173/2006 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 173 / 2006 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 173/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Γκιάφη, Αντιπρόεδρο, Αλέξανδρο Κασιώλα, Χαράλαμπο Αντωνιάδη, Γεώργιο Φώσκολο και Βασίλειο Νικόπουλο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 16 Νοεμβρίου 2005, με την παρουσία και της γραμματέως Γραμματικής Κονταξή, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: "ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ ΕΑΜΙΚΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ (Π.Σ.Α.Ε.Ε.Α), που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα. Εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια του δικηγόρο Βιλελμίνη Βασιλάκη.

Της αναιρεσίβλητης: Ε.-Δ. θυγατέρας Α. Φ., κατοίκου ..., που εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Άννα Γιαννακούλη.

Μετά την εκφώνηση των ονομάτων των διαδίκων, οι οποίοι παραστάθηκαν όπως ανωτέρω σημειώνεται, η δικηγόρος του αναιρεσείοντος ζήτησε την αναβολή της υποθέσεως, διότι, όπως δήλωσε, ο πληρεξούσιος δικηγόρος του αναιρεσείοντος που χειρίζεται την υπόθεση Δημοσθένης Τασσόπουλος είναι ασθενής. Για το ανωτέρω ζήτημα έλαβε το λόγο και η πληρεξούσια της αντιδίκου η οποία δεν συναίνεσε στο αίτημα της αναβολής.

Το Δικαστήριο διασκέφτηκε και δια του προέδρου του απέρριψε το αίτημα αναβολής και προχώρησε στη συζήτηση της υποθέσεως, μετά δε την απόρριψη του αιτήματος αναβολής η ως άνω δικηγόρος δήλωσε ότι ο αναιρεσείων δεν παρίσταται.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 12 Νοεμβρίου 1992 αγωγή της ήδη αναιρεσίβλητης, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 9406/1995 μη οριστική, 6553/2001 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 7465/2002 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητεί ο αναιρεσείων με την από 29-4-2003 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, παραστάθηκε μόνο η αναιρεσίβλητη όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Γεώργιος Φώσκολος ανέγνωσε την από 26-10-2005 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινομένης αιτήσεως αναιρέσεως. Η πληρεξούσια της αναιρεσίβλητης ζήτησε την απόρριψη της κρινομένης αιτήσεως και την καταδίκη του αντιδίκου στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι.Από την 3146 Γ'/15 Σεπτεμβρίου 2005 έκθεσης επίδοσης της δικαστικής επιμελήτριας του Πρωτοδικείου Αθηνών Α. Κ.-Α., προκύπτει ότι επικυρωμένο αντίγραφο της αίτησης αναίρεσης με τις πράξεις κατάθεσης, ορισμού του αρμοδίου προς εκδίκαση της τμήματος και ορισμού δικασίμου, με επιμέλεια της αναιρεσίβλητης, επιδόθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα στον αναιρεσείοντα, με πρόσκληση να παραστεί κατά την προσδιορισμένη πιο πάνω δικάσιμο. Ο δε αναιρεσείων δεν υπέβαλε την από το άρθρο 242 ΚΠολΔ δήλωση για μη παράστασή του στο οικείο ακροατήριο. Κατά δε τη δικάσιμο αυτή, όπως προκύπτει από τα ταυτάριθμα πρακτικά της συνεδρίασης, κατά την εκφώνηση της υπόθεσης, εμφανίστηκε για λογαριασμό του αναιρεσείοντος η δικηγόρος Βιλελμίνη Βασιλάκη και ζήτησε να αναβληθεί η εκδίκαση της υπόθεσης λόγω κωλύματος του πληρεξουσίου δικηγόρου του αναιρεσείοντος, μετά δε την απόρριψη του αιτήματος της αναβολής η ίδια δικηγόρος δήλωσε προς το Δικαστήριο ότι ο αναιρεσείων δεν παρίσταται. 'Όμως, παρά την απουσία του αναιρεσείοντος, εφόσον αυτός κλητεύθηκε νόμιμα να παραστεί, η διαδικασία θα προχωρήσει σαν να ήταν παρόντες όλοι οι διάδικοι (άρθρ. 576 ΚΠολΔ).

ΙΙ. Κατά τη διάταξη του άρθρου 553 παρ.1 ΚΠολΔ αναίρεση επιτρέπεται μόνο κατά των αποφάσεων που δεν μπορούν να προσβληθούν με ανακοπή ερημοδικίας και έφεση. Σύμφωνα με τη διάταξη αυτή, αν η έφεση που ασκήθηκε κατά της απόφασης πρωτοβάθμιου δικαστηρίου έγινε τυπικά δεκτή, σε αναίρεση υπόκειται μόνο η απόφαση του εφετείου στην οποία ενσωματώνεται η πρωτόδικη (Ολ.ΑΠ 40/1996). Επομένως, αφού όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, η ένδικη υπόθεση δικάστηκε κατ'ουσία στο Εφετείο μετά από τυπική παραδοχή της έφεσης του αναιρεσείοντος, η υπό κρίση αναίρεση, κατά το μέρος που στρέφεται κατά της 6533/2001 απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών που δίκασε την υπόθεση σε πρώτο βαθμό, πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη.

ΙΙΙ.Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, με εκείνη, απορρίφθηκε ως αβάσιμη η έφεση του ήδη αναιρεσείοντος (Συνδέσμου, ήτοι νομικού προσώπου, υπό την επωνυμία Π.Σ.Α.Ε.Ε.Α.) κατά της πρωτόδικης απόφασης, που είχε κάμει κατά ένα μέρος δεκτή την αγωγή της ήδη αναιρεσίβλητης κατ'εκείνου περί ακύρωσης δωρεάς ακινήτου και αναγνώρισης κληρονομικού δικαιώματος υπέρ αυτής.

Με την ένδικη αίτηση αναίρεσης, όπου καταχωρίζονται οι ακόλουθες κρίσιμες παραδοχές της προσβαλλόμενης απόφασης "... Δεν αποδεικνύεται ότι την εν λόγω δωρεά επέβαλαν λόγοι ευπρέπειας ή ιδιαίτερο ηθικό καθήκον.... Ο προμνημονευόμενος σύζυγος της δωρήτριας ήταν ιδρυτικό μέλος του εναγομένου Συνδέσμου, ενώ και οι δύο σύζυγοι ήταν αριστεροί ιδεολόγοι, είχαν λάβει μέρος στην Εθνική Αντίσταση, είχαν διωχθεί από το καθεστώς της δικτατορίας της 21-4-1967 και διατηρούσαν στενές επαφές με τον εναγόμενο. 'Όλα δε τα μέλη του τελευταία επεδείκνυαν μεταξύ τους αισθήματα συντροφικότητας, ως συναγωνιστές και ορμώμενοι από κοινή ιδεολογία και οράματα. 'Ετσι και η δωρήτρια αισθανόταν στενό ψυχικό σύνδεσμο με όλα τα πρόσωπα που ήταν μέλη του εναγομένου. 'Όμως ο εναγόμενος Σύνδεσμος δεν παρέσχε στη δωρήτρια και το σύζυγό της οποιαδήποτε ηθική ή υλική βοήθεια και γενικώς υπηρεσίες εξαιρετικής σημασίας...

Αλλωστε και οι δύο θετοί γονείς της ενάγουσας ήταν οικονομικώς ευκατάστατοι... δεν αποδεικνύεται ότι η ενάγουσα που είναι ιατρός, δεν συμπαραστάθηκε στους γονείς της σε δύσκολες περιστάσεις της ζωής τους και αδιαφόρησε, γι'αυτούς..." προβάλλονται, μετά τις παραπάνω παραδοχές, τα ακόλουθα παράπονα: "... τα παραπάνω αποφθέγματα αποτελούν λόγο αναίρεσης κατά των διατάξεων των παρ.1,8, 10 και 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ δεδομένου ότι παραβιάζεται η διάταξη του άρθρου 512 ΑΚ σε συνδυασμό και με τη διάταξη 1524 ΑΚ καθώς και παραβίαση των διδαγμάτων της κοινής πείρας...

Διότι ενώ αποδείχθηκε ότι ο Σύνδεσμός μας παρείχε στον Α. Φ. όχι μόνο ξεχωριστή ηθική συμπαράσταση, ιατρική συμπαράσταση αλλά και υλική βοήθεια εξαιρετικής σημασίας για τον επί δεκαετίες διωκομένου αλλά και ασθενή Α. Φ., η οποία συμπαράσταση και βοήθεια ουδόλως περιορίζεται στα μεταξύ τους αισθήματα συντροφικότητας ως συναγωνιστές και ορμώμενοι από κοινή ιδεολογία και οράματα όπως συμπερασματικά, αναπόδεικτά και αυθαίρετα υποστηρίζει η προσβαλλομένη.

Επίσης διότι, ενώ δεν προεβλήθη ο ισχυρισμός για την λαμβανόμενη σύνταξη των Α. Φ. και της συζύγου του, η προσβαλλόμενη απόφαση στηρίζει μεταξύ των άλλων την απόφασή της στο ότι, οι δύο θετοί γονείς της ενάγουσας ήταν οικονομικώς ευκατάστατοι αφού ελάμβαναν και οι δύο σύνταξη, ενώ το αληθές είναι ότι ο Φ.

δεν ελάμβανε σύνταξη γιατρού. Αναιρετέα συνεπώς η προσβαλλομένη απόφαση και κατά την παρ.8 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, αλλά και κατά τις παρ.10, 11 και 19 του ιδίου άρθρου και πέραν των άλλων και αναιτιολόγητα στην πραγματικότητα καταλήγει στα συμπεράσματα της. Ακόμη και τα διδάγματα της κοινής πείρας παραβιάζει η αναιρεσιβαλλόμενη, αφού είναι τοις πάσι γνωστό ότι ο Α.

Φ. καθόλη σχεδόν τη διάρκεια της ζωής του ήταν διωκόμενος, εξόριστος, φυλακισμένος και ασθενής, ως μέλος του Κ.Κ.Ε. και παρά ταύτα ουδόλως λαμβάνεται υπόψη το γεγονός αυτό. Η αναιρεσιβαλλομένη απόφαση δέχεται και το ότι και δεν αποδεικνύεται ότι η ενάγουσα που είναι ιατρός δεν συμπαραστάθηκε στους θετούς γονείς της σε δύσκολες περιστάσεις της ζωής της και αδιαφόρησε για αυτούς...

Και η απόφαση αυτή διατυπώνεται όταν από όλο το αποδεικτικό υλικό και τις καταθέσεις όλων των μαρτύρων ... βεβαιώνεται ότι από το 1956 που έγινε η υιοθεσία μέχρι και του θανάτου του Α. Φ. δεν υπήρχε στην πραγματικότητα ούτε απλή επαφή, ούτε στοιχειώδες ενδιαφέρον...Αναιρετέα συνεπώς η προσβαλλομένη και για παράβαση των διατάξεων των παρ.13 και 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ...".

Από τις προβαλλόμενες πιο πάνω αιτιάσεις κατά της προσβαλλόμενης απόφασης, εκείνη που επικαλείται τον αριθ.8 περ.α' άρθρο 559 ΚΠολΔ ότι δηλαδή το Εφετείο παρά το νόμο έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν και συγκεκριμένα τους δήθεν ισχυρισμούς της αναιρεσίβλητης-ενάγουσας ότι και οι δύο θετοί γονείς της ήταν οικονομικώς ευκατάστατοι και ότι ο εξ αυτών Α. Φ. ελάμβανε σύνταξη γιατρού, πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη διότι δεν αφορά πράγμα κατά την έννοια του νόμου αλλ' επουσιώδη ισχυρισμό. Επίσης η αιτίαση από τον αριθ. 1 περ. β' άρθρου 559 ΚΠολΔ για παραβίαση διδαγμάτων κοινής πείρας από την προσβαλλόμενη απόφαση που αναφέρονται στις διώξεις για την πολιτική δράση του Α. Φ., τα οποία και δεν έλαβε υπόψη, πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη, διότι τα επικαλούμενα ως τέτοια διδάγματα δεν αφορούν την ερμηνεία κανόνων δικαίου ή την υπαγωγή πραγματικών γεγονότων σ'αυτούς αλλ'αναφέρονται στις αποδείξεις. Τέλος, οι αιτιάσεις για πλημμέλειες από τους αριθ. 1 περ.α' (δήθεν παραβίαση των διατάξεων των άρθρων 512 και 1524 ΑΚ χωρίς μάλιστα αναφορά σε τι συνίσταται το σφάλμα), 10, 11, 13 και 19 αρθρ.559 ΚΠολΔ πρέπει να απορριφθούν ως απαράδεκτες διότι, υπό την επίκληση των αντίστοιχων αναιρετικών σφαλμάτων, πλήττουν την εκτίμηση πραγματικών γεγονότων από το Εφετείο, η οποία δεν ελέγχεται αναιρετικά (άρθρ. 561 παρ.1 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 29 Απριλίου 2003 αίτηση του "ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ ΕΑΜΙΚΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ (Π.Σ.Α.Ε.Ε.Α.)" για αναίρεση της 7465/2002 απόφασης του Εφετείου Αθηνών.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στην καταβολή της δικαστικής δαπάνης της αναιρεσίβλητης και ορίζει αυτή σε χίλια εκατόν εβδομήντα (1.170) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 10 Ιανουαρίου 2006.

Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριο την 1η Φεβρουαρίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ