1737/2007 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1737 / 2007 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1737/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Βασίλειο Νικόπουλο, Αντιπρόεδρο, Γεώργιο Καπερώνη, Ιωάννη Ιωαννίδη, Μίμη Γραμματικούδη και Λεωνίδα Ζερβομπεάκο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 16 Μαΐου 2007, με την παρουσία και της γραμματέως Φωτεινής Σαμέλη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1. ....., 2. ......, 3. ....., 4. ......, 5. ..... , 6. X1 και 7. ....., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Δημήτριο Κωτσογιάννη.

Των αναιρεσίβλητων: 1. ....... και 2. ..... , οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Νικόλαο Καμπά.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 5-8-1996 αγωγή των ήδη αναιρεσειόντων, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Ναυπλίου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 131/2003 του ίδιου Δικαστηρίου και 533/2005 του Εφετείου Ναυπλίου. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 6-3-2006 αίτησή τους και με τους από 11-4-2007 προσθέτους λόγους. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Λεωνίδας Ζερβομπεάκος ανέγνωσε την από 7-5-2007 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της από 6-3-2006 αιτήσεως και των από 11-4-2007 προσθέτων λόγων αναίρεσης της 533/2005 απόφασης του Εφετείου Ναυπλίου. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και των προσθέτων λόγων, ο πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή τους, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

I. Επειδή, κατά τη διάταξη του άρθρου 562 παρ.2 ΚΠολΔ, είναι απαράδεκτος λόγος αναίρεσης που στηρίζεται σε ισχυρισμό ο οποίος δεν προτάθηκε νόμιμα στο δικαστήριο της ουσίας, εκτός αν πρόκειται α) για παράβαση που δεν μπορεί να προβληθεί στο δικαστήριο της ουσίας, β) για σφάλμα που προκύπτει από την ίδια την απόφαση, γ) για ισχυρισμό που αφορά τη δημόσια τάξη.

Συνεπώς, ο πρώτος από τον αριθ.8 περ.β΄ του άρθρου 559 ΚΠολΔ λόγος αναίρεσης, με τον οποίο προβάλλεται κατά της προσβαλλόμενης απόφασης η αιτίαση της παρά το νόμο μη λήψης υπόψη της με λόγος εφέσεως προταθείσας από τους αναιρεσείοντες ενστάσεως αοριστίας του ισχυρισμού των αναιρεσίβλητων περί κτήσεως υπό των ιδίων της κυριότητας επί του επίδικου ακινήτου, τόσον παραγώγως δυνάμει των νομίμως μεταγραφέντων αναφερομένων συμβολαίων, όσον και πρωτοτύπως με τακτική και έκτακτη χρησικτησία, είναι απορριπτέος, ως απαράδεκτος, διότι, όπως προκύπτει από το περιεχόμενο του δικογράφου της εφέσεως των αναιρεσειόντων, δεν περιέχεται σ' αυτήν (έφεση) λόγος με το παραπάνω περιεχόμενο ούτε συντρέχει κάποια από τις προαναφερόμενες εξαιρέσεις του άρθρου 562 παρ.2 ΚΠολΔ.

ΙΙ. Επειδή ως έγγραφο, η παραμόρφωση του περιεχομένου του οποίου ιδρύει λόγο αναιρέσεως από το άρθρο 559 αριθ.20 ΚΠολΔ, νοείται αυτό που προβλέπεται ως αποδεικτικό μέσο στα άρθρα 339 και 432 επ.ΚΠολΔ. Η έκθεση πραγματογνωμοσύνης είναι ιδιαίτερο αποδεικτικό μέσο και δεν αποτελεί έγγραφο κατά την έννοια του ανωτέρω άρθρου 559 αρ.20 ΚΠολΔ. Εξάλλου, κατά την έννοια της πιο πάνω διατάξεως του άρθρου 559 αριθ.20 ΚΠολΔ, λόγος αναιρέσεως για παραμόρφωση του περιεχομένου εγγράφου ιδρύεται όταν το δικαστήριο διαμόρφωσε την κρίση του αποκλειστικά ή κατά κύριο λόγο από το έγγραφο το περιεχόμενο του οποίου φέρεται ότι παραμορφώθηκε και όχι όταν το έγγραφο αυτό εκτιμήθηκε μαζί με άλλα αποδεικτικά μέσα, εκτός αν εξαίρεται αναφορικά με το περί υπάρξεως ή ανυπαρξίας γεγονότος πόρισμα του δικαστηρίου της ουσίας, αφού, σε περίπτωση μη συνδρομής της εξαιρέσεως αυτής, δεν είναι δυνατή, εξαιτίας της συνεκτιμήσεώς του μαζί με άλλα αποδεικτικά μέσα, η διακρίβωση της ιδιαίτερης αποδεικτικής σημασίας που προσδόθηκε σ' αυτό, ενώ η από τη συνεκτίμησή του μαζί με άλλα αποδεικτικά μέσα κρίση του δικαστηρίου είναι, κατ' άρθρο 561 παρ.1 ΚΠολΔ, ανέλεγκτη.

Εν προκειμένω, με τον δεύτερο κύριο λόγο και τον δεύτερο πρόσθετο λόγο αναιρέσεως προβάλλεται, αντίστοιχα, η αιτίαση ότι το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφασή του υπέπεσε στην από το άρθρο 559 αριθ.20 ΚΠολΔ πλημμέλεια, επειδή παραμόρφωσε το περιεχόμενο α) της από 20-5-2003 εκθέσεως πραγματογνωμοσύνης του διορισθέντος με απόφαση του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου πραγματογνώμονα πολιτικού μηχανικού Νικολάου Χρυσουλάκη και β) του 3214/1942 συμβολαίου του συμβολαιογράφου Επιδαύρου Ιωάννη Παυλόπουλου, με το να δεχθεί, αντίθετα από το αληθινό περιεχόμενο αυτών, ότι το επίδικο ακίνητο δεν περιλαμβάνεται στους τίτλους κτήσεως της κυριότητας των εναγόντων και ήδη αναιρεσειόντων και να απορρίψει έτσι κατ' ουσία την ένδικη διεκδικητική αγωγή τους.

Δέχονται, όμως, με την αναίρεσή τους οι αναιρεσείοντες ότι το Εφετείο σχημάτισε τη για το ουσιαστικά αβάσιμο της αγωγής τούτων κρίση του "από τις καταθέσεις των μαρτύρων.....και από όλα τα προσκομιζόμενα και επικαλούμενα έγγραφα...", πράγμα άλλωστε που προκύπτει και από την προσβαλλόμενη απόφαση. Αμφότεροι οι ως άνω λόγοι αναιρέσεως πρέπει, σύμφωνα με όσα στην πιο πάνω σκέψη διαλαμβάνονται, να απορριφθούν ως απαράδεκτοι, ο μεν δεύτερος του κυρίου δικογράφου της αναίρεσης διότι η έκθεση πραγματογνωμοσύνης δεν αποτελεί έγγραφο κατά την έννοια του ανωτέρω άρθρου 559 αριθ.20 ΚΠολΔ, ο δε δεύτερος πρόσθετος λόγος διότι το Εφετείο σχημάτισε την κρίση του ύστερα από συνεκτίμηση όλων των αποδείξεων που προσκομίστηκαν και δη των μαρτυρικών καταθέσεων και των εγγράφων που με επίκληση προσκομίστηκαν, μεταξύ των οποίων και το πιο πάνω αναφερόμενο συμβόλαιο, που φέρεται ότι παραμορφώθηκε κατά το περιεχόμενό του, το οποίο δεν εξαίρεται ως έγγραφο επί του οποίου να βασίστηκε αποκλειστικά ή, έστω, κατά κύριο λόγο η κρίση του δικαστηρίου αναφορικά με το πόρισμα στο οποίο αυτό κατέληξε ως προς την ανυπαρξία του αποδεικτέου γεγονότος ότι το επίδικο ακίνητο περιλαμβάνεται στους τίτλους κτήσεως της κυριότητας των αναιρεσειόντων.

ΙΙΙ. Επειδή, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το δικαστήριο που την εξέδωσε οδηγήθηκε στην κρίση του για την επί του επίδικου ακινήτου κυριότητα των εναγομένων και την απόρριψη της ένδικης διεκδικητικής αγωγής των αναιρεσειόντων ύστερα από εκτίμηση, όπως βεβαιώνει, των καταθέσεων των εξετασθέντων μαρτύρων και όλων των εγγράφων, τα οποία επικαλέστηκαν και προσκόμισαν οι διάδικοι, μεταξύ των οποίων ρητώς μνημονεύει και την έκθεση φωτοερμηνείας της δασολόγου .... , την οποία προσκόμισαν οι αναιρεσείοντες.

Από τη βεβαίωση αυτή και την όλη αιτιολογία της αποφάσεως καθίσταται αδιστάκτως βέβαιο ότι το δικαστήριο έλαβε υπόψη και εκτίμησε και την αναφερόμενη στον τρίτο πρόσθετο λόγο αναίρεσης αεροφωτογραφία της Γεωγραφικής Υπηρεσίας Στρατού του έτους 1960, που ήταν επισυναπτόμενη στην προαναφερθείσα έκθεση φωτοερμηνείας, γι' αυτό και ο από το άρθρο 559 αριθ.11 περ.γ΄ ΚΠολΔ προβλεπόμενος ως άνω λόγος αναίρεσης, με τον οποίο υποστηρίζονται τα αντίθετα, πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.

Περαιτέρω, ο τέταρτος κύριος, από την ίδια ως άνω διάταξη, λόγος αναίρεσης, με τον οποίο προβάλλεται η αιτίαση ότι το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφασή του υπέπεσε στην πλημμέλεια της μη λήψεως υπόψη των περιεχομένων στις προτάσεις των αναιρεσίβλητων ενώπιον του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου ομολογιών τους ότι "ο άμεσος δικαιοπάροχος των εναγόντων αγόρασε από την .....

με το 3214/1942 πωλητήριο συμβόλαιο του συμβολαιογράφου Ν. Επιδαύρου Ιωάννη Παυλόπουλου, που νομίμως μεταγράφηκε, έκταση 15 στρεμμάτων στη θέση ......." και ότι από τις προαναφερόμενες ομολογίες προκύπτει ότι το ακίνητο που μεταβιβάστηκε με το προαναφερόμενο συμβόλαιο είναι το επίδικο, αφού η περιγραφή του σ' αυτό συμπίπτει με το διεκδικούμενο με την αγωγή ακίνητο και ως εκ τούτου έπρεπε να γίνει δεκτή η αγωγή λόγω των ως άνω ομολογιών των αναιρεσίβλητων, πρέπει να απορριφθεί, ως απαράδεκτος, διότι οι επικαλούμενες ως άνω ομολογίες των αναιρεσίβλητων δεν αφορούν το κρίσιμο πραγματικό γεγονός της ταυτότητας του επίδικου ακινήτου με το περιγραφόμενο στην ένδικη αγωγή ακίνητο.

IV. Επειδή, προϋπόθεση της κτήσης της κυριότητας με έκτακτη χρησικτησία, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 1045 ΑΚ είναι η άσκηση νομής επί συνεχή εικοσαετία, με τη δυνατότητα αυτού που χρησιδεσπόζει να συνυπολογίσει στο χρόνο της δικής του νομής και την όμοια νομή του δικαιοπαρόχου του (άρθ.1052 ΑΚ), εφόσον είχε γίνει, με νόμιμο τρόπο, καθολικός ή ειδικός διάδοχος αυτού.

Ενώ κατά τις διατάξεις των άρθρων 1041, 1042 και 1044 ΑΚ για να αποκτήσει κάποιος κυριότητα σε ακίνητο με τακτική χρησικτησία, απαιτούνται φυσική εξουσίαση του πράγματος με διάνοια κυρίου (νομή), καλή πίστη, που πρέπει να υπάρχει κατά το χρόνο που αποκτάται η νομή, νόμιμος τίτλος και παρέλευση δεκαετίας.

Εν προκειμένω, το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφασή του δέχθηκε ανελέγκτως τα εξής : "Στην κοινότητα Τραχείας Αργολίδας αποβίωσε στις 13-8-1988 ο σύζυγος και πατέρας των εναγόντων .... , ο οποίος είχε γεννηθεί το έτος 1908 και κατέλιπε ως εξ αδιαθέτου κληρονόμους του τους ενάγοντες. Οι εναγόμενοι είναι κύριοι κατά το 1/2 εξ αδιαιρέτου ο καθένας, από διαδοχικές αγορές, δυνάμει των 3152/1988, 5539/1987, 5591/1988, 5489/1987, 5828/1989, 5504/1987, 5634/1988, 5648/1988 και 5700/1988 πωλητηρίων συμβολαίων των συμβολαιογράφων Ν.

Επιδαύρου Αθ. Καβουρίνου (το πρώτο) και Αθηνών Ι. Χαλαντζούκα (τα υπόλοιπα), που μεταγράφηκαν νόμιμα, ομόρων ακινήτων, μιας μεγάλης αγροτικής έκτασης, συνολικού εμβαδού 122,50 στρεμμάτων, η οποία ευρίσκεται στη κτηματική περιφέρεια του Δήμου της Αρχαίας Επιδαύρου και συνορεύει ανατολικά από βορρά προς νότο με αγροκτήματα ιδιοκτησίας ......., ......, ......

και ......, δυτικά με την ίδια κατεύθυνση με εκκλησία Παναγίτσας, ιδιοκτησίες ......, ......, ...... και κληρονόμους ......, βόρεια μερικώς με θάλασσα και μερικώς με αγροκτήματα ιδιοκτησίας ....., ...... και ....... και νότια μερικώς με αγροτικό δρόμο και μερικώς με αγροκτήματα ιδιοκτησίας ....., κληρονόμων ..... και ......, όπως αυτή απεικονίζεται στο προσκομιζόμενο από Ιανουαρίου 1998 τοπογραφικό διάγραμμα του τοπογράφου μηχανικού, .......

Η μείζων ιδιοκτησία, επιφανείας περίπου 200 στρεμμάτων, λεγομένη "στανοτόπι" στη θέση "......." ή "....." της περιφέρειας ..... του Δήμου Επιδαυρίων, από την οποία προέκυψαν οι άνω επί μέρους εκτάσεις των εναγομένων αναφέρεται στο αρ.319/1900 συμβόλαιο του συμβολαιογραφούντος Ειρηνοδίκη Ν. Επιδαύρου Ευαγ. Κούρτη, που μεταγράφηκε νόμιμα στα οικεία βιβλία μεταγραφών στον τόμο 27, αρ.65.

Με βάση τον τίτλο αυτόν ο ...... μεταβίβασε στον ....... έκταση ως άνω επιφανείας που συνορεύει με "ρέμα Παναγιάς, μονοπάτι προς όρος, δρόμο πάτημα ....., κοκκινόβραχο και θάλασσα". Στη συνέχεια ο τελευταίος με βάση το αρ. 9026/1916 συμβόλαιο του συμβ/φου Επιδαύρου Γεωργίου Ταννή που μεταγράφηκε νόμιμα στα βιβλία μεταγραφών του Υποθηκοφυλακείου Ν.

Επιδαύρου στον τόμο 39, αρ.171, μεταβίβασε αυτή στη σύζυγο του δικαιοπαρόχου του ...... χήρα ..... Η τελευταία με το αρ.1214/1935 συμβόλαιο νέμησης του συμβ/φου Ν. Επιδαύρου Ιωάννου Παυλόπουλου που μεταγράφηκε νόμιμα στον τόμο 43, αρ.605, προέβη σε διανομή αυτού και το ανατολικό τμήμα της εν λόγω μεγάλης έκτασης με όριο το υπάρχον μέχρι σήμερα ρέμα, μεταβίβασε στην κόρη της .......

Το δυτικό τμήμα μεταβίβασε στον υιό της ....... Στο ανατολικό τμήμα, που ορίζεται "ανατολικώς με κοκκινόβραχο και ..... και θάλασσα, μεσημβρινώς με μονοπάτι προς βουνό και προς ..... και δυτικώς με ρέμα από θάλασσα μέχρι προς τα άνω όπου οι πλάκες", ευρίσκετο το οριζόμενο με την αγωγή επίδικο ακίνητο, όπως θα προσδιοριστεί παρακάτω, σημειώνεται δε, ότι το άνω ρέμα αποτελεί αδιαφιλονίκητο σημείο, καθώς υπάρχει κοινή παραδοχή αυτού στα προαναφερόμενα τοπογραφικά διαγράμματα, δηλαδή αυτό που συνοδεύει την πραγματογνωμοσύνη και το προσκομιζόμενο από τους εναγομένους, επίσης και σε αυτό που προσκομίζουν οι ενάγοντες, το από Φεβρουαρίου 1996 του πολιτικού μηχανικού Κωνσταντίνου Γκίκα.

Το ρέμα στο παραπάνω συμβόλαιο νέμησης αναφέρεται ως "το αρχόμενο από θάλασσα προς τα άνω μέχρι ..... όπου υπάρχουν πλάκες". Στο άνω τμήμα και μερίδιο της ..... βρίσκεται και μια "χαμώγεια οικία", ανατολικά του άνω ρέματος, ερείπιο της οποίας σώζεται μέχρι σήμερα, η οποία επίσης σημειώνεται σε όλα τα προαναφερόμενα διαγράμματα.

Με βάση το αρ. 3214/1942 συμβόλαιο του συμβ/φου Επιδαύρου Ιωάννου Παυλόπουλου που μεταγράφηκε νόμιμα στα βιβλία μεταγραφών του Υποθηκοφυλακείου Επιδαύρου στον τόμο 44, αρ.194, ο δικαιοπάροχος των εναγόντων....... αγόρασε από την ....... έναν άγριο τόπο βραχώδη, έκτασης 15 στρεμμάτων ή όσης μεγαλύτερης ή μικρότερης αν είναι που ορίζεται ανατολικώς με όμοιο ......, δυτικώς με ρέμα και πέρα αυτού με ......., μεσημβρινώς με .......

και αρκτικώς με δρόμο προς κοκκινόβραχο και πέραν αυτού με ..... Με το αρ. 1975/1980 συμβόλαιο του συμβ/φου Ν. Επιδαύρου Αθαν. Καβουρίνου που μεταγράφηκε νόμιμα στον τόμο 137, αρ.88, ο άνω δικαιοπάροχος των εναγόντων μεταβίβασε στον ......, που κατέθεσε και ως μάρτυρας των εναγόντων, τμήμα του άνω ακινήτου του, εμβαδού 5.804,5 τ.μ., όπως αναφέρεται στο συμβόλαιο ένα αγροτεμάχιο πετρώδες, κείμενο στη θέση "Άνοιμα ή Πάνω Πατήματα ή Πατήματα", της κτηματικής περιφέρειας της κοινότητας Παλαιάς Επιδαύρου.

Σύμφωνα με το προσκομιζόμενο από τους ενάγοντες από Φεβρουαρίου 1996 τοπογραφικό διάγραμμα του πολιτικού μηχανικού Κων/νου Γκίκα, το επίδικο έχει επιφάνεια 10.639,55 τ.μ. και συνορεύει ανατολικά με άγρια έκταση, δυτικά με ρέμα και πέραν αυτού με ιδιοκτησία εναγομένων πρώην ......., βόρεια μερικά με αγροτικό δρόμο και μονοπάτι προς Κόκκινο Βράχο και πέραν αυτών με ιδιοκτησία εναγομένων πρώην .....και νότια μερικά με άγρια έκταση και μερικά με ιδιοκτησία κληρονόμων ......

Στο παραπάνω τοπογραφικό δεν σημειώνεται η θέση της έκτασης που μεταβιβάστηκε στον ...., αν και αυτή, εφόσον αποτελεί τμήμα του ακινήτου του δικαιοπαρόχου των εναγόντων, συνορεύει με αυτό. Ο ...... κατέθεσε ότι το δικό του ακίνητο συνορεύει με το επίδικο και ευρίσκεται Ν. Α. του επιδίκου. Όμως το ακίνητο του ....

σημειώνεται στα άλλα τοπογραφικά διαγράμματα της δικογραφίας, δηλαδή αυτό που συνέταξε ο άνω πραγματογνώμονας και αυτό που προσκομίζεται από την πλευρά των εναγομένων σε απόσταση από το επίδικο. Τοποθετείται με αυτά νότια της ιδιοκτησίας των εναγομένων. Πράγματι αυτό συνορεύει, όπως αναφέρεται στο συμβόλαιο-τίτλο ....., δυτικά με ιδιοκτησία .....

που ευρίσκεται νότια της ιδιοκτησίας των εναγομένων σε απόσταση μεγαλύτερη των 230 μέτρων από τη θέση του επιδίκου, όπως το ορίζουν οι ενάγοντες. Το δυτικό όριο συμφωνεί και με τον τίτλο του δικαιοπαρόχου των εναγόντων, δηλαδή το ρέμα, το οποίο, όπως προαναφέρθηκε, ανέρχεται μέχρι τις πλάκες στην ιδιοκτησία ......

Επίσης από τα αρ.9283/1964, 9539/1965 και 9397/1964 συμβόλαια του συμβ/φου Ν. Επιδαύρου Ιωάννη Παυλόπουλου κτήσεως δικαιοπαρόχων των εναγομένων, προκύπτει ότι η ιδιοκτησία ..... ευρίσκεται νότια προς το βουνό, σε απόφαση μεγαλύτερη των 400 μέτρων από τη θάλασσα, ενώ οι ενάγοντες τοποθετούν την ιδιοκτησία τους σε απόσταση 100 περίπου μέτρων από τη θάλασσα και μέσα στην έκταση των εναγομένων.

Αρχικώς οι ενάγοντες υποστήριξαν ότι από την εν λόγω κληρονομιά είναι κύριοι έκτασης 30 στρεμμάτων, έκταση η οποία σημειώνεται στο διάγραμμα των εναγομένων και ευρίσκεται στο νοτιοανατολικό μέρος της ευρύτερης ιδιοκτησίας. Με αφορμή πράξεις που ενήργησε στο επίδικο ο ....., οι εναγόμενοι άσκησαν εναντίον του αίτηση για λήψη ασφαλιστικών μέτρων νομής.

Η αίτηση αυτή με βάση την αρ.28/1996 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Ναυπλίου έγινε δεκτή και οι εναγόμενοι αναγνωρίστηκαν συννομείς της έκτασης αυτής. Περαιτέρω ενεργήθηκε εναντίον τους και αναγκαστική εκτέλεση (βλ. αρ. 876/1996 έκθεση αποβολής και εγκατάστασης του δικαστικού επιμελητή στο Πρωτοδικείο Ναυπλίου .....).

Ήδη οι ενάγοντες στην κρινόμενη υπόθεση υποστηρίζουν ότι η ιδιοκτησία τους έχει επιφάνεια 10.639,55 τ.μ. Στη δίκη εκείνη με την οποία εκδόθηκε η προαναφερόμενη απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Ναυπλίου, λήφθηκε υπόψη ένορκη βεβαίωση του ...... (αρ. 578/1995 ενώπιον της συμβ/φου Επιδαύρου Μ. Χουστουλάκη), εγγονού δηλαδή του αρχικού ιδιοκτήτη, όπως παραπάνω αναφέρθηκε, ο οποίος προσδιορίζει την ιδιοκτησία ....

ψηλά στο βουνό, σε απόσταση 200 μέτρων από τα ερείπια της οικίας ....... Οι ενάγοντες ισχυριζόμενοι ότι το κληρονομιαίο ευρίσκεται στη θέση που αυτοί προσδιορίζουν (προς τη θάλασσα), έχουν το επιχείρημα ότι το βόρειο όριο του τίτλου του δικαιοπαρόχου τους αναφέρεται σε δρόμο προς κοκκινόβραχο τον οποίο τοποθετούν με την έκθεση φωτοερμηνείας της δασολόγου .....

που προσκομίζουν, παράλληλα με την ακτή. Όμως, ο άνω πραγματογνώμονας δεν διαπίστωσε κατά την αυτοψία που ενήργησε τέτοιο δρόμο-μονοπάτι, όπως σαφώς αναφέρει στην άνω έκθεσή του. Τέτοιος δρόμος υπάρχει και σημειώνεται στα άνω διαγράμματα δυτικά του συνολικού ακινήτου των εναγομένων και εντός αυτού μέχρι του ερειπίου της παλαιάς οικίας ....., οι τελευταίοι δε, διαμόρφωσαν και διαπλάτυναν αυτόν το έτος 1992 μετά από απόφαση της Διεύθυνσης Δασών Αργολίδας που έλαβαν.

Εξάλλου νότια της όλης έκτασης υπάρχει το μονοπάτι προς όρος που οδηγεί προς τοποθεσία Κοκκινόβραχου και ευρίσκεται τώρα πλησίον της ιδιοκτησίας ...... Μετά από όλα αυτά, αποδεικνύεται ότι το επίδικο ακίνητο ευρίσκεται εντός της έκτασης που προσδιορίζεται με τα στοιχεία Γ, Ε, ΣΤ, Ζ του τοπογραφικού διαγράμματος του τοπογράφου-μηχανικού ......

που προσκομίζουν οι εναγόμενοι και περιλαμβάνεται στους τίτλους αυτών που συνέταξε ο συμβ/φος Ι. Χαλαντζούκας (αρ. 5489/1987, 5504/1987, 5634/1988 και 5700/1988), καθώς και ότι δεν περιλαμβάνεται στο αρ. 3214/1942 συμβόλαιο του συμβ/φου Επιδαύρου Ιωαν. Παυλόπουλου, δηλαδή στον τίτλο που επικαλούνται οι ενάγοντες, με βάση τον οποίο ισχυρίζονται ότι τόσον ο δικαιοπάροχος σύζυγος και πατέρας τους ....., όσο και αυτοί, άσκησαν από το έτος 1942 τις προσιδιάζουσες στο ακίνητο πράξεις νομής που αναφέρουν στην αγωγή τους, καθόσον το ακίνητο του τίτλου αυτού δεν είναι το επίδικο.

Η θέση του ακινήτου του τίτλου του δικαιοπαρόχου τους, εκτάσεως 10.639,55 τ.μ. τοποθετείται νοτιότερα περί τα 230 μέτρα προς το βουνό παρά το μονοπάτι προς το όρος και σε επαφή με την ιδιοκτησία ....., όπως αυτή φαίνεται στο διάγραμμα που προσκομίζουν οι εναγόμενοι, εκτίμηση που καταλήγει και ο ορισθείς πραγματογνώμονας στην προαναφερόμενη έκθεση πραγματογνωμοσύνης.

Εξάλλου, δεν αποδείχθηκε ότι τόσον ο δικαιοπάροχος των εναγόντων ......, όσο και οι ενάγοντες, σύζυγος και τέκνα αυτού, άσκησαν οποιαδήποτε πράξη νομής σε αυτό (επίδικο), καθόσον, όπως αναφέρθηκε, το ακίνητο του άνω τίτλου προσδιορίζεται σε περιοχή εκτός της ευρύτερης ιδιοκτησίας των εναγομένων προς το βουνό.

Αντίθετα, τόσον οι εναγόμενοι, που επελήφθησαν αυτού μετά από αγορά με τα προαναφερόμενα αρ. 5489/1989, 5504/1987, 5634/1988 και 5700/1988 συμβόλαια του συμβ/φου Αθηνών Ι. Χαλαντζούκα, όσον και οι δικαιοπάροχοί τους, δηλαδή οι πριν από αυτούς ......, .....,..... και ....., X1, ...., ........ και ....... και πριν από τους τελευταίους ......., ...... και η απώτατη ......., άσκησαν πράξεις επ' αυτού που αφορούσαν την επίβλεψη, φροντίδα και αξιοποίησή του, καθώς και της ευρύτερης έκτασης που απέκτησαν.

Συγκεκριμένα τη δεκαετία του 1960 οι προαναφερόμενοι ......, ...... κλπ., προερχόμενοι από την Αθήνα επισκέπτονταν αυτό και σκέπτονταν για την περαιτέρω ανάπτυξή του, δεν καλλιεργούσαν τις ελιές αυτού, που ήταν μεγάλης ηλικίας, αλλά διατηρούσαν στην περιοχή ως αντιπρόσωπό τους τον ......, ο οποίος για λογαριασμό τους εκμίσθωνε τη χορτονομή αυτού.

Ένας από τους μισθωτές ήταν και ο δικαιοπάροχος των εναγόντων ....., γείτονας, ο οποίος σε αντάλλαγμα έδιδε στους ιδιοκτήτες τυρί και κρέας. Στη συνέχεια όταν οι εναγόμενοι απέκτησαν την κυριότητα αυτού τα έτη 1987-1989, άρχισαν να καλλιεργούν τα ελαιόδενδρα που υπάρχουν σε αυτό, συλλέγανε τον καρπό και επιτρέπανε σε τρίτους να καλλιεργούν τμήματα αυτού.

Για την επίτευξη της καλλιέργειας ενήργησαν διάφορες εργασίες υποδομής στο έδαφος με μηχανήματα και άλλα μέσα. Μάλιστα το Φθινόπωρο του 1993 επέτρεψαν στον από τους ενάγοντες ..... να σπείρει κριθάρι για το ποίμνιό του σε τμήμα του επιδίκου, όπως και ο ίδιος καταθέτει στην αρ. 473/1994 ένορκη βεβαίωση ενώπιον της συμβ/φου Επιδαύρου Μ.

Χουστουλάκη, η οποία χρησιμοποιήθηκε σε δίκη ανακοπής κατά πρωτοκόλλου διοικητικής αποβολής που έγινε όταν οι εναγόμενοι αντιμετώπισαν αποβολή τους από τρία τμήματα της ιδιοκτησίας τους που ορίζονται στο διάγραμμα που προσκομίζουν, δηλαδή αυτά με τα στοιχεία Ι,

ΙΙ και

ΙΙΙ, από τα οποία τα δύο τελευταία περιλαμβάνουν μέρος του επιδίκου. Με την αρ.13/1994 απόφαση του Ειρηνοδικείου Ν. Επιδαύρου ακυρώθηκε το αρ. 3394/21/20-9-1993 πρωτόκολλο διοικητικής αποβολής του Διευθυντή Δασών Αργολίδας, καθώς κρίθηκε ότι η έκταση που αφορούσε ήταν ανέκαθεν αγροτική. Κατόπιν αυτών, ο ισχυρισμός των εναγόντων ότι αυτοί και ο δικαιοπάροχός τους απέκτησαν την κυριότητα του επιδίκου διότι ασκούσαν συνεχώς για διάστημα μεγαλύτερο της 45ετίας πράξεις νομής στο επίδικο, κρίνεται αβάσιμος κατ' ουσίαν και απορριπτέος".

Με βάση δε τα ανωτέρω αποδειχθέντα πραγματικά περιστατικά απέρριψε ως αβάσιμη κατ' ουσία την ένδικη διεκδικητική αγωγή των αναιρεσειόντων και δέχθηκε τον περί ιδίας κυριότητας ισχυρισμό των αναιρεσίβλητων. Κρίνοντας έτσι το Εφετείο αφενός μεν δεν παραβίασε τις προεκτεθείσες ουσιαστικού δικαίου διατάξεις των άρθρων 974, 1041 και 1045 του ΑΚ, τις οποίες ορθώς ερμήνευσε και εφάρμοσε, αφετέρου δε δεν στέρησε την απόφασή του νόμιμης βάσης με ανεπαρκείς ή αντιφατικές αιτιολογίες, αφού α) με πλήρεις αιτιολογίες δέχεται 1) ότι το επίδικο εμπεριέχεται στους τίτλους κυριότητας των εναγομένων και όχι στον τίτλο κυριότητας του δικαιοπαρόχου των εναγόντων και 2) ότι το επίδικο ενέμοντο οι εναγόμενοι αναφέροντας τις συγκεκριμένες πράξεις νομής τούτων, ενώ ουδεμία αντίφαση υπάρχει μεταξύ των παραδοχών του δικαστηρίου ότι το επίδικο ακίνητο βρίσκεται μεν στο ανατολικό τμήμα της μείζονος εκτάσεως των 200 περίπου στρεμμάτων, το οποίο (ανατολικό τμήμα) μεταβιβάστηκε στη δικαιοπάροχο του δικαιοπαρόχου των εναγόντων ......

δυνάμει του αναφερομένου συμβολαίου αλλά δεν περιέχεται στον τίτλο κτήσεως του δικαιοπαρόχου των εναγόντων, γι' αυτό και οι περί του εναντίου τρίτος κύριος και πρώτος και τέταρτος πρόσθετοι λόγοι αναίρεσης πρέπει να απορριφθούν ως αβάσιμοι.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 6-3-2006 αίτηση και τους από 11-4-2007 πρόσθετους λόγους αναίρεσης της 533/2005 απόφασης του Εφετείου Ναυπλίου.

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει σε εξακόσια πενήντα (650) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του στις 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ