171/2008 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 171 / 2008 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 171/2008

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Καλαμίδα, Αντιπρόεδρο, Ιωάννη Ιωαννίδη, Χαράλαμπο Ζώη, Αθανάσιο Κουτρομάνο και Ελένη Σπίτσα, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 22 Οκτωβρίου 2007, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης μεταφορικής εταιρίας με την επωνυμία "FRRERSPED Interantionale Spedition AD", που εδρεύει στα Σκόπια της ΠΓΔΜ και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Παρασκευά Αρβανιτάκη.

Της αναιρεσίβλητης: Ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία "ΔΑΜΚΟΣ και ΣΙΑ Ανώνυμος Εταιρία" που εδρεύει στη Θεσσαλονίκη και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Παναγιώτη Μορφωπό.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 21-1-1997 αγωγή της ήδη αναιρεσίβλητης, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 498/1999 προδικαστική, 6035/2003 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 9250/2005 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητά η αναιρεσείουσα με την από 18-4-2006 αίτησή της. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Ελένη Σπίτσα ανέγνωσε την από 8-10-2007 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος της αναιρεσίβλητης την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, από τη διάταξη του άρθρου 3 παρ. 1 του ΚΠολΔ, με την οποία ρυθμίζονται τα της διεθνούς δικαιοδοσίας των ελληνικών τακτικών πολιτικών δικαστηρίων, δηλαδή της δικαιοδοσίας των πολιτικών διαφορών που ενέχουν στοιχείο ξένο προς την ελληνική πολιτεία και με την οποία ορίζεται ότι "Στη δικαιοδοσία των πολιτικών δικαστηρίων υπάγονται 'Ελληνες και αλλοδαποί, εφόσον υπάρχει αρμοδιότητα ελληνικού δικαστηρίου", προκύπτει ότι διεθνής δικαιοδοσία ημεδαπού δικαστηρίου επί διεθνούς πολιτικής διαφοράς υφίσταται, εάν η τελευταία συνδέεται με την Ελλάδα κατά τέτοιο τρόπο ώστε, κατά της διατάξεως του ΚΠολΔ περί δωσιδικιών, να είναι αρμόδιο κατά τόπο για να επιληφθεί της διαφοράς αυτής. 'Εξάλλου, με το άρθρο 40 του ΚΠολΔ καθιερώνεται δικαιοδοσία των ελληνικών δικαστηρίων, σε δίκες περιουσιακής φύσης, κατά προσώπων που δεν έχουν κατοικία στην Ελλάδα, οπότε μπορούν να εισαχθούν στο δικαστήριο στην περιφέρεια του οποίου υπάρχει περιουσία του εναγομένου ή βρίσκεται το επίδικο αντικείμενο (παρ. 1), εάν δε η περιουσία του εναγομένου συνίσταται σε χρηματική αξίωση αυτού κατά τρίτου, μπορούν να εισαχθούν στο δικαστήριο στην περιφέρεια του οποίου κατοικεί ο τρίτος (παρ. 2).

Τα στοιχεία της δικαιοδοτικής βάσης της κατά τόπο αρμοδιότητας, που θεμελιώνει τη διεθνή δικαιοδοσία των ημεδαπών δικαστηρίων πρέπει να περιέχονται στο δικόγραφο της αγωγής. Στην προκειμένη περίπτωση από την επισκόπηση της προσβαλλόμενης απόφασης προκύπτει ότι το Εφετείο δέχθηκε τα ακόλουθα : Η εναγομένη είναι μεταφορική εταιρία που εδρεύει στα Σκόπια της πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας και δραστηριοποιείται κυρίως στις σιδηροδρομικές μεταφορές.

Από τη δραστηριότητά της αυτή έχει απαίτηση κατά του εδρεύοντος στην Αθήνα ΟΣΕ, ποσού 160.747.794 δρχ., προερχόμενη από εκπτώσεις και επιστροφές προκαταβληθέντων κομίστρων για τα έτη 1992, 1993, 1994 και 1995, από την πραγματοποίηση, μέσω αυτού, μεταφορών εμπορευμάτων. Βάσει των παραπάνω πραγματικών γεγονότων, τα οποία αναφέρονται και στην αγωγή της αναιρεσίβλητης, όπως προκύπτει από την παραδεκτή επισκόπηση του δικογράφου αυτής, το Εφετείο έκρινε ότι θεμελιώνεται διεθνής δικαιοδοσία για την εκδίκαση της υπόθεσης που έχει αντικείμενο περιουσιακό. 'Ετσι κρίνοντας το Εφετείο δεν παραβίασε τη διάταξη του άρθρου 40 παρ. 2 ΚΠολΔ και δεν υπέπεσε στην πλημμέλεια του αριθμού 4 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, γι' αυτό και πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος ο τ' αντίθετα υποστηρίζων κατά το πρώτο σκέλος του πρώτος λόγος της υπό κρίση αίτησης αναίρεσης.

Επειδή, από την επισκόπηση των υπαρχόντων στη δικογραφία διαδικαστικών εγγράφων προκύπτουν τα εξής : Η ενάγουσα, ήδη αναιρεσίβλητη, θεμελίωσε, όπως προαναφέρθηκε, την κατά τόπο αρμοδιότητα του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, στο οποίο και εισήγαγε προς εκδίκαση την αγωγή της, στην διάταξη του άρθρου 40 παρ. 2 του ΚΠολΔ.

Η εναγομένη και ήδη αναιρεσείουσα με τις έγγραφες προτάσεις της που κατέθεσε κατά την πρώτη συζήτηση της υπόθεσης στο πρωτόδικο δικαστήριο αμφισβήτησε πλην των άλλων, την κατά τόπον αρμοδιότητά του. Προς τούτο με την 498/1999 προδικαστική απόφασή του το ως άνω δικαστήριο διέταξε αποδείξεις σε βάρος της ενάγουσας, μετά την διεξαγωγή των οποίων, εξέδωσε την 6035/2003 οριστική απόφασή του με την οποία δέχθηκε ότι είναι κατά τόπο αρμόδιο προς εκδίκαση της κρινόμενης διαφοράς σύμφωνα με το άρθρο 40 παρ. 2 του ΚΠολΔ διότι, κατά το χρόνο κατάθεσης της κρινόμενης αγωγής (24-1-1997) η εναγομένη είχε κατά του εδρεύοντος στην Αθήνα ΟΣΕ, χρηματική απαίτηση ύψους 160.747.794 δραχμών από επιστροφή κομίστρων προς αυτήν, στην συνέχεια δε ερεύνησε κατ' ουσίαν την υπόθεση και κατά της ανωτέρω 6035/2003 οριστικής απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών η εναγομένη άσκησε έφεση με την οποία ισχυρίστηκε για πρώτη φορά ότι τις απαιτήσεις της κατά του ΟΣΕ από την επιστροφή κομίστρων εκχώρησε πριν από την κατάθεση της ένδικης αγωγής στον ........ (23-12-1996) με συνέπεια να πάψει να υφίσταται ήδη πριν από τον κρίσιμο αυτό χρόνο οποιαδήποτε χρηματική απαίτησή της στην Ελλάδα και επομένως διεθνής δικαιοδοσία των ελληνικών δικαστηρίων για την ένδικη υπόθεση.

Το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφασή του δέχθηκε ότι ο παραπάνω ισχυρισμός της εναγομένης συνιστά ένσταση καταλυτική της στηριζόμενης στη δωσιδικία της περιουσίας δικαιοδοσίας των ελληνικών δικαστηρίων, και την απέρριψε ως απαραδέκτως προταθείσα το πρώτον ενώπιόν του λόγω μη συνδρομής καμίας περίπτωσης συγχωρητής βραδείας προβολής της.

Και αποτελεί αληθώς ο ανωτέρω ισχυρισμός ένσταση, παρά τα όσα αβασίμως ισχυρίζεται η αναιρεσείουσα αφού με αυτόν προβάλλει η αναιρεσείουσα νέα περιστατικά που καταλύουν τον ισχυρισμό της αναιρεσίβλητης με τον οποίο εγκαθιδρύεται η αρμοδιότητα του δικαστηρίου, υποκείμενη στους περιορισμούς των άρθρων 527, 269 ΚΠολΔ ως προς τον χρόνο προβολής της.

Συνακόλουθα, έτσι κρίνοντας το Εφετείο δεν εκήρυξε παρά τον νόμο απαράδεκτο και πρέπει ο πρώτος λόγος αναίρεσης κατά το δεύτερο σκέλος του, με τον οποίο αποδίδεται κατ' ορθό χαρακτηρισμό πλημμέλεια από τον αριθμό 11 του άρθρου 559 ΚΠολΔ να απορριφθεί ως αβάσιμος. Ενόψει, εξάλλου, της απόρριψης του προαναφερόμενου ισχυρισμού της αναιρεσείουσας ως απαραδέκτου ο ίδιος (πρώτος) λόγος αναίρεσης κατά το μέρος που με αυτόν, όπως εκτιμάται, αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση αιτίαση από το άρθρο 559 αριθ. 13 του ΚΠολΔ, για το λόγο ότι το Εφετείο εσφαλμένα εφάρμοσε το νόμο ως προς το βάρος της απόδειξης του εν λόγω ισχυρισμού είναι αλυσιτελής και απορριπτέος.

Τέλος, απορριπτέος ως απαράδεκτος είναι ο ίδιος λόγος αναίρεσης και κατά το μέρος που με αυτόν η αναιρεσείουσα προβάλλει αιτίαση από τον αριθ. 11 του ΚΠολΔ ισχυριζόμενη ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη του τον με αριθ. 10288/1999 απόφαση του Εφετείου Αθηνών την οποία με επίκληση προσκόμισε προς απόδειξη του ισχυρισμού της περί εκχωρήσεως της απαίτησής της κατά του ΟΣΕ, αφού ο εν λόγω ισχυρισμός της αναιρεσείουσας απορρίφθηκε κατά τ' ανωτέρω ως απαράδεκτος.

Επειδή, ο εκ του άρθρου 559 αριθ. 11γ του ΚΠολΔ ιδρυόμενος λόγος αναίρεσης, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, αν προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση ότι λήφθηκαν υπόψη όλα τα αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν. Από την επισκόπηση του προσκομιζομένου αντιγράφου της προσβαλλομένης και μάλιστα, όχι μόνο από την περιεχόμενη σε αυτή διαβεβαίωση ότι λήφθηκαν υπόψη όλα τα κατ' είδος αναφερόμενα αποδεικτικά μέσα που επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν οι διάδικοι, μεταξύ των οποίων και όλα τα έγγραφα, αλλά και από το όλο περιεχόμενο αυτής, δεν γεννάται αμφιβολία ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη και συνεκτίμησε με τις υπόλοιπες αποδείξεις και την από ....... επιστολή του διευθυντή της αναιρεσίβλητης. Επομένως ο περί του αντιθέτου δεύτερος λόγος αναίρεσης πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 18-4-2006 αίτηση της ανώνυμης μεταφορικής εταιρίας με την επωνυμία "FRRERSPED Internationale Spedition AD" για αναίρεση της 9250/2005 απόφασης του Εφετείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων οκτακοσίων (1.800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 11 Δεκεμβρίου 2007. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 29 Ιανουαρίου 2008.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ