Supreme Court dismisses appeal on property servitude, ruling lower court correctly applied civil code provisions.

Απόφαση 1725 / 2006 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1725/2006

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Βασίλειο Νικόπουλο, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Γεώργιο Καπερώνη, Σταύρο Γαβαλά, Ιωάννη Ιωαννίδη και Λεωνίδα Ζερβομπεάκο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 20 Σεπτεμβρίου 2006, με την παρουσία και της γραμματέως Γραμματικής Κονταξή, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1)Εταιρίας περιορισμένης ευθύνης με την επωνυμία "EL-AL ISRAEL AIRLINES LTD", που εδρεύει στο ΤΕΛ ΑΒΙΒ Ισραήλ στον Διεθνή Αερολιμένα Μπέν Γκουριόν και διατηρεί υποκατάστημα στην Ελλάδα στην Ν. Σμύρνη Αττικής Λεωφ.Συγγρού 225-227 και εκπροσωπείται νόμιμα και 2)...... που εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Αντώνιο Γραφανάκη

Των αναιρεσίβλητων: ........, που εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Κωνσταντίνο Μυλωνά, ο οποίος ανακάλεσε την από 19-9-2006 δήλωσή του εκ του άρθρου 242 παρ.2 Κ.Πολ.Δ και παραστάθηκε αυτοπροσώπως.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 6-5-2003 αγωγή των ήδη αναιρεσίβλητων, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Καλλιθέας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 485/2004 του ίδιου Δικαστηρίου και 2936/2005 του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 26-5-2005 αίτησή της. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Λεωνίδας Ζερβομπεάκος ανέγνωσε την από 3-5-2006 έκθεση του τότε Αρεοπαγίτη και ήδη Αντιπροέδρου του Αρείου Πάγου Βασιλείου Νικόπουλου, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της από 26-5-2005 αίτησης αναίρεσης της"EL-AL ISRAEL AIRLINES LTD", κατά της υπ΄αριθμ.2936/2005 απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος των αναιρεσίβλητων την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. ΕΠΕΙΔΗ, από τον συνδυασμό των διατάξεων των άρθρ. 1002, 1117 ΑΚ, 1 παρ. 1, 4 παρ.1,5 και 13 του Ν. 3741/1929 που διατηρήθηκε σε ισχύ και μετά την εισαγωγή του ΑΚ με το άρθρο 54 του ΕισΝΑΚ, συνάγεται ότι ο περιορισμός της χρήσης των διακεκριμένων ιδιοκτησιών που γίνεται κατόπιν συμφωνίας των ιδιοκτητών της οροφοκτησίας, εφόσον αυτή καταρτίζεται συμβολαιογραφικώς και μεταγράφεται, έχει απλώς τον χαρακτήρα δουλείας υπέρ των άλλων ιδιοκτησιών της αυτής οροφοκτησίας και συνεπώς δεσμεύει τους καθολικούς και ειδικούς διαδόχους, η οποία χωρίς να είναι πραγματική δουλεία με την στενή έννοια του όρου των άρθρ. 1118 και 1119 ΑΚ, προστατεύεται εντούτοις αναλόγως με την περί ομολογήσεως δουλείας αγωγή του άρθρ. 1132 ΑΚ.

Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Εφετείο δέχτηκε αναλέγκτως τα ακόλουθα κρίσιμα πραγματικά περιστατικά : Οι δύο πρώτοι από τους ενάγοντες και ήδη αναιρεσίβλητους είναι συνεπικαρπωτές κατά τα εν τη αγωγή ποσοστά διαμερίσματος πολυκατοικίας στην Ν. Σμύρνη Αττικής, και η τρίτη από αυτούς ψιλή κυρία αυτού, η οποία (πολυκατοικία) με νόμιμα μεταγραμμένη συμβολαιογραφική πράξη συστάσεως οριζόντιας ιδιοκτησίας και κανονισμού αυτής έχει υπαχθεί στις διατάξεις του Ν. 3741/1929 περί ιδιοκτησίας κατ' ορόφους, από τις οποίες και διέπεται.

Με το άρθρο 7 του μεταγραμμένου κανονισμού της πολυκατοικίας ορίζονται μεταξύ άλλων και ότι "τα διαμερίσματα θέλουν χρησιμοποιηθεί ως κατοικίες ή γραφεία προς άσκηση ελευθερίου επαγγέλματος ... απαγορευομένης της χρησιμοποιήσεως αυτών δι' άσκησιν εν γένει επαγγέλματος και δια πάσαν χρήσιν... δι' ης διαταράσσεται ή τίθεται εν κινδύνω η ησυχία ή ασφάλεια των εν τη πολυκατοικία οικούντων ή προκαλούντος διαταραχάς ή διακινδύνευσιν της ησυχίας ή ασφάλειας της πολυκατοικίας...".

Συγκύριοι άλλου διαμερίσματος της ίδιας πολυκατοικίας είναι το ζεύγος ....., οι οποίοι αγόρασαν αυτό από τον κύριό του Δημήτριο Γεωργιάδη, ο οποίος σε αντίθεση με την πιο κάτω διάταξη του κανονισμού λειτουργίας της οικοδομής, με το από 20-3-2001 ιδιωτικό συμφωνητικό εκμίσθωσε το ως άνω διαμέρισμα στην πρώτη εναγομένη, της οποίας ο δεύτερος είναι διαχειριστής, προς άσκηση σ' αυτό εμπορικών συναλλαγών συναφών προς την επιχειρηματική της δραστηριότητα ως αεροπορικής εταιρείας.

Τη μίσθωση αυτή, στην οποία υπεισήλθαν αυτοδικαίως ως νέοι συνιδιοκτήτες του μισθίου ανανέωσαν οι ανωτέρω Ιωάννης και Ελεάνα ..... με το από 1-4-2001 ιδιωτικό συμφωνητικό, παρά την απαγόρευσή της από τον κανονισμό λειτουργίας της οικοδομής. Έτσι η εναγόμενη ασκεί μέχρι σήμερα στο μίσθιο διαμέρισμα την συμφωνημένη ως άνω εμπορική της δραστηριότητα.

Αυτή όμως (εναγόμενη) λόγω και της γνωστής διαμάχης μεταξύ Ισραηλινών και Παλαιστινίων, είναι ενδεχόμενος στόχος βομβιστικών επιθέσεων γι' αυτό, προκειμένου να αποτραπεί παρόμοια επίθεση, όπως εκείνη που έγινε στο παρελθόν, όταν η εναγομένη διατηρούσε γραφεία στο Σύνταγμα, η άνω πολυκατοικία μετά από αίτηση και της Ισραηλινής Πρεσβείας, φρουρείται από άνδρες της Αντιτρομοκρατικής Υπηρεσίας.

Η φύλαξη όμως αυτή, και αν ακόμη ήθελε θεωρηθεί επαρκής, υποδηλώνει ακριβώς τον πιο πάνω κίνδυνο, στον οποίο είναι εκτεθειμένη η πολυκατοικία από την ένδικη μίσθωση, με αποτέλεσμα να διαταράσσεται η ηρεμία των ενοίκων της.

Συνεπώς η χρήση αυτή του μισθίου ως αντιβαίνουσα στην πιο πάνω διάταξη του Κανονισμού της οικοδομής δεν είναι επιτρεπτή. Το γεγονός ότι η ένδικη μίσθωση για την ως άνω συγκεκριμένη χρήση του μισθίου διαμερίσματος αντίκειται στον κανονισμό λειτουργίας της οικοδομής έγινε ήδη δεκτό με την υπ' αριθμ. 231/2003 απόφαση του Εφετείου Αθηνών, η οποία εκδόθηκε επί σχετικής αγωγής του διαχειριστή της ως άνω οικοδομής κατά του τέως συνιδιοκτήτη και αρχικού εκμισθωτή ........., η οποία τον υποχρέωσε να προβεί στην παύση της εκμίσθωσης, ενώ με την υπ' αριθμ. 1271/04 απόφαση του Μον.

Πρωτοδικείου Αθηνών, τα πιο πάνω πραγματικά περιστατικά θεωρήθηκαν σπουδαίος λόγος για την καταγγελία της ένδικης μίσθωσης από τους νέους συνιδιοκτήτες - εκμισθωτές και διατάχθηκε η απόδοση χρήσης του μισθίου. Κατόπιν αυτών το Εφετείο έκρινε ότι η πρώτη εναγομένη μισθώτρια εταιρεία προσβάλει με την απαγορευμένη κατά τα ανωτέρω από τον κανονισμό της ως άνω πολυκατοικίας χρήση του μισθίου διαμερίσματος την (πραγματική) δουλεία των εναγόντων οροφοκτητών, την οποία απόκτησαν με την ιδιότητά τους αυτή, σε βάρος του μισθίου διαμερίσματος, και γι' αυτό, αφού απέρριψε την έφεση των εναγομένων ήδη αναιρεσειόντων και επικύρωσε την πρωτόδικη απόφαση που αποφάνθηκε ομοίως, έκανε δεκτή την αγωγή των αναιρεσιβλήτων περί ομολογήσεως της δουλείας από το άρθρο 1132 ΑΚ που εφαρμόζεται αναλόγως και επί της δουλείας αυτής.

Με αυτά που δέχτηκε και έτσι που έκρινε το Εφετείο δεν παραβίασε τις διατάξεις των άρθρ. 1118 και 1132 ΑΚ ούτε τις διατάξεις των αρθ. 4 παρ.1, και 5 παρ.1 και 2 του Συντάγματος περί ισότητας, απαγορεύσεως των διακρίσεων και αναγνωρίσεως του δικαιώματος ελεύθερης ανάπτυξης της προσωπικότητας, ούτε τέλος τις όμοιες με τις τελευταίες αυτές διατάξεις του άρθρ. 14 της ΕΣΔΑ και των αρθρ. 2, 19 και 26 του Διεθνούς Συμφώνου για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα, δεδομένου ότι με τα όσα δέχτηκε παραπάνω το Εφετείο δεν παραβίασε την αρχή της ισότητας, που κατοχυρώνει το Σύνταγμα και οι ως άνω διεθνείς Συμβάσεις, σε βάρος της εναγομένης, ούτε έκανε διακρίσεις επίσης σε βάρος εκείνης με βάση την εθνικότητα ή άλλες καταστάσεις του προσώπου που αναφέρονται στις διατάξεις αυτές, αφού δεν αποκλείεται το δικαίωμα της εναγομένης να αναπτύσσει την επαγγελματική της δραστηριότητα ελεύθερα τόσο σε ιδιόκτητες εγκαταστάσεις όσο και σε μίσθιες τέτοιες, οι οποίες δεν βαρύνονται με περιορισμούς της χρήσης τους νόμιμα υφιστάμενους, όμοιους προς τους ως άνω νομίμως συμφωνηθέντες μεταξύ των οροφοκτητών της ένδικης πολυκατοικίας για το αναφερόμενο στην αγωγή μίσθιο διαμέρισμα, οι δε για το αντίθετο πρώτος και τρίτος λόγοι αναιρέσεως από το άρθρο 560 αρ.1 ΚΠολΔικ είναι απορριπτέοι ως αβάσιμοι.

ΙΙ. ΕΠΕΙΔΗ, ναι μεν η νομική αοριστία της αγωγής, η οποία ελέγχεται αναιρετικά με βάση το αρθ. 559 αρ.1 και 560 αρ.1 ΚΠολΔικ λαμβάνεται υπόψη από το δικαστήριο αυτεπαγγέλτως, πλην όμως για να δημιουργηθεί ο από τις διατάξεις αυτές προβλεπόμενος λόγος αναίρεσης πρέπει αυτή να προτείνεται στο Εφετείο και η πρόταση αυτή να αναφέρεται στο αναιρετήριο. Κατ' ακολουθίαν, ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως με τον οποίο προβάλλεται η από το άρθρο 560 αρ.1 ΚΠολΔικ πλημμέλεια ότι το Εφετείο αρκέστηκε σε λιγότερα στοιχεία από όσα ο νόμος απαιτεί για την θεμελίωση του αγωγικού δικαιώματος της προστασίας της επίδικης δουλείας αφού δεν αξίωσε και το μη αναφερόμενο στην αγωγή στοιχείο της διπλής μεταγραφής της συμβολαιογραφικής πράξης συστάσεως οριζόντιας ιδιοκτησίας και κανονισμού λειτουργίας της οικοδομής για την απόκτηση της δουλείας αυτής, είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος αφού η αοριστία αυτή δεν προτάθηκε στο Εφετείο κατά την συζήτηση της υποθέσεως με την οποία εκδόθηκε η αναιρεσιβαλλόμενη ούτε αναφέρεται βεβαίως στο αναιρετήριο τέτοια πρόταση. Κατ' ακολουθίαν, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναιρέσεως και να καταδικασθούν οι αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, κατά το βάσιμο αίτημα των τελευταίων (ΚΠολΔ 176, 183, 191 παρ.2).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την αίτηση αναίρεσης κατά της 2936/2005 απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών.

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει σε χίλια εκατόν εβδομήντα (1170) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 17 Οκτωβρίου 2006.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του, την 1η Νοεμβρίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ