1731/2016 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1731 / 2016 (Ε, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)

Αριθμός 1731/2016

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Ε’ ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ειρήνη Κιουρκτσόγλου - Πετρουλάκη Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, (σύμφωνα με την υπ’ αριθ. 127/2016 πράξη της Προέδρου του Αρείου Πάγου), Μαρία Γαλάνη - Λεοναρδοπούλου - Εισηγήτρια, Αγγελική Αλειφεροπούλου, Δημήτριο Χονδρογιάννη και Γεώργιο Αναστασάκο, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 14 Οκτωβρίου 2016, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Αθανάσιου Ακριτίδη (γιατί κωλύεται η Εισαγγελέας) και του Γραμματέα Γεράσιμου Βάλσαμου, για να δικάσει την αίτηση των αναιρεσειόντων - κατηγορουμένων: 1. Δ. Γ. του Μ., κατοίκου ... και 2. Χ. Γ. του Μ., κατοίκου ... οι οποίοι παραστάθηκαν με τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Κωνσταντίνο Σπανορρήγα, για αναίρεση της υπ’ αριθ. 1724/2016 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών.

Το Τριμελές Εφετείο Αθηνών με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ’ αυτή, και οι αναιρεσείωοντες-κατηγορούμενοι ζητούν την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στις: α) υπ’ αριθ. πρωτ. ...2016 από 18-5-2016 και β) υπ’ αριθ. πρωτ. ...2016 από 27-5-2016 αιτήσεις αναιρέσεως και στους από 28-9-2016 προσθέτους λόγους, οι οποίες καταχωρίστηκαν στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό ...2016.

Αφού άκουσε

Τον πληρεξούσιο δικηγόρο των αναιρεσειόντων, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθούν οι προκείμενες αιτήσεις αναιρέσεως και οι πρόσθετοι λόγοι αυτών.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Οι κρινόμενες αιτήσεις, ήτοι: 1) η υπ’ αρ. πρωτ. ...2016 από 18-5-2016, του Δ. Γ. του Μ., και 2) υπ’ αρ. πρωτ. ...2016 από 27-5-2016, του Χ. Γ. του Μ., και 3) οι από 28-9-2016 κοινοί πρόσθετοι λόγοι των αιτούντων, για αναίρεση της υπ’ αρ. 1724/2016 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου (Πλημμελημάτων) Αθηνών, έχουν ασκηθεί νομοτύπως και εμπροθέσμως και πρέπει να συνεκδικασθούν, ως συναφείς.

Κατά το άρθρο 70 παρ. 1 του ν. 998/1979 "περί προστασίας των δασών και των δασικών εκτάσεων της χώρας", όπως αντικαταστάθηκε με το άρθρο 29 παρ. 1 του ν. 2081/1995, "όποιος εκχερσώνει, υλοτομεί αποψιλωτικά ή καλλιεργεί έκταση δημόσια ή ιδιωτική που κηρύχθηκε αναδασωτέα, τιμωρείται...". Περαιτέρω, κατά το άρθρο 41 παρ.1 του ίδιου νόμου, "η κήρυξη εκτάσεων ως αναδασωτέων ενεργήται δι’ αποφάσεως του οικείου Νομάρχη, καθοριζούσης σαφώς τα όρια της εκτάσεως η οποία κηρύσσεται αναδασωτέα και συνοδευομένη υποχρεωτικώς υπό σχεδιαγράμματος, το οποίον δημοσιεύεται μετά της αποφάσεως στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως".

Περαιτέρω, κατά το άρθρο 38 παρ. 1 του ίδιου νόμου, ορίζεται," κηρύσσονται υποχρεωτικώς ως αναδασωτέα τα δάση και οι δασικές εκτάσεις, ανεξαρτήτως της ειδικωτέρας κατηγορίας αυτών ή της θέσεως στην οποίαν βρίσκονται, εφόσον ταύτα καταστρέφονται ή αποψιλούνται συνεπεία πυρκαϊάς ή παρανόμου υλοτομίας" Επομένως, στην απόφαση που καταδικάζει για παράβαση του άρθρου 70 παρ. 1 του ν. 998/1979, πρέπει να αναφέρονται η απόφαση του Νομάρχη, το σχετικό σχεδιάγραμμα και η δημοσίευση αυτών στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, διαφορετικά η απόφαση στερείται της απαιτούμενης από τα άρθρα 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠΔ.

ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας και ιδρύεται ο εκ του άρθρου 510 παρ. 1Δ! ΚΠΔ. λόγος αναιρέσεως. Για την πληρότητα της αιτιολογίας, σχετικά με το έγκλημα αυτό, δεν απαιτείται να αναφέρεται στην απόφαση βάσει ποιας πράξεως ή αποφάσεως της διοικήσεως η έκταση αυτή, επί της οποίας ο κατηγορούμενος προέβη στις ανωτέρω αξιόποινες πράξεις, έχει χαρακτηρισθεί ως δασική, γιατί οποιαδήποτε έκταση της Ελληνικής Επικράτειας, δημόσια ή ιδιωτική που καλύπτεται από αραιά ή πενιχρή βλάστηση οποιασδήποτε διαπλάσεως και ειδικότερα, από δασικά είδη αείφυλλων, πλατύφυλλων, (κουμαριές, σχοίνους, ρείκια, κλπ), χαρακτηρίζεται ως δασική από το άρθρο 3 παρ.2 Ν. 998/79.

Ούτε άλλωστε απαιτείται ο καθ’ όρια προσδιορισμός της εκχερσωθείσας εκτάσεως, εφόσον δεν ανακύπτει ζήτημα ταυτότητας της δασικής εκτάσεως.

Η καταδικαστική απόφαση έχει την απαιτούμενη από τα άρθρα 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, η έλλειψη της οποίας ιδρύει λόγο αναιρέσεώς της, από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ! ΚΠΔ, όταν αναφέρονται σ’ αυτή, με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις, τα πραγματικά περιστατικά που προέκυψαν από την αποδεικτική διαδικασία, στα οποία στηρίχθηκε η κρίση του δικαστηρίου για τη συνδρομή των αντικειμενικών και υποκειμενικών στοιχείων του εγκλήματος, οι αποδείξεις που τα θεμελιώνουν και οι νομικές σκέψεις υπαγωγής των περιστατικών αυτών στην εφαρμοσθείσα ουσιαστική ποινική διάταξη.

Για την ύπαρξη τέτοιας αιτιολογίας είναι παραδεκτή η αλληλοσυμπλήρωση του αιτιολογικού με το διατακτικό της αποφάσεως, τα οποία αποτελούν ενιαίο σύνολο, δεν υπάρχει δε έλλειψη αιτιολογίας και στην περίπτωση που αυτή εξαντλείται σε επανάληψη του διατακτικού της αποφάσεως, το οποίο όμως, εκτός από τα τυπικά στοιχεία του κατηγορητηρίου, περιέχει και πραγματικά περιστατικά τόσο αναλυτικά και με τόση πληρότητα, ώστε να καθίσταται περιττή η διαφοροποίηση της διατυπώσεως του σκεπτικού της.

Η ύπαρξη του δόλου δεν είναι κατ’ αρχήν αναγκαίο να αιτιολογείται ιδιαιτέρως, διότι ενυπάρχει στη θέληση παραγωγής των πραγματικών περιστατικών που συγκροτούν την αντικειμενική υπόσταση του εγκλήματος και εξυπακούεται ότι υπάρχει σε κάθε συγκεκριμένη περίπτωση από την πραγμάτωση των περιστατικών αυτών, εκτός αν ο νόμος αξιώνει πρόσθετα στοιχεία για το αξιόποινο, όπως η γνώση ορισμένου περιστατικού ή σκοπός επελεύσεως ορισμένου πρόσθετου αποτελέσματος.

Ειδικώς, ως προς τα αποδεικτικά μέσα, που ελήφθησαν υπόψη από το δικαστήριο για την καταδικαστική του κρίση, για την πληρότητα της αιτιολογίας, αρκεί ο κατ’ είδος προσδιορισμός τους, χωρίς να απαιτείται και αναλυτική παράθεσή τους και μνεία του τι προκύπτει από το καθένα χωριστά, πρέπει όμως να προκύπτει, ότι το δικαστήριο τα έλαβε υπόψη και τα συνεκτίμησε όλα και όχι μόνο μερικά από αυτά.

Ακόμη, δεν είναι απαραίτητη η αξιολογική συσχέτιση και σύγκριση των διαφόρων αποδεικτικών μέσων και των μαρτυρικών καταθέσεων μεταξύ τους ή να προσδιορίζεται ποιο βάρυνε περισσότερο για τον σχηματισμό της δικανικής κρίσεως. Όταν δε εξαίρονται ορισμένα από τα αποδεικτικά μέσα, δεν σημαίνει ότι δεν ελήφθησαν υπόψη τα άλλα, ούτε ανακύπτει ανάγκη αιτιολογήσεως γιατί δεν εξαίρονται αυτά.

Δεν αποτελεί, όμως, λόγο αναιρέσεως η εσφαλμένη εκτίμηση των αποδείξεων και ειδικότερα η εσφαλμένη εκτίμηση των μαρτυρικών καταθέσεων, η παράλειψη αξιολογήσεως και αναφοράς κάθε αποδεικτικού μέσου χωριστά και η παράλειψη συσχετίσεως των αποδεικτικών μέσων, καθόσον στις περιπτώσεις αυτές, με την επίφαση της ελλείψεως αιτιολογίας, πλήττεται η αναιρετικώς ανέλεγκτη κρίση του δικαστηρίου της ουσίας.

Κατά το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Ε! του ΚΠΔ, λόγο αναιρέσεως της απόφασης, συνιστά και η εσφαλμένη ερμηνεία ή εφαρμογή ουσιαστικής ποινικής διατάξεως. Εσφαλμένη ερμηνεία τέτοιας διατάξεως, υπάρχει όταν το δικαστήριο αποδίδει σ’ αυτήν έννοια διαφορετική από εκείνη που πραγματικά έχει, ενώ εσφαλμένη εφαρμογή υφίσταται όταν το δικαστήριο δεν υπήγαγε σωστά τα πραγματικά περιστατικά, που δέχτηκε ότι αποδείχτηκαν, στην εφαρμοσθείσα διάταξη. Περίπτωση εσφαλμένης εφαρμογής ουσιαστικής ποινικής διατάξεως, υπάρχει και όταν η παραβίασή της γίνεται εκ πλαγίου, πράγμα που συμβαίνει όταν στο πόρισμα της αποφάσεως, που περιλαμβάνεται στο συνδυασμό του σκεπτικού προς το διατακτικό της και ανάγεται στα στοιχεία και στην ταυτότητα του εγκλήματος, έχουν εμφιλοχωρήσει ασάφειες, αντιφάσεις ή λογικά κενά, με αποτέλεσμα να καθίσταται ανέφικτος ο αναιρετικός έλεγχος περί της ορθής ή μη εφαρμογής του νόμου, οπότε η απόφαση στερείται νόμιμης βάσεως.

Στην προκειμένη περίπτωση, το Τριμελές Εφετείο (Πλημμελημάτων) Αθηνών, ως δευτεροβάθμιο δικαστήριο, με την προσβαλλομένη υπ’ αριθμ. 1724/2016 απόφασή του, μετά από συνεκτίμηση όλων των αποδεικτικών μέσων που κατ’ είδος μνημονεύονται σε αυτή, ήτοι τις ένορκες καταθέσεις των μαρτύρων κατηγορίας και υπεράσπισης, τα πρακτικά της πρωτοβάθμιας δίκης, τα έγγραφα που αναγνώσθηκαν στο ακροατήριο, και αναφέρονται στα ταυτάριθμα με την προσβαλλόμενη πρακτικά του, την απολογία του δευτέρου αναιρεσείοντος- κατηγορουμένου που ήταν παρών-ο πρώτος αναιρεσείων -κατηγορούμενος δικάσθηκε εκπροσωπούμενος από τον πληρεξούσιο συνήγορο του,- δέχθηκε κατά την ανέλεγκτη αναιρετικά περί τα πράγματα κρίση του, στο αιτιολογικό του, τα παρακάτω πραγματικά περιστατικά: "...Από τα προαναφερόμενα αποδεικτικά στοιχεία προέκυψε ότι οι κατηγορούμενοι τέλεσαν τις αποδιδόμενες σ’ αυτούς πράξεις ....Ειδικότερα αποδείχθηκε ότι αμφότεροι οι κατηγορούμενοι στη δασική έκταση "...", εντός της ευρύτερης περιοχής "..." περιφέρειας του Δήμου ..., εκχέρσωσαν δημόσια δασική έκταση που κηρύχθηκε αναδασωτέα και συγκεκριμένα στα πλαίσια διενεργηθέντος ελέγχου από δασοφύλακα της διεύθυνσης δασών Αθηνών, στις 5-8-2011 διαπιστώθηκε ότι οι ως άνω κατηγορούμενοι, ενεργώντας κατόπιν συναπόφασης και με κοινό δόλο στην ως άνω δασική έκταση, και δη σε δημόσιο δάσος το οποίο έχει κηρυχθεί αναδασωτέο δυνάμει της υπ’ αρ. .../1934 αποφάσεως του υπουργού Γεωργίας, και υπ’ αρ. .../10-10-1994 αποφάσεως του Νομάρχη Αθηνών, είχαν εκχερσώσει και είχαν καταλάβει τμήμα εμβαδού 34 τ.μ.

σταδιακά κατά τα έτη 2001 έως 5-8-2011, επί του οποίου τον Νοέμβριο του 2009 κατασκεύασαν τσιμεντένια βάση, διαστάσεων 2.00χ2.00μ. επί της οποίας τοποθέτησαν ανεμογεννήτρια ιδίων διαστάσεων και ύψους 4.50μ. ...Περί των ανωτέρω σαφής και κατηγορηματική ήταν η κατάθεση του ενώπιον του δικαστηρίου τούτου εξετασθέντος μάρτυρος κατηγορίας Α.

Μ. του Ι., ο οποίος χαρακτηριστικά αναφέρει" Η έκταση είχε χαρακτηρισθεί αναδασωτέα το 1934. Επανακηρύχθηκε αναδασωτέα το 1994 με απόφαση του Νομάρχη Αθηνών. Το 2014 ανακλήθηκε η απόφαση του Νομάρχη Αθηνών και μετέπειτα επανακηρύχθηκε αναδασωτέα. Η έκταση αυτή τώρα ισχύει ως αναδασωτέα ... Επομένως οι κατηγορούμενοι πρέπει να κηρυχθούν ένοχοι, κατά τα ειδικότερα εκτιθέμενα στο διατακτικό της παρούσας." Με το διατακτικό, οι αναιρεσείοντες κηρύχθηκαν ένοχοι του ότι: "Στη δασική θέση "..." εντός της περιοχής "...", Δήμου ...

Αττικής, σε μη επακριβώς εξακριβωθέντα χρόνο αλλά σταδιακά εντός του χρονικού διαστήματος από έτους 2001 έως τις 5-8-2011, με περισσότερες πράξεις τέλεσαν πλείονα εγκλήματα: Α) Ειδικότερα, από κοινού, με περισσότερες πράξεις τους, που συνιστούν εξακολούθηση του ιδίου εγκλήματος, εκχέρσωσαν δημόσια έκταση που κηρύχθηκε αναδασωτέα.

Συγκεκριμένα, στα πλαίσια διενεργηθέντος ελέγχου από δασοφύλακα της Διευθύνσεως Δασών Αθηνών, στις 5-8-2011,διαπιστώθηκε ότι οι ανωτέρω κατηγορούμενοι, ενεργώντας κατόπιν συναποφάσεως με κοινό δόλο, στην άνω δασική έκταση και δη σε δημόσιο δάσος το οποίο έχει κηρυχθεί αναδασωτέο, δυνάμει α) της υπ’ αρ. .../1934 αποφάσεως του Υπουργού Γεωργίας (ΦΕΚ133Β/16-10-1934) και β) της υπ’ αρ. .../10-10-1994 αποφάσεως του Νομάρχη Αθηνών, (ΦΕΚ1110Δ/25-10-1994), είχαν εκχερσώσει και είχαν καταλάβει τμήμα, εμβαδού 311,00 τ.μ., σταδιακά από το έτος 2001 μέχρι τις 5-8-2011, επί του οποίου κατασκεύασαν τσιμεντένια βάση διαστάσεων 2,00χ 2.00μ., επί της οποίας τοποθετήθηκε ανεμογεννήτρια ιδίων διαστάσεων και ύψους 4.50μ.".

Ακολούθως, το δικαστήριο επέβαλε ποινή φυλάκισης ενός (1) έτους σε έκαστο, την εκτέλεση της οποίας ανέστειλε για τον πρώτο, και για τον δεύτερο μετέτρεψε σε χρηματική ποινή προς 5 Ευρώ ημερησίως, αιτιολογώντας τη μη αναστολή αυτής.

Με αυτά που δέχθηκε το δευτεροβάθμιο δικαστήριο της ουσίας, στην προσβαλλόμενη απόφασή του, διέλαβε σ" αυτήν την απαιτούμενη ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, αφού εκθέτει, στο σκεπτικό της, όπως συμπληρώνεται παραδεκτά από το διατακτικό, με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά, και χωρίς ενδοιαστικές σκέψεις τα πραγματικά περιστατικά, τα οποία αποδείχθηκαν, και συγκροτούν την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση της αξιοποίνου πράξεως για την οποία καταδικάσθηκαν οι αναιρεσείοντες, τα αποδεικτικά μέσα από τα οποία συνήγαγε αυτά τα περιστατικά, και τις σκέψεις για την υπαγωγή τους στις ουσιαστικές ποινικές διατάξεις των άρθρων 26 παρ. 1α, 27 παρ. 1, 45,79,98,Π.Κ.

και άρθρ. 70 παρ. 1 ν. 998/1978,όπως αντικαταστάθηκε με το άρθρ. 29 παρ. 1 του Ν. 2081/1992, τις οποίες ορθώς ερμήνευσε και εφάρμοσε και δεν παραβίασε ευθέως ή εκ πλαγίου με ασαφείς, ελλιπείς ή αντιφατικές αιτιολογίες. Ειδικότερα, αιτιολογείται η καταφατική περί της ενοχής δικαιοδοτική του κρίση, με τις παραδοχές της προσβαλλόμενης απόφασης ότι:

α) οι αναιρεσείοντες - κατηγορούμενοι, ενεργώντας κατόπιν συναπόφασης με κοινό δόλο, προέβησαν στην εκχέρσωση έκτασης εμβαδού 311 τ.μ., προσδιορίζοντας την περιοχή στην οποία αυτή βρισκόταν,(δασική θέση ... "..." του Δήμου ... Αττικής, β) ότι η έκταση αυτή, ήταν δημόσιο δάσος που κηρύχθηκε αναδασωτέο, γ)τις αποφάσεις των αρμοδίων οργάνων βάσει των οποίων κηρύχθηκε η δασική αυτή έκταση αναδασωτέα δ) τους αριθμούς των φύλλων της Εφημερίδας της Κυβερνήσεως, στις οποίες δημοσιεύθηκαν αυτές, στοιχεία τα οποία συνιστούν την αντικειμενική υπόσταση της αξιόποινης πράξεως για την οποία καταδικάσθηκαν αυτοί (αναιρεσείοντες).

Για την αιτιολόγηση της υποκειμενικής υποστάσεως του αδικήματος αυτού, ως προαναφέρθηκε, δεν απαιτείται ειδικότερη αιτιολόγηση του δόλου, διότι αυτός ενυπάρχει στην θέληση παραγωγής και την πραγμάτωση των πραγματικών περιστατικών που συνιστούν την αντικειμενική υπόσταση του. Αναφορικά με τις ειδικότερες αιτιάσεις των αναιρεσειόντων, στα δικόγραφα των αιτήσεων αναιρέσεως:

Α) Η αιτίαση του πρώτου, (Δ. Γ.), ότι δεν προσδιορίζεται στην προσβαλλόμενη απόφαση "αν η έκταση είναι δασική και μπορούσε να εξυπηρετήσει μία ή περισσότερες λειτουργίες του άρθρου 3 παρ. 1 και 2 του ν. 998/1979", είναι αβάσιμη, διότι προϋπόθεση της κήρυξης της έκτασης ως αναδασωτέας, στην Ελληνική Επικράτεια, είναι ότι υπήρξε δασική έκταση, και η κήρυξη αυτή αποσκοπεί στην ανάπτυξη νέας βλάστησης αφού η παλαιά από εξωγενείς παράγοντες,(φωτιά, υλοτομία κ.λ.π), καταστράφηκε, χωρίς ανθρώπινη παρέμβαση παρεμπόδισης της ανάπτυξης της, την οποία προβλέπει και τιμωρεί με τις προαναφερθείσες ουσιαστικού ποινικού νόμου διατάξεις (ΑΠ18/2014).

Β) Με την δεύτερη κοινή αιτίαση τους, οι αναιρεσείοντες, προσάπτουν την πλημμέλεια στην προσβαλλόμενη απόφαση ότι, τους καταδίκασε κατ’ εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή ουσιαστικής ποινικής διατάξεως, (άρθρο 70 ν. 9998/1979), διότι με την ...2014 απόφαση, του Γενικού Γραμματέα Αποκεντρωμένης Διοίκησης που δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ 226ΔΙ/2014, ανακλήθηκε η υπ’ αρ. .../1994 απόφαση του Νομάρχη Αθηνών, με την οποία η επίδικη έκταση κηρύχθηκε αναδασωτέα.

Η κοινή αυτή αιτίαση είναι αβάσιμη, διότι η επικαλούμενη ανάκληση της απόφασης με την οποία κηρύχθηκε αναδασωτέα η έκταση αυτή, και αληθής υποτιθέμενη, αναφέρεται σε χρόνο μεταγενέστερο (2014), από τον χρόνο τέλεσης της αξιόποινης πράξης των αναιρεσειόντων, που κατά τις παραδοχές της προσβαλλόμενης, έλαβε χώρα σταδιακά από το έτος 2001 έως 5-8-2011,και δεν αίρει τον αξιόποινο χαρακτήρα του αδικήματος που τέλεσαν, κατά το χρόνο που ίσχυε η απόφαση αναδάσωσης, αφού κατά τον χρόνο εκείνο, η αναδασωτέα έκταση απολάμβανε ειδικής προστασίας.

Η αιτίαση του πρώτου αναιρεσείοντος, με την οποία προσάπτει την πλημμέλεια στην προσβαλλόμενη απόφαση ότι, κατ’ εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή του άρθρου 70 του ν. 998/1979, τον κήρυξε ένοχο της εγκληματικής αυτής πράξεως, διότι σύμφωνα με το άρθρο 12 παρ. 7 του ν. 4315/2014 επήλθε αναστολή όλων των αποφάσεων αναδάσωσης, είναι αβάσιμη για το ίδιο λόγο που κρίθηκε αβάσιμη η υπό στοιχ.

β’ , ως άνω κοινή αιτίαση τους. Σημειώνεται όμως ότι, στην επικαλουμένη διάταξη δεν εμπίπτει η αξιόποινη πράξη των αναιρεσειόντων ,διότι με τη διάταξη αυτή, που επικαλείται, για λόγους δημοσίου συμφέροντος, προστέθηκε στον ν. 998/1979, άρθρο 47Β,που ορίζει ότι, αναστέλλεται η εκτέλεση διοικητικών πράξεων και πρωτοκόλλων, που τυχόν έχουν εκδοθεί για την προστασία των εκτάσεων της παρ. 1 του άρθρου αυτού, που αφορά εκτάσεις δασικού χαρακτήρα, οι οποίες εκχερσώθηκαν για γεωργική εκμετάλλευση, χωρίς άδεια της αρμόδιας δασικής υπηρεσίας ...

και υπό την προϋπόθεση ότι διατηρούν τη χρήση αυτή, μέχρι τη δημοσίευση του ανωτέρω νόμου, οι κάτοχοι των οποίων υποχρεούνται στην καταβολή χρηματικού ανταλλάγματος για την απώλεια του φυσικού αγαθού από την αλλαγή χρήσης της έκτασης. Θέτει δε ως προϋπόθεση ότι εντός των εκτάσεων αυτών απαγορεύεται η ανέγερση κτισμάτων κτιρίων..."Κάθε άλλη αιτίαση τους, με τους κύριους λόγους των αναιρέσεων τους, είναι απαράδεκτη, διότι υπό την επίφαση της ελλείψεως αιτιολογίας, πλήττεται η ανέλεγκτη περί των πραγμάτων κρίση του δικαστηρίου της ουσίας.

Επομένως οι προβαλλόμενοι από το άρθρ. 510 παρ. 1 στοιχ. Δ’ και Ε’ ΚΠΔ, λόγοι των αιτήσεων αναιρέσεων, με τους οποίους πλήττεται η προσβαλλόμενη απόφαση, για έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας και για εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή ουσιαστικής ποινικής διατάξεως, πρέπει να απορριφθούν ως αβάσιμοι κατ’ ουσία.

Ως προς τους πρόσθετους λόγους αναίρεσης με κοινό δικόγραφο προσθέτων λόγων.

Κατά το άρθρο 61 του Κ.Ποιν.Δ. "όταν στο πολιτικό δικαστήριο εκκρεμεί δίκη για ζήτημα που ανήκει στην αρμοδιότητα των πολιτικών δικαστηρίων, που έχει όμως σχέση με την ποινική δίκη, μπορεί το ποινικό δικαστήριο κατά την κρίση του να αναβάλει την ποινική δίκη έως το τέλος της πολιτικής ... Εξάλλου, κατά το άρθρο 139 του ίδιου κώδικα, "οι αποφάσεις και τα βουλεύματα., πρέπει να αιτιολογούνται ειδικά και εμπεριστατωμένα ...

Αιτιολογία απαιτείται σε όλες χωρίς εξαίρεση τις αποφάσεις, τα βουλεύματα και τις διατάξεις, ανεξάρτητα αν αυτό απαιτείται ειδικά από το νόμο ή αν είναι οριστικές ή παρεμπίπτουσες ή αν η έκδοσή τους αφήνεται στη διακριτική ελεύθερη ή ανέλεγκτη κρίση του δικαστή που τις εξέδωσε". Από τις διατάξεις αυτές προκύπτει ότι, ο κατηγορούμενος έχει δικαίωμα να ζητήσει την αναβολή της δίκης για το λόγο ότι εκκρεμεί στο Πολιτικό Δικαστήριο προδικαστικό ζήτημα αστικής φύσεως, δηλαδή ζήτημα που ανάγεται σε στοιχείο της αντικειμενικής υποστάσεως του εγκλήματος και ανήκει στη δικαιοδοσία των πολιτικών δικαστηρίων και ότι η παραδοχή ή όχι του σχετικού αιτήματος απόκειται στην κυριαρχική κρίση του δικαστηρίου της ουσίας, το οποίο, όμως, οφείλει να απαντήσει αιτιολογημένα στο υποβαλλόμενο αίτημα και, σε περίπτωση απορρίψεώς του, να αιτιολογήσει ειδικώς την απόφασή του.

Διαφορετικά, αν δηλαδή απορρίψει το εν λόγω αίτημα, χωρίς την απαιτούμενη αιτιολογία, και μετά ταύτα προχωρήσει στην εκδίκαση της υποθέσεως και καταδικάσει τους αιτούντες την αναβολή-κατηγορουμένους, ιδρύεται λόγος αναιρέσεως από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ’ του ΚΠοινΔ αλλά και από το στοιχ. Η! αυτής ,για υπέρβαση εξουσίας του δικαστηρίου.

Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την επιτρεπτή επισκόπηση των πρακτικών της προσβαλλόμενης απόφασης, για τον έλεγχο της βασιμότητας του πρώτου προσθέτου αναιρετικού λόγου, πριν την έναρξη της αποδεικτικής διαδικασίας, ο πληρεξούσιος συνήγορος των κατηγορουμένων, υπέβαλε εγγράφως αίτημα αναβολής της δίκης, κατά το άρθρο 61 Κ.Ποιν.Δ., το οποίο καταχωρήθηκε στα πρακτικά, και αναπτύχθηκε προφορικά με το ακόλουθο περιεχόμενο: "Επαναφέρουμε το από 29-1- 2014,αίτημα αναβολής που έχει καταχωρηθεί στα πρακτικά της εκκαλουμένης υπ’ αρ. 5253/2014απόφασης του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών και υποβάλλουμε στο δικαστήριο σας και τον κάτωθι λόγο αναβολής ,σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 61 Κ.Ποιν.Δ.

της: Επειδή ο χαρακτηρισμός της επίδικης έκτασης των 311,00 τ.μ., ως δασικής εκκρεμεί ενώπιον του Διοικητικού Εφετείου Αθηνών -Ακυρωτικός Σχηματισμός - Τμήμα Α μετά την άσκηση από μέρους μας προσφυγής - αίτησης ακύρωσης απευθυνομένης ενώπιον του ως άνω Δικαστηρίου και των: α) Υπουργείου Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής και β) Γενικού Γραμματέα Αποκεντρωμένης Διοίκησης Αττικής, για την ακύρωση της υπ’ αριθμ. .../25-10-2011 απόφασης του Γενικού Γραμματέα Αποκεντρωμένης Διοίκησης Αττικής, Επειδή επί της προσφυγής μας-αίτησης μας ακύρωσης της υπ’ αριθμ .../25.10.2011 απόφασης του Γενικού Γραμματέα Αποκεντρωμένης Διοίκησης Αττικής εκδόθηκε υπ’ αριθμ. 2746/2015 προδικαστική απόφαση του Διοικητικού Εφετείου Αθηνών-Ακυρωτικός Σχηματισμός-Τμήμα Α η οποία υποχρεώνει την Διεύθυνση Δασών της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Αττικής και το ΥΠΕΚΑ (ήδη ΥΠΕΝ) να προσκομίσει έγγραφα και τοπογραφικά διαγράμματα προς απόδειξη του δασικού χαρακτήρα της επίδικης έκτασης των 311,00 τ μ και όρισε νέα δικάσιμο για την αίτηση μας ακύρωσης την 5η-12-2016.

Επειδή μετά την υποβολή της προσφυγής μας- αίτησης μας ακύρωσης της υπ αριθμ..../25-10-2011 απόφασης του Γενικού Γραμματέα Από κεντρωμένης Διοίκησης Αττικής και πριν από την συζήτησή της την 3η-11-2014 στο ακροατήριο του Διοικητικού Εφετείου Αθηνών-Ακυρωτικός Σχηματισμός-Τμήμα Α με την αριθμ....29-4-2014 απόφαση του Γενικού Γραμματέα Αποκεντρωμένης Διοίκησης Αττικής, (ΦΕΚ Δ 226/26-5-2014), ανακλήθηκε η υπ αριθμ. .../10-10-1994 απόφαση του Νομάρχη Αθηνών, (ΦΕΚ Δ110/25-10-2014),για τμήμα δημόσιας δασικής έκτασης εμβαδού 0,450 στρεμμάτων, η οποία εκχερσώθηκε σταδιακά από το 1988 και εντεύθεν και επανακηρύχθηκε αυτή αναδασωτέα, η εκδοθείσα υπ αριθμ. 2746/2015 προδικαστική απόφαση του Διοικητικού Εφετείου Αθηνών-Ακυρωτικός Σχηματισμός - Τμήμα Α υποχρεώνει την Διεύθυνση Δασών της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Αττικής και το ΥΠΕΚΑ (ήδη ΥΠΕΝ) όπως με έγγραφα και τοπογραφικά σχέδια γράμματα προσδιορίσουν την θέση και τα όρια της επίδικης έκτασης των 311,00 τμ εντός της έκτασης των 0,450 στρεμμάτων ή 450,00 τμ.

Επειδή κατά της υπ’ αριθμ....29-4-2014 απόφασης του Γενικού Γραμματέα Αποκεντρωμένης Διοίκησης, (ΦΕΚ 226Δ/26-5-2014), που αφ’ ενός μεν ανεκάλεσε την υπ’ .../1994 απόφαση του Νομάρχη Αθηνών με την οποία είχε κηρυχθεί ως αναδασωτέα έκταση 935 στρεμμάτων στην θέση ..., περιοχής Δήμου ... Αττικής, (ΦΕΚ1110Δ/25.1994), για έκταση εμβαδού 0,450 στρεμμάτων, αφ’ ετέρου δε επανακήρυξε αυτήν ως αναδασσωτέα στην θέση <...> ασκήσαμε την από 12-11-2014 αίτηση ακύρωσης απευθυνομένη ενώπιον του Διοικητικού Εφετείου Αθηνών-Ακυρωτικός Σχηματισμός και κατά των:

α)Γενικού Γραμματέα Αποκεντρωμένης Διοίκησης Αττικής και β)Ελληνικού Δημοσίου νομίμως εκπροσωπουμένου από τον Υπουργό Περιβάλλοντος και Κλιματικής Αλλαγής, που θα συζητηθεί την 5η-12-2016, (ιδετε 8η σελίδα της υπ’ αριθμ.2746/2015 προδικαστικής απόφασης του Διοικητικού Εφετείου Αθηνών-Ακυρωτικός Σχηματισμός-Τμήμα Α).

Επειδή ο χαρακτήρας της επίδικης έκτασης των 311,00 τμ ως δασικής) προαπαιτούμενο της κήρυξης της ενοχής μου για παράβαση των διατάξεων του Ν.998/1979 από το Δικαστήριο Σας θα κριθεί κατά τα ανωτέρω την 5η-12-2016 ενώπιον του Διοικητικού Εφετείου Αθηνών-Ακυρωτικός Σχηματισμός-Α Τμήμα.

Επειδή η υπ’ αριθμ..../1994 απόφαση του Νομάρχη Αθηνών, με την οποία είχε ανακηρυχθεί ως αναδασωτέα έκταση 935 στρεμμάτων στη θέση ..., περιοχής Δήμου ... Αττικής, (ΦΕΚ 1110Δ/25.1994),στην οποία φέρεται ότι περιλαμβάνεται και η επίδικη έκταση των 311,00 τμ ανακλήθηκε με την υπ’ αριθμ....29-4-2014 απόφαση του Γενικού Γραμματέα Αποκεντρωμένης Διοίκησης Αττικής, (ΦΕΚ 226 Δ/26-5-2014), με την οποία περιορίστηκε η αναδασωτέα έκταση στην ίδια ως άνω περιοχή στα 0,450 στρέμματα ή στα 450,00 τμ.

Επειδή αφ’ ενός μεν η νομιμότητα της υπ’ αριθμ....29-4-2014 απόφασης του Γενικού Γραμματέα Αποκεντρωμένης Διοίκησης Αττικής, (ΦΕΚ 226Δ/26-5-20914), αφ’ ετέρου δε η θέση της επίδικης έκτασης των 311,00 τμ εντός ή εκτός της κηρυχθείσας αναδασωτέας των 0,450 στρεμμάτων ή 450,00 τμ, προαπαιτούμενα της από το Δικαστήριο Σας κήρυξης της ενοχής μας για την παραβίαση των διατάξεων των άρθρων του Ν.998/1979,θα κριθούν κατά τα ανωτέρω την 5η-12-2016 ενώπιον του Διοικητικού Εφετείου Αθηνών.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ ΑΙΤΟΥΜΕΘΑ Την αναβολή εκδίκασης της έφεσης μας, κατά της υπ’ αρ. 5253/2014, απόφασης του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 61 ΚΠΔ, μέχρις αμετακλήτου κρίσεως του Διοικητικού Εφετείου Αθηνών-Ακυρωτικός Σχηματισμός-Τμήμα Α, επί της προσφυγής μας αίτησης μας ακύρωσης κατά της υπ’ αρ. .../25-10-2011 απόφασης του Γενικού Γραμματέα Αποκεντρωμένης Διοίκησης και επί της από 12-11-2014 αίτησης ακύρωσης της υπ’ αρ. ...29-4-2014, απόφασης του Γενικού Γραμματέα Διοικητικής Αποκέντρωσης Αττικής, (ΦΕΚ226Δ/26-5-2014) και της υπ’ αρ. 1195/2014 δασικής απαγορευτικής διάταξης της διεύθυνσης δασών Αθηνών’ .Το Δικαστήριο με την προσβαλλόμενη απόφασή του, απέρριψε το αίτημα των αναιρεσειόντων με την ακόλουθη αιτιολογία: " Με την υπ’ αρ. .../1994 απόφαση του Νομάρχη Αθηνών, είχε κηρυχθεί αναδασωτέα έκταση 935 στρεμμάτων στη θέση "...," της περιοχής του Δήμου ...

Αττικής (ΦΕΚ110Δ/25/10/1994),στην οποία ενέπιπτε και η επίδικη έκταση ...Με την υπ’ αρ. ...21-4-2014 απόφαση του Γενικού Γραμματέα Αποκεντρωμένης Διοίκησης (ΦΕΚ 226Δ/26-5-2014) ανακλήθηκε η ως άνω υπ’ αρ. .../1994 απόφαση του Νομάρχη Αθηνών για έκταση εμβαδού0,450 στρεμμάτων, και επανακηρύχθηκε ως αναδασωτέα η ως άνω έκταση, θέση "...

Δήμου ... Αττικής". Επομένως, με το προαναφερόμενο περιεχόμενο το αίτημα αναβολής των κατηγορουμένων, πρέπει να απορριφθεί ως αλυσιτελές, αφού και πάλι η επίμαχη έκταση έχει κηρυχθεί αναδασωτέα" Η αιτιολογία αυτή που διέλαβε το Τριμελές Εφετείο Αθηνών, στην απορριπτική του απόφαση, σχετικά με το αίτημα αναβολής, είναι η απαιτούμενη από το Σύνταγμα και τον ΚΠοινΔ ειδική και εμπεριστατωμένη, αφού εκτίθενται σ αυτή οι λόγοι και οι συλλογισμοί με τους οποίους κατέληξε και απέρριψε το σχετικό αίτημα, δεν απαιτείτο δε περαιτέρω ανάλυση.

Μετά δε την αιτιολογημένη απόρριψη του αιτήματος, ερευνώντας την ουσιαστική βασιμότητα της κατηγορίας, και καταλήγοντας στην κατάφαση της ενοχής των αναιρεσειόντων, ουδόλως υπερέβη την εξουσία του. Επίσης δεν υπερέβη την εξουσία του, διότι δεν ανέβαλε την εκδίκαση της υποθέσεως, για κρείσσονες αποδείξεις, προκειμένου να διεξαχθεί πραγματογνωμοσύνη για να γνωμοδοτήσει ο πραγματογνώμονας που θα διοριζόταν, αν η επίμαχη έκταση ήταν δασική, ως αβάσιμα διατείνονται με τον ως άνω λόγο αναιρέσεως, διότι η αναβολή αυτή (άρθρου 352 ΚΠΔ) απόκειται στην αποκλειστική κρίση του δικαστηρίου της ουσίας, αλλά και δεν προβλήθηκε από πλευράς κατηγορουμένων αίτημα αναβολής για τον λόγο αυτόν, ώστε να ανακύψει υποχρέωση του δικαστηρίου για απάντηση στο αίτημα.

Επομένως, ο από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ! και Η! του ΚΠοινΔ πρώτος πρόσθετος λόγος του δικογράφου των προσθέτων λόγων, είναι αβάσιμος και ως εκ τούτου απορριπτέος.

Από τις διατάξεις των άρθρων 173 παρ. 1, 174 παρ.2, και 321 παρ. 1 στοιχ. δ! και 4 του Κ.Ποιν.Δ., προκύπτει ότι το κλητήριο θέσπισμα, με το οποίο, κλητεύεται ο κατηγορούμενος στο ακροατήριο, πρέπει να περιέχει ονοματεπώνυμο και, αν υπάρχει ανάγκη, και άλλα στοιχεία που καθορίζουν την ταυτότητα του κατηγορουμένου, τον προσδιορισμό του δικαστηρίου στο οποίο καλείται, τη χρονολογία, την ημέρα της εβδομάδας και την ώρα που πρέπει να εμφανιστεί, τον ακριβή καθορισμό της πράξης για την οποία κατηγορείται, μνεία του άρθρου του ποινικού νόμου που την προβλέπει και τον αριθμό του, την επίσημη σφραγίδα και την υπογραφή του εισαγγελέα, του δημοσίου κατηγόρου ή του πταισματοδίκη που εξέδωσε το κλητήριο θέσπισμα. Άλλα στοιχεία, για την εγκυρότητα αυτού, δεν απαιτούνται.

Περαιτέρω, από τις διατάξεις των άρθρων 320, 321, 339, 330 και 343 του Κ.Ποιν.Δ., προκύπτει ότι η κύρια διαδικασία στο ακροατήριο, αρχίζει είτε με την επίδοση στον κατηγορούμενο του κλητηρίου θεσπίσματος ή της κλήσεως, με την οποία καλείται αυτός στο ακροατήριο, αδιαφόρως αν η υπόθεση αναβλήθηκε ή εκδικάστηκε, είτε με την εμφάνιση του κατηγορουμένου στο ακροατήριο και τη μη εναντίωσή του στη συζήτηση της υποθέσεως.

Από το συνδυασμό δε των διατάξεων των άρθρων 173 παρ. 1 και 174 παρ. 2 του ιδίου Κώδικα προκύπτει ότι την ακυρότητα του κλητηρίου θεσπίσματος ή της επιδόσεώς του, η οποία είναι σχετική και αφορά σε διαδικαστική πράξη, που κατ’ ανάγκην επιδρά στο κύρος της διαδικασίας στο ακροατήριο και στην καταδικαστική απόφαση που θα εκδοθεί, αν δεν καλυφθεί, αν δηλαδή ο κατηγορούμενος εμφανιστεί στη δίκη και προβάλλει εγκαίρως αντίρρηση για την πρόοδο της, μπορεί, εφόσον η σχετική ένσταση του απορρίφθηκε, να την προτείνει επαναφέροντας την με ειδικό λόγο εφέσεως και στη δευτεροβάθμια δίκη.

Αν δεν προταθεί η ακυρότητα αυτή με ειδικό λόγο εφέσεως καλύπτεται, με επακόλουθο το κλητήριο θέσπισμα να θεωρείται πλέον έγκυρο, τυχόν δε επαναφορά της ενστάσεως αυτής στο δευτεροβάθμιο δικαστήριο είναι απαράδεκτη. (ΑΠ 109/2014). Εξάλλου, κατά το άρθρο 502 παρ. 2 του ΚΠΔ, το δευτεροβάθμιο δικαστήριο έχει εξουσία να κρίνει για εκείνα μόνο τα μέρη της πρωτόδικης απόφασης στα οποία αναφέρονται οι λόγοι της έφεσης και αν δεν πράξει τούτο και δεν αποφανθεί, όπως έχει υποχρέωση, ως εκ του μεταβιβαστικού αποτελέσματος της εφέσεως, επί του εκκληθέντος αυτού κεφαλαίου της πρωτόδικης αποφάσεως, υποπίπτει σε αρνητική υπέρβαση εξουσίας που ιδρύει τον προβλεπόμενο από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ.

Η’ του ΚΠΔ λόγο αναιρέσεως. Τούτο όμως προϋποθέτει ότι ο ισχυρισμός προβλήθηκε παραδεκτά και κατά τρόπο ορισμένο στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο, διότι σε αντίθετη περίπτωση τούτο δεν είχε υποχρέωση να απαντήσει και, για τον ίδιο λόγο, δεν έχει υποχρέωση να απαντήσει και το εφετείο στον σχετικό ειδικό λόγο της εφέσεως, διότι αυτός, ως εκ του περιεχομένου του, τυγχάνει απαράδεκτος.

Στην κρινόμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από τα διαδικαστικά έγγραφα της υπόθεσης, που παραδεκτά επισκοπούνται για τις ανάγκες της βασιμότητας του δεύτερου πρόσθετου αναιρετικού λόγου, οι αναιρεσείοντες - κατηγορούμενοι, παραπέμφθηκαν να δικασθούν ενώπιον του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών ως υπαίτιοι του ότι: "Από κοινού με περισσότερες πράξεις που συνιστούν εξακολούθηση του ιδίου εγκλήματος , εκχέρσωσαν δημόσια δασική έκταση που κηρύχθηκε αναδασωτέα.

Συγκεκριμένα στα πλαίσια διενεργηθέντος ελέγχου από δασοφύλακα της διεύθυνσης δασών Αθηνών, στις 5-8-2011, διαπιστώθηκε ότι οι ανωτέρω κατηγορούμενοι, ενεργώντας κατόπιν συναπόφασης τους και με κοινό δόλο, στην ως άνω δασική έκταση και δη σε δημόσιο δάσος, το οποίο έχει κηρυχθεί αναδασωτέο δυνάμει: α) της υπ’ αρ. .../1934 αποφάσεως του Υπουργού Γεωργίας (ΦΕΚ133β/16-10-1934) και β) της υπ’ αρ. .../10-10-1994 αποφάσεως του Νομάρχη Αθηνών, (ΦΕΚ110/25-10-1994),είχαν εκχερσώσει και είχαν καταλάβει τμήμα εμβαδού 311.00 τ.μ., σταδιακά από το έτος 2001 μέχρι τις 5-8-2011, επί του οποίου κατασκεύασαν 1) περίφραξη της εκτάσεως, βόρεια και δυτικά ,με σιδηροπασσάλους και συρματόπλεγμα , συνολικού μήκους 44,40 μ.

και ύψους 1.00μ. 2) τσιμεντένια πλατφόρμα - βεράντα .διαστάσεων 8,30χ10.00μ. 3) κλίμακα από τσιμέντο ,μήκους 19,40 μ. και πλάτους 1,70 μ. , 4) σιδερένια κλίμακα ,μήκους 12,50 μ. και πλάτους 1,70 μ. και 5) τσιμεντένια βάση διαστάσεων 2μ.χ2μ., επί της οποίας τοποθέτησαν ανεμογεννήτρια ίδιων διαστάσεων και ύψους 4,50μ κατασκευής.". Κατά την εκδίκαση της υποθέσεως ενώπιον του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου ο πληρεξούσιος συνήγορος των αναιρεσειόντων, υπέβαλε με γραπτό σημείωμα του, που καταχωρήθηκε στα πρακτικά του δικαστηρίου εκείνου, ένσταση ακυρότητας του κλητηρίου θεσπίσματος την οποία ανέπτυξε και προφορικά, για λόγους, που αναφέρονται στην μη ακριβή περιγραφή της αξιοποίνου πράξεως και δη διότι δεν αναφέρεται ο ακριβής χρόνος και τόπος τέλεσης αυτής, και στον χαρακτήρα της εκχερσωθείσας εκτάσεως ως δασικής και αναδασωτέας, την μορφολογία του εδάφους και την βλάστηση του.

Το πρωτοβάθμιο δικαστήριο, απέρριψε την ένσταση αυτή, με την αιτιολογία ότι το κατηγορητήριο διαλαμβάνει τα απαιτούμενα από το άρθρο 321 ΚΠΔ στοιχεία, και προχώρησε στην έρευνα της κατηγορίας, καταλήγοντας στην καταδίκη των κατηγορουμένων με την υπ’ αρ. 5253/2014 απόφασή του. Κατά της αποφάσεως αυτής οι αναιρεσείοντες άσκησαν τις υπ’ αρ.

πρωτ. 476/2014 και 4...2014 εφέσεις. Με αυτές όμως δεν επανέφεραν με ειδικό λόγο την προβληθείσα ενώπιον του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου ένσταση τους, περί ακυρότητας του κλητηρίου θεσπίσματος. Επομένως η σχετική αυτή ακυρότητα καλύφθηκε. Ενώπιον του δευτεροβαθμίου δικαστήριο ο πληρεξούσιος συνήγορος του ανέπτυξε προφορικά την ένσταση αυτή.

Το Δικαστήριο αν και δεν είχε υποχρέωση να απαντήσει, αφού δεν μεταβιβάσθηκε ενώπιον του, με ειδικό λόγο εφέσεως, η ως άνω ένσταση παρά ταύτα απέρριψε με την κάτωθι αιτιολογία: "Η ένσταση περί αοριστίας του κατηγορητηρίου, πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμη, καθόσον το κατηγορητήριο περιέχει όλα τα κατά νόμο στοιχεία που ορίζονται στο άρθρο 321 παρ.1 Κ.Π.Δ., και δη τον χρόνο τέλεσης των αξιοποίνων πράξεων, που αποδίδονται στους κατηγορουμένους, τον ακριβή καθορισμό αυτών για τις οποίες κατηγορούνται, τη μνεία των άρθρων του ποινικού νόμου που προβλέπει αυτές και τα της τέλεσης τους" Συνεπώς ο δεύτερος πρόσθετος λόγος, από το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ.

Β!, σε συνδ. με το άρθρο 174 παρ. 2 ΚΠΔ, είναι αβάσιμος, και ως εκ τούτου απορριπτέος.

Από τις διατάξεις του άρθρου 502 παρ. 1, 3 και 4 του Κ.Ποιν.Δ., προκύπτει ότι μετά την παραδοχή τυπικά της εφέσεως, με την οποία προσβλήθηκε στο σύνολο της η πρωτόδικη απόφαση, η υπόθεση επανέρχεται στο Εφετείο για κατ’ ουσία συζήτηση, στην πριν από την έκδοση της πρωτόδικης αποφάσεως στάση, με την έννοια ότι το Εφετείο έχει την εξουσία να κρίνει όπως και το πρωτοβάθμιο δικαστήριο.

Επομένως, κάθε ακυρότητα της πρωτόδικης αποφάσεως καλύπτεται με την έκδοση της επί της ουσίας αποφάσεως του Εφετείου, αφού μετά την τυπική παραδοχή της εφέσεως η πρωτόδικη απόφαση ατονεί και το Εφετείο επανεξετάζει την υπόθεση τόσο ως προς τη νομική όσο και ως προς την ουσιαστική της βάση. Έτσι, το Εφετείο δεν είναι υποχρεωμένο να απαντήσει σε σχετικό ισχυρισμό περί ακυρότητας στην πρωτοβάθμια δίκη και συνακόλουθα δεν υποπίπτει στην πλημμέλεια της ελλείψεως ακροάσεως, ώστε να ιδρύεται ο από το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ.

Β’ του Κ.Ποιν.Δ. λόγος αναιρέσεως. Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την παραδεκτή επισκόπηση των πρακτικών της πρωτόδικης υπ’ αρ. 5253/2014 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών, ο πληρεξούσιος συνήγορος των αναιρεσειόντων, είχε υποβάλλει στο δικαστήριο εκείνο παραδεκτά αίτημα αναβολής της δίκης κατά το άρθρο 61 Κ.Ποιν.Δ., το οποίο με παρεμπίπτουσα απόφαση του δικαστηρίου απορρίφθηκε.

Το αίτημα αυτό υπέβαλε και στο δευτεροβάθμιο δικαστήριο της ουσίας, το οποίο επίσης το απέρριψε με αιτιολογημένη απόφαση του. Μετά ταύτα, σύμφωνα με όσα αναφέρθηκαν στη μείζονα νομική σκέψη, ο τρίτος πρόσθετος λόγος του δικογράφου των προσθέτων λόγων των αναιρέσεων, είναι απαράδεκτος, και ως εκ τούτου απορριπτέος, διότι δεν στοιχειοθετείται αναιρετικός λόγος ακυρότητας της διαδικασίας στο ακροατήριο του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου, για έλλειψη ακρόασης , άρθρο 510 παρ.1 στοιχ.Β! Κ.Ποιν.

Δ, αφού η υπ’ αρ. 5253/2014 απόφαση του δικαστηρίου (πρωτοβάθμια), μετά την τυπική παραδοχή της κατ’ αυτής εφέσεως, απώλεσε την ισχύ της.

Μετά από αυτά, και εφόσον δεν υπάρχει προς έρευνα, άλλος παραδεκτός λόγος του δικογράφου των αναιρέσεων και του δικογράφου των προσθέτων λόγων αυτών, πρέπει να απορριφθούν οι κρινόμενες αιτήσεις αναιρέσεως και οι δια ιδίου δικογράφου πρόσθετοι λόγοι αυτών, και να καταδικασθούν οι αναιρεσείοντες, έκαστος από αυτούς, στα δικαστικά έξοδα (άρθρ. 583 παρ. 1 ΚΠΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Συνεκδικάζει: α) την υπ’ αρ. πρωτ. ...2016, από 18-5-2016 αίτηση του Δ. Γ. του Μ. β) την υπ’ αρ. πρωτ. ...2016 από 27-5-2016 αίτηση του Χ. Γ. του Μ., και γ) τους 28-9-2016 με κοινό δικόγραφο προσθέτους λόγους, των Δ. και Χ. Γ. του Μ., για αναίρεση της υπ’ αρ. 1724/2016 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου (Πλημμελημάτων) Αθηνών.

Απορρίπτει τις ως άνω αιτήσεις αναιρέσεως και τους πρόσθετους λόγους αυτών.

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα, που ανέρχονται σε διακόσια πενήντα (250) ευρώ για τον καθένα.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 3 Νοεμβρίου 2016.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 24 Νοεμβρίου 2016.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ