1737/2016 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1737 / 2016 (Ε, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)

Αριθμός 1737/2016

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

E’ ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ (ΣΕ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ)

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Χρυσούλα Παρασκευά, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Μαρία Γαλάνη-Λεοναρδοπούλου, Δημήτριο Χονδρογιάννη, Γεώργιο Αναστασάκο-Εισηγητή και Ιωάννη Μαγγίνα (σύμφωνα με την υπ’ αριθμ. 158/2016 Πράξη της Προέδρου του Αρείου Πάγου), Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο κατάστημά του στις 11, 18 και 25 Νοεμβρίου 2016, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Κωνσταντίνου Παρασκευαΐδη (γιατί κωλύεται η Εισαγγελέας) και του Γραμματέα Γεράσιμου Βάλσαμου, για να δικάσει την έφεση του εκκαλούντος - εκζητουμένου (όνομα) W. (επώνυμο) A. του Α. G. B. B., γεν. στο ..., στις 17-5-1991 κρατουμένου στο Κατάστημα Κράτησης Ναυπλίου, ο οποίος εμφανίστηκε χωρίς πληρεξούσιο δικηγόρο, κατά της υπ’ αριθμ. 80/19-10-2016 απόφασης του Συμβουλίου Εφετών Ναυπλίου.

Το Συμβούλιο Εφετών Ναυπλίου, με την υπ’ αριθμ. 80/2016 απόφασή του, γνωμοδότησε υπέρ της εκδόσεως του ανωτέρω στις Δικαστικές Αρχές του Πακιστάν.

Κατά της αποφάσεως αυτής ο εκζητούμενος και τώρα εκκαλών, άσκησε την με αριθμό 3 και ημερομηνία 19-10-2016 έφεση, για τους λόγους που αναφέρονται σ’ αυτήν και ασκήθηκε ενώπιον του Γραμματέως του Εφετείου Ναυπλίου Β. Γ. και καταχωρίσθηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1141/2016.

Προκειμένης συζητήσεως

Αφού άκουσε

τον εκζητούμενο μέσω διερμηνέως, που με προφορική ανάπτυξη ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, ο οποίος πρότεινε να απορριφθεί η ανωτέρω έφεση του εκζητουμένου.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 450 και 451 παρ. 1 ΚΠΔ, προκύπτει ότι, κατά της οριστικής αποφάσεως του συμβουλίου εφετών, με την οποία τούτο γνωμοδότησε επί αιτήσεως εκδόσεως αλλοδαπού, επιτρέπεται σ’ αυτόν, για τον οποίο ζητείται η έκδοση και στον εισαγγελέα, να ασκήσουν έφεση στον ‘ Αρειο Πάγο, μέσα σε 24 ώρες από τη δημοσίευση της απόφασης, με σύνταξη σχετικής έκθεσης από το γραμματέα εφετών. Επομένως, η υπό κρίση από 19-10-2016 έφεση του A. W., που γεννήθηκε το έτος 1991, στο ... και ήδη κρατούμενου, στο κατάστημα κράτησης Κορυδαλλού, που ασκήθηκε ενώπιον του Γραμματέα Εφετών Ναυπλίου κατά της απόφασης (βουλεύματος) 80/2016 του Συμβουλίου Εφετών Ναυπλίου, με την οποία γνωμοδότησε υπέρ της εκδόσεώς του στο Κράτος του Πακιστάν, προκειμένου να δικαστεί για την αξιόποινη πράξη της ανθρωποκτονίας από πρόθεση, ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα (αυθημερόν).

Συνεπώς, πρέπει να γίνει τυπικά δεκτή και να ερευνηθεί κατ’ ουσίαν.

ΙΙ. Από τη διάταξη του άρθρου 502 παρ. 2 Κ.Ποιν.Δ. προκύπτει, ότι το μεταβιβαστικό αποτέλεσμα της εφέσεως προσδιορίζεται από την έκταση και το περιεχόμενο των λόγων της, στην έρευνα των οποίων περιορίζεται το δευτεροβάθμιο δικαστήριο, που έχει εξουσία να κρίνει επί εκείνων μόνο των μερών της πρωτόδικης αποφάσεως, στα οποία αναφέρονται οι προτεινόμενοι από τον εκκαλούντα λόγοι εφέσεως. Τούτο ισχύει και επί του ενδίκου μέσου της εφέσεως ενώπιον του κατ’ άρθρο 451 παρ.1 Κ.Ποιν.Δ. αρμόδιου τμήματος του Αρείου Πάγου εναντίον της περί εκδόσεως αποφάσεως του Συμβουλίου Εφετών.- Στην προκειμένη περίπτωση, ο εκκαλών - εκζητούμενος προσβάλλει την προαναφερόμενη απόφαση (βούλευμα) του Συμβουλίου Εφετών Ναυπλίου, για λόγους που ανάγονται: 1) σε εσφαλμένη εκτίμηση των αποδείξεων από το πρωτοβάθμιο Συμβούλιο και 2) στον κίνδυνο που διατρέχει η ζωή του, τόσο από τους ομοεθνείς του, όσο και από την υφιστάμενη νομοθεσία του Πακιστάν, η οποία προβλέπει την επιβολή της θανατικής ποινής για την αποδιδομένη σ’ αυτόν πράξη (ανθρωποκτονία από πρόθεση). Επομένως, η έφεση πρέπει να εξετασθεί ως προς την ουσιαστική βασιμότητα των λόγων.

ΙΙΙ. Από τις διατάξεις των άρθρων 437, 438, 443 παρ. 1, 448 και 450 του ΚΠΔ, οι οποίες, σύμφωνα με το άρθρο 436 του ίδιου κώδικα, ρυθμίζουν τους όρους και τη διαδικασία της έκδοσης αλλοδαπών εγκληματιών, αν δεν υπάρχει σύμβαση, προκύπτουν τα παρακάτω: Η έκδοση αλλοδαπού επιτρέπεται και όταν αυτός κατηγορείται για αξιόποινη πράξη εναντίον της οποίας απειλείται τόσο από τον ελληνικό ποινικό νόμο, όσο και από το νόμο του κράτους που ζητεί την έκδοση στερητική της ελευθερίας ποινή, της οποίας το ανώτατο όριο είναι τα δύο έτη και πάνω, δηλαδή όταν ισχύει στο ύψος αυτό προβλεπόμενης ποινής η αρχή του διπλού αξιοποίνου.

Η έκδοση, παρά την ύπαρξη του διπλού αξιοποίνου, απαγορεύεται, αν ο εκζητούμενος ήταν κατά το χρόνο τέλεσης της πράξης ημεδαπός, αν η δίωξη και τιμωρία του εγκλήματος που τέλεσε στο εξωτερικό ανήκει σύμφωνα με τους Ελληνικούς νόμους στα Ελληνικά Δικαστήρια, αν πρόκειται για έγκλημα που κατά τους ελληνικούς ποινικούς νόμους χαρακτηρίζεται πολιτικό, στρατιωτικό, φορολογικό ή του τύπου ή διώκεται μόνο ύστερα από έγκληση αυτού που αδικήθηκε ή όταν από τις περιστάσεις προκύπτει ότι η έκδοση ζητείται για λόγους πολιτικούς, αν, κατά τους νόμους είτε του ελληνικού κράτους είτε του κράτους που ζητεί την έκδοση, έχει προκύψει ήδη, πριν από την απόφαση για την έκδοση, νόμιμος λόγος που εμποδίζει τη δίωξη ή την εκτέλεση της ποινής ή αποκλείει ή εξαλείφει το αξιόποινο, αν πιθανολογείται ότι εκείνος για τον οποίο ζητείται η έκδοση θα καταδιωχθεί από το κράτος στο οποίο παραδίδεται για πράξη διαφορετική από εκείνη για την οποία ζητείται η έκδοση.

Το αρμόδιο συμβούλιο εφετών, το οποίο συνεδριάζει δημόσια, γνωμοδοτεί αιτιολογημένα για την αίτηση έκδοσης και αποφαίνεται για την ταυτότητα του συλληφθέντος με τον εκζητούμενο, για την ύπαρξη των απαιτούμενων δικαιολογητικών εγγράφων, για το ζήτημα αν το έγκλημα για το οποίο διώκεται ο εκζητούμενος αλλοδαπός είναι από εκείνα για τα οποία επιτρέπεται η έκδοση και για το αν συντρέχουν οι όροι του άρθρου 438 στοιχ.

δ’ του ΚΠΔ. Τα παραπάνω ισχύουν και στην περίπτωση αίτησης που απευθύνεται προς την Ελλάδα από την Ισλαμική Δημοκρατία του Πακιστάν, ενόψει του ότι τα ζητήματα έκδοσης εγκληματιών μεταξύ Ελλάδας και Πακιστάν δεν ρυθμίζονται από διμερή ή διεθνή σύμβαση. Περαιτέρω, σύμφωνα με το άρθρο 443 παρ. 1 εδάφια πρώτο και τρίτο. "Αν πρόκειται για την περίπτωση του άρθρου 437 στοιχ.

α, στην αίτηση που διαβιβάζεται με τη διπλωματική οδό, πρέπει να επισυνάπτονται το κατηγορητήριο, το ένταλμα σύλληψης ή οποιαδήποτε άλλη δικαστική πράξη που έχει το ίδιο κύρος με αυτά και (αν δεν υπάρχει συνθήκη που να το εμποδίζει) όσα έγγραφα απαιτούνται, ώστε να βεβαιωθεί ότι υπάρχουν ενδείξεις ενοχής επαρκείς για να παραπεμφθεί σε δίκη εκείνος του οποίου ζητείται η έκδοση.

Σε κάθε περίπτωση, πρέπει να διαβιβάζεται ταυτόχρονα αντίγραφο του νόμου, ο οποίος ισχύει στο κράτος που ζητεί την έκδοση και τιμωρεί την πράξη, ακόμη συνοπτική περιγραφή των περιστατικών του εγκλήματος και τέλος ακριβής περιγραφή των χαρακτηριστικών εκείνου, για τον οποίο ζητείται η έκδοση, μαζί με την φωτογραφία του και τα δακτυλικά του αποτυπώματα, αν τούτο είναι δυνατόν.

Όλα αυτά τα έγγραφα μπορούν να προσκομίζονται και σε αντίγραφα επικυρωμένα από το δικαστήριο ή από οποιανδήποτε άλλη αρχή του κράτους, που ζητεί την έκδοση. Τέλος, το Συμβούλιο Εφετών, το οποίο επιλαμβάνεται σε πρώτο βαθμό της αιτήσεως για έκδοση και συνακόλουθα ο Άρειος Πάγος, όταν δικάζει κατ’ έφεση (άρθρ. 451 ΚΠΔ), εξετάζει, σύμφωνα με το άρθρ. 450 § 2 ΚΠΔ, αν δεν κωλύεται από συνθήκη, αν υπάρχουν ενδείξεις για τη βασιμότητα της κατηγορίας, που αποδίδεται σε εκείνον που έχει συλληφθεί, με βάση τα προσαγόμενα επίσημα αποδεικτικά στοιχεία από το κράτος που ζητεί την έκδοση και αποφαίνεται, αν αυτά θα επέτρεπαν τη σύλληψη και την παραπομπή του σε δίκη στην Ελλάδα, αν το έγκλημα είχε τελεσθεί σε ελληνικό έδαφος.

Η έρευνα, όμως, αυτή δεν πρέπει να περιοριστεί, μόνο, στην ύπαρξη του διπλού αξιοποίνου, αλλά, πρέπει να διαγνωστεί, περαιτέρω και ότι δεν υπάρχουν στη συγκεκριμένη περίπτωση λόγοι που καθιστούν, κατά το Ελληνικό Δίκαιο, μη εκτελεστή μία καταδικαστική απόφαση. Πιο συγκεκριμένα, η προβλεπόμενη από τον Ποινικό Κώδικα επιβολή θανατικής ποινής, στις περιπτώσεις που αναφέρονται στον ίδιο κώδικα για ορισμένα αδικήματα, έχει καταργηθεί με το άρθρο 33 του Ν.2172/1993.

Και τούτο γιατί ο σεβασμός και η προστασία της ανθρώπινης ζωής αποτελεί θεμελιώδη αρχή, όχι μόνο του Συντάγματος (άρθρο 2 παρ. 1), αλλά και διεθνών συνθηκών, οι οποίες προβλέπουν την κατάργηση της θανατικής ποινής, με σημαντικότερη το "Δεύτερο Προαιρετικό Πρωτόκολλο του Διεθνούς Συμφώνου για τα Ατομικά Δικαιώματα σχετικά με την κατάργηση της ποινής του θανάτου", στο άρθρο πρώτο, του οποίου ορίζεται ότι: "1.

Κανένα πρόσωπο που υπόκειται στη δικαιοδοσία Συμβαλλομένου Κράτους στο παρόν πρωτόκολλο δεν θα εκτελεσθεί. 2. Κάθε συμβαλλόμενο κράτος θα λάβει όλα τα απαιτούμενα μέτρα για την κατάργηση της θανατικής ποινής μέσα στα όρια της δικαιοδοσίας του.". Ενώ, στο άρθρο 2 παρ. 1 του ίδιου Πρωτοκόλλου ορίζεται ότι "Δεν θα γίνει καμία επιφύλαξη στο παρόν Πρωτόκολλο, εκτός της επιφύλαξης που θα διατυπωθεί κατά την επικύρωση ή των προσχώρηση και θα προβλέπει την εφαρμογή της θανατικής ποινής σε καιρό πολέμου μετά από καταδίκη για έγκλημα στρατιωτικού χαρακτήρα, υψίστης σημασίας, που τελέσθηκε σε καιρό πολέμου".

Τέτοια επιφύλαξη διατύπωσε η Ελλάδα στο άρθρο δεύτερο του πιο πάνω Πρωτοκόλλου, μόνο για τα πιο πάνω αδικήματα, που προβλέπονται από τις διατάξεις του Στρατιωτικού Ποινικού Κώδικα. Το πρωτόκολλο αυτό υιοθετήθηκε, κατ’ αρχήν, στις 15-11-1989, με την απόφαση 44/28/1989 της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών (με έναρξη ισχύος στις 11-7-1991) και στη συνέχεια, κατέστη εσωτερικό δίκαιο της Χώρας, με την κύρωση του από το Ν.2462/1997.

Συνεπώς, δεν μπορεί να γίνει έκδοση αλλοδαπού σε ξένη χώρα, όπου επιβάλλεται τέτοια ποινή, αφού δεν είναι συμβατή με τον Ελληνικό ποινικό νόμο. Στην προκείμενη περίπτωση, από τα έγγραφα που υπάρχουν στη δικογραφία, μεταξύ των οποίων και τα πρακτικά της πρωτοβάθμιας δίκης, που αναγνώστηκαν, σε συνδυασμό με όσα εξέθεσε ο εκκαλών-εκζητούμενος (πακιστανικής υπηκοότητας), μέσω διερμηνέως, αποδείχθηκαν τα ακόλουθα:

Με την υπ’ αριθμ. 1/1/2012 από 4-8-2016 ρηματική διακοίνωση της Πρεσβείας του Πακιστάν στην Αθήνα ζητείται η έκδοση του υπηκόου τους A. (επώνυμο) W. (όνομα) του A. G. και B. B., που γεννήθηκε στις 17-5-1991 στο .... Αυτός διώκεται με το από 6-4-2016 ένταλμα σύλληψης του Επαρχιακού και Συνεδριακού Δικαστηρίου του GUJRAT και των υπ’ αριθμ.

Α-…/5-2016 από 12-5-2016 Ερυθρά Αγγελία Διεθνών Αναζητήσεων της INTERPOL του Πακιστάν, προκειμένου να δικαστεί για το αδίκημα της ανθρωποκτονίας από πρόθεση, κατά συρροή, που φέρεται ότι τέλεσε, στις 2-7-2014, στην περιοχή ..., από κοινού με άλλα δέκα (10), τουλάχιστον, άτομα, τα οποία συμμετείχαν, κατά τον πιο πάνω χρόνο και τόπο, στην τέλεση της πράξης, ως φυσικοί ή ηθικοί αυτουργοί, κατά την οποία υπήρξαν δύο θύματα και είχε ως αιτία περιουσιακές και οικονομικές διαφορές.

Η πιο πάνω πράξη προβλέπεται και τιμωρείται από την διάταξη του άρθρου 302 του Ποινικού Κώδικα του Πακιστάν με την ποινή του θανάτου ή της ισόβιας κάθειρξης είναι, δε επίσης, αξιόποινη κατά την Ελληνική ποινική νομοθεσία και τιμωρείται από το άρθρο 299 του ΠΚ με την ποινή της ισόβιας κάθειρξης (παρ. 1), ενώ, αν η πράξη αυτή αποφασίστηκε και εκτελέστηκε σε βρασμό ψυχικής ορμής, επιβάλλεται η ποινή της πρόσκαιρης κάθειρξης (παρ. 2).

Ανεξάρτητα, δε, από την ύπαρξη ή μη ενδείξεων ενοχής του εκζητουμένου, προκειμένου να παραπεμφθεί σε δίκη για την πιο πάνω πράξη, δεν μπορεί ο τελευταίος να εκδοθεί στη χώρα αυτή (Πακιστάν), στην ποινική νομοθεσία της οποίας προβλέπεται επιβολή και θανατικής ποινής για την πιο πάνω πράξη για την οποία ζητείται η έκδοση.

Και τούτο γιατί, σύμφωνα με όσα προαναφέρθηκαν, ο σεβασμός και η προστασία της ανθρώπινης ζωής αποτελεί θεμελιώδες δικαίωμα και συνεπώς, η έκδοση του προαναφερομένου αλλοδαπού αντιβαίνει όχι μόνο στους κανόνες της διεθνούς, αλλά και της εσωτερικής έννομης τάξης. Ούτε, βέβαια, η πιο πάνω αξιόποινη πράξη υπάγεται, σύμφωνα με όσα προαναφέρθηκαν, στην εξαίρεση που προβλέπει η εσωτερική νομοθεσία της χώρας μας (έγκλημα στρατιωτικού χαρακτήρα), ώστε να γίνει λόγος για τυχόν έκδοση του πιο πάνω αλλοδαπού.

Επομένως, το Συμβούλιο Εφετών Ναυπλίου, που δέχτηκε τα αντίθετα, δηλαδή, ότι δεν υπήρχε κώλυμα που να εμποδίζει την έκδοση του εκκαλούντος - εκζητουμένου και γνωμοδότησε υπέρ της εκδόσεώς του στο Πακιστάν, προκειμένου να δικαστεί για την πιο πάνω πράξη, έσφαλε ως προς την ερμηνεία και εφαρμογή του νομικών διατάξεων που προαναφέρθηκαν.

Συνεπώς, πρέπει κατά παραδοχή του 2ου λόγου έφεσης (παρέλκει η έρευνα των λοιπών λόγων) να γίνει δεκτή η υπό κρίση έφεση, ως και κατ’ ουσίαν βάσιμη, να εξαφανιστεί η προβαλλόμενη απόβαση (βούλευμα) και το παρόν Συμβούλιο να γνωμοδοτήσει κατά της εκδόσεως του εκκαλούντος-εκζητουμένου, να αρθεί η προσωρινή κράτηση στην οποία διατελεί ο τελευταίος και να διαταχθεί η απόλυσή του από τις φυλακές, αν δεν κρατείται για άλλη αιτία.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Δέχεται την έφεση κατά το τυπικό και ουσιαστικό της μέρος.

Εξαφανίζει την απόφαση 80/2016 του Συμβουλίου Εφετών Ναυπλίου. Γνωμοδοτεί κατά της εκδόσεως του εκκαλούντος αλλοδαπού A. W. του A. G. και B. B. (Πακιστανού υπηκόου) στο Κράτος του Πακιστάν προκειμένου να διωχθεί ποινικά για την εγκληματική πράξη της ανθρωποκτονίας από πρόθεση κατά συρροή (άρθρο 302 ΠΚ Πακιστάν), που φέρεται ότι τέλεσε σύμφωνα με το από 6-4-2016 ένταλμα σύλληψης του Επαρχιακού και Συνεδριακού Δικαστηρίου του GUJRAT του Πακιστάν.

Αίρει την προσωρινή κράτηση του εκκαλούντος και διατάσσει την απόλυση του από τις φυλακές, εφόσον δεν κρατείται για άλλη αιτία.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 25 Νοεμβρίου 2016.

Εκδόθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 25 Νοεμβρίου 2016.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ