Supreme Court dismisses appeal where employer's delay is cured by accepting work with a non-work-related refund condition.
Greece (EL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the appellant's appeal against the Athens Court of Appeal's decision regarding the employer's delay in accepting the employee back after a wrongful dismissal. The employer had declared acceptance of the employee's services under the original terms but added a condition requiring the return of previously paid severance compensation, which was unrelated to the employment status. The court ruled that this specific condition did not legally prevent the employer from curing the delay, thereby validating the employer's position.
Legislator headnote
AI generatedArticles 648, 656, 669 para. 2 of the Civil Code; Articles 1, 2, 5 of Law 3198/1955; Articles 1, 3 of Law 2112/1920; Article 904 of the Civil Code; Article 559 no. 1 of the Code of Civil Procedure: An employer who wrongfully terminates an employment contract and incurs delay may cure it by re-hiring the employee or declaring acceptance of services under the same terms; such acceptance remains valid even if the employer attaches a condition unrelated to the employment status, such as the return of severance pay, provided the employee does not subsequently refuse to resume work.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Απόφαση 1721 / 2008 (Β1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1721/2008
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
B1' Πολιτικό Τμήμα
Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ηλία Γιαννακάκη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Αθανάσιο Θεμέλη, Ειρήνη Αθανασίου, Βαρβάρα Κριτσωτάκη και Παναγιώτη Κομνηνάκη, Αρεοπαγίτες.
Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 23 Σεπτεμβρίου 2008, με την παρουσία και του γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:
Της αναιρεσείουσας: Χ, η οποία εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Παναγιώτα Πετρόγλου.
Της αναιρεσίβλητης: Ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "..... Α.Ε." και ήδη, μετά την τροποποίηση του καταστατικού της "ATLACOLL Α.Β.Ε.Ε.", που εδρεύει στη Μάνδρα Αττικής και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ιωάννη Τρίμη.
Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 6-6-2000 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 1717/2002 του ίδιου Δικαστηρίου και 7808/2003 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 26-10-2006 αίτησή της. Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Βαρβάρα Κριτσωτάκη, διάβασε την από 12-11-2007 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αναιρέσεως. Η πληρεξούσια της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος της αναιρεσίβλητης την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 648, 656, 669 παρ. 2 ΑΚ, 1, 2, 5 του ν. 3198/1955 και 1, 3 του ν. 2112/1920, προκύπτει ότι ο εργοδότης που κατήγγειλε ακύρως τη σύμβαση εργασίας μισθωτού και έτσι περιήλθε σε υπερημερία, μπορεί να άρει την υπερημερία του με επαναπρόσληψη του μισθωτού ή με δήλωση ότι δέχεται τις υπηρεσίες του υπό τους ίδιους όρους εργασίας.
Εξάλλου, η αποζημίωση που έχει καταβληθεί στον εργαζόμενο λόγω καταγγελίας από τον εργοδότη συμβάσεως εξαρτημένης εργασίας κατά τις διατάξεις των άρθρων 1 και 3 του ν. 2112/1920, 3 και 5 του ΒΔ 16/18.7.1920 και 5 παρ. 1 εδ. α' του ν. 3198/1955 υπόκειται σε αναζήτηση κατά το άρθρο 904 του ΑΚ περί αδικαιολόγητου πλουτισμού, όταν η καταγγελία είναι άκυρη, εφόσον έχει γίνει επίκληση από το μισθωτό της σχετικής υπέρ αυτού τασσομένης ακυρότητας της καταγγελίας.
Στην προκείμενη περίπτωση το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφαση του, σχετικά με το θέμα της άρσης της υπερημερίας της αναιρεσίβλητης (εργοδότριας) στην οποία είχε περιέλθει, αφού η καταγγελία της συμβάσεως εργασίας αυτής κρίθηκε άκυρη με την υπ' αριθμ. 1662/2000 του Εφετείου Αθηνών, η οποία έχει καταστεί αμετάκλητη, δέχτηκε ανελέγκτως τα ακόλουθα: "....Η αναιρεσίβλητη τόσο με τις προτάσεις στον πρώτο βαθμό, όσο και με τους πρώτο και δεύτερο λόγους της έφεσης προέβαλε αυτοτελώς τον περί άρσεως της υπερημερίας της από 21-5-1999 ισχυρισμό, επικαλούμενη ότι κατά την ως άνω ημερομηνία και κατά τη συζήτηση της προγενέστερης από 5-2-1998 αγωγής της που αφορούσε την κατά την αναφερόμενη σ' αυτή χρονική περίοδο άρνηση από την ίδια των υπηρεσιών της αναιρεσείουσας, δήλωσε στο ακροατήριο του δικάζοντος την υπόθεση, άνω πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου, ότι αποδέχεται την εργασία της αναιρεσείουσας, χωρίς διαφορετικούς ή άλλους όρους, αλλ' υπό τον όρο, που δεν έχει σχέση με το εργασιακό προ της απολύσεως καθεστώς της, της επιστροφής του προς αποζημίωση λόγω απολύσεως καταβληθέντος ήδη σ' αυτήν ποσού, και ότι η τελευταία παριστάμενη κατά τη συζήτηση της αγωγής, κληθείσα από τον συγκροτούντα το Δικαστήριο εκείνο Δικαστή και ερωτηθείσα περί του αν επιθυμεί να επιστρέψει στην εργασία της στην αναιρεσίβλητη και να επιστρέψει "τα χρήματα", δήλωσε ότι επιθυμεί, επιθυμία όμως την οποία ουδόλως έκτοτε υλοποίησε, αφού έκτοτε δεν ενεφανίσθη στο χώρο εργασίας της προς ανάληψη υπηρεσίας, αλλά κακοβούλως παρέμεινε εφ' εξής άεργος προς λήψη των αιτουμένων μισθών υπερημερίας .......
αποδεικνύεται πράγματι ότι η εκκαλούσα κατά την δικάσιμο της 21-5-1999 κατά την οποία συνεζητείτο η προγενεστέρα αγωγή της αντιδίκου της, προέβη στην ως άνω δήλωση την οποία (δήλωση) σε σχετική και ειδική ερώτηση του δικάζοντος την αγωγή Δικαστηρίου, η αναιρεσείουσα δέχτηκε δηλώσασα ότι επιθυμεί να επανέλθει στην εργασία της, οι όροι παροχής της οποίας δεν μεταβάλλονταν, τόσο δε η άνω δήλωση, όσο και η απάντηση-δήλωση της αναιρεσείουσας καταχωρίστηκαν στα υπ' αριθμ. 2392/21-5-1999 πρακτικά συνεδριάσεως του άνω δικαστηρίου.
Κατ' ακολουθίαν και δεδομένου ότι η τελευταία δεν επικαλείται (κατ' αντένσταση) αλλ' ουδέ εκ του αποδεικτικού υλικού αποδεικνύεται ότι η περί αποδοχής της εργασίας της άνω δήλωση είναι προσχηματική μη σπουδαίως, αλλά κατά το φαινόμενο μόνο γενομένη, ήρθη από 21-5-1999 η εκ της μη αποδοχής της εργασίας της κατάσταση υπερημερίας της αναιρεσίβλητης, η οποία από της ως άνω ημερομηνίας και εφεξής δεν οφείλει μισθούς υπερημερίας στην ως άνω υπάλληλο της, η οποία ουδέποτε έκτοτε εξεδήλωσε και εμπράκτως, δια της προσελεύσεως της αναλήψεως εργασίας, την μόνο προφορικώς διατυπωθείσα άνω επιθυμία της".
Με την κρίση του αυτή το Εφετείο δεν παραβίασε τις προαναφερόμενες διατάξεις, δεδομένου ότι η δήλωση της αναιρεσίβλητης ότι δέχεται τις υπηρεσίες της αναιρεσείουσας υπό τους αυτούς εργασιακούς όρους, αλλά υπό τον όρο (που δεν έχει σχέση με το εργασιακό προ της απολύσεως καθεστώς της) της επιστροφής του καταβληθέντος ήδη σ' αυτήν ποσού της αποζημιώσεως, το οποίο μετά την αναγνώριση της ακυρότητας της καταγγελίας όφειλε να επιστρέψει και την αποδοχή της από την αναιρεσείουσα, ήρθη η υπερημερία της αναιρεσίβλητης και ο μοναδικός λόγος αναιρέσεως από το άρθρο 559 αρ. 1 Κ.Πολ.Δ.
με τον οποίο προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η αιτίαση ότι η δήλωση της αναιρεσίβλητης, ότι αποδέχεται την εργασία της υπό τον όρο της επιστροφής του ποσού της αποζημιώσεως που είχε ήδη καταβληθεί σ' αυτήν λόγω απολύσεως, ανεξάρτητα από τη δήλωση αποδοχής της από την ίδια, εξαρτάτο από μη νόμιμη αίρεση και συνακόλουθα δεν ήρθη με αυτή η υπερημερία, είναι αβάσιμος και πρέπει να απορριφθεί.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Απορρίπτει την από 26-10-2006 αίτηση αναιρέσεως της Χ κατά της υπ' αριθμ. 7808/2003 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών. Και
Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στην δικαστική δαπάνη της αναιρεσίβλητης την οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων πεντακοσίων (1500) ευρώ.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 14 Οκτωβρίου 2008. Και
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 21 Οκτωβρίου 2008.
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ