη), που συνδέεται με υπαίτια και παράνομη συμπεριφορά του από εκείνον (μεταφορέα) προστηθέντος για την μη εκπλήρωση της οφειλόμενης από τη σύμβαση μεταφοράς παροχής υπηρεσιών κατά τρόπο σύμφωνο με την καλή πίστη (Ολ.

Α.Π. 967/1993), ενώ και ο προστηθείς οδηγός από το μεταφορέα έχει ευθύνη προς αποζημίωση του ίδιου παθόντος εις ολόκληρον με τον προστήσαντα αυτόν μεταφορέα, αλλά μόνο αδικοπρακτική (εξωσυμβατική), αφού δε συνδέεται αυτός στη σύβαση μεταφοράς με τον ζημιωθέντα δικαιούχο των πραγμάτων. Η εν λόγω αξίωση κατά του προστηθέντος του μεταφορέα στο πλαίσιο της αδικοπρακτικής ευθύνης, υπόκειται στην από το άρθρο 937 Α.Κ.

πενταετή παραγραφή και όχι στην από το άρθρο 107 του Εμπ. Ν. εξάμηνη παραγραφή, στην οποία υπόκεινται μόνο οι κατά τον μεταφορέα αξιώσεις από τη σύμβαση μεταφοράς (Α.Π. 1538/2002). Με το μοναδικό λόγο του δικογράφου του κύριου αναιρετηρίου αποδίδεται στην προσβαλλομένη απόφαση η πλημμέλεια από τον αριθ. 1 του αρθ. 559 του ΚΠολΔ, ότι το Μονομελές Πρωτοδικείο κατά παραβίαση των οριζομένων από τη διάταξη του άρθ. 107 του Εμπ.

Ν. απέρριψε την προταθείσα από τον αναιρεσείοντα ένσταση της εξαμηνιαίας παραγραφής της ένδικης αγωγικής αξίωσης της αναιρεσίβλητης. Ο λόγος αυτός είναι αβάσιμος και απορριπτέος, γιατί στηρίζεται κατά τις εκτιθέμενες στο αναιρετήριο παραδοχές της προσβαλλόμενης, στην ανύπαρκτη και εσφαλμένη κατά νόμο εκδοχή, ως προς την ορθή ερμηνεία και εφαρμογή της διάταξης του άρθρου 107 του Εμπ.

Ν. ότι οι ένδικες αξιώσεις αποζημίωσης της αναιρεσίβλητης ασφαλιστικής εταιρείας, ως υποκασταθείσας στις αντίστοιχες της παραγγελιοδόχου μεταφοράς κατά του αναιρεσείοντος, τον οποίο είχε προστήσει στην ένδικη μεταφορά ως οδηγό η συνεναγομένη του μεταφορική εταιρεία, αντισυμβληθείσα στη σύμβαση μεταφοράς με την υποκατασταθείσα εταιρεία, προερχόμενες δε (αξιώσεις) από την υπαίτια και παράνομη συμπεριφορά του προστηθέντος αναιρεσείοντος, οδηγού, υπόκεινται στην από το άρθρο 107 του Εμπ.

Ν. εξαμηνιαία παραγραφή, καίτοι ο αναιρεσείων ως προστηθείς του μεταφορέα δε συνδέεται συμβατικά με την υποκατατεθείσα από την αναιρεσίβλητη παραγγελιοδόχο μεταφοράς.

Β) Επί του από 14.6.2006 δικογράφου προσθέτων λόγων αναίρεσης.

Ι. Κατά τη διάταξη του άρθρ. 559 αριθ. 1 του ΚΠολΔ αναίρεση επιτρέπεται μόνο αν παραβιάστηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών. Η νομική δε αοριστία της αγωγής, η συνδεόμενη με τη νομική εκτίμηση από το δικαστήριο της ουσίας του εφαρμοστέου κανόνα ουσιαστικού δικαίου, ελέγχεται αναιρετικά, ως παραβίαση από τον αριθ. 1 του άρθ. 559 του ΚΠολΔ.

εάν το δικαστήριο, για το σχηματισμό της κρίσης του για τη νομική επάρκεια και πληρότητα της αγωγής και τη νομική βασιμότητά της σε αναφορά με συγκεκριμένο κανόνα ουσιαστικού δικαίου, αξίωσε περισσότερα στοιχεία από εκείνα που ορίζει ο κανόνας αυτός για τη θεμελίωση του αγωγικού δικαιώματος ή αντιθέτως αρκέστηκε σε λιγότερα στοιχεία ή διάφορα από αυτά (Ολ.

Α.Π. 18/1998). Περαιτέρω, από τη διάταξη του άρθρου 14 παρ. 1 του Ν. 2496/1997 με την οποία ορίζεται ότι: "Εάν ο λήπτης της ασφάλισης έχε αξίωση προς αποκατάσταση της ζημιάς κατά τρίτου, η αξίωση περιέρχεται στον ασφαλιστή στην έκταση του ασφαλίσματος που κατέβαλε" συνάγεται ότι ο ασφαλιστής που κατέβαλε το ασφάλισμα, λόγω της επέλευσης της ασφαλιστικής περίπτωσης και του ασφαλισμένου κώδικα, υποκαθίσταται αυτοδικαίως (ex lege) στη θέση στην οποία βρισκόταν ο ζημιωθείς ασφαλισμένος έναντι του ζημιώσαντος τρίτου, ο οποίος έναντι του ασφαλιστή έχει τις ίδιες υποχρεώσεις και τα ίδια δικαιώματα, όπως και έναντι του ζημιωθέντος, χωρίς να είναι αναγκαίο να μεσολαβήσει η εκχώρηση της σχετικής αποζημιωτικής αξίωσης από τον ζημιωθέντα ασφαλισμένο προς τον ασφαλιστή.

Εξ άλλου, κατά τη διάταξη του άρθρου 9 παρ. 1 του ίδιου Ν. 2496/1997 "ο λήπτης της ασφάλισης, μπορεί να συμβληθεί στην ασφαλιστική σύμβαση για λογαριασμό δικό του ή τρίτου", κατά δε τη διάταξη του άρθ. 11 παρ. η του Ν. 2496/1997 "ο λήπτης της ασφάλισης ζημιών μπορεί να ασφαλίσει κάθε περιουσία για τη διατήρηση της οποίας έχει έννομο συμφέρον και η οποία απειλείται από ασφαλιστικό κίνδυνο".

Τέλος, κατά τις διατάξεις των παρ. 1, 2 και 4 του άρθ. 20 του Ν. 2496/1997 "η ασφάλιση μεταφοράς πραγμάτων περιλαμβάνει τις ζημιές που προκαλούνται από όλους τους κινδύνους του δεν έχουν εξαιρεθεί από τους οποίους απειλώνται τα πράγματα, κατά το χρονικό διάστημα από την εκ μέρους του μεταφορέα άσκηση του δικαιώματος διάθεσης αυτών με σκοπό τη μεταφορά, μέχρι την απώλεια τους εξαιτίας τερματισμού της μεταφοράς με οποιονδήποτε τρόπο.

Ο ασφαλιστής ευθύνεται κι αν ο κίνδυνος επήλθε από δόλο ή βαριά αμέλεια του μεταφορέα ή των προστηθέντων του. Βάση υπολογισμού του ασφαλίσματος είναι η αξία των πραγμάτων όπως προσδιορίζεται στο άρθρο 16 του ίδιου νόμου". Από το συνδυασμό των προαναφερθεισών διατάξεων του Ν. 2496/1997 και εκείνων των άρθρων 90 επ.

και 95 του Ε.Ν που αναφέρονται στην πρώτη σκέψη της παρούσας προκύπτει ότι ο παραγγελιοδόχος μεταφοράς πραγμάτων που έχει αυτοτελή αστική ευθύνη απέναντι στον παραγγελέα της μεταφοράς, οποιοσδήποτε και αν είναι αυτός, για την ασφαλή διατήρηση των μεταφερομένων πραγμάτων και καθ' όλη τη διάρκεια της μεταφοράς, έχει αυτοτελές έννομο συμφέρον για την ασφάλιση της ατομικής του αυτής αστικής ευθύνης.

Στην περίπτωση δε επέλευσης της οικείας ασφαλιστικής περίπτωσης, ο παραγγελιοδόχος μεταφοράς με την ιδιότητα του αντισυμβαλλόμενου στην ασφαλιστική σύμβαση κάλυψης της ευθύνης του, και κατά την έννοια του λήπτη της ασφάλισης (άρθ. 1 παρ. 1 του Ν. 2496/1997), μπορεί να ζητήσει από τον ασφαλιστή της καταβολή του ασφαλίσματος και πριν ακόμη ο παραγγελέας των μεταφερομένων πραγμάτων ασκήσει κατά του αντισυμβαλλομένου του παραγγελιοδόχου μεταφοράς τις αντίστοιχες αξιώσεις του.

Στην ακραία δε περίπτωση, που ο παραγγελέας των μεταφερομένων πραγμάτων ή ο οποιοσδήποτε άλλος δικαιούχος τους είχε ασφαλίσει και εκείνος ατομικά τα μεταφερόμενα πράγματα και εισέπραξε από άλλη πηγή το ασφάλισμα, δημιουργείται αντίστοιχη ευθύνη του παραγγελιοδόχου μεταφοράς που εισέπραξε το συμφωνημένο ασφάλισμα για την επιστροφή του στον καταβάλλοντα ασφαλιστή κατά τις διατάξεις για τον αδικαιολόγητο πλουτισμό (άρθ. 904 επί του ΑΚ).

Στην προκειμένη περίπτωση, από την κατ' αριθ. 561 της 2 του ΚΠολΔ επισκόπηση από το Δικαστήριο του Αρείου Πάγου της από 10.12.2002 αγωγής προκύπτουν τα ακόλουθα: Με την υπό κρίση αγωγή της η αναιρεσίβλητη ασφαλιστική εταιρεία ισχυρίζεται ότι, δυνάμει σύμβασης παραγγελίας χερσαίας μεταφοράς, που καταρτίστηκε μεταξύ της εταιρείας "HELLENIC STEEL" και της εταιρείας "Α & ΣΙΑ Ο.Ε.", η τελευταία ανέλαβε, έναντι αμοιβής, την εξεύρεση κατάλληλου μεταφορέα, προκειμένου να μεταφερθούν οδικώς, από τη ......

στον ......, τα εμπορεύματα, που αναφέρει ειδικότερα στην αγωγή της (φύλλα λευκοσιδήρου), συνολικής τιμολογιακής αξίας 52.512,23 ευρώ. Ότι ακολούθως, η άνω παραγγελιοδόχος μεταφοράς ανέθεσε, έναντι κομίστρου, στην πρώτη εναγομένη τη μεταφορά των ως άνω εμπορευμάτων, για την οποία η τελευταία διέθεσε το υπ' αρ. ......

Δ.Χ.Φ. αυτοκίνητο ιδιοκτησίας της. Ότι σε εκτέλεση της συμβάσεως αυτής, την 7-12-2001 τα επίδικα εμπορεύματα φορτώθηκαν σε καλή κατάσταση και στη σωστή συσκευασία στο άνω φορτηγό αυτοκίνητο, το οποίο οδηγούμενο από το δεύτερο εναγόμενο (και ήδη αναιρεσείοντα) ως προστηθέντα οδηγό της πρώτης, αναχώρησε προς τον τελικό του προορισμό, εκδόθηκε δε αυθημερόν η σχετική φορτωτική.

Ότι κατά την εκτέλεση της άνω οδικής μεταφοράς και συγκεκριμένα περί ώρα 23.30 της ίδιας ημέρας, εξαιτίας τροχαίου ατυχήματος, το αυτοκίνητο της πρώτης εναγομένης από αμέλεια του οδηγού του (αναιρεσείοντος) εξετράπη της πορείας του και προσέκρουσε στα υπάρχοντα στην οδό μεταλλικά κιγκλιδώματα υπό τις ειδικότερες συνθήκες που αναφέρονται στην αγωγή, με αποτέλεσμα τα μεταφερόμενα εμπορεύματα να έχουν υποστεί ζημίες συνολικού ύψους 13.261,67 ευρώ.

Ότι επιπλέον από την άνω παράνομη και υπαίτια πράξη του αναιρεσείοντα, προστηθέντα της πρώτης εναγομένης δαπανήθηκε το συνολικό ποσό των 2.529,84 ευρώ, που αντιστοιχεί στην απασχόληση του προσωπικού, στα υλικά συσκευασίας και στο κόστος συσκευασίας, κατά τα ειδικότερα αναφερόμενα στην αγωγή. Ότι ακολούθως, η αναιρεσίβλητη - ενάγουσα στην οποία η "Α & ΣΙΑ Ο.Ε." είχε ασφαλίσει για λογαριασμό της τα προαναφερόμενα εμπορεύματα, για τους κινδύνους μεταφοράς, δυνάμει του υπ' αρ. ......

ασφαλιστηρίου συμβολαίου, αναγκάστηκε να αποζημιώσει, την 13-5-2002, την παραπάνω ασφαλισμένη της, λόγω επέλευσης του ασφαλιστικού κινδύνου, με το ποσό των 15.204,57 ευρώ, που αντιστοιχεί στην παραπάνω συνολική ζημία της, αφαιρουμένης της συμφωνηθείσας μεταξύ τους απαλλαγής. Με βάση αυτό το ιστορικό η αναιρεσίβλητη ζήτησε ως υποκατασταθείσα στα δικαιώματα της ως άνω παραγγελιοδόχου μεταφοράς - ασφαλισμένης της, να υποχρεωθούν οι εναγόμενοι, έκαστος εις ολόκληρον, να της καταβάλουν το ποσό των 15.204,57 ευρώ, νομιμοτόκως από την επίδοση της αγωγής μέχρι την εξόφληση.

Με το πιο πάνω περιεχόμενο και το αντίστοιχο αίτημά της η αγωγή της αναιρεσίβλητης εταιρείας είναι (νομικά) ορισμένη, αφού περιέχονται σ' αυτήν όλα τα από τις διατάξεις των άρθρων, 914, 297, 298 Α.Κ. 1, 9 παρ. 1, 11 παρ. 4, και 20 παρ. 1, 2 και η του Ν. 14 παρ. 1 και 20 παρ. 1, 2 και η του Ν. 2495/1997 απαιτούμενα στοιχεία για τη νομική θεμελίωση του αγωγικού δικαιώματος της αναιρεσίβλητης και ειδικώτερα περιέχεται σ' αυτήν το κατά τα ανωτέρω αναγκαίο στοιχείο της προγενέστερης καταβολής προς την ασφαλισμένη της αναιρεσίβλητης της προκληθείσας ζημιάς της, στην οποία στηρίζεται η υποκατάσταση της αναιρεσίβλητης.

Με το να αποφανθεί δε το Εφετείο ότι η αγωγή ήταν νομικά ορισμένη και νομικά βάσιμη χωρίς ν' αξιώσει, κατά τη νομική εκτίμηση του δικογράφου της σε συνδυασμό με το αγωγικό αίτημα και τη ζητούμενη έννομη προστασία την αναφορά σ' αυτήν και της εκχώρισης από την ασφαλισμένη της αναιρεσίβλητης προς την τελευταία της αντίστοιχης αξίωσης της, αλλά και της προηγούμενης καταβολής εκ μέρους της ασφαλισμένης παραγγελιοδόχου μεταφοράς προς τον ιδιοκτήτη των εμπορευμάτων της αξίας τους, δεν αρκέστηκε σε λιγότερα στοιχεία και δεν παραβίασε τις ουσιαστικού δικαίου διατάξεις των προαναφερομένων άρθρων 914, 297, 298 του Α.Κ. 1, 9 παρ. 1, 11 παρ. 4, 20 παρ. 1, 2 και 4, 14 παρ. 1 του Ν. 2490/1997.

Επομένως, ο πρώτος λόγος αναίρεσης του δικογράφου προσθέτων λόγων με τον οποίο αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια από τον αριθ. 1 του άρθ. 559 του ΚΠολΔ (κατ' ορθή εκτίμηση των όσων ιστορούνται στο δικόγραφο), και όχι και από τους αριθμούς 8 και 14 επί πλέον που παρατίθενται στο αναιρετήριο), κρίνεται αβάσιμος και απορριπτέος.

Περαιτέρω, με την προσβαλλόμενη απόφαση έγιναν δεκτά κατά την ανέλεγκτη εκτίμηση των αποδείξεων τα ακόλουθα: Η εταιρεία "HELLENIC STEEL" δυνάμει συμβάσεως που κατάρτισε με την εταιρεία "Α & ΣΙΑ Ο.Ε." ανέθεσε στην τελευταία, έναντι αμοιβής, την εξεύρεση κατάλληλου μεταφορέα και την εν γένει επιμέλεια της μεταφοράς 29.940 φύλλων λευκοσιδήρου με ειδική επικάλυψη, καθαρού βάρους 30.302 Kg και αξίας 52.512,23 ευρώ από τη ......

στις εγκαταστάσεις της "ΕΛΣΑ Α.Ε." στον ...... . Ακολούθως, η άνω παραγγελιοδόχος μεταφοράς, "Α & ΣΙΑ Ο.Ε." δυνάμει συμβάσεως που κατάρτισε με την πρώτη εναγομένη, μεταφορική εταιρεία, ανέθεσε στην τελευταία, έναντι κομίστρου, τη μεταφορά των παραπάνω εμπορευμάτων, η οποία και διέθεσε προς τούτο το υπ' αρ. ......

Δ.Χ.Φ. αυτοκίνητο ιδιοκτησίας της. Σε εκτέλεση της συμβάσεως αυτής, την 7-12-2001 τα επίδικα εμπορεύματα φορτώθηκαν σε καλή κατάσταση και στη σωστή συσκευασία στο άνω φορτηγό αυτοκίνητο, το οποίο οδηγούμενο από το δεύτερο εναγόμενο, προστηθέντα οδηγό της πρώτης, αναχώρησε προς τον τελικό του προορισμό, εκδόθηκε δε αυθημερόν η σχετική φορτωτική.

Την 7-12-2001 και περί ώρα 23.30, ενώ το εν λόγω όχημα εκινείτο επί της Ν.Ε.Ο. ...... - ...... με κατεύθυνση από ...... προς ......, στο 191,500 χ.μ. της οδού αυτής, εξετράπη της πορείας του προς τα αριστερά και προσέκρουσε στα εκεί υπάρχοντα μεταλλικά κιγκλιδώματα, καταλήγοντας εκτός οδοστρώματος, με συνέπεια τα μεταφερόμενα εμπορεύματα να υποστούν εκτεταμένες ζημίες.

Η εκτροπή και ακολούθως, η σύγκρουση του εν λόγω οχήματος στα μεταλλικά κιγκλιδώματα, από την οποία προκλήθηκε βλάβη στα επίδικα εμπορεύματα, οφείλεται σε αμέλεια του προστηθέντος από την πρώτη εναγομένη οδηγού (β' εναγομένου), ο οποίος, αν και εκινείτο νύκτα με έμφορτο το όχημά του επί οδοστρώματος με διπλή διαχωριστική γραμμή (βλ.

ιδίως αντίγραφο του βιβλίου συμβάντων του τμήματος Τροχαίας Λαμίας), εντούτοις έβαινε με ανεπτυγμένη για τις περιστάσεις ταχύτητα, η οποία ναι μεν δεν εξακριβώθηκε πλήρως από τις αποδείξεις, συνάγεται όμως από τις ζημίες τις οποίες υπέστησαν τα μεταλλικά κιγκλιδώματα της Εθνικής Οδού επί 27 μέτρα (βλ.

ιδίως αντίγραφο του βιβλίου συμβάντων του τμήματος Τροχαίας Λαμίας) και σε κάθε περίπτωση δεν ρύθμισε την ταχύτητά του αναλόγως των συνθηκών που επικρατούσαν (μειωμένη ορατότητα λόγω της νύκτας), κατά τρόπο ώστε να ασκεί επί του οχήματος που οδηγούσε τον επιβαλλόμενο έλεγχο, με αποτέλεσμα να μην μπορέσει να τροχοπεδήσει εγκαίρως τούτο και να το συγκρατήσει στο ρεύμα πορείας του.

Βάσει των άνω αποδειχθέντων, κατά την κρίση του Δικαστηρίου τούτου, η εκτροπή και ακολούθως, η σύγκρουση του φορτηγού και η εντεύθεν ζημία των εμπορευμάτων θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί εάν ο εναγόμενος οδηγός είχε καταβάλει την προσήκουσα επιμέλεια και προσοχή, την οποία κάθε μετρίως συνετός οδηγός οχήματος και μάλιστα επαγγελματίας, ευρισκόμενος υπό παρόμοιες μ' αυτόν συνθήκες, θα κατέβαλε.

Εξάλλου, δεν επιβεβαιώθηκε από κάποιο αποδεικτικό στοιχείο ότι η εκτροπή του άνω οχήματος και ακολούθως, η σύγκρουση με τα μεταλλικά κιγκλιδώματα οφείλεται σε αντιθέτως κινούμενο ΙΧΕ αυτοκίνητο, το οποίο κινήθηκε στο ρεύμα πορείας του επιδίκου οχήματος ενεργώντας περιστροφή επί του οδοστρώματος, όπως αβασίμως ισχυρίστηκε ο εναγόμενος.

Περαιτέρω, αποδείχθηκε ότι τα μεταφερόμενα εμπορεύματα υπέστησαν εκτεταμένες ζημίες, οι οποίες αναφορικά με το κόστος της α' ύλης τους προσδιορίζονται σε 13.261,67 ευρώ. Επίσης, συνεπεία της παράνομης και υπαίτιας πράξεως του δευτέρου εναγομένου, προστηθέντος της πρώτης δαπανήθηκαν: α) 1.474,56 ευρώ για αμοιβή προσωπικού που απασχολήθηκε επί 96 ώρες για διαλογή, πακετάρισμα κ.λ.π., β) 405,02 ευρώ για υλικά συσκευασίας (22 πακέτα) και γ) 650,26 ευρώ για συσκευασία.

Επομένως, το σύνολο του ποσού, κατά το οποίο επιβαρύνθηκε η "Α & ΣΙΑ Ο.Ε." ανήλθε σε 15.791,51 ευρώ. Περαιτέρω, αποδείχθηκε ότι η ενάγουσα, στην οποία η τελευταία ως άνω εταιρεία είχε ασφαλίσει για λογαριασμό της τα προαναφερόμενα εμπορεύματα, για τους κινδύνους μεταφοράς, δυνάμει του υπ' αρ. ...... ασφαλιστηρίου συμβολαίου, μέχρι του ποσού των 29.347,03 ευρώ, αναγκάστηκε να αποζημιώσει την ασφαλισμένη της, λόγω επελεύσεως του ασφαλιστικού κινδύνου.

Ειδικότερα, την 13-5-2002 η ενάγουσα κατέβαλε στην "Α & ΣΙΑ Ο.Ε." ως ασφαλιστική αποζημίωση το ποσό των 15.204,57 ευρώ, αφού αφαιρέθηκε η συμφωνηθείσα μεταξύ τους απαλλαγή από το συνολικό ύψος της προκληθείσας ζημίας (15.791,51 ευρώ ζημία - 586,94 ευρώ απαλλαγή). Με τη καταβολή αυτή η ενάγουσα υποκαταστάθηκε στο δικαίωμα της ασφαλισμένης της να λάβει αποζημίωση στην έκταση της ζημίας που υπέστη η τελευταία για την προπεριγραφείσα παράνομη και υπαίτια πράξη του δευτέρου εναγομένου, προστηθέντος της πρώτης.

Ο ισχυρισμός του εναγομένου ότι η επίδικη αξίωση έχει υποπέσει στην προβλεπόμενη από τη διάταξη του άρθρου 107 του Εμπ.Ν., εξάμηνη παραγραφή στηρίζεται επί εσφαλμένης προϋποθέσεως, υπό την έννοια ότι η εν λόγω παραγραφή αφορά στις αξιώσεις από τη σύμβαση μεταφοράς και όχι στις αξιώσεις από αδικοπραξία, οι οποίες επιδιώκονται με την υπό κρίση αγωγή και παραγράφονται κατ' άρθρο 937 του Α.Κ., μετά από την πάροδο πενταετίας, χρόνος ο οποίος σε κάθε περίπτωση δεν είχε συμπληρωθεί μέχρι την άσκηση της υπό κρίση αγωγής".

Το Μονομελές Πρωτοδικείο με το να δεχθεί με τις ανωτέρω σκέψεις την αγωγή που είχε ασκήσει η αναιρεσίβλητη - ενάγουσα δεν παραβίασε, τις εφαρμοσθείσες ως άνω ουσιαστικές διατάξεις των άρθρων 914, 297, 298, του Α.Κ., 1, 9 παρ. 1, 11 παρ. 4, 14 παρ. 1, 20 παρ. 1, 2 και 4 του Ν. 2496/1997, καθόσον τα ανελέγκτως πιο πάνω δεκτά γενόμενα ως αποδειχθέντα πραγματικά περιστατικά πληρούν το πραγματικό των νομικών εννοιών της υπαιτιότητας προστηθέντος και της εκ του νόμου υποκατάστασης της αναιρεσίβλητης και δικαιολογούν την παραδοχή της αγωγής.

Επομένως, τα όσα αντίθετα υποστηρίζει ο αναιρεσείων με τον δεύτερο και τελευταίο λόγο του δικογράφου προσθέτων λόγων με τον οποίο αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια από τον αριθ. 1 του άρθρ. 559 του ΚΠολΔ κρίνονται αβάσιμα και απορριπτέα, όπως και ο αντίστοιχος λόγος αναίρεσης, αλλά και η αναίρεση στο σύνολό της.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 6-1-2004, αίτηση και το από 14-6-2006 δικόγραφο προσθέτων λόγων, για αναίρεση της υπ' αριθμ. 3017/2004 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσίβλητης που κατέθεσε έγγραφες προτάσεις την οποία ορίζει σε χίλια οκτακόσια (1.800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 14 Οκτωβρίου 2008. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του στις 3 Νοεμβρίου 2008.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ