1723/2012 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1723 / 2012 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1723/2012

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Ζιάκα, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (κωλυομένου του Αντιπροέδρου Χαράλαμπου Ζώη), Βασιλική Θάνου - Χριστοφίλου, Παναγιώτη Ρουμπή, Βασίλειο Λαμπρόπουλο και Μιλτιάδη Σπυρόπουλο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 24 Φεβρουαρίου 2012, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Τσιουρή, για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1. Α. χήρας Β. Κ., το γένος Ι. Π., 2. Α. Κ. του Β., 3. Μ. Κ. του Β., κατοίκων ..., 4, Ά. χήρας Α. Κ., κατοίκου ..., 5. Α. συζ. Ι. Μ., το γένος Α. Κ., κατοίκου ..., 6. Χ. συζ. Φ. Μ., το γένος Α. Κ., κατοίκου ..., 7. Ι. Π. του Δ., κατοίκου ... και 8. Μ. συζ. Ι. Π., κατοίκου ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν δια του πληρεξουσίου δικηγόρου τους Μιχαήλ Νικολιδάκη και κατέθεσαν προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1. Ι. Ρ. του Κ., κατοίκου ..., ο οποίος δεν παραστάθηκε και δεν εκπροσωπήθηκε από πληρεξούσιο δικηγόρο, 2. Της εδρεύουσας στη Βιομηχανική Περιοχή (ΒΙ.ΠΕ.) Ηρακλείου Κρήτης Ανώνυμης Εταιρείας με την επωνυμία " Κ. Τ. - ΔΙΑΔΟΧΟΙ Α.Ε.Β.Ε." νομίμως εκπροσωπούμενης, η οποία δεν παραστάθηκε και δεν εκπροσωπήθηκε από πληρεξούσιο δικηγόρο και 3. Της εδρεύουσας στην Αθήνα, Ανώνυμης Ασφαλιστικής Εταιρείας με την επωνυμία "ΔΙΕΘΝΗΣ ΕΝΩΣΙΣ Α.Α.Ε." νομίμως εκπροσωπούμενη, η οποία παραστάθηκε δια του πληρεξουσίου δικηγόρου της Χαρίλαου Αθανασόπουλου και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 24/2/2003 αγωγή των ήδη αναιρεσειόντων και την από 15/9/2003 αγωγή των υπό στοιχεία 1-3 των ως άνω ήδη αναιρεσειόντων, που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Ηρακλείου και συνεκδικάστηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 128/2004 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 143/2006 του Εφετείου Κρήτης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 11/3/2008 αίτησή τους. Επί της αιτήσεως εκδόθηκε η 1226/2010 απόφαση η οποία έκρινε την αίτηση απαράδεκτη και την επανέφεραν για συζήτηση εκ νέου με την από 28-7-2011 κλήση τους οι αναιρεσείοντες.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Βασιλική Θάνου-Χριστοφίλου ανέγνωσε την από 13/5/2009 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη του δικογράφου της υπό κρίση (δεύτερης) αναίρεσης, άλλως, υπό την προϋπόθεση, ότι ήθελε κριθεί παραδεκτή, να γίνουν δεκτοί και οι δύο λόγοι αναίρεσης.

Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος της 3ης των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Η υπό κρίση υπόθεση εισάγεται προς συζήτηση μετά την από 28-7-2011 κλήση των αναιρεσειόντων, αντίγραφο της οποίας, με πράξη ορισμού δικασίμου, για την αναφερομένη στην αρχή της παρούσας (24-2-2012), επιδόθηκε νομίμως και εμπροθέσμως, με επιμέλεια των αναιρεσειόντων, προς τους δύο πρώτους εκ των αναιρεσιβλήτων, προς τους οποίους είχε, επίσης, επιδοθεί αντίγραφο της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης, με πράξη ορισμού δικασίμου, για την αρχική δικάσιμο της 22-5-2009, η συζήτηση της οποίας αναβλήθηκε για την δικάσιμο της 22-1-2010 και η οποία (συζήτηση της αίτησης) κηρύχθηκε απαράδεκτη, με την υπ' αριθμ. 1226/2010 απόφαση του Αρείου Πάγου, λόγω ελλείψεως πληρεξουσιότητας του παραστάντος κατά τη συζήτηση, ως πληρεξουσίου δικηγόρου των αναιρεσειόντων Μιχ. Νικολιδάκη (βλ. υπ' αριθμ. 191/20-10-2008 και 185/16-10-2008 εκθέσεις επιδόσεως του Δικαστικού Επιμελητή Ηρακλείου ... και υπ' αριθμ. 8195 και 8196/22-9-2011 εκθέσεις επιδόσεως του ιδίου Δικαστικού Επιμελητή). Επομένως, εφόσον αυτοί δεν εμφανίσθηκαν, κατά την εκφώνηση της υπόθεσης από τη σειρά του πινακίου, πρέπει να προχωρήσει η συζήτηση, παρά την απουσία τους, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 576 παρ.2 Κ.Πολ.Δ.

Ι. Κατά τη διάταξη του άρθρου 555 Κ.Πολ.Δ, δεύτερη αναίρεση του ίδιου διαδίκου κατά της ίδιας απόφασης ως προς το ίδιο ή άλλο κεφάλαιο δεν επιτρέπεται. Σε περίπτωση όμως νομότυπης παραίτησης του διαδίκου από το δικόγραφο της αναίρεσης, δεν εμποδίζεται η άσκηση νέας αίτησης αναίρεσης διότι, όπως προκύπτει από τις διατάξεις των άρθρων 295, 299 Κ.Πολ.Δ, η παραίτηση έχει ως αποτέλεσμα ότι η αναίρεση θεωρείται πως δεν ασκήθηκε (ΟλΑΠ 25/2005, ΑΠ 738/2005, ΑΠ 1381/2008). Επίσης, κατ' εξαίρεση από τον ως άνω κανόνα του αρθρ. 555Κ.Πολ.Δ, είναι επιτρεπτή η άσκηση δεύτερης αναίρεσης, όταν η πρώτη απορρίφθηκε ως απαράδεκτη (ΟλΑΠ 1138/1974, ΑΠ 605/2006, ΑΠ 464/2008).

Οι νυν αναιρεσίβλητοι, με τις παραδεκτώς εντός της νόμιμης (20ήμερης) προθεσμίας (αρθρ. 570 Κ.Πολ.Δ), κατατεθείσες προτάσεις τους, προβάλλουν την ένσταση περί απαραδέκτου του δικογράφου της υπό κρίση (από 11-3-2008) αίτησης αναίρεσης, εκ του ότι έχει ήδη ασκηθεί, κατά της ίδιας απόφασης, άλλη, προγενέστερη αίτηση αναίρεσης υπό των ιδίων αναιρεσειόντων.

Από τα προσκομιζόμενα, με επίκληση από τους αναιρεσιβλήτους, έγγραφα προκύπτει ότι οι νυν αναιρεσείοντες άσκησαν κατά των νυν αναιρεσιβλήτων, άλλη, προγενέστερη αίτηση αναίρεσης, (από 8-11-2006), στρεφόμενη κατά της ίδιας προσβαλλόμενης απόφασης (143/2006 Εφετείου Κρήτης) - και μάλιστα με το ίδιο ακριβώς περιεχόμενο-. Η πρώτη αυτή αίτηση αναίρεσης συζητήθηκε, κατά τη δικάσιμο της 16-11-2007 και εκδόθηκε η με αριθμό 57/2008 απόφαση του Αρείου Πάγου, με την οποία διατάχθηκε η επανάληψη της συζήτησης της υπόθεσης, προκειμένου να προσκομισθούν, με επιμέλεια των αναιρεσειόντων, τα αναφερόμενα σ' αυτή έγγραφα, τα οποία κρίθηκαν αναγκαία, για τη διάγνωση του ζητήματος του παραδεκτού ή μη της αναίρεσης αυτής. Στη συνέχεια, η υπόθεση συζητήθηκε και πάλι, κατά τη δικάσιμο της 1-10-2010, μετά την οποία εκδόθηκε η υπ' αριθμ. 236/2011 απόφαση του Αρείου Πάγου, με την οποία η ως άνω πρώτη αναίρεση απορρίφθηκε, ως απαράδεκτη.

Συνεπώς, σύμφωνα με τα προαναφερθέντα στη νομική σκέψη, η κρινόμενη (δεύτερη) αναίρεση είναι παραδεκτή και πρέπει να ερευνηθεί περαιτέρω, ως προς το παραδεκτό και το βάσιμο των λόγων αυτής.

Ο από το άρθρο 559 αριθ. 19 λόγος αναίρεσης, για έλλειψη νόμιμης βάσης της απόφασης, ιδρύεται όταν δεν προκύπτουν σαφώς από το αιτιολογικό της απόφασης, τα περιστατικά που είναι αναγκαία, για την κρίση, στη συγκεκριμένη περίπτωση, περί της συνδρομής των όρων και προϋποθέσεων για την εφαρμογή της εφαρμοσθείσας διάταξης, ή της μη συνδρομής των όρων αυτών, που αποκλείουν την εφαρμογή της, όπως, επίσης και όταν η απόφαση έχει ελλειπείς ή αντιφατικές αιτιολογίες, σε ότι αφορά το νομικό χαρακτηρισμό των πραγματικών περιστατικών, που έγιναν δεκτά και ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, όχι δε και όταν πρόκειται για ελλείψεις που ανάγονται στην εκτίμηση των αποδείξεων (ανάλυση - στάθμιση - αξιολόγηση του αποδεικτικού υλικού) και στην αιτιολόγηση του αποδεικτικού πορίσματος, αρκεί το αποδεικτικό πόρισμα να αναφέρεται με σαφήνεια Ανεπάρκεια και ασάφεια αιτιολογιών υπάρχει όταν από το αιτιολογικό δεν προκύπτουν τα πραγματικά περιστατικά, που είναι αναγκαία για τη δικαιολόγηση της εφαρμοσθείσας διάταξης ουσιαστικού δικαίου, καθιστώντας έτσι ανέφικτο τον αναιρετικό έλεγχο.

Με τον πρώτο, από το αρθρ. 559, αριθ. 19 Κ.Πολ.Δ, λόγο αναίρεσης, προβάλλεται η αιτίαση της έλλειψης νόμιμης βάσης της προσβαλλoμένης απόφασης, ένεκα ανεπαρκούς αιτιολογίας, ως προς το κρίσιμο ζήτημα της συνυπαιτιότητας του θανασίμως τραυματισθέντος Β. Κ., συγγενούς των εναγόντων - νυν αναιρεσειόντων, τον οποίον, το δικάσαν Εφετείο, με την προσβαλλόμενη απόφαση του, έκρινε συνυπαίτιο (κατά ποσοστό 60%), για την επέλευση του τροχαίου ενδίκου ατυχήματος.

Το δικάσαν Εφετείο, ως προς το ζήτημα αυτό, δέχθηκε ανελέγκτως τα εξής: Στις 8-8-2008 και περί ώρα 11.50, ο πρώτος εναγόμενος (νυν πρώτος των αναιρεσιβλήτων) οδηγώντας το ιδιωτικής χρήσης φορτηγό αυτοκίνητο, με αριθμό κυκλοφορίας ..., εργοστασίου κατασκευής VOLVO, μεικτού βάρους 26.000 χιλιογράμμων, μήκους αμαξώματος 10,40 μ, και πλάτους του οπισθίου τμήματός του 2,50 μ, το οποίο ανήκε στην κυριότητα της δεύτερης εναγομένης ανώνυμης εταιρίας - νυν δεύτερης των αναιρεσιβλήτων, που τον είχε προστήσει στην υπηρεσία της και εργαζόταν σ' αυτή, με σύμβαση εξαρτημένης εργασίας και ήταν ασφαλισμένο κατά του κινδύνου αστικής ευθύνης από τη λειτουργία του, στην τρίτη εναγομένη ασφαλιστική εταιρεία, νυν τρίτη των αναιρεσιβλήτων, εκινείτο στην Λεωφόρο Κνωσσού Ηρακλείου, με κατεύθυνση προς το κέντρο της πόλης.

Κατά τον ίδιο χρόνο, ο Β. Κ., σύζυγος της πρώτης ενάγουσας, πατέρας του δευτέρου και της τρίτης, υιός της τετάρτης, αδελφός της πέμπτης και της έκτης και γαμβρός από θυγατέρα των δύο τελευταίων - νυν αναιρεσειόντων, οδηγώντας το υπ' αριθμ. κυκλοφορίας ... δίκυκλο μοτοποδήλατο, το οποίο ανήκε στην κυριότητα της τρίτης ενάγουσας, θυγατέρας του, η οποία τον είχε προστήσει στην οδήγηση του, εκινείτο στην ίδια οδό και την ίδια κατεύθυνση, κοντά στο άκρο δεξιό του οδοστρώματος του ρεύματος της πορείας του.

Η κίνηση στην Λεωφόρο Κνωσσού κατά τον χρόνο εκείνο, λόγω της καλοκαιρινής περιόδου και της τουριστικής κίνησης, ήταν αυξημένη και η ταχύτητα, με την οποία έβαινε το φορτηγό δεν υπερέβαινε τα 20 χιλιόμετρα την ώρα. Όταν και τα δύο οχήματα πλησίαζαν στην οδό Πιτσουλάκη, η οποία τέμνει την Λεωφόρο Κνωσσού και βρίσκεται δεξιά της πορείας τους, ο οδηγός του φορτηγού αυτοκινήτου, έχοντας πρόθεση να εισέλθει σ' αυτήν και να συνεχίσει σ' αυτήν την πορεία του, οδήγησε το αυτοκίνητο προς τα αριστερά του ρεύματος της πορείας του και προς το μέσον περίπου του οδοστρώματος, για να δυνηθεί να πραγματοποιήσει ευχερέστερα στροφή προς τα δεξιά, αφού προηγουμένως κατέστησε γνωστή την πρόθεση του αυτή στους κινούμενους πίσω από το αυτοκίνητο του, με την αφή του δεξιού δείκτη αλλαγής κατεύθυνσης (αρθρ.23 παρ.4 και 21 παρ.2 του Ν. 2696/1999).

Κατά τον ίδιο χρόνο, ο οδηγός του μοτοποδηλάτου, που εκινείτο πίσω από άλλα αυτοκίνητα, πραγματοποίησε προσπέραση τους από τα δεξιά και, όταν προσήγγισε το φορτηγό αυτοκίνητο, δεν αντιλήφθηκε την αφή του δεξιού δείκτη αλλαγής πορείας του, αλλά σχημάτισε την εντύπωση ότι το φορτηγό αυτοκίνητο θα συνέχιζε την πορεία του προς το κέντρο της πόλεως και έτσι επιχείρησε να το προσπεράσει από τα δεξιά.

Ενώ δε τα δύο οχήματα εκινούντο παράλληλα και ο οδηγός του μοτοποδηλάτου προσήγγιζε στη διασταύρωση των δύο οδών, ο οδηγός του φορτηγού αυτοκινήτου κατηύθυνε αυτό προς τα δεξιά για να εισέλθει στην οδό Πιτσουλάκη, με αποτέλεσμα από τη συμπεριφορά του αυτή να προσκρούσει, με τον εμπρόσθιο δεξιό τροχό του αυτοκινήτου του, στην αριστερή πλευρά του άξονα (διαφορικό) του μοτοποδηλάτου.

Από τη σύγκρουση αυτή το μοτοποδήλατο ανατράπηκε και το φορτηγό αυτοκίνητο το παρέσυρε σε απόσταση 17 μέτρων, εντός της οδού Πιτσουλάκη, καθόσον ο οδηγός του καθυστερημένα αντιλήφθηκε το ατύχημα. Παράλληλα και ο οδηγός του μοτοποδηλάτου παρασύρθηκε από τους τροχούς του φορτηγού αυτοκινήτου και υπέστη εκτεταμένες εκχυμώσεις, κακώσεις σπλάχνων κοιλίας και οστών πυέλου.

Ακολούθως, μεταφέρθηκε με ασθενοφόρο στο Βενιζέλειο Νοσοκομείο Ηρακλείου και εισήχθη στην εντατική μονάδα θεραπείας, τελικά δε απεβίωσε στις 11.8.2002, εξαιτίας των ως άνω κακώσεων ως μόνης ενεργού αιτίας. Το εν λόγω τροχαίο ατύχημα και ο εξ αυτού θανάσιμος τραυματισμός του οδηγού του μοτοποδηλάτου οφείλεται σε συγκλίνουσα αμέλεια και των δύο οδηγών, οι οποίοι δεν κατέβαλαν την επιμέλεια και την προσοχή, την οποία όφειλαν και μπορούσαν να καταβάλουν στο μέτρο του μέσου συνετού οδηγού.

Ειδικότερα, η αμέλεια του οδηγού του φορτηγού αυτοκινήτου συνίσταται στο ότι, προτιθέμενος να προβεί σε αλλαγή κατεύθυνσης προς τα δεξιά, δεν κινήθηκε έγκαιρα προς το δεξιό άκρο του οδοστρώματος και να πραγματοποιήσει τη στροφή κατά το δυνατόν κλειστή (άρθρο 23 παρ.1 του Ν. 2696/1999), αλλ' αντιθέτως, κινήθηκε στο μέσο του οδοστρώματος για να πραγματοποιήσει ανοικτή στροφή.

Επίσης, πριν την πραγματοποίηση της στροφής δεν έλεγξε αν δεξιά του αυτοκινήτου του εκινούντο άλλα οχήματα, στα οποία όφειλε να παραχωρήσει προτεραιότητα και έτσι, με την παράλειψη του αυτή, δεν αντιλήφθηκε τον οδηγό του μοτοποδηλάτου, ο οποίος, κατά τον χρόνο εκείνο, έβαινε παράλληλα με το φορτηγό αυτοκίνητο και είχε πρόθεση να το προσπεράσει, ώστε να το ακινητοποιήσει, αναμένοντας τη διέλευση του.

Εξάλλου, η αμέλεια του οδηγού του μοτοποδηλάτου συνίσταται στο ότι δεν οδηγούσε με σύνεση και διαρκώς τεταμένη την προσοχή του (άρθρο 12 παρ. 1 του ως άνω νόμου) και έτσι αφού προσπέρασε προπορευόμενα οχήματα και προσήγγισε στο φορτηγό αυτοκίνητο, δεν αντιλήφθηκε την πρόθεση του οδηγού του για αλλαγή κατεύθυνσης προς τα δεξιά, με την αφή του δεξιού δείκτη κατεύθυνσης και έτσι συνέχισε την πορεία του, με κατεύθυνση προς το κέντρο τη πόλης, από δεξιά του φορτηγού αυτοκινήτου, με αποτέλεσμα να μην προλάβει να διέλθει και έτσι να επέλθει, κατά τα άνω, η σύγκρουση.

Και υπό τις παραδοχές αυτές έκρινε ότι ως άνω οδηγός του δικύκλου βαρύνεται με συντρέχουσα υπαιτιότητα, για την επέλευση του ενδίκου τροχαίου ατυχήματος και τον εξ αυτού προκληθέντα θανάσιμο τραυματισμό του και δη κατά ποσοστό 60%, επικυρώνοντας, ως προς το κεφάλαιο αυτό, την απόφαση του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου.

Με το να κρίνει έτσι το δικάσαν Εφετείο, διέλαβε, στην απόφασή του, ανεπαρκείς και ασαφείς αιτιολογίες, ως προς το ασκούν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης ζήτημα της συνυπαιτιότητας του θανόντος οδηγού του δικύκλου. Και τούτο διότι, ενώ, όπως προαναφέρθηκε, η αποδιδόμενη σ' αυτόν συντρέχουσα υπαιτιότητα συνίσταται στο ότι αυτός, εξ' αιτίας της μη καταβολής της επιβαλλόμενης περί την οδήγηση σύνεσης και προσοχής, δεν αντιλήφθηκε την πρόθεση του οδηγού του αυτοκινήτου, για αλλαγή κατεύθυνσης προς τα δεξιά, με την αφή του δεξιού φλας, εν τούτοις, ουδόλως προσδιορίζεται στην προσβαλλόμενη απόφαση σε πόση απόσταση πριν από τη διασταύρωση, με την οδό όπου επρόκειτο να πραγματοποιήσει την προς τα δεξιά στροφή, άναψε ο οδηγός του φορτηγού αυτοκινήτου τον δείκτη αλλαγής κατεύθυνσης (φλας). για να καταστήσει γνωστή στους λοιπούς κυκλοφορούντες στην οδό την πρόθεση του αυτή, καθώς και σε πόση απόσταση όπισθεν αυτού βρισκόταν το μοτοποδήλατο, όταν άναψε το φλας και συνακόλουθα εάν ο οδηγός του τελευταίου είχε δυνατότητα να αντιληφθεί εγκαίρως την αφή του δεξιού φλας.

Επομένως, ο πρώτος, από το αρθρ. 559 αριθ. 19 Κ.Πολ.Δ πρέπει να γίνει δεκτός ως βάσιμος. Επειδή, κατά το άρθρο 932 εδ. 3 ΑΚ, σε περίπτωση θανατώσεως προσώπου, η χρηματική ικανοποίηση μπορεί να επιδικασθεί στην οικογένεια του θύματος, λόγω ψυχικής οδύνης. Στη διάταξη αυτή δεν γίνεται προσδιορισμός της έννοιας του όρου "οικογένεια του θύματος", προφανώς γιατί ο νομοθέτης δεν θέλησε να διαγράψει δεσμευτικώς τα όρια ενός θεσμού, ο οποίος, ως εκ φύσεώς του, υφίσταται αναγκαίως τις επιδράσεις εκ των κοινωνικών διαφοροποιήσεων κατά τη διαδρομή του χρόνου. Κατά την αληθή, όμως, έννοια της εν λόγω διατάξεως, που απορρέει από τον σκοπό της θεσπίσεώς της, στην οικογένεια του θύματος περιλαμβάνονται οι εγγύτεροι και στενώς συνδεόμενοι συγγενείς του θανατωθέντος, που δοκιμάστηκαν ψυχικά, από την απώλειά του και προς ανακούφιση του ηθικού πόνου αυτών στοχεύει η διάταξη αυτή, αδιαφόρως αν συζούσαν μαζί του ή διέμεναν χωριστά. Υπό την έννοια αυτή μεταξύ των προσώπων τούτων περιλαμβάνονται και οι συγγενείς, εξ αγχιστείας, πρώτου βαθμού και ειδικώς ο πεθερός και η πεθερά του θανόντος (ΟλΑΠ 21/2000, ΑΠ 723/2002, ΑΠ 795/2004).

Επομένως, το δικάσαν Εφετείο, το οποίο έκρινε, με την προσβαλλόμενη απόφασή του, ότι οι νυν έβδομος και όγδοη των αναιρεσιβλήτων, πεθερός και πεθερά του θανόντος Β. Κ., δεν ανήκουν στην οικογένεια και απέρριψε, ως μη νόμιμο, το αίτημα αυτών προς επιδίκαση χρηματικής ικανοποίησης, λόγω ψυχικής οδύνης, εσφαλμένα ερμήνευσε και εφήρμοσε την ως άνω διάταξη του άρθρ. 932 ΑΚ και υπέπεσε, ως εκ τούτου, στην από το αρθ. 559 αριθ. 1 Κ.Πολ.Δ, πλημμέλεια, η οποία αποδίδεται σ' αυτό, με το δεύτερο λόγο αναίρεσης, ο οποίος πρέπει να γίνει δεκτός, ως βάσιμος. Μετά απ' αυτά πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση, να παραπεμφθεί στη συνέχεια η υπόθεση, κατά το αναιρούμενο μέρος της απόφασης, για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο γιατί είναι δυνατή η σύνθεσή του από άλλους δικαστές (άρθρο 520 παρ.3 Κ.Πολ.Δικ.) και να καταδικασθούν οι ηττηθέντες αναιρεσίβλητοι στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσειόντων.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την 143/2006 απόφαση του Εφετείου Κρήτης.

Παραπέμπει την υπόθεση, στο ίδιο Εφετείο για περαιτέρω εκδίκασή της από άλλους δικαστές, εκτός από εκείνους που δίκασαν προηγουμένως. Και

Καταδικάζει τους αναιρεσιβλήτους στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσειόντων, την οποία ορίζει στο ποσό των τριών χιλιάδων (3.000) Ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 14 Ιουνίου 2012.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 4 Δεκεμβρίου 2012.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ