173/2017 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 173 / 2017 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 173/2017

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ιωάννη Γιαννακόπουλο, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Ευγενία Προγάκη, Ασπασία Μαγιάκου, Νικήτα Χριστόπουλο και Πέτρο Σαλίχο, Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του, στις 7 Δεκεμβρίου 2016, με την παρουσία και της γραμματέως Σπυριδούλας Τζαβίδη, για να δικάσει την εξής υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Δ. Τ. του Ν., κατοίκου ..., ο οποίος παραστάθηκε δια του πληρεξούσιου δικηγόρου Παναγιώτη Νικολόπουλου.

Του αναιρεσιβλήτου: Λ. Τ. του Λ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο Χαρά Καζαντζή με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 1-8-2011 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Ιωαννίνων. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 239/2014 του ιδίου Δικαστηρίου, 247/2015 του Εφετείου Ιωαννίνων. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζήτησε ο αναιρεσείων με την από 14-12-2015 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Νικήτας Χριστόπουλος, ανέγνωσε την από 24-11-2016 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε να γίνει δεκτή η αίτηση αναίρεσης και να καταδικασθεί το αντίδικο μέρος στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με την κρινόμενη αίτηση, προσβάλλεται η 247/2015 απόφαση του Εφετείου Ιωαννίνων, η οποία εκδόθηκε αντιμωλία των διαδίκων, δέχθηκε την έφεση του ήδη αναιρεσιβλήτου [εναγομένου] και απέρριψε την αγωγή του αναιρεσείοντος. Η αίτηση ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα (ΚΠολΔικ 552, 553, 556, 558. 564, 566 παρ. 1). Επομένως, πρέπει να ερευνηθεί περαιτέρω, ως προς το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων της (ΚΠολΔικ 577 παρ. 3).

Κατά το άρθρο 559 αριθμός 8 εδ. α' ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται και αν το δικαστήριο παρά το νόμο έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Ως πράγματα, κατά την έννοια της διάταξης αυτής, νοούνται οι αυτοτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί των διαδίκων που συγκροτούν την ιστορική βάση και επομένως θεμελιώνουν το αίτημα αγωγής, ανταγωγής, ενστάσεως ή αντενστάσεως ή άλλης αίτησης ή ανταίτησης των διαδίκων για παροχή έννομης προστασίας (Ολ ΑΠ 25/2003).

Για να είναι ορισμένος ο λόγος αυτός αναίρεσης πρέπει να αναφέρονται σ' αυτόν "τα πράγματα" που παρά το νόμο έλαβε υπόψη το δικαστήριο, ενώ δεν προτάθηκαν από οποιοδήποτε διάδικο, καθώς και τα στοιχεία εκείνα από τα οποία προκύπτει ότι τα "πράγματα" άσκησαν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Στην προκειμένη περίπτωση, ο αναιρεσείων, με τον πρώτο λόγο της αίτησης αναίρεσης από τον αριθμό 8 περ.

α [και όχι του και του 11, που αναφέρεται στο αναιρετήριο] του άρθρου559 ΚΠολΔικ, προσάπτει στην προσβαλλόμενη απόφαση την πλημμέλεια ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη του τους ισχυρισμούς που πρόβαλε ο αναιρεσίβλητος με τις πρωτόδικες προτάσεις του, χωρίς να έχει γίνει νόμιμη επαναφορά τους, όπως απαιτεί το άρθρο 240 ΚΠολΔικ, οι οποίοι έτσι ήταν απαράδεκτοι.

Ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος, ως αόριστος, διότι δεν προσδιορίζονται σε αυτόν τα <<πράγματα>>, που δεν προτάθηκαν και έλαβε υπόψη το Εφετείο, καθώς και τα στοιχεία εκείνα από τα οποία προκύπτει ότι τα "πράγματα" αυτά άσκησαν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης.

Κατά το άρθρο 505 του ΑΚ, "ο δωρητής έχει δικαίωμα να ανακαλέσει τη δωρεά, αν ο δωρεοδόχος φάνηκε με βαρύ του παράπτωμα αχάριστος απέναντι στο δωρητή, στο σύζυγο ή σε στενό συγγενή του και ιδίως αν αθέτησε την υποχρέωσή του να διατρέφει το δωρητή". Ως αχαριστία, κατά την έννοια της διάταξης αυτής, η οποία δικαιολογεί την ανάκληση της δωρεάς, θεωρείται η βαριά αντικοινωνική συμπεριφορά ή διαγωγή του δωρεοδόχου, που αποτελεί παράβαση των κανόνων του δικαίου ή των αντιλήψεων περί ηθικής και ευπρέπειας, που επικρατούν στην κοινωνία και οφείλεται σε υπαιτιότητά του, προσβάλλει δε άμεσα αγαθά του δωρητή.

Έτσι, αχαριστία μπορεί, κατά τις περιστάσεις, να αποτελεί και η χωρίς σοβαρό λόγο αδιαφορία του δωρεοδόχου γενικώς για την τύχη του δωρητή, όταν ο τελευταίος έχει ανάγκη περίθαλψης και οικονομικής ενίσχυσης, έστω και αν η δωρεά δεν συμφωνήθηκε υπό τον όρο της διατροφής του, όπως και η καταφρόνησή του με λόγο και έργο.

Κριτήρια της βαρύτητας του παραπτώματος από αντικειμενική άποψη είναι ο δεσμός δωρητή και δωρεοδόχου, τα ελατήρια της δωρεάς και η αξία του αντικειμένου της, όπως και ο τρόπος ενέργειας και ο χαρακτήρας του δωρεοδόχου και το τυχόν συντρέχον πταίσμα του δωρητή, της συζύγου του ή στενού συγγενούς του, ενώ από υποκειμενική άποψη πρέπει να αποτελεί εκδήλωση αξιόμεμπτης συμπεριφοράς, ενδεικτική της έλλειψης ευγνωμοσύνης στην αφιλοκερδή χειρονομία του δωρητή.

Το ζήτημα αν η συμπεριφορά ή διαγωγή του δωρεοδόχου, που καταδεικνύει την αχαριστία, συνιστά ή όχι βαρύ παράπτωμα αυτού, κρίνεται από το δικαστή, ο οποίος για την διαμόρφωση της κρίσης του εκτιμά την συμπεριφορά αυτήν με βάση αντικειμενικά κριτήρια, λαμβάνοντας υπόψη και τον βαθμό της υπαιτιότητας του δωρεοδόχου και τυχόν συντρέχον πταίσμα του δωρητού ή του συζύγου ή στενού συγγενούς του και αποφαίνεται, αν η υπ` αυτού γενόμενη δεκτή, ως εμπίπτουσα κατά αντικειμενική κρίση στις νομικές έννοιες του βαρέως παραπτώματος και της αχαριστίας, συμπεριφορά του δωρεοδόχου συνιστά στην συγκεκριμένη περίπτωση βαρύ παράπτωμα και αχαριστία.

Η κρίση αυτή του δικαστού της ουσίας ελέγχεται αναιρετικώς, όχι ως προς το εάν έλαβαν χώρα τα συνιστώντα το βαρύ παράπτωμα και την αχαριστία πραγματικά περιστατικά, αλλά ως προς την περαιτέρω αξιολόγηση αν τα περιστατικά, όπως τα δέχθηκε ο δικαστής της ουσίας ότι απεδείχθησαν, πληρούν ή όχι το πραγματικό των νομικών εννοιών του βαρέως παραπτώματος και της αχαριστίας και κατά συνέπεια δικαιολογούν ή αποκλείουν την εφαρμογή του άρθρου 505 Α.Κ.

Εξάλλου, από τη διάταξη του άρθρου 559 αριθμός 1 ΚΠολΔικ προκύπτει, ότι ο λόγος αναίρεσης για ευθεία παράβαση ουσιαστικού κανόνα δικαίου ιδρύεται, αν αυτός δεν εφαρμοστεί, ενώ συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις της εφαρμογής του, ή αν εφαρμοστεί, ενώ δεν έπρεπε, καθώς και αν εφαρμοστεί εσφαλμένα, αντίστοιχα δε, όταν στην ελάσσονα πρόταση του νομικού συλλογισμού δεν εκτίθενται καθόλου τα πραγματικά περιστατικά ή όταν τα εκτιθέμενα δεν καλύπτουν όλα τα στοιχεία που απαιτούνται με βάση το πραγματικό κανόνα δικαίου για την επέλευση της έννομης συνέπειας, που απαγγέλθηκε ή την άρνηση της.

Στην περίπτωση, που το δικαστήριο έκρινε κατ' ουσία την υπόθεση, η παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου κρίνεται ενόψει των πραγματικών περιστατικών, που ανελέγκτως δέχτηκε ότι αποδείχθηκαν το δικαστήριο της ουσίας και της υπαγωγής αυτών στο νόμο, και ιδρύεται ο λόγος αυτός αναίρεσης, αν οι πραγματικές παραδοχές της απόφασης καθιστούν φανερή την παραβίαση (Ολ ΑΠ 9/2013).

Ακόμη, κατά το άρθρο 559 αριθμός 19 ΚΠολΔικ αναίρεση χωρεί αν η απόφαση του δικαστηρίου της ουσίας δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Ανεπάρκεια αιτιολογιών, κατά την έννοια της διατάξεως αυτής, υπάρχει όταν δεν προκύπτουν από την απόφαση σαφώς και επαρκώς τα περιστατικά που είναι κατά νόμο αναγκαία για τη στοιχειοθέτηση στη συγκεκριμένη περίπτωση της διάταξης ουσιαστικού δικαίου που εφαρμόσθηκε ή όταν η απόφαση έχει ελλείψεις, όσον αφορά το νομικό χαρακτηρισμό των κρίσιμων περιστατικών που έγιναν δεκτά.

Αντιφατικότητα δε αιτιολογιών υπάρχει όταν εξ αιτίας της δεν προκύπτει ποια πραγματικά περιστατικά δέχθηκε το δικαστήριο για να στηρίξει το διατακτικό, ώστε να μπορεί να ελεγχθεί αν σωστά εφάρμοσε το Νόμο. Η αντιφατικότητα ή ανεπάρκεια πρέπει να έχει σχέση με ουσιώδεις ισχυρισμούς και κεφάλαια παροχής έννομης προστασίας και επιθετικά ή αμυντικά μέσα και όχι με την επιχειρηματολογία των διαδίκων ή του δικαστηρίου, ούτε την εκτίμηση των αποδείξεων, εφόσον το πόρισμα από την εκτίμηση αυτή διατυπώνεται σαφώς (ΟλΑΠ 9/2016, Ολ ΑΠ 9/2013, ΟλΑΠ 24/1992].

Στην προκειμένη περίπτωση το Εφετείο, με την προσβαλλόμενη απόφασή του, όπως από αυτή προκύπτει, μετά από συνεκτίμηση των αποδεικτικών μέσων που αναφέρει, δέχθηκε, κατά την ανέλεγκτη κρίση του, ως αποδειχθέντα, τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: <<Ο ενάγων Δ. Τ., γεννηθείς το έτος 193…, θείος του εναγομένου, ήταν κύριος ενός οικοπέδου, το οποίο κείται εντός του οικισμού Κ.

του ομώνυμου ΔΔ του Δήμου Α. του Ν. Ά., έχει έκταση 898,50 τ.μ και συνορεύει γύρωθεν Βορείως με ιδιοκτησία κληρονόμων Κ. Τ., Νοτίως με δημοτική οδό, Ανατολικώς με ιδιοκτησία κληρονόμων Χ. Γ. και Δυτικώς με δημοτική οδό. Εντός αυτού υπάρχουν τα εξής κτίσματα : α) μία λιθόκτιστη οικία με ισόγειο εμβαδού 52,32 τ.μ και πρώτο όροφο εμβαδού 52,32 τ.μ., β)μία τσιμεντολίθινη αποθήκη εμβαδού 34,49 τ.μ γ)μία τσιμεντολίθινη αποθήκη εμβαδού 9,18 τ.μ και δ)μία τσιμεντολίθινη αποθήκη εμβαδού 1,48 τ.μ.

Στην ανωτέρω οικία ο ενάγων, ο οποίος άγαμος και άνευ τέκνων, διέμενε με την αδελφή του Π. Τ., γεννηθείσα το έτος 192…. Τον Φεβρουάριο του έτους 2009 ο ενάγων εισήχθη στο Νοσοκομείο "Γ. ..." με κρίση χολής. Τότε ο εναγόμενος, ο οποίος τυγχάνει εκπαιδευτικός, γνωρίζοντας ότι ο θείος του ενάγων ήταν άγαμος και άνευ τέκνων και μάλιστα ηλικίας τότε εβδομήντα εννέα ετών, μετέβη μαζί με την σύζυγό του Α.

Δ. στο Νοσοκομείο για να προσφέρει την βοήθειά του. Το ίδιο έπραξε αρκετές φορές κατά την διάρκεια νοσηλείας του ενάγοντος. Σε μία από τις επισκέψεις στο Νοσοκομείο ο ενάγων εξέφρασε στον εναγόμενο τα παράπονά του ότι όλοι τον είχαν εγκαταλείψει. Την 19-03-2009 ο ενάγων εισήχθη στο ανωτέρω Νοσοκομείο με σκοπό να υποβληθεί σε προγραμματισμένη εγχείρηση χολής, όπου τον ανέμενε ο εναγόμενος και η σύζυγός του, οι οποίοι μάλιστα διεκπεραίωσαν την διαδικασία της εισαγωγής στο Νοσοκομείο.

Είναι χαρακτηριστική η ανθρώπινη στάση του εναγομένου προς τον ενάγοντα, όπως το γεγονός ότι για να βοηθήσει στην διαδικασία εισαγωγής του στο Νοσοκομείο είχε ήδη υποβάλει από την 4-03-2009 αίτηση χορηγήσεως αδείας από την υπηρεσία του (βλ. την σχετική από 4-3-2009 αίτηση και την έγκριση αδείας από την δ/θμια εκπαίδευση του Ν.

…) και ότι επίσης την 19-03-2009 προέβη σε εθελοντική αιμοδοσία για την χορήγηση αίματος στον ενάγοντα (βλ. την από 16-08-2011 βεβαίωση του Νοσοκομείου). Κατά την διάρκεια της νοσηλείας του ο εναγόμενος και η σύζυγός του επανειλημμένως επεσκέπτεντο τον ενάγοντα, ο οποίος σε ένδειξη ευγνωμοσύνης εξέφραζε την επιθυμία του να δωρήσει την οικία του στον εναγόμενο.

Εν τέλει ολίγους μήνες μετά ο ενάγων δυνάμει του υπ' αριθμ .../7-08-2009 συμβολαίου δωρεάς της συμβολαιογράφου Ά. ..., νομίμως μεταγραφέντος, μετεβίβασε την ψιλή κυριότητα του οικοπέδου στον ενάγοντα με παρακράτηση της επικαρπίας για τον εαυτό του. Μάλιστα ρητώς ετέθη στο συμβόλαιο η αναφορά, γεγονός το οποίο ανταποκρινόταν στην πραγματικότητα, ότι "....

η δωρεά αυτή γίνεται από ιδιαίτερο ηθικό καθήκον και για λόγους ευπρέπειας και σε ένδειξη ιδιαίτερης αγάπης και ευγνωμοσύνης του δωρητή προς τον δωρεοδόχο... Έκτοτε ο εναγόμενος συχνά επεσκέπτετο τον ενάγοντα στην οικία του και πολλές φορές ετηλεφωνούσε από ενδιαφέρον για την υγεία του (βλ. σχετικές καταστάσεις τηλεφωνικών συνδιαλέξεων κατά την χρονική περίοδο από την 8-07-2010 έως την 7-07-2011), βεβαίως μέσα στα πλαίσια των χρονικών δυνατοτήτων του, λαμβάνοντας υπόψιν τα καθήκοντα αυτού ως καθηγητού και ότι η περιοχή Κ.

του Ν. Ά. απέχει από την πόλη των … περί τα εξήντα χιλιόμετρα. Μάλιστα ο εναγόμενος προέβη σε διάφορες επισκευές της οικίας με ιδικές του δαπάνες (βλ. την από 20-09-2009 απόδειξη 1.350 ευρώ για την τοποθέτηση υδρορροών). Την 27-04-2010 η Π. Τ., αδελφή του ενάγοντος, την οποίαν, όπως προελέχθη, εφιλοξενούσε ο ενάγων, εισήχθη στο Νοσοκομείο " Γ. ... " για να υποβληθεί σε εγχείρηση οφθαλμών.

Τότε και πάλιν ο εναγόμενος υπέβαλε αίτηση αδείας (βλ. την από 28-3-2010 απόφαση χορηγήσεως αδείας) με σκοπό να διεκπεραιώσει την διαδικασία εισαγωγής της στο Νοσοκομείο, όπερ και έπραξε, μάλιστα ήταν παρών κατά την διάρκεια της εγχειρήσεως. Την 1-10-2010 λόγω εντόνου διενέξεως του ενάγοντος με τον αδελφό του Ξ., όσον αφορά τμήμα του επιδίκου οικοπέδου, ο εναγόμενος αμέσως μετέβη στην περιοχή προς διευθέτηση της διαφοράς και μάλιστα για τον σκοπό αυτό υπέβαλε αίτηση χορηγήσεως αδείας από την υπηρεσία του (βλ.

την από 6-12-2010 απόφαση της Δ/νσεως Δ/βάθμιας εκπαιδεύσεως). Τον Απρίλιο και Μάιο του 2011 ο ενάγων, ηλικίας τότε ογδόντα ενός ετών, για πρώτη φορά εξέφρασε προς τον εναγόμενο παράπονα ως προς το περιεχόμενο του καταρτισθέντος υπ' αριθμ. .../7-08- 2009 συμβολαίου δωρεάς. Ειδικότερα άρχισε να ισχυρίζεται ότι προέβη στην κατάρτιση αυτού κατόπιν πλάνης και απάτης εκ μέρους του εναγομένου.

Εν συνεχεία επέδωκε στον εναγόμενο την από 20-06-2011 εξώδικη πρόσκληση- διαμαρτυρία σύμφωνα με την οποίαν διεμαρτύρετο προς τον εναγόμενο ότι "....πλανηθείς και εξαπατηθείς.... εκ της συμπεριφορά σας συνεβλήθην στη... πράξη δωρεάς η οποία είχε ως περιεχόμενο όχι τη σύνταξη διαθήκης [βάσει των μεταξύ μας συμπεφωνημένων]...

αλλά τη δωρεά εν ζωή του ακινήτου μου...,,. Ο εναγόμενος ακολούθως επέδωκε στον ενάγοντα την από 7-07-2011 εξώδικη πρόσκληση-διαμαρτυρία, σύμφωνα με την οποία " εξεπλάγην δυσάρεστα. Θλίψη και στενοχώρια είναι τα μόνα συναισθήματα που μπορεί να προκαλέσει το σύνολο του κειμένου σας. Πίστευα ότι η μεταξύ μας σχέση εκτός από συγγενική ήταν αμφότερα βαθιά ανθρώπινη - όπως και εξα[κο]λουθεί να παραμένει από μέρους μου>>.

Επηκολούθησε η από 20-07-2011 εξώδικη πρόσκληση-διαμαρτυρία του ενάγοντος προς τον εναγόμενο σύμφωνα με την οποία" η από 7.7.2011 εξώδικη πρόσκλησή σας.... επιβεβαιώνει τους ισχυρισμούς μου και κυρίως καταδεικνύει τα όρια της αχαριστίας και τη αγνωμοσύνη σας έναντι εμού και της θεία σας Π..... Επειδή από το μήνα Σεπτέμβριο του έτους 2010 και μέχρι σήμερα διαψεύσατε τις υποσχέσεις σας και σε καμία περίπτωση δεν προσφέρατε σε μένα και την ηλικιωμένη και άρρωστη θεία σας τη συνδρομή, φροντίδα και αρωγή σας ΑΝΑΚΑΛΩ λόγω αχαριστίας και αγνωμοσύνης, τη δωρεά του ακινήτου μου,, προβαίνοντας ούτω στην ανάκληση της δωρεάς.

Σύμφωνα με τα εκτεθέντα οι αγωγικοί ισχυρισμοί περί σταδιακής αλλαγής της συμπεριφοράς του εναγομένου προς το χειρότερο μετά την κατάρτιση της συμβάσεως της δωρεάς, περί περιορισμού των επισκέψεων του εναγομένου στην οικία του ενάγοντος και περί απαιτήσεως του εναγομένου να εγκαταλείψουν την επίδικη οικία ο ενάγων και η αδελφή του Π., πράγμα το οποίο άλλωστε θα ήταν νομικά αδύνατον, δεν αποδεικνύονται βάσιμοι, δεδομένου ότι, ενόψει όσων προεκτέθηκαν, η κατάθεση του μάρτυρα απόδειξης, καθώς και όσα καταθέτουν οι μάρτυρες με τις ένορκες βεβαιώσεις τους, δεν κρίνονται αξιόπιστα.

Αντιθέτως αποδεικνύεται μία διαρκής ψυχική συμπαράσταση του εναγομένου προς τον θείο του ενάγοντα από την ημέρα εισαγωγής του στο Νοσοκομείο " Γ. ... " και εντεύθεν και παραλλήλως μία διαρκής ευπρεπής συμπεριφορά του. Τούτο καταδεικνύεται (βλ. την επ' ακροατηρίου κατάθεση του Ξ. Τ., αδελφού του ενάγοντος :....

Όταν αρρώστησε και ήταν στο νοσοκομείο, συνέπεσα και εγώ γιατί είχαν την ίδια πάθησηκαι μου έλεγε "ευτυχώς που έχω εδώ τον ανιψιό μου τον Λ. ο οποίος με προσέχει. Να είναι πάντα καλά, είναι μορφωμένο παιδί, καθηγητής... Καταλαβαίνετε τι ψυχούλα είναι) και από την από 7-11-2011 ως άνω εξώδικη πρόσκληση - διαμαρτυρία του εναγομένου, ο οποίος, παρά την βαρυτάτη κατηγορία της εξαπατήσεως την οποία προσήψε σε αυτόν ο ενάγων, απήντησε με περισσή ευγένεια και κατανόηση>>.

Με βάση τις ως άνω παραδοχές του, το Εφετείο έκρινε ότι η ένδικη αγωγή του αναιρεσείοντος είναι κατ' ουσία αβάσιμη και στη συνέχεια, κατά παραδοχή της έφεσης του αναιρεσιβλήτου, εξαφάνισε την απόφαση του πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου, που είχε κρίνει αντίθετα και απέρριψε την αγωγή. Με αυτά που δέχθηκε και, έτσι, που έκρινε το Εφετείο δεν παραβίασε την προαναφερθείσα ουσιαστικού δικαίου διάταξη του άρθρου 505 ΑΚ, την οποία ορθά ερμήνευσε και εφάρμοσε, διότι, υπό τα ανωτέρω γενόμενα δεκτά πραγματικά περιστατικά, που ανάγονται στη συμπεριφορά του εναγομένου-αναιρεσιβλήτου, δεν συνέτρεχαν οι νόμιμες προϋποθέσεις για την ανάκληση της ανωτέρω δωρεάς.

Επομένως, είναι αβάσιμος ο δεύτερος λόγος αναίρεσης, από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔικ, με τον οποίο ο αναιρεσείων ισχυρίζεται τ' αντίθετα. Περαιτέρω, το Εφετείο δεν στέρησε την απόφασή του από νόμιμη βάση, αφού, όπως προκύπτει από το ως άνω περιεχόμενό της, διέλαβε σ' αυτή πλήρεις, σαφείς και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες ως προς το πιο πάνω ουσιώδες ζήτημα (της μη ύπαρξης λόγου ανάκλησης της επίδικης δωρεάς), οι οποίες (αιτιολογίες) επιτρέπουν τον αναιρετικό έλεγχο για την ορθή εφαρμογή της ανωτέρω ουσιαστικού δικαίου διάταξης του άρθρου 505 ΑΚ, την οποία (η προσβαλλόμενη απόφαση) δεν παραβίασε εκ πλαγίου με ανεπαρκείς αιτιολογίες, ενώ δεν ήταν αναγκαία η παράθεση άλλων.

Επομένως, ο τρίτος λόγος αναίρεσης, από τον αριθμό 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔικ, με τον οποίο ο αναιρεσείων ψέγει το Εφετείο, ότι στέρησε την απόφασή του από νόμιμη βάση, λόγω ανεπαρκών αιτιολογιών, είναι αβάσιμος. Κατ' ακολουθία των ανωτέρω πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης, να διαταχθεί, κατ' άρθρο 495 παρ. 4 ΚΠολΔικ η εισαγωγή στο Δημόσιο Ταμείο του παραβόλου που καταβλήθηκε και να καταδικαστείο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου κατά το νόμιμο αίτημα αυτού [ΚΠολΔικ 176, 183, 191 παρ. 2].

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ την αίτηση αναίρεσης της 247/2015 απόφασης του Εφετείου Ιωαννίνων.

ΔΙΑΤΑΣΣΕΙ την εισαγωγή στο Δημόσιο Ταμείο του παραβόλου που καταβλήθηκε. Και

ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων [2.700] ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 24 Ιανουαρίου 2017.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, την 1η Φεβρουαρίου 2017.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ