1727/2017 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1727 / 2017 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1727/2017

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ειρήνη Κιουρκτσόγλου - Πετρουλάκη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Ελένη Διονυσοπούλου, Σοφία Ντάντου, Γεώργιο Χοϊμέ και Ναυσικά Φράγκου, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 3 Φεβρουαρίου 2017, με την παρουσία και του Γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας - καλούσας: Σ. Μ. του Δ., κατοίκου ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Μιχαήλ Νικολιδάκη.

Της αναιρεσίβλητης - καθ' ης η κλήση: Ανώνυμης ασφαλιστικής και αντασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "...", που εδρεύει στην … και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Λάζαρο Χατζηθέμελη, που δήλωσε στο ακροατήριο ότι ανακαλεί την από 1-2-2017 δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και παρίσταται.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 14-1-2010 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 3024/2011 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 4002/2014 του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 21-1-2015 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Ναυσικά Φράγκου διάβασε την από 3-9-2015 έκθεση του κωλυομένου να μετάσχει στη σύνθεση του Δικαστηρίου αυτού Αρεοπαγίτη Χαράλαμπου Καλαματιανού, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη των πρώτου και τρίτου λόγων του αναιρετηρίου και την αναίρεση της υπ' αριθμ. 4002/2014 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών, κατά παραδοχή του δεύτερου λόγου αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αίτησης αναίρεσης, ο πληρεξούσιος της αναιρεσίβλητης την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά το άρθρο 559 αρ. 19 Κ.Πολ.Δ. αναίρεση χωρεί αν η απόφαση του δικαστηρίου της ουσίας δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Ανεπάρκεια αιτιολογιών, κατά την έννοια της διατάξεως αυτής, υπάρχει όταν δεν προκύπτουν από την απόφαση σαφώς και επαρκώς τα περιστατικά που είναι κατά νόμο αναγκαία για τη στοιχειοθέτηση στη συγκεκριμένη περίπτωση της διάταξης ουσιαστικού δικαίου που εφαρμόσθηκε ή όταν η απόφαση έχει ελλείψεις, όσον αφορά το νομικό χαρακτηρισμό των κρίσιμων περιστατικών που έγιναν δεκτά.

Αντιφατικότητα δε αιτιολογιών υπάρχει όταν εξ αιτίας της δεν προκύπτει ποια πραγματικά περιστατικά δέχθηκε το δικαστήριο για να στηρίξει το διατακτικό, ώστε να μπορεί να ελεγχθεί αν σωστά εφάρμοσε το Νόμο. Η αντιφατικότητα ή ανεπάρκεια πρέπει να έχει σχέση με ουσιώδεις ισχυρισμούς και κεφάλαια παροχής έννομης προστασίας και επιθετικά ή αμυντικά μέσα και όχι με την επιχειρηματολογία των διαδίκων ή του δικαστηρίου, ούτε την εκτίμηση των αποδείξεων, εφόσον το πόρισμα από την εκτίμηση αυτή διατυπώνεται σαφώς (Ολ.ΑΠ 24/1992, Ολ.ΑΠ 1/1999, Α.Π. 9/2013).

Περαιτέρω, από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 297, 298, 330 και 914 ΑΚ συνάγεται ότι προϋπόθεση της ευθύνης για αποζημίωση από αδικοπραξία είναι η υπαιτιότητα του υπόχρεου, η οποία υπάρχει και στην περίπτωση της αμέλειας δηλαδή όταν δεν καταβάλλεται η επιμέλεια που απαιτείται στις συναλλαγές, η παράνομη συμπεριφορά του υπόχρεου σε αποζημίωση έναντι εκείνου που ζημιώθηκε και η ύπαρξη αιτιώδους συνάφειας μεταξύ της παράνομης συμπεριφοράς και της ζημίας.

Η παράνομη συμπεριφορά ως όρος της αδικοπραξίας μπορεί να συνίσταται όχι μόνο σε θετική πράξη αλλά και σε παράλειψη, εφόσον στην τελευταία αυτή περίπτωση εκείνος που υπέπεσε στην παράλειψη ήταν υποχρεωμένος σε πράξη από το νόμο ή τη δικαιοπραξία είτε από την καλή πίστη και την κρατούσα κοινωνική αντίληψη.

Αιτιώδης δε συνάφεια υπάρχει όταν η πράξη ή η παράλειψη του ευθυνόμενου προσώπου ήταν κατά τα διδάγματα της κοινής πείρας ικανή και μπορούσε αντικειμενικά να επιφέρει κατά τη συνηθισμένη και κανονική πορεία των πραγμάτων το επιζήμιο αποτέλεσμα. Η κρίση του δικαστηρίου της ουσίας ότι τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε κυριαρχικώς ως αποδειχθέντα επιτρέπουν το συμπέρασμα να θεωρηθεί κατά τα διδάγματα της κοινής πείρας ορισμένο γεγονός ως πρόσφορη αιτία της ζημίας υπόκειται στον έλεγχο του Αρείου Πάγου, γιατί είναι κρίση νομική αναγόμενη στην ορθή ή μη υπαγωγή από το δικαστήριο της ουσίας των διδαγμάτων της κοινής πείρας στην αόριστη νομική έννοια της αιτιώδους συνάφειας η παράβαση των οποίων ιδρύει τον αναιρετικό λόγο του άρθρου 559 αριθ.1 ΚΠολΔ.

Αντίθετα η κρίση ότι η πράξη ή η παράλειψη υπήρξε ένας από τους αναγκαίους όρους του αποτελέσματος αφορά πράγματα και δεν ελέγχεται ακυρωτικώς. Επίσης, οι έννοιες της αμέλειας και της συνυπαιτιότητας είναι νομικές και επομένως η κρίση του δικαστηρίου της ουσίας ως προς τη συνδρομή ή όχι συντρέχοντος πταίσματος του ζημιωθέντος κατά την επέλευση της ζημίας, υπόκειται στον έλεγχο του Αρείου Πάγου ως προς το εάν τα περιστατικά, που το δικαστήριο της ουσίας δέχεται ανελέγκτως ως αποδειχθέντα, συγκροτούν την έννοια του συντρέχοντος πταίσματος.

Αντιθέτως, ο καθορισμός της βαρύτητας του πταίσματος και του ποσοστού, κατά το οποίο πρέπει να μειωθεί η αποζημίωση, αφορά εκτίμηση πραγμάτων, που δεν ελέγχεται ακυρωτικώς. Τα πιο πάνω έχουν εφαρμογή και στην περίπτωση του άρθρου 10 του ν. ΓΠΝ/1911, ως προς την υπαιτιότητα των οδηγών των συγκρουσθέντων αυτοκινήτων, κατά το οποίο είναι εφαρμοστέα η διάταξη του άρθρου 914 ΑΚ.

Περαιτέρω από τη διάταξη του άρθρου 300 ΑΚ, η οποία εφαρμόζεται σε κάθε περίπτωση ζημίας και επομένως και σε αυτή από αδικοπραξία των άρθρων 914 επ. ΑΚ προκύπτει ότι όταν στη γένεση ή στην επέλευση της ζημίας συντέλεσε και πταίσμα του ζημιωθέντος, κατά την έννοια της διάταξης του άρθρου 330 ΑΚ, το δικαστήριο της ουσίας μπορεί κατά την ελεύθερη κρίση του, αφού σταθμίσει τις περιστάσεις και ιδιαίτερα το βαθμό του πταίσματος του ζημιωθέντος και του ζημιώσαντος, να μη επιδικάσει αποζημίωση ή να μειώσει το ποσό αυτής.

Σε κάθε περίπτωση η παράβαση των διατάξεων του ΚΟΚ δεν θεμελιώνει αυτή υπαιτιότητα στην επέλευση του αυτοκινητικού ατυχήματος, αποτελεί όμως στοιχείο η στάθμιση του οποίου από το δικαστήριο της ουσίας κρίνεται σε σχέση με την ύπαρξη αιτιώδους συνδέσμου μεταξύ της συγκεκριμένης πράξεως και του επελθόντος αποτελέσματος.

Η κρίση του δικαστηρίου της ουσίας για τη συνδρομή ή όχι πταίσματος του ζημιωθέντος είναι κρίση σχετική με νομική έννοια και υπόκειται σε αναιρετικό έλεγχο κατά τις διατάξεις των άρθρων 559 αριθ. 1 και 19 Κ.Πολ.Δ. Εξάλλου, κατά το άρθρο 5 παρ. 1, 2α, 3α και 8α του Κ.Ο.Κ. "1. Οι σημάνσεις των οδοστρωμάτων με διαγραμμίσεις ή σύμβολα χρησιμοποιούνται για τη ρύθμιση της κυκλοφορίας ή για την προειδοποίηση ή καθοδήγηση αυτών που χρησιμοποιούν οδούς ... 2.

Τα κύρια είδη των σημάνσεων επί των οδοστρωμάτων με διαγραμμίσεις είναι: α) οι κατά μήκος διαγραμμίσεις. . . . 3. Οι κατά μήκος διαγραμμίσεις είναι: α) Η αποτελούμενη από μία ή δύο συνεχείς γραμμές η οποία σημαίνει διαχωρισμό των λωρίδων αντίθετων κατευθύνσεων. ... 8. Στους οδηγούς των οδικών οχημάτων απαγορεύεται:

α) Να διαβαίνουν της εκ μιας ή δύο συνεχών γραμμών, κατά μήκος, διαγράμμιση, ως και να κινούνται στην αριστερή πλευρά αυτής.". Κατά δε το άρθρο 19 παρ. 1, 2 και 3 του ίδιου κώδικα "1. ο οδηγός οδικού οχήματος επιβάλλεται να έχει τον πλήρη έλεγχο του οχήματος του ώστε να μπορεί σε κάθε στιγμή να εκτελεί τους απαιτούμενους χειρισμούς. 2.

ο οδηγός επιβάλλεται να ρυθμίζει την ταχύτητα του οχήματος του λαμβάνων συνεχώς υπόψη του τις επικρατούσες συνθήκες, ιδιαίτερα δε τη διαμόρφωση του εδάφους, την κατάσταση και τα χαρακτηριστικά της οδού, την κατάσταση και το φορτίο του οχήματος του, τις καιρικές συνθήκες και τις συνθήκες κυκλοφορίας, κατά τρόπον ώστε να είναι σε θέση να διακόψει την πορεία του οχήματος του μπροστά από οποιοδήποτε εμπόδιο που μπορεί να προβλεφθεί και το οποίο βρίσκεται στο ορατό από αυτόν μπροστινό τμήμα της οδού. 3.

Ιδιαίτερα, ο οδηγός επιβάλλεται να μειώνει την ταχύτητα του οχήματος του πλησίον των ισόπεδων οδικών κόμβων".

Στην προκειμένη περίπτωση το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφαση απέρριψε έφεση της ενάγουσας - ήδη αναιρεσείουσας, έκανε δεκτή κατ' ουσίαν αντέφεση της εναγομένης - ήδη αναιρεσίβλητης, ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρείας κατά της 3024/2011 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, το οποίο είχε δεχθεί εν μέρει αγωγή της αναιρεσείουσας κατά της αναιρεσίβλητης, εξαφάνισε την ως άνω πρωτόδικη και δέχθηκε εν μέρει την εν λόγω αγωγή επιδικάζοντας σ' αυτήν το ποσό των 18.829,36 ευρώ, ως αποζημίωση και χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης, για τον τραυματισμό της σε αυτοκινητικό ατύχημα, στο οποίο ενεπλάκη η ως άνω ενάγουσα και η, μη διάδικος Α.

Μ., οδηγώντας ΙΧΕ αυτοκίνητο, που ήταν ασφαλισμένο στην αναιρεσίβλητη, αφού απέδωσε το εν λόγω ατύχημα σε συγκλίνουσα αμέλεια των δύο οδηγών, κατά ποσοστά 60% (της ασφαλισμένης στην αναιρεσίβλητη) και 40% (της αναιρεσείουσας). Το Δικαστήριο της ουσίας δέχθηκε, ως προς το κρίσιμο ζήτημα της υπαιτιότητας, κατά την ανέλεγκτη αναιρετικά κρίση του, τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: "Στις 30/7/2009 περί ώρα 13.10 η ενάγουσα εκινείτο, οδηγώντας το ...

ΙΧΕ αυτοκίνητο, ιδιοκτησίας της, επί της επαρχιακής οδού Πύλης - Σκουρτων Νομού Βοιωτίας με κατεύθυνση από Φυλή προς Πύλη. Η εν λόγω οδός είναι διπλής κατευθύνσεως, έχει πλάτος οδοστρώματος 8,30 μ. μία λωρίδα κυκλοφορίας ανά κατεύθυνση, τα δύο ρεύματα χωρίζονται με διπλή συνεχή γραμμή, είναι ευθεία, οριζόντια και άσφαλτος.

Κατά τον ως άνω χρόνο η κατάσταση της οδού ήταν ξηρά, οι συνθήκες φωτισμού ημέρας, η κυκλοφορία των οχημάτων κανονική, η ορατότητα δεν περιοριζόταν και επικρατούσε ηλιοφάνεια. Το ανώτατο όριο ταχύτητας, οριζόταν σε 90 χιλιόμ/ώρα (άρθρο 20 ΚΟΚ). Στο ύψος της Χ/Θ … η ως άνω οδός συμβάλλει με ανώνυμη οδό που συνδέει τα Σκούρτα Βοιωτίας με την ανωτέρω επαρχιακή οδό (Πύλης - Φυλής).

Επί της προαναφερόμενης ανώνυμης οδού υφίσταται ρυθμιστική της κυκλοφορίας πινακίδα Ρ2 (υποχρεωτικής διακοπής πορείας). Κατά τον ίδιο ως άνω χρόνο η Α. Μ. οδηγώντας το ... ΙΧΕ αυτοκίνητο, ιδιοκτησίας της, το οποίο ήταν ασφαλισμένο για την έναντι τρίτων αστική ευθύνη από την κυκλοφορία του στην εναγομένη ασφαλιστική εταιρεία "..." εκινείτο επί της ανωτέρω ανώνυμης οδού με κατεύθυνση από Σκούρτα προς την Ε.Ο Πύλης - Φυλής.

Φθάνοντας δε στον ισόπεδο κόμβο της οδού αυτής με την οδό Πύλης- Φυλής, καίτοι είχε στην πορεία της τη ρυθμιστική της κυκλοφορίας πινακίδα Ρ2 (υποχρεωτικής διακοπής πορείας) από αμέλεια της, δηλαδή από έλλειψη της προσοχής, την οποία όφειλε κατά τις περιστάσεις και μπορούσε να καταβάλει, δεν διέκοψε την πορεία του οχήματος της πριν από την είσοδο στον κόμβο ώστε να παραχωρήσει προτεραιότητα στα οχήματα, τα οποία εκινούντο επί της Ε.Ο Πύλης - Φυλής, αλλά, αντιθέτως, συνέχισε στην πορεία της και εισήλθε στην Ε.Ο Πύλης -Φυλής με αποτέλεσμα να παρεμβληθεί στην ευθεία πορεία του ...

ΙΧΕ αυτοκινήτου, το οποίο, όπως προεκτέθηκε, εκινείτο επί της Ε.Ο Πύλης - Φυλής με κατεύθυνση από Φυλή προς Πύλη και να προσκρούσει το τελευταίο όχημα με το εμπρόσθιο τμήμα του, κινούμενο στο αντίθετο προς την αρχική κατεύθυνσή του ρεύμα κυκλοφορίας (από Πύλη προς Φυλή), ενώ η ενάγουσα επιχειρούσε αποφευκτικό ελιγμό προς τα αριστερά, εισερχόμενη στο αντίθετο προς την αρχική κατεύθυνση της ρεύμα κυκλοφορίας (από Πύλη προς Φυλή), στην αριστερή εμπρόσθια πλευρά του ...

ΙΧΕ αυτοκινήτου της Α. Μ.. Υπό τα ανωτέρω εκτιθέμενα, το ένδικο τροχαίο αυτοκινητικό ατύχημα οφείλεται σε συγκλίνουσα υπαιτιότητα της Α. Μ., κατά ποσοστό 60% και της ενάγουσας κατά ποσοστό 40% οι οποίες δεν κατέβαλαν την επιμέλεια και προσοχή την οποία θα κατέβαλλε κάθε μέσος συνετός οδηγός κάτω από τις ανάλογες περιστάσεις.

Η αμέλεια της Α. Μ. συνίσταται ειδικότερα στο ότι δεν διέκοψε την πορεία του οχήματος της πριν από την είσοδο στον κόμβο, καίτοι είχε στην πορεία της ρυθμιστική πινακίδα Ρ2 (υποχρεωτικής διακοπής πορείας), ώστε να παραχωρήσει προτεραιότητα στα οχήματα τα οποία εκινούντο επί της Ε.Ο Πύλης - Φυλής προς την οποία πλησίαζε (παράβαση άρθρου 4§3 κ.ο.κ ), αλλά, αντιθέτως, συνέχισε την πορεία της και εισήλθε στην Ε.Ο Πύλης - Φυλής, ανέλεγκτα, με αποτέλεσμα της αμελούς αυτής συμπεριφοράς της, ως βασικής αιτίας, να συντελέσει κατά το ανωτέρω ποσοστό στη σύγκρουση των εν λόγω αυτοκινήτων.

Η αμέλεια της ενάγουσας συνίσταται, ειδικότερα, στο ότι δεν οδηγούσε με σύνεση και διαρκώς τεταμένη την προσοχή της, ασκώντας τον πλήρη έλεγχο και την εποπτεία του οχήματος και χωρίς να μειώσει την ταχύτητα του οχήματός της, καίτοι πλησίαζε στον προαναφερόμενο ισόπεδο κόμβο, με αποτέλεσμα της αμελούς αυτής συμπεριφοράς της να μην μπορέσει να ενεργήσει κατάλληλο ελιγμό ώστε να διακόψει την πορεία του οχήματος της προς αποφυγή της συγκρούσεως, αλλά, αντιθέτως, το όχημα της, διέβη την εκ δύο συνεχών γραμμών διαγράμμιση της οδού Πύλης-Φυλής, εισήλθε στο αντίθετο προς την αρχική κατεύθυνση του ρεύμα κυκλοφορίας, όπου συγκρούσθηκε με το ...

ΙΧΕ αυτοκίνητο της Α. Μ. (παραβ. άρθρων 5§§1,2 α, 3α, 8α,19§§1-3 Κ.Ο.Κ) με αποτέλεσμα να συντελέσει κατά το ως άνω ποσοστό στην επέλευση της συγκρούσεως". Έτσι που έκρινε το Εφετείο διέλαβε στην απόφαση του ασαφείς, αντιφατικές και ανεπαρκείς αιτιολογίες αναφορικά με τα ασκούντα ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης ζητήματα της συνυπαιτιότητας της αναιρεσείουσας οδηγού και της ύπαρξης αιτιώδους συνάφειας μεταξύ πράξεων και παραλείψεων αυτής και του επελθόντος επιζήμιου αποτελέσματος, που δεν καθιστούν δυνατό τον αναιρετικό έλεγχο της ορθής ή μη εφαρμογής των ανωτέρω διατάξεων ουσιαστικού δικαίου του Κ.Ο.Κ.

και του Α.Κ., τις οποίες παραβίασε εκ πλαγίου. Ειδικότερα, προκειμένου να στηρίξει την κρίση του περί συντρέχοντος πταίσματος της αναιρεσείουσας οδηγού στην επέλευση του ένδικου αυτοκινητικού ατυχήματος, δεν μνημονεύει στην προσβαλλόμενη απόφαση α) με ποια ταχύτητα (κατά προσέγγιση) εκινείτο το αυτοκίνητο της αναιρεσείουσας, ήτοι αν εκινείτο με ταχύτητα ανωτέρα της επιτρεπομένης των 90 χ/ω, και ποια η ενδεικνυομένη ενόψει του ότι πλησίαζε ισόπεδο κόμβο, και β) πόση απόσταση (κατά προσέγγιση) απείχε το ως άνω υπ' αρ.

κυκλοφορίας ... όχημα της αναιρεσείουσας από τη διασταύρωση της Ε.Ο. Φυλής- Πύλης με την ανώνυμη οδό, όταν το υπ' αρ.κυκλοφορίας ... ΙΧΕ αυτοκίνητο παρενεβλήθη στην ευθεία πορεία του, παραβιάζοντας τη ρυθμιστική της κυκλοφορίας πινακίδα Ρ2 (υποχρεωτικής διακοπής πορείας), ώστε να μπορεί να κριθεί, αν η όποια ταχύτητα είχε αναπτύξει το αυτοκίνητο της αναιρεσείουσας τελούσε σε αιτιώδη σύνδεσμο με το επελθόν ατύχημα, ήτοι αν ήταν τόσο μεγάλη η απόσταση, που παρείχε σ' αυτήν τη δυνατότητα να ενεργήσει επιτυχώς τροχοπέδηση ή άλλο αποφευκτικό ελιγμό του οχήματος της και να αποτρέψει τη σύγκρουση, εάν οδηγούσε με χαμηλότερη ταχύτητα, ή τόσο μικρή, που καθιστούσε τη σύγκρουση αναπότρεπτη, ακόμη και αν αυτή οδηγούσε με την ενδεικνυόμενη για τις περιστάσεις ταχύτητα.

Σύμφωνα με τα προεκτεθέντα είναι βάσιμος και πρέπει να γίνει δεκτός, ο δεύτερος λόγος της ένδικης αίτησης αναίρεσης, με τον οποίο προσάπτεται στην προσβαλλομένη η πλημμέλεια του άρθρου 559 αρ. 19 Κ.Πολ.Δ. Κατόπιν αυτού παρέλκει η έρευνα των λοιπών λόγων αναιρέσεως αφού η αναιρετική εμβέλεια του γενομένου δεκτού κατά τα άνω λόγου καλύπτει και αυτούς.

Κατ' ακολουθία των ανωτέρω πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλομένη απόφαση και να παραπεμφθεί η υπόθεση, που χρειάζεται διευκρίνιση, για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, διότι είναι δυνατή η συγκρότητσή του από άλλον δικαστή εκτός από εκείνον που δίκασε προηγουμένως (άρθρο 580 παρ. 3 ΚΠολΔ), και να καταδικαστεί η αναιρεσίβλητη στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσείουσας, που κατέθεσε και προτάσεις (αρθρ. 176 και 183 ΚΠολΔ).

Τέλος πρέπει να διαταχθεί η επιστροφή του παραβόλου στην αναιρεσείουσα (άρθρο 495 παρ. 4 εδ. ε' ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την υπ' αριθμ. 4002/2014 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών.

Παραπέμπει την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο συντιθέμενο από άλλον δικαστή, εκτός από εκείνον που δίκασε προηγουμένως.

Καταδικάζει την αναιρεσίβλητη στην δικαστική δαπάνη της αγαιρεσείουσας, την οποία ορίζει σε τρείς χιλιάδες (3.000) ευρώ. Και Διατάσσει να επιστραφεί στην αναιρεσείουσα το παράβολο που κατέθεσε με αριθμούς διπλοτύπων …, …, …(Δημοσίου) και …, …, …(ΤΑΧΔΙΚ).

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 22 Σεπτεμβρίου 2017.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 20 Οκτωβρίου 2017.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ