Supreme Court dismisses insurance company's appeal on statute of limitations and evidence sufficiency grounds.

Απόφαση 1733 / 2013 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1733/2013

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Γιαννούλη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Γρηγόριο Κουτσόπουλο, Παναγιώτη Ρουμπή, Δημητρούλα Υφαντή και Παναγιώτη Χατζηπαναγιώτη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 17 Μαΐου 2013, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Τσιουρή, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Της ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρίας με την επωνυμία "ΔΙΕΘΝΗΣ ΕΝΩΣΙΣ Α.Α.Ε." που εδρεύει στην …και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε δια της πληρεξουσίας δικηγόρου της Αργυρώς Γρατσία-Πλατή, με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ.2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.

Του αναιρεσίβλητου: Γ. Β. του Α., κατοίκου ..., ο οποίος παραστάθηκε μετά της πληρεξουσίας δικηγόρου του Αικατερίνης Στεφανοπούλου και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 20-9-2005 αγωγή του ήδη αναιρεσίβλητου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις:1431/200 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 530/2012 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 30-7-2012 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Παναγιώτης Χατζηπαναγιώτης ανέγνωσε την από 15-2-2013 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την αποδοχή των πρώτου και δεύτερου λόγου και την απόρριψη του τρίτου λόγου της αιτήσεως αναιρέσεως.

Η πληρεξούσια του αναιρεσίβλητου ζήτησε την απόρριψη της αιτήσεως και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι.- Από τον συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 247, 251, 298 και 914 Α.Κ. προκύπτει ότι, σε περίπτωση αδικοπραξίας, αφότου εκδηλώνεται το ζημιογόνο γεγονός με οποιαδήποτε μορφή ζημίας (θετικής ή αποθετικής) και γεννάται υπέρ του ζημιωθέντος αξίωση αποζημίωσης για την όλη ζημία, παρούσα και μέλλουσα, της οποίας η δικαστική επιδίωξη είναι δυνατή, αρχίζει η παραγραφή της σχετικής αξίωσης προς αποζημίωση, η οποία, σύμφωνα με το άρθρο 10 § 2 Ν. 489/1976, ως προς την υποχρέωση της ασφαλιστικής εταιρίας, είναι δύο ετών από της ημέρας του ατυχήματος.

Τρέχει από τότε ο χρόνος παραγραφής για όλες τις ζημίες, επελθούσες και μέλλουσες, εκτός από εκείνες των οποίων δεν είναι δυνατή η πρόβλεψη τους κατά τη συνήθη πορεία των πραγμάτων (Ολ. ΑΠ 38/1996). Σε περίπτωση άσκησης αγωγής για μέρος μόνο της αξίωσης για αποζημίωση από ορισμένη αιτία, η επίδοση της αγωγής διακόπτει, σύμφωνα με τα άρθρα 261 εδ.

α' ΑΚ και 221 παρ. 1 Κ.Πολ.Δικ., την παραγραφή μόνο για το μέρος αυτό, ως προς το οποίο δημιουργείται αντιστοίχως εκκρεμοδικία και όχι για άλλες αξιώσεις προς αποζημίωση από την ίδια αιτία που ανάγονται σε μεταγενέστερο χρόνο, ανεξαρτήτως αν ως προς τις τελευταίες είχε γίνει επιφύλαξη για τη δικαστική επιδίωξη τους (ΑΠ 123/1999).

Εξάλλου, κατά την έννοια του άρθρου 559 αριθμ. 19 του Κ.Πολ.Δ., ιδρύεται λόγος αναίρεσης της απόφασης λόγω έλλειψης νόμιμης βάσης, όταν από το αιτιολογικό της δεν προκύπτουν σαφώς τα περιστατικά που είναι αναγκαία για την κρίση περί της συνδρομής των νομίμων όρων και προϋποθέσεων για την εφαρμογή της διάταξης που εφαρμόσθηκε ή της μη συνδρομής των όρων αυτών που αποκλείει την εφαρμογή της, όπως και όταν η απόφαση έχει ελλιπείς ή αντιφατικές αιτιολογίες ως προς το νομικό χαρακτηρισμό των πραγματικών περιστατικών που έγιναν δεκτά και έχουν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης και όχι όταν πρόκειται για ελλείψεις που ανάγονται στην εκτίμηση των αποδείξεων και ειδικότερα στην ανάλυση, στάθμιση και αιτιολόγηση του πορίσματος που έχει εξαχθεί από αυτές, εφόσον τούτο εκτίθεται σαφώς (Ολ.

ΑΠ 1/1999, Ολ.ΑΠ 24/1992, ΑΠ 2068/2007, ΑΠ 1852/2007). Μόνο τι αποδείχθηκε ή δεν αποδείχθηκε είναι ανάγκη να εκτίθεται με πληρότητα και σαφήνεια και όχι γιατί αποδείχθηκε ή δεν αποδείχθηκε (ΑΠ 2105/2009, ΑΠ 2068/2007).- Στην προκειμένη περίπτωση, με τον πρώτο λόγο της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης, όπως το περιεχόμενο του προσηκόντως εκτιμάται, η εναγόμενη και ήδη αναιρεσείουσα ασφαλιστική εταιρία προβάλλει αιτιάσεις από το άρθρο 559 αριθμ. 19 του Κ.Πολ.Δ., ισχυριζόμενη ότι το Εφετείο διέλαβε στην προσβαλλόμενη απόφαση του ελλιπείς, ασαφείς και αντιφατικές αιτιολογίες σχετικά με τα ασκούντα ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης ζητήματα α) του χρόνου έναρξης παραγραφής των επιδίκων αξιώσεων του ενάγοντος και ήδη αναιρεσίβλητου και β) της ύπαρξης αιτιώδους συνάφειας μεταξύ του επισυμβάντος στις 25.8.2000 αυτοκινητικού ατυχήματος, κατά το οποίο τραυματίσθηκε ο ενάγων, και της ανισοσκελίας αυτού, ήτοι της βράχυνσης του δεξιού κάτω άκρου του κατά 2,8 cm.

Ως προς τα ζητήματα αυτά, το Εφετείο, όπως προκύπτει από την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, δέχθηκε, κατά την ανέλεγκτη αναιρετικά περί πραγμάτων κρίση του, τα ακόλουθα: Σε τροχαίο αυτοκινητικό ατύχημα το οποίο έλαβε χώρα στις 25.9.2000 και περί ώρα 12.30 στη Λεωφόρο Συγγρού και το οποίο οφείλεται σε αποκλειστική υπαιτιότητα του μη μετέχοντος της παρούσας κατ' αναίρεση δίκης Ι.

Τ., οδηγού του υπ' αριθμ. κυκλοφορίας ... ΙΧΕ αυτοκινήτου, το οποίο ανήκε κατά κυριότητα στον επίσης μη μετέχοντα της παρούσας δίκης Ι. Μ. Ι. και το οποίο ήταν ασφαλισμένο κατά του κινδύνου γένεσης αστικής ευθύνης του κατά την κυκλοφορία του στην ήδη αναιρεσείουσα ασφαλιστική εταιρία, τραυματίστηκε ο αναιρεσίβλητος Γ.

Β., οδηγός της υπ' αριθμ. κυκλοφορίας ... δίκυκλης μοτοσυκλέτας, ο οποίος υπέστη υποκεφαλικό κάταγμα ΔΕ μηριαίου. Το εν λόγω τραύμα αντιμετωπίσθηκε χειρουργικώς με ανοικτή ανάταξη και κοχλίωση με βίδες και ο παθών νοσηλεύθηκε στο Γ.Ν. "Ασκληπιείο" Βούλας Αττικής από 25.9.2000 έως 7.10.2000 και εξήλθε με την σύσταση να λαμβάνει αντιθρομβωτική αγωγή, να βαδίζει χωρίς φόρτιση ΔΕ και να επανεξετασθεί μετά από ένα μήνα.

Στη συνέχεια ο ήδη αναιρεσίβλητος άσκησε κατά μεν των δύο προαναφερομένων φυσικών προσώπων την από 27.7.2004 αγωγή, κατά δε της ήδη αναιρεσείουσας ασφαλιστικής εταιρίας την από 27.9.2004 πλαγιαστική αγωγή και την 1.7.2005 προήλθε με την τελευταία σε εξώδικο συμβιβασμό για τις απορρέουσες από το παραπάνω ατύχημα αξιώσεις του και έλαβε το ποσό των 10.000 ευρώ, με την επιφύλαξη του δικαιώματος αποκατάστασης οποιασδήποτε μελλοντικής ζημίας του συνεπεία του τραυματισμού του, καθώς και της ηθικής βλάβης του.

Περαιτέρω, (δέχεται το Εφετείο) ότι συνεπεία του ως άνω ενδίκου ατυχήματος, ο ενάγων, ο οποίος υποβλήθηκε στην προαναφερόμενη χειρουργική επέμβαση, εμφάνισε, μετά τον κατά τα άνω εξώδικο συμβιβασμό του, ως επιπλοκή του προαναφερόμενου τραυματισμού του, νέκρωση της μηριαίας κεφαλής, η οποία αντιμετωπίσθηκε στις 10.9.2005 στο νοσοκομείο MEDITERRANEO -ΔΡΑΓΙΝΗ με ολική αρθροπλαστική του ΔΕ ισχίου.

Η επιπλοκή αυτή και η ανισοσκελία (βράχυνση) του ΔΕ κάτω άκρου κατά 2,8 cm, για την αντιμετώπιση της οποίας ο ήδη αναιρεσίβλητος φέρει στο υπόδημα του υποπτέρνιο εσωτερικής ανύψωσης 2,5 cm, συνιστούν - κατά τις παραδοχές της πληττόμενης εφετειακής απόφασης - "μη προβλεπτή επιδείνωση της υγείας του, απότοκο του επιδίκου ατυχήματος".

Λόγω δε της προαναφερόμενης επιπλοκής ο ήδη αναιρεσίβλητος εμφανίζει ποσοστό μόνιμης υπολειμματικής αναπηρίας 50% και αδυνατεί να εργασθεί σε βαρεία χειρωνακτική εργασία, διότι θα πρέπει να προστατεύει από καταπόνηση ορθοστασίας, πολύωρη βάδιση και μεταφορά βαρών, την τεχνητή πρόθεση του ισχίου, η οποία έχει περιορισμένη αντοχή για 10 έως 15 έτη και η οποία, εντός του χρονικού αυτού διαστήματος, θα πρέπει να αντικατασταθεί με νέα χειρουργική επέμβαση, ενώ είναι ικανός για εργασία γραφείου.

Ακόμη αδυνατεί να συμμετάσχει αυτός σε αθλήματα που απαιτούν φόρτιση των κάτω άκρων και η κοινωνική ζωή του έχει διαφοροποιηθεί σημαντικά. Δέχθηκε ακόμη το Εφετείο ότι συνεπεία της αποτόκου του επιδίκου ατυχήματος επιδείνωσης της κατάστασης της υγείας του δικαιούται αυτός πρόσθετη χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης, ως και περαιτέρω πρόσθετη αποζημίωση εκ του άρθρου 931 ΑΚ, το ύψος των οποίων και καθόρισε, λαμβάνοντας υπόψη του τα απαιτούμενα από το νόμο και επαρκώς εκτιθέμενα στην πληττόμενη απόφαση στοιχεία, στο ποσό των 15.000 ευρώ και 18.000 ευρώ, αντίστοιχα.

Περαιτέρω, κρίνοντας το Εφετείο επί του νομοτύπως πρωτοδίκως προβληθέντος και επαναφερθέντος με τον πρώτο λόγο της από 28.8.2007 έφεσης της αναιρεσείουσας ασφαλιστικής εταιρίας ισχυρισμού της περί παραγραφής έναντι αυτής, κατ' άρθρο 10 § 2 Ν. 489/1976, των ενδίκων αξιώσεων του αναιρεσίβλητου απέρριψε αυτόν ως αβάσιμο με την παρακάτω αιτιολογία, παρατιθεμένη κατά ακριβή αντιγραφή της προσβαλλόμενης απόφασης και έχουσας ως ακολούθως : "Περαιτέρω, η πρώτη παράγραφος του άρθρου 10 του ν. 489/1976 ορίζει, ότι το πρόσωπο που ζημιώθηκε, έχει από την ασφαλιστική σύμβαση και μέχρι το ποσό αυτής ιδία αξίωση κατά του ασφαλιστή.

Η δεύτερη παράγραφος του ιδίου άρθρου ορίζει, ότι η αξίωση αυτή παραγράφεται μετά πάροδο δύο ετών από την ημέρα του ατυχήματος, επιφυλασσομένων των κειμένων διατάξεων για την αναστολή και διακοπή της παραγραφής. Από τις ως άνω διατάξεις προκύπτει ότι η παραγραφή της αξιώσεως του ζημιωθέντος τρίτου κατά του ασφαλιστή είναι διετής και αρχίζει από την επομένη ημέρα του ατυχήματος (ΑΚ 241), ανεξαρτήτως πότε ο ζημιωθείς έλαβε γνώση της ζημίας.

Η διετής αυτή παραγραφή ισχύει για όλες τις ζημίες, θετικές και αποθετικές, παρελθούσες και μέλλουσες, εκτός από εκείνες των οποίων δεν είναι δυνατή η πρόβλεψη κατά τη συνήθη πορεία των πραγμάτων. Στην προκειμένη περίπτωση, αποδείχτηκε ότι ο εφεσίβλητος - ενάγων εμφάνισε, απότοκο του επιδίκου ατυχήματος, μη προβλεπτή επιδείνωση της κατάστασης της υγείας του και δη ως επιπλοκή, μη προβλεπτή ιατρικώς εξέλιξη της πορώσεως του υποκεφαλικού κατάγματος ΔΕ μηριαίου με την ενδεδειγμένη επέμβαση ανάταξης και κοχλίωσης, ως άνω, και τη διατήρηση της δικής του μηριαίας κεφαλής δια βίου, τη νέκρωση αυτής, την οποία πληροφορήθηκε στις 4/7/2005 και για την αντιμετώπιση της οποίας υπεβλήθη στο Νοσοκομείο MEDITERRANEO -ΔΡΑΓΙΝΗ σε ολική αρθροπλαστική στις 10.9.2005.

Συνεπώς, έως την άσκηση με επίδοση της στις 21/9/2005 της αγωγής (Κ.Πολ.Δ. 221 § 1 περ. γ) δεν είχε συμπληρωθεί η διετής παραγραφή και η σχετική ένσταση ήταν απορριπτέα ως αβάσιμη κατ' ουσίαν". Με βάση δε τις παραδοχές και τις κρίσεις του αυτές και αφού απέρριψε το Εφετείο και τον ισχυρισμό της ήδη αναιρεσείουσας περί εξόφλησης κάθε αξίωσης του ήδη αναιρεσίβλητου εκ του επιμάχου ατυχήματος, με καταβολή σ' αυτόν του ποσού των 10.000 ευρώ, κατόπιν εξωδίκου συμβιβασμού καταρτισθέντος μεταξύ τους, περί του οποίου ισχυρισμού γίνεται λόγος ειδικότερα παρακάτω, απέρριψε ως αβάσιμη κατ' ουσία την από 28.8.2007 έφεση της αναιρεσείουσας και έκανε δεκτή ως βάσιμη κατ' ουσία την από 21.6.2007 έφεση του αναιρεσίβλητου κατά της υπ' αριθμ. 1431/2007 οριστικής απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών και στη συνέχεια, αφού εξαφάνισε στο σύνολο της την απόφαση αυτή, κράτησε και δίκασε κατ' ουσία την υπόθεση και έκανε εν μέρει δεκτή, για το συνολικό ποσό των 39.694,48 ευρώ, την από 20.9.2005 αγωγή του νυν αναιρεσίβλητου, η οποία είχε γίνει πρωτοδίκως δεκτή για το ποσό των 16.423,79 ευρώ.

Έτσι που έκρινε το Εφετείο διέλαβε στην απόφαση του επαρκείς, σαφείς και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά αιτιολογίες αναφορικά με τα κρίσιμα ζητήματα α) της παραγραφής των αξιώσεων του αναιρεσίβλητου έναντι της αναιρεσείουσας ασφαλιστικής εταιρίας και β) της ύπαρξης αιτιώδους συνάφειας μεταξύ του ενδίκου ατυχήματος της 25.9.2000 και της ανισοσκελίας του ΔΕ κάτω άκρου αυτού (αναιρεσίβλητου) κατά 2,8 cm, που καθιστούν εφικτό τον αναιρετικό έλεγχο της ορθότητας ή μη των εφαρμοσθεισών διατάξεων ουσιαστικού δικαίου.

Συνεπώς, ο προαναφερόμενος πρώτος λόγος της αναίρεσης, με τον οποίο υποστηρίζονται τα αντίθετα, πρέπει να απορριφθεί. Ειδικότερα δε οι υπό στοιχεία του δικογράφου της αίτησης αναίρεσης α', β', γ' και δ' αιτιάσεις, σύμφωνα με τις οποίες η προσβαλλόμενη απόφαση " α) έχει ελλιπείς αιτιολογίες διότι δεν αναφέρει πως διαπίστωσε ότι ο αναιρεσίβλητος πληροφορήθηκε την νέκρωση της μηριαίας κεφαλής στις 4.7.2005 και όχι στις 28.11.2001, ημερομηνία κατά την οποία διαφαίνεται η νέκρωση της μηριαίας κεφαλής στον ακτινολογικό έλεγχο που διενεργήθηκε στο Γ.Ν.Α. 401, όπως βεβαιώνει στην ιατρική πραγματογνωμοσύνη του ο διορισθείς με την υπ' αριθμ. 1187/2009 μη οριστική απόφαση του Εφετείου ιατρός πραγματογνώμονας Κ.

Δ.", β) "δεν εξηγεί πως διαπίστωσε ότι η νέκρωση της μηριαίας κεφαλής εμφανίσθηκε στον αναιρεσίβλητο τρεις μέρες μετά τον εξώδικο συμβιβασμό που συνήψε με την εταιρία μας και όχι πριν, αφού στους ακτινολογικούς ελέγχους που είχαν προηγηθεί του συμβιβασμού διαφαινόταν η νέκρωση της μηριαίας κεφαλής, όπως αναφέρεται στην ως άνω ιατρική πραγματογνωμοσύνη", γ) "δεν αναφέρει πως διαπίστωσε ότι η ανισοσκελία (βράχυνση) του (ΔΕ) κάτω άκρου 2,8 cm, είναι απότοκο του επιδίκου ατυχήματος, αφού στην υπ' αριθμ. .../2010 ιατρική πραγματογνωμοσύνη ο ιατρός Κ.

Δ. αναγράφει ότι..." και δ) "δεν εξηγεί πως διαπίστωσε ότι η βράχυνση του (ΔΕ) κάτω άκρου 2,8 cm επήλθε μετά την νέκρωση της μηριαίας κεφαλής και την ολική αρθροπλαστική, στην οποία υπεβλήθη ο αναιρεσίβλητος στις 10.9.2005, αφού, όπως αναγράφεται στην ιατρική πραγματογνωμοσύνη του ιατρού Δ., ο θεράπων ιατρός του αναιρεσίβλητου Γ.

Τ. αναφέρει στην γνωμάτευση του την βράχυνση ως προεγχειρητική εικόνα ...", είναι απορριπτέες ως απαράδεκτες, διότι με αυτές και υπό την επίφαση της έλλειψης νόμιμης βάσης της προσβαλλόμενης απόφασης, πλήττεται αποκλειστικά η εκτίμηση από το Εφετείο πραγματικών γεγονότων και αποδείξεων, η οποία, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 561 § 1 του Κ.Πολ.Δ., δεν υπόκειται στον έλεγχο του Αρείου Πάγου.

Περαιτέρω, οι υπό στοιχεία του δικογράφου της αίτησης αναίρεσης ε' και στ' αιτιάσεις, σύμφωνα με τις οποίες η προσβαλλόμενη απόφαση ε) "δεν κάνει λόγο και δεν απαντά στον ουσιώδη ισχυρισμό μας ότι ο αναιρεσίβλητος γνώριζε την κατάσταση της υγείας του από τις 28.11.2001, ημερομηνία κατά την οποία διαφαίνεται η νέκρωση της μηριαίας κεφαλής στον ακτινολογικό έλεγχο που διενεργήθη στο Γενικό Νοσοκομείο 401, όπως αναγράφεται στην ιατρική πραγματογνωμοσύνη του ιατρού Κ.

Δ., γεγονός που έπρεπε να οδηγήσει στην παραδοχή της διετούς παραγραφής, αφού από την ημερομηνία αυτή (28.11.2001) αρχίζει η διετής παραγραφή, η οποία συμπληρώθηκε στις 28.11.2003 δηλαδή πριν την κοινοποίηση (21.9.2005) της αγωγής του" και στ) "δεν κάνει λόγο και δεν απαντά στον ουσιώδη ισχυρισμό μας ότι η ανισοσκελία του αναιρεσίβλητου προκλήθηκε από το μεταγενέστερο τροχαίο ατύχημα που συνέβη το έτος 2001 και συγκεκριμένα στις 12.9.2001 και στο οποίο, όπως αναγράφει στην ιατρική πραγματογνωμοσύνη του ο ιατρός Κ.

Δ., ο αναιρεσίβλητος τραυματίσθηκε σοβαρά στο ίδιο πόδι, που είχε τραυματιστεί και στο ένδικο ατύχημα και συγκεκριμένα υπέστη συντριπτικό κάταγμα του κάτω πέρατος του (ΔΕ) μηριαίου οστού καθώς και κάταγμα της (ΔΕ) κνήμης, από τα οποία επήλθε η ανισοσκελία του", είναι ομοίως απορριπτέες ως απαράδεκτες και τούτο διότι φέρουν (αιτιάσεις) τον χαρακτήρα ελλείψεων που ανάγονται στην εκτίμηση των αποδείξεων και ειδικότερα στην ανάλυση, στάθμιση και αιτιολόγηση του πορίσματος που έχει εξαχθεί από αυτές (αποδείξεις) και το οποίο παρίσταται ως απολύτως σαφές.

Σε κάθε δε περίπτωση οι ως άνω υπό στοιχεία ε' και στ' αιτιάσεις είναι απορριπτέες και ως αβάσιμες διότι σαφής γίνεται λόγος στην απόφαση - έστω και συνοπτικά - και περί των θεμάτων τούτων, ήτοι ότι η επιπλοκή και η ανισοσκελία συνιστούν μη προβλεπτή επιδείνωση της υγείας του αναιρεσίβλητου, απότοκο του επιδίκου ατυχήματος, την οποία και πληροφορήθηκε αυτός στις 4.7.2005 και για την οποία υποβλήθηκε σε ολική αρθροπλαστική στις 10.9.2005.- II.- Κατά το άρθρο 559 αριθμ. 11 περ.

γ' του ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται και αν το δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν. Από τη διάταξη αυτή, συνδυαζόμενη με εκείνες των άρθρων 106, 237 § 1 στοιχ. β', 453 και 524 § 1 του ΚΠολΔ, προκύπτει ότι το δικαστήριο οφείλει να λάβει υπόψη του τα νομίμως προσκομισθέντα αποδεικτικά μέσα, εφόσον γίνεται σαφής και ορισμένη επίκληση αυτών από το διάδικο.

Είναι δε σαφής και ορισμένη η επίκληση εγγράφου, όταν είναι ειδική και από αυτή προκύπτει η ταυτότητα του. Η εν λόγω επίκληση μπορεί να γίνει είτε με τις προτάσεις της συζήτησης, μετά την οποία εκδόθηκε η απόφαση, είτε και με αναφορά σε συγκεκριμένο μέρος των προσκομιζόμενων προτάσεων προηγούμενης συζήτησης, όπου γίνεται σαφής και ορισμένη επίκληση του εγγράφου (Ολομ.

Α.Π. 14/2005, Ολ.ΑΠ 9/2000). Εξάλλου, κατά τη διάταξη του άρθρου 346 Κ.Πολ.Δ, το αποδεικτικό μέσο που έχει προσκομίσει ένας διάδικος καθίσταται κοινό αποδεικτικό μέσο και λαμβάνεται υπόψη από το δικαστήριο της ουσίας για την απόδειξη ισχυρισμών άλλου διαδίκου ακόμη και του αντιδίκου του προσκομίσαντος (Ολ. ΑΠ 58/1978).

Από τις διατάξεις αυτές, σε συνδυασμό προς τη διάταξη του άρθρου 106 Κ.Πολ.Δ, προκύπτει ότι ο ως άνω λόγος αναίρεσης ιδρύεται και όταν το δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη του αποδεικτικά μέσα που είχε προσκομίσει ένας διάδικος ομόδικος ή αντίδικος του αναιρεσείοντος, εφόσον όμως αυτός (αναιρεσείων) είχε επικαλεσθεί νομίμως τα προσκομισθέντα από άλλον διάδικο αποδεικτικά μέσα και αναφέρθηκε στο περιεχόμενο αυτών προς απόδειξη δικού του ισχυρισμού ή ανταπόδειξη ισχυρισμού του αντιδίκου του.

Εάν ο διάδικος δεν είχε επικαλεσθεί νομίμως τα προσκομισθέντα από άλλον διάδικο (ομόδικο ή αντίδικο) αποδεικτικά μέσα δεν ιδρύεται υπέρ αυτού λόγος αναίρεσης από την παράλειψη του δικαστηρίου να τα λάβει υπόψη του (ΑΠ 222/2008, ΑΠ 70/2008). Στην προκειμένη περίπτωση με τον δεύτερο λόγο της υπό κρίση αίτησης αναίρεσης πλήττεται η απόφαση του Εφετείου, διότι, από το όλο περιεχόμενο της, δεν καθίσταται αναμφίβολα βέβαιο ότι το δικαστήριο εκείνο έλαβε υπόψη του την υπ' αριθμ. .../2010 έκθεση ιατρικής πραγματογνωμοσύνης, του διορισμένου με την υπ' αριθμ. 1187/2009 απόφαση του δικαστηρίου εκείνου πραγματογνώμονα ιατρού Κ.

Δ., την οποία είχε προσκομίσει και επικαλεσθεί ο ήδη αναιρεσίβλητος με τις από 16.2.2011 προτάσεις του ενώπιον του Εφετείου και την οποία είχε επικαλεσθεί και η αναιρεσείουσα με τις από 17.2.2011 προτάσεις της ενώπιον του ως άνω δικαστηρίου και έτσι έγινε αυτή κοινό αποδεικτικό μέσο. Όπως λοιπόν προκύπτει από την επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων της δικογραφίας, το Εφετείο, κρίνον επί των από 28.8.2007 και 21.6.2007 εφέσεων της ήδη αναιρεσείουσας και του ήδη αναιρεσίβλητου, αντίστοιχα, κατά της υπ' αριθμ. 1431/2007 οριστικής απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, με την οποία είχε γίνει εν μέρει δεκτή ως και μερικώς κατ' ουσία βάσιμη η από 20.9.2005 αγωγή του αναιρεσίβλητου κατά της αναιρεσείουσας και των λοιπών σ' αυτήν περιλαμβανομένων ομοδίκων της, διέταξε την διενέργεια ιατρικής πραγματογνωμοσύνης σχετικά με τα σ' αυτήν (απόφαση) διαλαμβανόμενα θέματα και μετά την διενέργεια αυτής ο ήδη αναιρεσίβλητος προσκόμισε και επικαλέστηκε, με τις από 16.2.2011 προτάσεις του, την υπ' αριθμ. .../2010 έκθεση ιατρικής πραγματογνωμοσύνης, την οποία επικαλέστηκε και η αναιρεσείουσα με τις από 17.2.2011 προτάσεις της.

Η τοιαύτη επίκληση από την αναιρεσείουσα της προαναφερόμενης έκθεσης ιατρικής πραγματογνωμοσύνης έγινε από αυτήν προς απόδειξη των ασκούντων ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης ισχυρισμών της α) περί παραγραφής έναντι αυτής της επίδικης αξίωσης του αναιρεσείοντα, ως υποκυψάσης στην διετή τοιαύτη του άρθρου 10 § 2 του Ν. 489/1976, δεδομένου ότι αυτός - κατά τους ισχυρισμούς της αναιρεσείουσας - γνώριζε από τις 28.11.2001 την νέκρωση της μηριαίας κεφαλής του δεξιού ποδιού του και τις επιζήμιες συνέπειες της γι' αυτόν και έκτοτε και μέχρι την επίδοση σ' αυτήν της ένδικης αγωγής (21.9.2005) είχε παρέλθει χρονικό διάστημα μεγαλύτερο της διετίας, και β) ότι το πρόβλημα της υγείας του και ειδικότερα η βράχυνση του δεξιού κάτω άκρου του κατά 2,8 cm, δεν προκλήθηκε από το ένδικο ατύχημα, αλλά από μεταγενέστερο ατύχημα που έγινε το έτος 2001.

Ο λόγος αυτός, ο οποίος θεμελιώνεται επί του προαναφερόμενου άρθρου 559 αριθμ 11γ' Κ.Πολ.Δ., πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος, διότι από την ρητή διαβεβαίωση της προσβαλλόμενης απόφασης ότι για να καταλήξει στο αποδεικτικό της πόρισμα έλαβε υπόψη και την προαναφερόμενη έκθεση πραγματογνωμοσύνης, η οποία, ως διαφορετικό αποδεικτικό μέσο από τα έγγραφα, αναφέρεται ειδικά στην απόφαση ότι λήφθηκε υπόψη (ΑΠ 145/2008, ΑΠ 1594/2007), σε συνδυασμό με το όλο περιεχόμενο αυτής (απόφασης), με το οποίο δίδεται, όπως προαναφέρθηκε στην υπ' αριθμ.

ένα λατινικό (Ι) σκέψη της παρούσας, απάντηση και στα θέματα του χρόνου γνώσης από τον αναιρεσίβλητο της επιδείνωσης της κατάστασης της υγείας του (νέκρωση της μηριαίας κεφαλής) και στην γενεσιουργό αιτία αυτής (ένδικο ατύχημα και όχι ατύχημα μεταγενέστερο χρονολογικά), προκύπτει χωρίς κανένα δισταγμό ότι το δικαστήριο εκείνο έλαβε υπόψη του και συνεκτίμησε μαζί με τις υπόλοιπες αποδείξεις και την προαναφερόμενη πραγματογνωμοσύνη.

Περαιτέρω, με τον τρίτο λόγο της αναίρεσης πλήττεται η απόφαση του Εφετείου, διότι, από το όλο περιεχόμενο της, δεν καθίσταται αναμφίβολα βέβαιο ότι το δικαστήριο εκείνο έλαβε υπόψη του την από 1.7.2005 απόδειξη, ποσού δέκα χιλιάδων (10.000) ευρώ, την οποία είχε προσκομίσει και επικαλεσθεί η αναιρεσείουσα, προκειμένου να αποδείξει τον ισχυρισμό της ότι, μεταξύ αυτής, ενεργούσης για λογαριασμό του ασφαλισμένου της - ιδιοκτήτη του ζημιογόνου οχήματος και του αναιρεσίβλητου είχε καταρτισθεί εξώδικος συμβιβασμός και ότι με βάση αυτόν είχε εξοφληθεί κάθε απαίτηση του εκ του ενδίκου ατυχήματος.

Ο λόγος αυτός, ο οποίος θεμελιούται επί του ιδίου ως άνω άρθρου 559 αριθμ 11 γ' του Κ.Πολ.Δ., πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος, διότι από την ρητή διαβεβαίωση της προσβαλλόμενης απόφασης ότι για να καταλήξει στο αποδεικτικό της πόρισμα έλαβε υπόψη και όλα τα έγγραφα που νόμιμα προσκόμισαν και επικαλέστηκαν οι διάδικοι, σε συνδυασμό με το όλο περιεχόμενο αυτής, προκύπτει χωρίς κανένα δισταγμό, ότι το δικαστήριο εκείνο έλαβε υπόψη του και συνεκτίμησε μαζί με τις υπόλοιπες αποδείξεις και το προαναφερόμενο έγγραφο, που νόμιμα επικαλέστηκε και προσκόμισε στο Εφετείο η τότε εκκαλούσα και ήδη αναιρεσείουσα, τούτου (λήψη υπόψη και του εγγράφου αυτού) συναγομένου ιδίως εκ της παραδοχής της απόφασης ότι "..απορριπτέος ως αβάσιμος κατ' ουσίαν είναι και ο λόγος της από 28/8/2007 εφέσεως, με τον οποίο η εκκαλούσα - εναγομένη ασφαλιστική εταιρεία παραπονείται για την απόρριψη της ενστάσεως εξοφλήσεως.

Ειδικότερον, η ένσταση αφορά το καταβληθέν την 1/7/2005 ποσό των 10.000 ευρώ προς συμβιβαστική επίλυση της διαφοράς, για την οποία εγέρθηκε η από 27/7/2004 αγωγή και όχι τις επίδικες αξιώσεις". Κατόπιν λοιπόν πάντων των προαναφερομένων πρέπει α) να απορριφθεί η υπό κρίση αίτηση αναίρεσης, β) να διαταχθεί η εισαγωγή στο δημόσιο ταμείο του παραβόλου το οποίο κατατέθηκε από την αναιρεσείουσα για την άσκηση της αναίρεσης (αρθρ. 495 § 4 Κ.Πολ.Δ., όπως η § 4 προστέθηκε με το άρθρο 12 § 2 του Ν. 4055/2012, που ισχύει, σύμφωνα με το άρθρο 113 αυτού, από 2.4.2012) και γ) να καταδικασθεί η αναιρεσείουσα στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων του έχοντος καταθέσει και προτάσεις αναιρεσίβλητου (αρθρ. 176, 183 Κ.Πολ.Δ.), όπως ορίζεται ειδικότερα στο διατακτικό.-

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 30.7.2012 και με αριθμό κατάθεσης 770/2012 αίτηση αναίρεσης της υπ' αριθμ. 530/2012 απόφασης του Εφετείου Αθηνών, ειδικής διαδικασίας αυτοκινήτων.- Διατάσσει την εισαγωγή στο δημόσιο ταμείο του παραβόλου το οποίο κατάθεσε η αναιρεσείουσα για την άσκηση της ως άνω αίτησης αναίρεσης.- Και

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων του αναιρεσίβλητου, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.-

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 5 Ιουλίου 2013.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 3 Σεπτεμβρίου 2013.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ