Supreme Court allows public fund to pay lower interest rate, ruling it constitutional for public interest.

Απόφαση 1727 / 2010 (Β1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Περίληψη:

Η ρύθμιση με την οποία αναγνωρίζεται το δικαίωμα στο ΝΠΔΔ να καταβάλει με την ιδιότητα του οφειλέτη, ποσοστό τόκου 6% μικρότερο εκείνου που έχουν υποχρέωση να καταβάλουν οι ιδιώτες ως οφειλέτες, εισάγει επιτρεπτή, υπέρ του νομικού αυτού προσώπου εξαίρεση και δεν βρίσκεται σε αντίθεση προς τις διατάξεις των άρθρων 4, 20, 25 του Συντάγματος του άρθρου 6 της ΕΣΔΑ και του πρώτου προσθέτου Πρωτοκόλλου της ίδιας σύμβασης, που προστατεύει την περιουσία του δανειστή (πρβλ Ολ. ΑΠ 3/2006).

Αριθμός 1727/2010

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β1' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ηλία Γιαννακάκη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Σπυρίδωνα Ζιάκα, Παναγιώτη Κομνηνάκη, Ανδρέα Δουλγεράκη και Νικόλαο Πάσσο, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 2 Νοεμβρίου 2010, με την παρουσία και του γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: ΝΠΔΔ με την επωνυμία "ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΩΝ" (ΟΑΕΕ), καθολικού διαδόχου του ΤΑΜΕΙΟΥ ΑΣΦΑΛΙΣΕΩΣ ΕΜΠΟΡΩΝ (αρχικού διαδίκου), που εδρεύει στην ... και εκπροσωπείται νόμιμα. Εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Αικατερίνη Πάνου - Κοκιασμένου.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Ψ1, 2) Ψ2, 3) Ψ3, 4) Ψ4, 5) Ψ5, 6) Ψ6, 7)Ψ7, 8) Ψ8, συζ. Κ, 9) Ψ9 και 10) Ψ10, όλων κατοίκων .... Εκπροσωπήθηκαν από την πληρεξούσια δικηγόρο τους Βασιλική Σκορδάκη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 12-9-2003 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 868/2004 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 3763/2005 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί το αναιρεσείον με την από 22-9-2005 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Ανδρέας Δουλγεράκης διάβασε την από 19-4-2007 έκθεση του ήδη αποχωρήσαντος από την Υπηρεσία Αρεοπαγίτη Αλεξάνδρου Νικάκη, με την οποία εισηγήθηκε την παραδοχή του μοναδικού λόγου της αιτήσεως αναιρέσεως.

Η πληρεξούσια του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, η πληρεξούσια των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της, καθεμία δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά το άρθρο 42 παρ.3 του με το ΠΔ 668/1986 κυρωθέντος καταστατικού του Ταμείου Ασφαλίσεως Εμπόρων, που αποτελεί Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου και εκδόθηκε κατ' εξουσιοδότηση του άρθρου 10 του Ν. 403/1 976, "ο νόµιµος και ο εξ υπερημερίας τόκος πάσης οφειλής του Ταµείου ορίζεται σε 6% ετησίως και άρχεται από της επιδόσεως της αγωγής, εκτός αν ορίζεται άλλως εις τας διατάξεις του παρόντος καταστατικού ή εις ειδική µετά του ταµείου σύµβασιν".

Περαιτέρω από τη διάταξη του άρθρου 4 παρ. 1 του Συντάγματος, κατά την οποία οι Έλληνες είναι ίσοι ενώπιον του νόµου, προκύπτει ότι το Σύνταγµα θεσπίζει και την ισότητα του νόµου έναντι των Ελλήνων πολιτών, υπό την έννοια ότι ο νομοθέτης δεσμεύεται όταν ρυθμίζει ουσιωδώς όµοια πράγµατα σχέσεις ή καταστάσεις, που αφορούν περισσότερες κατηγορίες προσώπων, να µην εισάγει αδικαιολόγητες εξαιρέσεις και διακρίσεις, εκτός αν αυτές επιβάλλονται από λόγους γενικότερου κοινωνικού ή δημοσίου συμφέροντος, την ύπαρξη των οποίων ελέγχουν τα δικαστήρια.

Εξάλλου, τα άρθρα 20 του Συντάγματος, 6 παρ. 1 της Διεθνούς συµβάσεως της Ρώµης της 4.11.1950, που κυρώθηκε µε το ν. δ. 53/1974 και έχει υπερνοµοθετική ισχύ (άρθρο 28 παρ.1 του Συντάγματος), τα οποία εξασφαλίζουν σε κάθε πρόσωπο το δικαίωµα της παροχής έννοµης προστασίας µε το συνακόλουθο δικαίωµα διασφάλισης ίσων δικαιωμάτων και εγγυήσεων για δίκαιη δίκη, δεν στερούν τον κοινό νοµοθέτη από την εξουσία να θεσμοθετεί ειδικές ρυθµίσεις για ορισμένες κατηγορίες προσώπων, όταν τούτο επιβάλλεται από λόγους γενικότερου κοινωνικού ή δημοσίου συμφέροντος, όπως στην περίπτωση των Νοµικών Προσώπων Δημοσίου Δικαίου, όπως είναι και το Ταµείο Ασφαλίσεως Εµπόρων, η προστασία της περιουσίας του οποίου είναι αναγκαία για την εκπλήρωση των σκοπών του (παροχή ασφάλισης σε περίπτωση ασθένειας, μητρότητας, γήρατος, αναπηρίας, θανάτου των ασφαλισμένων).

Το συμφέρον αυτό εξυπηρετεί η διάταξη του άρθρου 42 παρ.3 του ΠΔ 681/1981, η οποία είναι ανάλογη µε το άρθρο 7 παρ.2 του ν.δ. 496/1974. Η ρύθµιση αυτή µε την οποία αναγνωρίζεται το δικαίωµα στο ως άνω ΝΠΔΔ να καταβάλει µε την ιδιότητα του οφειλέτη, ποσοστό τόκου 6% μικρότερο εκείνου που έχουν υποχρέωση να καταβάλουν οι ιδιώτες ως οφειλέτες, εισάγει επιτρεπτή, υπέρ του νοµικού αυτού προσώπου εξαίρεση, η οποία υπαγορεύεται από το σκοπό που προαναφέρθηκε και δεν βρίσκεται σε αντίθεση προς τις διατάξεις των άρθρων 4, 20, 25 του Συντάγματος του άρθρου 6 της ΕΣΔΑ και του πρώτου προσθέτου Πρωτοκόλλου της ίδιας σύµβασης, που προστατεύει την περιουσία του δανειστή (πρβλ Ολ.

ΑΠ 3/2006). Στην προκειμένη περίπτωση το Εφετείο έκρινε µε την προσβαλλόμενη απόφασή του, ότι η πιο πάνω διάταξη του άρθρου 42 παρ. 3 του Καταστατικού του αναιρεσείοντος Ταµείου Ασφαλίσεως Εµπόρων αντιβαίνει στα άρθρα 4 παρ. 1, 20 παρ.1, 25 παρ.1 του Συντάγματος, 6 παρ. 1 της ΕΣΔΑ και 1 του πρώτου προσθέτου πρωτοκόλλου της ίδιας σύµβασης, λόγω της άνισης προνομιακής μεταχείρισης την οποία θεσπίζει, σε σχέση µε τους ιδιώτες αντιδίκους του χωρίς τούτο να δικαιολογείται από λόγους δημοσίου συμφέροντος και για το λόγο αυτό δεν την εφάρµοσε.

Έτσι υποχρέωσε το αναιρεσείον που είναι ΝΠΔΔ, να καταβάλει στους αναιρεσίβλητους υπαλλήλους του με συμβάσεις εξαρτημένης εργασίας (εισπράκτορες ασφαλιστικών εισφορών), για τις επιδικασθείσες με προγενέστερες αποφάσεις και καταβληθείσες αμοιβές τους, με το νόμιμο τόκο υπερημερίας που προβλέπονταν κατά το επίδικο χρονικό διάστημα για τους ιδιώτες.

Με την κρίση του αυτή παραβίασε με ψευδή ερμηνεία την ουσιαστικού δικαίου διάταξη του άρθρου 42 παρ.3 του ΠΔ 668/1981, την οποία δεν εφάρμοσε ως αντισυνταγματική και υπέπεσε στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αρ. 1 ΚΠολΔ και είναι βάσιμος ο μοναδικός λόγος της αναιρέσεως. Μετά από αυτά, η προσβαλλομένη απόφαση πρέπει να αναιρεθεί, να παραπεμφθεί η υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο δικαστήριο, που εξέδωσε την προσβαλλομένη απόφαση (άρθρο 580 παρ. 3 ΚΠολΔ), του οποίου είναι δυνατή η συγκρότηση από δικαστές άλλους, πλην εκείνων που δίκασαν και να καταδικασθούν οι αναιρεσίβλητοι στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσείοντος, σύμφωνα με το σχετικό νόμιμο αίτημα του τελευταίου (άρθρα 106, 176, 183 και 191 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την 3763/2005 απόφαση του Εφετείου Αθηνών.

Παραπέμπει την υπόθεση, για περαιτέρω εκδίκαση, στο ίδιο δικαστήριο, συγκροτούμενο από άλλους δικαστές, εκτός από αυτούς που εξέδωσαν την αναιρούμενη απόφαση. Και

Καταδικάζει τους αναιρεσίβλητους στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσείοντος, τα οποία ορίζει σε δύο χιλιάδες τριακόσια (2.300) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 23 Νοεμβρίου 2010.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του στις 22 Δεκεμβρίου 2010.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ