1725/2014 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1725 / 2014 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1725/2014

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

A1' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Γεώργιο Χρυσικό, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Γεώργιο Γεωργέλλη, Δημήτριο Κράνη, Αντώνιο Ζευγώλη και Αριστείδη Πελεκάνο, Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του, στις 7 Απριλίου 2014, με την παρουσία και της Γραμματέως Χριστίνας Σταυροπούλου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης Εταιρίας με την επωνυμία "ΟΛΥΜΠΟΣ ΦΑΡΜ ΜΙΝΚ Κ. ΑΕΒΕ", που εδρεύει στη ... και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Χαρίλαο Κοψαχείλη, που δεν κατέθεσε προτάσεις.

Της αναιρεσίβλητης: Ανώνυμης Τραπεζικής Εταιρείας με την επωνυμία "ΤΡΑΠΕΖΑ ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΑΝΩΝΥΜΟΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑ", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα ως καθολικής διαδόχου δια συγχωνεύσεως με απορρόφηση της Ανώνυμης Τραπεζικής Εταιρείας με την επωνυμία "ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΕΩΣ ΑΝΩΝΥΜΟΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑ" ("ΕΤΒΑ ΑΕ"), η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Εμμανουήλ Φωτάκη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 10 Φεβρουαρίου 2004 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Βόλου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 268/2007 οριστική του ιδίου δικαστηρίου και 594/2009 του Εφετείου Λάρισας. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζήτησαν οι ως άνω διάδικοι με τις από 28-5-2010 και 12-5-2010 αιτήσεις τους, επί των οποίων εκδόθηκε η 1356/2012 απόφαση του Δικαστηρίου του Αρείου Πάγου, που ανήρεσε εν μέρει την 594/2009 απόφαση του Εφετείου Λάρισας και παρέπεμψε την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο αυτό Εφετείο. Ακολούθως το Εφετείο Λάρισας εξέδωσε την 237/2013 απόφασή του, την αναίρεση της οποίας ζητεί ήδη η αναιρεσείουσα με την από 15 Ιουλίου 2013 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Δημήτριος Κράνης, ανέγνωσε την από 13 Φεβρουαρίου 2014 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε να απορριφθεί ο δεύτερος λόγος της αίτησης αναίρεσης κατά της υπ' αριθ. 237/2013 απόφασης του Εφετείου Λάρισας, να γίνει δεκτός ο πρώτος λόγος της αίτησης αυτής και να αναιρεθεί η ως άνω απόφαση κατά το κεφάλαιό της, που αφορά το αγωγικό κονδύλιο των 54.227,87 ευρώ.

Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος της αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

1. Με την κρινόμενη αίτηση αναίρεσης προσβάλλεται η υπ' αριθ. 237/2013 τελεσίδικη απόφαση του Εφετείου Λάρισας, που εκδόθηκε αντιμωλία των διαδίκων κατά την τακτική διαδικασία ύστερα από την υπ' αριθ. 1356/2012 απόφαση του Αρείου Πάγου, η οποία αναίρεσε την υπ' αριθ. 594/2009 απόφαση του ίδιου Εφετείου κατά το μέρος που η απόφαση αυτή, δεχόμενη την από 6.9.2007 έφεση της αναιρεσείουσας κατά της υπ' αριθ. 268/2007 οριστικής απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Βόλου, έκρινε μη νόμιμη και απέρριψε την από 10.2.2004 ένδικη αγωγή της ως προς τα κονδύλια των 54.227,87 και 156.591,66 ευρώ.

Η ίδια εφετειακή απόφαση δέχθηκε κατά τα λοιπά την ένδικη αγωγή, η οποία είχε στο σύνολό της απορριφθεί με την εκκαλούμενη απόφαση ως ουσιαστικά αβάσιμη, και υποχρέωσε την αναιρεσίβλητη, ως καθολική διάδοχο της αρχικής εναγόμενης εταιρείας με την επωνυμία ΕΤΒΑ Α.Ε., που είχε κατά της αναιρεσείουσας απαίτηση από τοκοχρεωλυτικό δάνειο ασφαλισμένη με υποθήκη και μετά την καταστροφή του ενυπόθηκου ακινήτου υποκαταστάθηκε στη θέση της αναιρεσείουσας προς είσπραξη του ασφαλίσματος, να καταβάλει νομιμοτόκως στην αναιρεσείουσα, το ποσό των 41.881 ευρώ, με το οποίο η ΕΤΒΑ Α.Ε.

αδικαιολόγητα τη χρέωσε κατά τον επανακαθορισμό της δανειακής οφειλής της, αφού το ποσό αυτό, που αφορά Ε.Φ.Τ.Ε. επί του τοκοχρεωλυτικού δανείου, δεν αποτελεί συνυπολογιζόμενη δαπάνη κατά τους ορισμούς του άρθρ. 30 του ν. 2789/2000, όπως το άρθρο αυτό τροποποιήθηκε με το άρθρ. 42 του ν. 2912/2001 και ισχύει μετά και το άρθρ. 39§1 του ν. 3259/2004.

Στη συνέχεια, με την ήδη αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, έγινε δεκτή η ένδικη αγωγή ως προς το κονδύλιο των 156.591,66 ευρώ, που αφορά φόρο 20% επί των τόκων του ασφαλίσματος και υποχρεώθηκε έτσι η αναιρεσίβλητη να καταβάλει νομιμοτόκως στην αναιρεσείουσα το κονδύλιο αυτό, με το οποίο αδικαιολόγητα επίσης η ΕΤΒΑ Α.Ε.

τη χρέωσε κατά τον επανακαθορισμό της δανειακής οφειλής της, ενώ απορρίφθηκε στην ουσία η ένδικη αγωγή ως προς το κονδύλιο των 54.227,87 ευρώ, το οποίο ζήτησε η αναιρεσείουσα να της επιδικασθεί, ισχυριζόμενη ότι κατά το κονδύλιο αυτό η ΕΤΒΑ Α.Ε. και ήδη η αναιρεσίβλητη έγιναν αδικαιολόγητα πλουσιότερες σε βάρος της, αφού αφορά τόκους επί του ασφαλίσματος, από τους οποίους αν και παραιτήθηκε η ΕΤΒΑ Α.Ε.

ύστερα από σχετική συμφωνία της με την ασφαλιστική εταιρεία με την επωνυμία αρχικά "GENERAL ACCIDENT FIRE AND LIFE ASSURANCE Co PLC" και μετέπειτα "CGU INSURANCE PLC", εντούτοις αδικαιολόγητα δεν το καταλόγισε προς εξόφληση της δανειακής οφειλής της, δηλαδή της αναιρεσείουσας, αλλά χωρίς τη συναίνεσή της το επέρριψε σε βάρος της. Η αίτηση αναίρεσης ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα (άρθρ. 552, 553, 556, 558, 564, 566§1 ΚΠολΔ), είναι συνεπώς παραδεκτή (άρθρ. 577§1 ΚΠολΔ) και πρέπει να ερευνηθεί περαιτέρω ως προς τους λόγους της (άρθρ. 577§3 ΚΠολΔ).

2. Από τις διατάξεις των άρθρων 455, 460 και 462 ΑΚ προκύπτει ότι η εκχώρηση απαίτησης είναι σύμβαση αναιτιώδης, που σημαίνει ότι το κύρος της δεν επηρεάζεται από τα τυχόν ελαττώματα της αιτίας της ούτε επομένως από την ιδιαίτερη σχέση εκχωρητή και εκδοχέα, αποκόπτεται δε από την αναγγελία της εκχώρησης στον οφειλέτη οριστικά κάθε δεσμός αυτού με τον εκχωρητή και μπορεί έκτοτε να στραφεί κατά του οφειλέτη ο εκδοχέας, έναντι του οποίου ο οφειλέτης έχει τις ίδιες υποχρεώσεις που είχε και προς τον εκχωρητή (ΑΠ 946/2002).

Εξ άλλου κατά τις διατάξεις του άρθρ. 1287 εδ(α)&(β) ΑΚ, όταν το ενυπόθηκο είναι ασφαλισμένο, το δικαίωμα της υποθήκης ασκείται και στην οφειλομένη ασφαλιστική αποζημίωση, ο δε δανειστής έχει υποχρέωση να καταθέσει δημόσια το ποσόν της αποζημίωσης για να γίνει η διαδικασία της κατάταξης. Από τις διατάξεις αυτές προκύπτει ότι δικαιούχος της ασφαλιστικής αποζημίωσης μέχρι του ύψους της ασφαλισμένης με την υποθήκη απαίτησης είναι αποκλειστικά ο ενυπόθηκος δανειστής και επομένως σε περίπτωση επέλευσης του ασφαλιστικού κινδύνου η αξίωση κατά του ασφαλιστή προς καταβολή του ασφαλίσματος ανήκει όχι στον κύριο του ενυπόθηκου ακινήτου (οφειλέτη ή τρίτο), αλλά στον ενυπόθηκο δανειστή, ο οποίος μόνος αυτός νομιμοποιείται να ασκήσει τη σχετική αγωγή κατά του ασφαλιστή και μάλιστα ως άμεσος από το νόμο υποκατάστατος του ασφαλισμένου ενυπόθηκου οφειλέτη του, δηλαδή ανεξάρτητα από τυχόν μεταξύ τους συμβατική σχέση εκχώρησης (ΑΠ 74/2000, 1772/2005, 1356/2012).

Περαιτέρω, από τη διάταξη του άρθρ. 904 ΑΚ, που ορίζει ότι όποιος έγινε πλουσιότερος χωρίς νόμιμη αιτία από την περιουσία ή με ζημία άλλου έχει υποχρέωση να αποδώσει την ωφέλεια, προκύπτει ότι οι προϋποθέσεις για τη θεμελίωση της σχετικής αξίωσης είναι η ύπαρξη πλουτισμού του λήπτη χωρίς νόμιμη αιτία και η επέλευση του πλουτισμού από την περιουσία ή με ζημία άλλου, δηλαδή η ύπαρξη αιτιώδους συνάφειας μεταξύ πλουτισμού και επιβάρυνσης, έτσι ώστε το ένα να αποτελεί την αιτία του άλλου.

Στερείται νόμιμης αιτίας και επομένως είναι αδικαιολόγητος ο πλουτισμός που δεν καλύπτεται από έγκυρη βούληση του ζημιωθέντος ή κατ' εξαίρεση από τη θέληση του νομοθέτη, συναγόμενη σαφώς από συγκεκριμένες διατάξεις ή και από το γενικότερο πνεύμα του νόμου, όπως επί αποσβεστικής προθεσμίας ή παραγραφής, ενώ νόμιμη αιτία δικαιολόγησης του πλουτισμού, εκτός από τη βούληση του ζημιωθέντος ή του νομοθέτη, είναι και το αντάλλαγμα που τυχόν παρέχει ο λήπτης του πλουτισμού, δηλαδή η οικονομική θυσία του έναντι του αποκτώμενου πλουτισμού, η οποία, αν είναι ισάξια μ' αυτόν, ανταποκρίνεται πλήρως στην εξισωτική αποστολή του θεσμού του αδικαιολόγητου πλουτισμού (ΑΠ 1627/2010, 1057/2011, 2266/2013).

Στη συγκεκριμένη περίπτωση προκύπτει από την παραδεκτή κατά το άρθρ. 561§2 ΚΠολΔ επισκόπηση της προσβαλλόμενης απόφασης ότι αυτή, αφού εκτίμησε όλα τα αποδεικτικά μέσα που παραδεκτά επικαλέστηκαν και προσκόμισαν οι διάδικοι, δέχθηκε, μεταξύ άλλων, ως προς την ουσία της υπόθεσης και τα ακόλουθα: "Δυνάμει της από 28.2.1989 συμβάσεως δανείου η Ελληνική Τράπεζα Βιομηχανικής Αναπτύξεως Α.Ε. (ΕΤΒΑ Α.Ε.), διάδοχος της οποίας είναι η εφεσίβλητη (αναιρεσίβλητη), χορήγησε στην εκκαλούσα (αναιρεσείουσα) τοκοχρεωλυτικό δάνειο ποσού 68.000.000 δραχμών ...

Σύμφωνα με σχετικούς όρους της σύμβασης αυτής, η δανείστρια τράπεζα, προς εξασφάλιση της απαίτησής της από το ως άνω δάνειο, ενέγραψε σε δυο ακίνητα της εκκαλούσας υποθήκη για ποσό 13.600.000 δραχμών και προσημείωση υποθήκης για ποσό 102.000.000 δραχμών, η δε εκκαλούσα ασφάλισε τα ενυπόθηκα ακίνητά της κατά του κινδύνου πυρός στην ασφαλιστική εταιρεία με την επωνυμία αρχικά "GENERAL ACCIDENT FIRE AND LIFE ASSURANCE Co PLC" και μετέπειτα "CGU INSURANCE PLC", συγχρόνως δε εκχώρησε στην ενυπόθηκη δανείστρια το ασφάλισμα που τυχόν θα προέκυπτε.

Λόγω της υπερημερίας της εκκαλούσας ως προς την καταβολή των συμφωνημένων δόσεων του δανείου η δανείστρια τράπεζα κατήγγειλε τη μεταξύ τους σύμβαση και μετά από αίτησή της εκδόθηκε η υπ' αριθ. 211/1993 διαταγή πληρωμής του Δικαστή του Μονομελούς Πρωτοδικείου Βόλου, με την οποία υποχρεώθηκε η οφειλέτρια να καταβάλει στην ως άνω τράπεζα το ποσό των 137.771.117 δραχμών, νομιμοτόκως από 16.3.1993, και το ποσό 4.032.011 δραχμών για δικαστικά έξοδα.

Στο μεταξύ, κατά τις νυκτερινές ώρες της 10.3.1992, εκδηλώθηκε πυρκαγιά στο ενυπόθηκο ακίνητο της εκκαλούσας (εργοστάσιο εκτροφής γουνοφόρων ζώων), από την οποία αυτό καταστράφηκε ολοσχερώς. Μετά την επέλευση του ασφαλιστικού κινδύνου η εκκαλούσα άσκησε κατά της ως άνω ασφαλιστικής εταιρείας ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών την υπ' αριθ. 6910/1993 αγωγή της, με την οποία ζήτησε να υποχρεωθεί η τελευταία να της καταβάλει το ποσό του ασφαλίσματος, στη δίκη δε αυτή παρενέβη κυρίως η ως άνω ενυπόθηκη δανείστρια, η οποία υποκαταστάθηκε στα δικαιώματα της ασφαλισμένης οφειλέτριάς της και ζήτησε να υποχρεωθεί η τότε εναγόμενη ασφαλιστική εταιρεία να της καταβάλει από το ασφάλισμα το απαιτούμενο ποσό προς εξόφληση της ενυπόθηκης απαίτησής της, για την οποία είχε εκδοθεί η παραπάνω διαταγή πληρωμής.

Με την υπ' αριθ. 3674/2002 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών έγινε εν μέρει δεκτή η αγωγή και εν όλω δεκτή η κύρια παρέμβαση και υποχρεώθηκε η εναγόμενη ασφαλιστική εταιρεία να καταβάλει στην μεν ασφαλισμένη σ' αυτή ενάγουσα το ποσό των 456.052,52 ευρώ ή 155.399.874 δραχμές, νομιμοτόκως από 21.5.1992, στην δε κυρίως παρεμβαίνουσα το ποσό των 416.150,05 ευρώ ή 141.803.128 δραχμές, δηλαδή το ποσό της παραπάνω διαταγής πληρωμής (137.771.117 + 4.032.011), νομιμοτόκως από την επίδοση της κύριας παρέμβασης.

Μετά την έκδοση της απόφασης αυτής και προς αποφυγή περαιτέρω δικαστικών αγώνων τόσο η εκκαλούσα όσο και η ενυπόθηκη δανείστρια προέβησαν σε εξώδικο συμβιβασμό με την ως άνω ασφαλιστική εταιρεία και η μεν πρώτη περιόρισε την απαίτησή της από τους τόκους επί του πέραν του προσωρινώς εκτελεστού κεφαλαίου της επιδικασθείσας απαίτησής της κατά ποσοστό 15%, η δε δεύτερη κατά ποσοστό 10%.

Έτσι η ΕΤΒΑ Α.Ε., προς εξόφληση της ενυπόθηκης απαίτησής της ..., έλαβε συνολικά από την ασφαλιστική εταιρεία, βάσει του μεταξύ τους από 20.9.2002 ιδιωτικού συμφωνητικού συμβιβασμού, το ποσό του 1.215.754,37 ευρώ, ήτοι α) 416.150,05 ευρώ για επιδικασθέν κεφάλαιο, β) 782.958,32 ευρώ για τόκους του κεφαλαίου αυτού ..., αφού περιόρισε την απαίτησή της επί των τόκων κατά ποσοστό 10% ..., δηλαδή κατά 54.227,87 ευρώ, ενώ παρακρατήθηκε και ποσό 156.591,66 ευρώ ως φόρος 20% επί των τόκων (τοκόσημο) και γ) 16.646 ευρώ για δικαστικά έξοδα.

Στις 25.2.2002, μετά την ισχύ του ν. 2912/2001, η εφεσίβλητη προέβη σε επανακαθορισμό της οφειλής της εκκαλούσας από το δάνειο και σχετικά απέστειλε σ' αυτή την με αριθμό 207/28.2.2002 επιστολή της, στην οποία ανέφερε ότι η οφειλή της ... ανερχόταν σε 273.907.903 δραχμές ή 803.838,29 ευρώ. Στο αποτέλεσμα αυτό κατέληξε η εφεσίβλητη, αφού έλαβε ως βάση των υπολογισμών της το αρχικό κεφάλαιο του χορηγηθέντος δανείου, ύψους 68.000.000 δραχμών, το οποίο προσαύξησε με συμβατικούς τόκους μέχρι το 50% του ληφθέντος κεφαλαίου, ήτοι 34.000.000 δραχμές και συνολικά 102.000.000 δραχμές, άθροισμα το οποίο πολλαπλασίασε με το συντελεστή 3, εν όψει του χρόνου χορήγησης του δανείου, οπότε προέκυψε γινόμενο 306.000.000 δραχμών.

Από το ποσό αυτό αφαίρεσε τις γενόμενες προς αυτή καταβολές, ύψους 46.362.980 δραχμών μέχρι τις 9.5.2001, οπότε απέμεινε υπόλοιπο 259.637.020 δραχμών ή 761.957,49 ευρώ. Στο ποσό αυτό η εφεσίβλητη προσέθεσε εσφαλμένα και εισφορά ΕΦΤΕ μέχρι 9.5.2001, ύψους 14.270.883 δραχμών, καθορίζοντας έτσι την οφειλή της εκκαλούσας στο ως άνω ποσό των 273.907.903 δραχμών.

Εν τέλει η εφεσίβλητη κατέβαλε στην εκκαλούσα το ποσό των 137.823,46 ευρώ ως διαφορά του ποσού που εισέπραξε από την ασφαλιστική εταιρεία και του μικρότερου ποσού της οφειλής της εκκαλούσας, όπως αυτή επανακαθορίστηκε κατά το ν. 2789/2000". Περαιτέρω ως προς το κονδύλιο των 54.277,87 ευρώ, κατά το οποίο η ΕΤΒΑ Α.Ε. περιόρισε μεν την απαίτησή της για λήψη τόκων από την ασφαλιστική εταιρεία, χωρίς όμως και να το καταλογίσει προς εξόφληση της δανειακής οφειλής της αναιρεσείουσας, όπως η οφειλή της επανακαθορίστηκε στο ποσό των 273.907.903 δραχμών, η προσβαλλόμενη απόφαση δέχθηκε τα ακόλουθα: "Η δικαιοπάροχος της εφεσίβλητης (ΕΤΒΑ Α.Ε.) ήταν, ως ενυπόθηκη δανείστρια, η δικαιούχος η ίδια της ασφαλιστικής αποζημίωσης..., στο ύψος που προσδιορίστηκε η απαίτησή της με την υπ' αριθ. 3674/2002 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών ...

και συνεπώς η εξουσία διάθεσής της ανήκε σ' αυτή. Πτυχή δε της εξουσίας αυτής αποτελούσε και η δυνατότητά της προς σύναψη συμβιβασμού ... και μπορούσε επομένως να προβεί σε συμβιβασμό χωρίς τη σύμπραξη της εκκαλούσας ... Σε κάθε περίπτωση τόσο η ΕΤΒΑ Α.Ε. όσο και η εκκαλούσα γνώριζαν η κάθε μια το περιεχόμενο του συμβιβασμού της άλλης με την ασφαλιστική εταιρεία.

Η εκκαλούσα, λοιπόν, συναίνεσε σιωπηρά στον ως άνω περιορισμό της απαίτησης της ΕΤΒΑ Α.Ε. αναφορικά με τους τόκους, χωρίς την οποιαδήποτε εκ μέρους της αντίρρηση ή επιφύλαξη, αφού άλλωστε και η ίδια είχε προβεί σε ακόμη μεγαλύτερο περιορισμό της απαίτησής της από τους τόκους, προκειμένου να επιτευχθεί η συμβιβαστική επίλυση της διαφοράς, δηλαδή ο ως άνω περιορισμός της απαίτησης της ΕΤΒΑ Α.Ε.

έγινε και προς το συμφέρον της εκκαλούσας ...". Με βάση τις παραδοχές αυτές το Εφετείο έκρινε ότι η αναιρεσείουσα δεν δικαιούται να αναζητά από την αντίδικό της το κονδύλιο των 54.227,87 ευρώ και συνακόλουθα απέρριψε ως ουσιαστικά αβάσιμη τη σχετική αγωγική αξίωσή της από τον αδικαιολόγητο πλουτισμό. Έτσι που έκρινε το Εφετείο δεν δέχθηκε μεν ότι η αναιρεσείουσα στο πλαίσιο του εξώδικου συμβιβασμού αυτής και της ΕΤΒΑ Α.Ε.

με την ασφαλιστική εταιρεία "CGU INSURANCE PLC" συμφώνησε να χρεωθεί η ίδια με το ποσό των 54.227,87 ευρώ, κατά το οποίο η ΕΤΒΑ Α.Ε. περιόρισε την απαίτησή της για λήψη τόκων από την ως άνω ασφαλιστική εταιρεία και συνεπώς στηρίζεται σε εσφαλμένη προϋπόθεση και είναι απορριπτέος ο δεύτερος λόγος της αίτησης αναίρεσης, με τον οποίο η αναιρεσείουσα, επικαλούμενη πλημμέλεια από τον αριθμό 8α του άρθρ. 559 ΚΠολΔ, αιτιάται την προσβαλλόμενη απόφαση για το ότι χωρίς αντίστοιχο δικό της ισχυρισμό δέχθηκε δήθεν την ύπαρξη τέτοιας συμφωνίας της, όμως, κατά τα λοιπά, εσφαλμένα το Εφετείο ερμήνευσε και εφάρμοσε τις διατάξεις ουσιαστικού δικαίου των άρθρ. 361, 454, 455, 462, 871 και 904 ΑΚ, δεχόμενο ότι παρόλη την έλλειψη τέτοιας συμφωνίας της αναιρεσείουσας νόμιμα η ΕΤΒΑ Α.Ε.

τη χρέωσε με το παραπάνω ποσό και μετακύλισε σ' αυτή την ισόποση απώλειά της από τον περιορισμό της απαίτησής της για είσπραξη τόκων, αφού χωρίς την ύπαρξη τέτοιας συμφωνίας της αναιρεσείουσας η επιβάρυνσή της με το παραπάνω ποσό των 54.227,87 ευρώ συνιστά αδικαιολόγητο σε βάρος της πλουτισμό της αναιρεσίβλητης, ενώ αδιάφορο από την άποψη αυτή είναι το γεγονός ότι η ίδια απλώς συναίνεσε στον εξώδικο ως προς τους τόκους συμβιβασμό της ΕΤΒΑ Α.Ε.

με την ασφαλιστική εταιρεία "CGU INSURANCE PLC", όπως έκρινε ήδη ως προς το σχετικό νομικό ζήτημα και η υπ' αριθ. 1356/2012 απόφαση του Αρείου Πάγου. Ειδικότερα η ΕΤΒΑ Α.Ε., ενεργώντας αυθαίρετα, δεν καταλόγισε το ποσό των 54.227,87 ευρώ στο λογαριασμό της δανειακής σύμβασης της αναιρεσείουσας, οπότε η οφειλή της θα υπερκαλυπτόταν και κατά το ποσό αυτό και θα αυξανόταν έτσι κατά το ίδιο ποσό η αποδοτέα σ' αυτή διαφορά μεταξύ της δανειακής οφειλής της και του ποσού του ασφαλίσματος, πλέον τόκων, που επιδικάσθηκε στην ΕΤΒΑ Α.Ε.

και είχε δικαίωμα να εισπράξει η αναιρεσίβλητη πριν από τον περιορισμό των τόκων στο πλαίσιο του εξώδικου συμβιβασμού της με την ασφαλιστική εταιρεία "CGU INSURANCE PLC".

Συνεπώς είναι βάσιμος ο αντίστοιχος πρώτος λόγος της αίτησης αναίρεσης και πρέπει κατά παραδοχή του λόγου αυτού, που ορθά εκτιμάται ως ενιαίος λόγος από τον αριθμό 1 του άρθρ. 559 ΚΠολΔ, να αναιρεθεί κατά το σχετικό κεφάλαιό της η προσβαλλόμενη απόφαση. Στη συνέχεια η υπόθεση πρέπει κατά το ίδιο κεφάλαιο να κρατηθεί από τον Άρειο Πάγο προκειμένου να δικασθεί στην ουσία (άρθρ. 580§3 ΚΠολΔ, όπως ήδη αντικαταστάθηκε με το άρθρ. 65 του ν. 4139/2013), σε νέα όμως προς το σκοπό αυτό δικάσιμο, που θα οριστεί με φροντίδα του επιμελέστερου των διαδίκων, ώστε κατ' αυτή οι διάδικοι, γνωρίζοντας επακριβώς το εύρος της αναιρετικής απόφασης, να διαμορφώσουν ανάλογα τους ισχυρισμούς και τις προτάσεις τους (ΑΠ 1861/2013). Εξ άλλου η αναιρεσίβλητη, που ηττήθηκε, πρέπει να καταδικαστεί στα σχετικά με την αναιρετική δίκη δικαστικά έξοδα της αναιρεσείουσας, κατά το σχετικό νόμιμο αίτημα της τελευταίας (άρθρ. 176, 183, 189§1, 191§2 ΚΠολΔ), όπως στο διατακτικό ειδικότερα. Τέλος πρέπει να διαταχθεί κατά την παρ. 4 του άρθρ. 495 ΚΠολΔ, που προστέθηκε με το άρθρ. 12§2 του ν. 4055/2012, η απόδοση στην αναιρεσείουσα του παραβόλου, που καταβλήθηκε απ' αυτή με το υπ' αριθ. 4606275/2013 διπλότυπο είσπραξης της Α' Δ.Ο.Υ. Λάρισας και έχει επισυναφθεί στη με αριθμό 23/15.7.2013 έκθεση κατάθεσης της αίτησης αναίρεσης στη γραμματέα του Εφετείου Λάρισας.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την υπ' αριθ. 237/2013 απόφαση του Εφετείου Λάρισας κατά το κεφάλαιό της, που αφορά το αγωγικό κονδύλιο των 54.227,87 ευρώ.

Κρατεί επί της ουσίας την υπόθεση ως προς το κεφάλαιο αυτό.

Αναβάλλει αντίστοιχα την έκδοση οριστικής απόφασης επί της ουσίας της υπόθεσης, προκειμένου με επιμέλεια των διαδίκων να συζητηθεί η υπόθεση κατά το κεφάλαιο που αναιρέθηκε σε νέα προς το σκοπό αυτό δικάσιμο, κατά την οποία θα επαναφερθεί με κλήση του επιμελέστερου των διαδίκων.

Διατάσσει την απόδοση στην αναιρεσείουσα του παραβόλου, που καταβλήθηκε απ' αυτή με το υπ' αριθ. 4606275/2013 διπλότυπο είσπραξης της Α' Δ.Ο.Υ. Λάρισας και έχει επισυναφθεί στη με αριθμό 23/15.7.2013 έκθεση κατάθεσης της αίτησης αναίρεσης στη γραμματέα του Εφετείου Λάρισας.

Καταδικάζει την αναιρεσίβλητη στα σχετικά με την αναιρετική δίκη δικαστικά έξοδα της αναιρεσείουσας, τα οποία ορίζει σε δυο χιλιάδες (2.000) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, την 26η Ιουνίου 2014.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, την 28η Αυγούστου 2014.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ