Supreme Court dismisses appeal on procedural grounds, ruling that quantitative vagueness is not a valid ground for appeal against first-instance judgments.

Απόφαση 1732 / 2006 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1732/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Βασίλειο Νικόπουλο, Αντιπρόεδρο, Γεώργιο Καπερώνη, Σταύρο Γαβαλά, Ιωάννη Ιωαννίδη και Μίμη Γραμματικούδη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 4 Οκτωβρίου 2006, με την παρουσία και της γραμματέως Γραμματικής Κονταξή, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: ....., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Γεώργιο Αρβανίτη.

Των αναιρεσιβλήτων: ....., ως μοναδικών κληρονόμων της αρχικής διαδίκου ....., οι οποίες εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Χρήστο Καψάλη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με τις από 10/5/2000 και 23/10/2000 αγωγές της αρχικής ενάγουσας ..... και της ήδη αναιρεσείουσας, αντίστοιχα που κατατέθηκαν στο Ειρηνοδικείο Χίου και συνεκδικάσθηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 61/2002 του ίδιου δικαστηρίου και 82/2003 του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Χίου. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζήτησε η αναιρεσείουσα με την από 27-4-2004 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Μίμης Γραμματικούδης, ανέγνωσε την από 11 Ιανουαρίου 2006 έκθεση του ήδη προαχθέντος σε Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου Βασιλείου Νικόπουλου με την οποία εισηγήθηκε, την απόρριψη της από 27-4-2004 αίτησης αναίρεσης κατά της αριθ. 82/2003 απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Χίου. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αίτησης ο πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, μόνο η νομική αοριστία της αγωγής που συνδέεται με την νομική εκτίμηση του κανόνα ουσιαστικού δικαίου συνιστά παραβίαση αυτού γιατί το δικαστήριο αξίωσε περισσότερα ή αρκέσθηκε σε λιγότερα στοιχεία από τα απαιτούμενα από το νόμο με τη θεμελίωση του ασκούμενου δικαιώματος προκειμένου να κρίνει την αγωγή νόμιμη, προβάλλεται ως λόγος αναίρεσης, σύμφωνα με το άρθρ. 560 αρ. 1 ΚΠολΔ, κατά των αποφάσεων των Ειρηνοδικείων κα8ώς και των αποφάσεων των Πρωτοδικείων που εκδίδονται σε εφέσεις κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, όχι δε και η ποσοτική ή ποιοτική αοριστία αυτής που συνίστανται, η μεν στο ότι το δικόγραφο της αγωγής δεν αναφέρει με πληρότητα τα πραγματικά περιστατικά που αποτελούν την προϋπόθεση εφαρμογής του κανόνα δικαίου στον οποίο στηρίζεται το αγωγικό αίτημα, η δε στο ότι στο ίδιο δικόγραφο γίνεται επίκληση απλώς των όρων του νόμου χωρίς να αναφέρονται τα περιστατικά που είναι αναγκαία για την εφαρμογή του, διότι η μεν ποσοτική αοριστία ελέγχεται με βάση τον αριθ. 8 του άρθρ. 559 ΚΠολΔ., η δε ποιοτική με βάση τον αριθ. 14 του ίδιου άρθρου, που δεν περιλαμβάνονται όμως στους λόγους αναίρεσης κατά των προαναφερόμενων αποφάσεων που προβλέπονται περιοριστικώς στο ανωτέρω άρθρο 560 του ίδιου κώδικα.

Επομένως ο πρώτος λόγος αναίρεσης κατά της προσβαλλόμενης απόφασης που εκδόθηκε σε έφεση και απόφασης Ειρηνοδικεiου από το Πολυμελές Πρωτοδικείο, με τον οποίο πλήττεται αυτή διότι το δικαστήριο αρκέσθηκε σε λιγότερα στοιχεία από όσα ο νόμος απαιτεί προς θεμελίωση του δικαιώματος της ενάγουσας, αφού δέχθηκε την αγωγή ως ορισμένη και νόμιμη παρά το ότι στο δικόγραφό της δεν περιέχεται ακριβής περιγραφή κατά θέση, έκταση και όρια αυτά της ιδιοκτησίας της εναγομένης και ήδη αναιρεσείουσας από την οποία ζήτησε η ενάγουσα την παροχή διόδου στο δικό της ακίνητο ούτε των άλλων όμορων ιδιοκτησιών από τις οποίες είχε ως τώρα δίοδο το ακίνητο της ενάγουσας, είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος, διότι με αυτόν προβάλλεται ποσοτική αοριστία της αγωγής που δεν προβλέπεται, κατά τα ανωτέρω, ως λόγος αναίρεσης κατά της απόφασης των ειρηνοδικείων και των πολυμελών πρωτοδικείων που εκδόθηκε σε εφέσεις κατά των αποφάσεων εκείνων των δικαστηρίων.

Επειδή η από το αρθ. 1012 ΑΚ παρεχόμενη στον κύριο ακινήτου αξίωση προς παροχή διόδου από τους γείτονες έναντι ανάλογης αποζημίωσης, αν το ακίνητό του στερείται την αναγκαία δίοδο προς το δρόμο, δεν συνίσταται σε σύσταση δουλείας οδού υπέρ του αποκλεισθέντος ακινήτου και σε βάρος του γειτονικού, γι΄ αυτό και δεν εφαρμόζονται επ' αυτής οι περί δουλειών διατάξεις παρά μόνο αναλόγως και μόνο στα θέματα προστασίας της διόδου (1016 ΑΚ).Συνακόλουθα, οι δεύτερος και τρίτος λόγοι αναίρεσης από το αρθ. 560 αριθ. 1 ΚΠολΔ. με τους οποίους προβάλλεται η αιτίαση ότι το δικαστήριο παραβίασε τις διατάξεις των άρθρ. 25 παρ. 1 εδ. α' του Ν. 1577/1985 (ΓΟΚ) που δεν επιτρέπει την σύσταση δουλείας διόδου παρά μόνο υπό τις προβλεπόμενες σ' αυτήν προϋποθέσεις, οι οποίες δεν συνέτρεχαν στην προκείμενη περίπτωση, είναι απορριπτέοι ως στηριζόμενοι σε εσφαλμένη προϋπόθεση, διότι όπως προκύπτει από την αγωγή την οποία δέχθηκε η αναιρεσιβαλλόμενη, με αυτή ζητήθηκε η παροχή διόδου κατά το αρθ. 1010 ΑΚ όχι η αναγνώριση πραγματικής δουλείας διόδου.

Επειδή, με τον τέταρτο λόγο αναίρεσης προβάλλεται η αιτίαση ότι το δικαστήριο της ουσίας δεν έλαβε υπόψη του πράγματα που προτάθηκαν από την εκκαλούσα και ήδη αναιρεσείουσα και ειδικότερα τον ένατο λόγο της έφεσής της με τον οποίο παραπονέθηκε για το κεφάλαιο της πρωτόδικης απόφασης που αναφέρεται στην επιδικασθείσα ανάλογη αποζημίωση που προβλέπει το άρθρ. 1010ΑΚ, η οποία κατά την αναιρεσείουσα δεν είναι η ανάλογη ενόψει των συντρεχουσών περιστάσεων στη συγκεκριμένη περίπτωση. Ο λόγος αυτός αναφέρεται μεν στο άρθρ. 559 αρ. 8 εδ. β' ΚΠολΔ., δεν περιέχεται όμως και στο άρθρ. 560 του ίδiου Κώδικα που προβλέπει περιοριστικώς τους λόγους αναίρεση κατά των αποφάσεων των Ειρηνοδικείου και των Πρωτοδικείων που εκδόθηκαν σε εφέσεις κατά των αποφάσεων των πρώτων και συνεπώς είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος.

Επειδή, ο πέμπτος λόγος αναίρεσης, με τον οποίο προβάλλεται η από το αρθρ. 560 αρ. 1 ΚΠολΔ. Αιτίαση, ότι το δικαστήριο της ουσίας δεν αναφέρει στην προσβαλλόμενη απόφασή του ποίες διατάξεις του ουσιαστικού δικαίου εφάρμοσε για να κρίνει την αγωγή ως νόμω βάσιμη, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, διότι από το όλο περιεχόμενο της αναιρεσιβαλλόμενης προκύπτει ότι το δικαστήριο εκείνο δίκασε επί αγωγής που στηριζόταν στο άρθρο 1010 ΑΚ.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 27-4-2004 αίτηση αναίρεσης της ..... κατά της 82/2003 απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Χίου. Και

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει σε χίλια εκατόν εβδομήντα(1.170,00) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 31 Οκτωβρίου 2006.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 2 Νοεμβρίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ