Greek Supreme Court dismisses appeal for vague grounds failing to cite specific facts or claims.

Απόφαση 1737 / 2008 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1737/2008

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Καλαμίδα, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Βασίλειο Ρήγα, Διονύσιο Γιαννακόπουλο, Ιωάννη - Σπυρίδωνα Τέντε και Γεώργιο Χρυσικό, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 22 Σεπτεμβρίου 2008, με την παρουσία και της Γραμματέως Χριστίνας Σταυροπούλου, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Χ, ο οποίος παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Βασίλειο Κώνστα, χωρίς να καταθέσει προτάσεις.

Του αναιρεσιβλήτου: Οργανισμού Τοπικής Αυτοδιοίκησης (Ο.Τ.Α) με την επωνυμία "ΔΗΜΟΣ ΠΑΤΡΕΩΝ", που εδρεύει στην Πάτρα και εκπροσωπείται νόμιμα, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο Φωτεινή Λαδά.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 8 Φεβρουαρίου 1999 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείου Πατρών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 995/2000 οριστική του ιδίου Δικαστηρίου και 181/2005 του Εφετείου Πατρών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 13 Μαΐου 2005 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Ιωάννης - Σπυρίδων Τέντες, ανέγνωσε την από 21 Σεπτεμβρίου 2007 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αιτήσεως αναιρέσεως. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, η πληρεξούσια του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 118 αριθ.4, 566 παρ.1 και 577 παρ.3 του ΚΠολΔ, προκύπτει, ότι στο έγγραφο της αναίρεσης πρέπει να αναφέρεται κατά τρόπο σαφή, ορισμένο και ευσύνοπτο η νομική πλημμέλεια που αποδίδεται στο δικαστήριο που εξέδωσε την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, ώστε να είναι δυνατόν να διαπιστωθεί αν και ποίο λόγο αναίρεσης από τους περιοριστικώς αναφερόμενους στο άρθρο 559 ΚΠολΔ, θεμελιώνει η προβαλλόμενη αιτίαση.

Διαφορετικά ο λόγος αναίρεσης απορρίπτεται αυτεπαγγέλτως ως αόριστος, χωρίς να είναι επιτρεπτή η συμπλήρωση των στοιχείων που λείπουν με παραπομπή σε άλλα διαδικαστικά έγγραφα. Ειδικότερα για να είναι ορισμένος και άρα παραδεκτός ο λόγος αναιρέσεως, με τον οποίον προσάπτεται στο δικαστήριο της ουσίας ευθεία παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου (άρθρο 559 αριθ. 1 ΚΠολΔ), δεν αρκεί να εκτίθεται στο αναιρετήριο το κατά την εκδοχή του αναιρεσείοντος ερμηνευτικό ή υπαγωγικό σφάλμα, αλλά πρέπει επιπλέον, αν η αγωγή κρίθηκε κατ' ουσίαν βάσιμη ή αβάσιμη, να αναφέρονται με πληρότητα και σαφήνεια τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε το δικαστήριο ως θεμελιωτικά της κρίσεώς του για το βάσιμο ή μη της αγωγής (Ολ.ΑΠ 27/1998).

Διότι μόνον ενόψει της εκθέσεως των ανωτέρω γεγονότων ή παραδοχών μπορεί να ελεγχθεί, αν η νομική πλημμέλεια που αποδίδεται στην απόφαση οδήγησε σε σφαλερό διατακτικό, από το οποίο εξαρτάται η ευδοκίμηση της αναιρέσεως (άρθρ. 578 ΚΠολΔ). Στην προκείμενη περίπτωση με τους εκ του άρθρου 559 αριθ. 1 ΚΠολΔ δεύτερο (κατά το πρώτο μέρος του), τρίτο και έκτο (κατά το πρώτο μέρος του) λόγους αναιρέσεως προβάλλεται η αιτίαση ότι το Εφετείο, που επικύρωσε την πρωτόδικη απόφαση, με την οποία είχε γίνει δεκτή η αγωγή του αναιρεσίβλητου ως βάσιμη κατ' ουσίαν, παραβίασε τις διατάξεις των άρθρων 2 παρ. 13, 14 και 15 ν.1577.1985, 2 παρ. 1 του ν.δ.

της 17.7./16.8.1923, 17 του Συντάγματος και 1 του προσθέτου πρωτοκόλλου των Παρισίων της 20ης Μαρτίου 1952 στη Συνθήκη της Ρώμης, που κυρώθηκε με το ν.δ. 53/1974, δεν αναφέρονται όμως τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε το δικαστήριο της ουσίας ως θεμελιωτικά της κρίσεώς του. Επομένως, σύμφωνα με τα ανωτέρω, ο λόγος αυτός αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως αόριστος.

Εξάλλου, για να είναι ορισμένος ο εκ του άρθρου 559 αριθ.8 ΚΠολΔ λόγος αναιρέσεως, κατά τον οποίο αναίρεση επιτρέπεται αν το δικαστήριο παρά το νόμο έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, πρέπει στο αναιρετήριο να αναφέρονται τα πράγματα, ήτοι οι αυτοτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί των διαδίκων, που συγκροτούν την ιστορική βάση (και συνεπώς θεμελιώνουν το αίτημα) αγωγής, ανταγωγής ενστάσεως ή αντενστάσεως.

Κατά ταύτα, ο πρώτος εκ του άρθρου 559 αριθ. 8 ΚΠολΔ λόγος της αναιρέσεως, κατά τον οποίο η προσβαλλόμενη απόφαση είναι αναιρετέα καθόσον δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και είχαν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης πρέπει να απορριφθεί ως αόριστος, διότι δεν αναφέρονται τα πράγματα, ήτοι οι αυτοτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί του εναγομένου - αναιρεσείοντος που δεν ελήφθησαν υπόψη.

Ομοίως πρέπει να απορριφθεί ως αόριστος και ο όγδοος λόγος αναιρέσεως, με τον οποίον προβάλλεται η αιτίαση της μη λήψεως υπόψη λόγων της εφέσεως του αναιρεσείοντος που περιείχαν παράπονα για σφάλματα της πρωτόδικης αποφάσεως, αφού δεν αναφέρονται οι αυτοτελείς ισχυρισμοί του εν λόγω διαδίκου, τους οποίους οι λόγοι αυτοί εφέσεως αφορούν.

Περαιτέρω ο εκ του άρθρου 559 αριθ. 14 λόγος αναιρέσεως, με τον οποίον αποδίδεται στην απόφαση η πλημμέλεια ότι παρά το νόμο δεν απέρριψε την αγωγή ως απαράδεκτη για το λόγο ότι είναι αόριστη ή ότι αν και φέρει το χαρακτήρα αγωγής εμπράγματης δεν εγγράφηκε στα βιβλία διεκδικήσεων, σύμφωνα με το άρθρο 220 ΚΠολΔ, πρέπει, για να είναι σαφής και ορισμένος, να διαλαμβάνει, μεταξύ άλλων, το ακριβές περιεχόμενο της αγωγής.

Στην προκείμενη περίπτωση προβάλλεται η αιτίαση με τους μεν τέταρτο και έκτο (κατά το δεύτερο μέρος του) λόγους της ένδικης αιτήσεως ότι το δικαστήριο της ουσίας παρά το νόμο δεν απέρριψε την αγωγή του αναιρεσιβλήτου ως αόριστη, με τον δε πέμπτο λόγο αυτής ότι παρά το νόμο δεν απέρριψε την αγωγή αυτή ως απαράδεκτη για το λόγο ότι αν και αγωγή εμπράγματη δεν είχε εγγραφεί στα οικεία βιβλία διεκδικήσεων σύμφωνα με το άρθρο 220 ΚΠολΔ.

Ωστόσο δεν αναφέρονται στο αναιρετήριο τα γεγονότα που είχε επικαλεσθεί ο αναιρεσίβλητος προς θεμελίωση της αγωγής του. Επομένως οι λόγοι αυτοί αναιρέσεως πρέπει να απορριφθούν ως αόριστοι. Ως αποδεικτικά μέσα, η μη λήψη υπόψη των οποίων παρά την επίκληση και προσαγωγή τους δημιουργεί την πλημμέλεια του αναιρετικού λόγου του άρθρου 559 αριθ. 11 ΚΠολΔ, νοούνται εκείνα των οποίων έγινε επίκληση για την απόδειξη ή ανταπόδειξη ισχυρισμού που προτάθηκε νόμιμα και ασκεί ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης.

Επομένως, για να είναι ορισμένος ο λόγος αυτός αναιρέσεως πρέπει να εκτίθεται για ποιού ισχυρισμού την απόδειξη ή την ανταπόδειξη έγινε η επίκληση και προσκομιδή του εγγράφου που κατά τις αιτιάσεις του αναιρεσείοντος δεν ελήφθη υπόψη. Στην προκείμενη περίπτωση με τους δεύτερο (κατά το δεύτερο μέρος του) και έβδομο λόγους αναιρέσεως προβάλλεται η αιτίαση ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη του τα επικληθέντα και προσκομισθέντα από τον αναιρεσείοντα υπ'αριθμ. .....

και ..... έγγραφα της Διευθύνσεως Ο.Κ.Κ. του ΥΠΕΧΩΔΕ, δεν αναφέρεται όμως ο ισχυρισμός το βάσιμο ή το αβάσιμο του οποίου θα αποδεικνυόταν με τα έγγραφα αυτά. Επομένως οι λόγοι αυτοί είναι απορριπτέοι ως αόριστοι.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 13-5-2005 αίτηση του Χ για αναίρεση της 181/2005 αποφάσεως του Εφετείου Πατρών. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσίβλητου, την οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων (1000) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 13 Οκτωβρίου 2008. Και

Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριο στις 3 Νοεμβρίου 2008.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ