Appeal dismissed for inadmissibility as grounds failed to cite specific facts or legal errors from the lower court. The court ruled that vague arguments without reference to the first instance proceedings are inadmissible. The appeal was rejected because the appellants did not properly substantiate their claims. The decision emphasizes strict adherence to procedural requirements for appeals. The court upheld the lower court's judgment on these procedural grounds.

Απόφαση 1718 / 2006 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1718/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Βασίλειο Νικόπουλο, Αντιπρόεδρο, Γεώργιο Καπερώνη, Σταύρο Γαβαλά, Ιωάννη Ιωαννίδη και Μίμη Γραμματικούδη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 20 Σεπτεμβρίου 2006, με την παρουσία και της γραμματέως Γραμματικής Κονταξή, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων:....., το μεν ως αρχικοί διάδικοι, το δε ως εξ αδιαθέτου κληρονόμοι του εν επιδικία αποβιώσαντος ... συζύγου της πρώτης και πατρός των υπολοίπων, που εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Δημήτριο Γερόνικο, ο οποίος δήλωσε ότι η 1η των αναιρεσειόντων {...) απεβίωσε την 7-1-2006 και κληρονομήθηκε από τους υπολοίπους αναιρεσείοντες οι οποίοι συνεχίζουν την βιαίως διακοπείσα δίκη. .

Της αναιρεσίβλητης:...., που εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Θεοδώρα Κωνσταντά.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 20-1-1989 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών, το οποίο εξέδωσε την 3616/1989 απόφαση ερήμην της ενάγουσα. Την απόφαση αυτή ανέκοψε η ενάγουσα με την από 10-10-1989 ανακοπή της, εκδόθηκαν οι 2508/1990 μη οριστική και 2269/1996 οριστική αποφάσεις του ίδιου Δικαστηρίου. Κατά της τελευταίας απόφασης ασκήθηκε έφεση και εκδόθηκε η 7078/1997 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 20-7-1998 αίτησή τους. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Μίμης Γραμματικούδης ανέγνωσε την από 11-9-2006 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης της 7078/1997 απόφασης του Εφετείου Αθηνών. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, η πληρεξούσια της αναιρεσίβλητης την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, για το παραδεκτό του από το άρθρο 559 αριθ. 8 β΄ ΚΠολΔ προβλεπόμενου λόγου αναίρεσης, πρέπει ο αναιρεσείων να έχει υποβάλλει στο δικαστήριο της ουσίας τα πραγματικά περιστατικά που τον συγκροτούν με βάση τα οποία θα κριθεί αν είναι ουσιώδης για την έκβαση της δίκης και επί πλέον να κάνει μνεία αυτού στο αναιρετήριο.

Αυτό ισχύει και για την συνδρομή των όρων της νόμιμης πρότασης του ισχυρισμού, αφού ο μη νομίμως προταθείς ισχυρισμός δεν θεωρείται ουσιώδης. Επομένως, αν ο ισχυρισμός προτείνεται το πρώτον ενώπιον του Εφετείου, πρέπει ο αναιρεσείων να αναφέρει και τους κατ΄άρθρ. 527 ΚΠολΔ όρους που δικαιολογούν την προβολή τους το πρώτον ενώπιον του Εφετείου, μεταξύ των οποίων είναι και ότι αποδεικνύεται παραχρήμα, με δικαστική ομολογία ή έγγραφα, των οποίων ο διάδικος, κατά την κρίση του δικαστηρίου, δεν γνώριζε ούτε μπορούσε να έχει πληροφορηθεί εγκαίρως την ύπαρξή τους (άρθρ.527 αριθ.3,269 παρ.2 περ.γ,δ ΚΠολΔ).

Στην προκείμενη περίπτωση, με τον πρώτο λόγο αναίρεσης, από το άρθρο 559 αριθ.8KΠολΔ, οι αναιρεσείοντες προβάλλουν ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης και συγκεκριμένα τον ισχυρισμό που προέβαλαν με το δεύτερο λόγο της έφεσής τους, ότι δηλαδή η ενάγουσα και ήδη αναιρεσίβλητη είναι αλβανικής ιθαγένειας και υπηκοότητας και ως εκ τούτου δεν μπορεί να αποκτήσει δικαίωμα κυριότητας επί ακινήτων που βρίσκονται στην Ελλάδα, κάθε δε δικαιοπραξία σχετική με εμπράγματα δικαιώματα επί ακινήτων εν ζωή ή αιτία θανάτου είναι άκυρη, σύμφωνα με τις διατάξεις του α.ν. 2636/1940 και ότι, συνεπώς, έσφαλε η εκκαλούμενη απόφαση, η οποία δέχθηκε ότι η εν λόγω διάδικος έγινε κυρία του επίδικου ακινήτου(που βρίσκεται στην Ελλάδα) από κληρονομική διαδοχή με διαθήκη και διέταξε την απόδοσή του σ΄ εκείνη.

Στο αναιρετήριο όμως δεν αναφέρεται ότι ο ισχυρισμός αυτός, προτάθηκε νομίμως και παραδεκτώς στο πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, προκειμένου να κριθεί αν νομίμως μπορούσε να προταθεί, με την έφεση χωρίς προϋποθέσεις, ή αν το πρώτον προτάθηκε στο Εφετείο και αν, στη τελευταία περίπτωση, για το παραδεκτό αυτού, προβαλλόταν ότι ο ισχυρισμός αυτός, συνοδευόταν και από τον πρόσθετο ισχυρισμό ότι αποδεικνύεται εγγράφως ή με δικαστική ομολογία της αντιδίκου τους, καθώς και ότι στο εφετήριο γίνεται επίκληση του εγγράφου ή της ομολογίας.

Πρέπει, επομένως, ο λόγος αυτός της αναίρεσης να απορριφθεί ως απαράδεκτος.

Επειδή, κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ.8 περ.β΄ ΚΠολΔ. ιδρύεται λόγος αναίρεσης και όταν το δικαστήριο της ουσίας, παρά το νόμο, δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Ως "πράγματα", κατά την έννοια της διάταξης αυτής θεωρούνται οι αυτοτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί των διαδίκων που συγκροτούν την ιστορική βάση και επομένως θεμελιώνουν το αίτημα αγωγής, ανταγωγής, ένστασης ή αντένστασης( Ολ ΑΠ25/2003).

Αντιθέτως δεν αποτελούν πράγματα με την έννοια της παραπάνω διάταξης οι ισχυρισμοί που αποτελούν άρνηση της αγωγής ή επιχειρήματα νομικά ή πραγματικά, τα οποία αντλούνται από το νόμο ή από την εκτίμηση των αποδείξεων. Στην υπόθεση που κρίνεται οι αναιρεσείοντες με το πρώτο μέρος του δεύτερου λόγου αναίρεσης προβάλλουν ότι το Εφετείο υπέπεσε στην πλημμέλεια από τον αριθ.8 περ.

β' του άρθρου 559ΚΠολΔ γιατί δεν έλαβε υπόψη τους αναφερόμενους λεπτομερώς σ΄ αυτόν και προταθέντες από αυτούς ισχυρισμούς τους, προς απόκρουση του αγωγικού ισχυρισμού της ενάγουσας και ήδη αναιρεσίβλητης περί πλαστότητας της από 8-9-86 μυστικής διαθήκης του .... Όλοι όμως οι ισχυρισμοί αυτοί δεν αποτελούν "πράγματα" κατά την έννοια που προεκτέθηκε, αλλά άρνηση της αγωγής, επίκληση αποδεικτικών μέσων , επιχειρήματα ως προς την αποδεικτική τους δύναμη, καθώς και κριτική των συμπερασμάτων και παραδοχών που συνήγαγε το δικαστήριο της ουσίας από τις αποδείξεις κατά την κυριαρχική του εκτίμηση.

Συνεπώς η μη λήψη αυτών υπόψη δεν ιδρύει τον από τον αριθ. 8 του άρθρου 559 ΚΠολΔ λόγο αναίρεσης, γιαυτό και ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος. Επίσης απορριπτέος, ως απαράδεκτος, είναι και ο από την ίδια ως άνω διάταξη τρίτος λόγος αναίρεσης, πρώτο μέρος, με τον οποίο προβάλλεται ότι το Εφετείο κατά παράβαση των ορισμών του νόμου απέρριψε αίτημα των αναιρεσειόντων για αναβολή της δίκης, προκειμένου να προσκομιστεί απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων, ενώπιον του οποίου επρόκειτο να δικαστούν, στις 26-6-1997, για πλαστογραφία, καθόσον δεν αποτελούν "πράγματα", κατά την έννοια του άρθρου 559 αριθ.8 ΚΠολΔ και επομένως δεν ιδρύεται λόγος αναίρεσης η μη λήψη υπόψη επουσιωδών ισχυρισμών, όπως είναι και ο θεμελιωτικός αιτήματος αναβολής.

Επειδή, με το δεύτερο μέρος του δεύτερου λόγου αναίρεσης προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η από το άρθρο 559 αριθ. 8 β΄ ΚΠολΔ αιτίαση, ότι δεν έλαβε υπόψη ισχυρισμό των αναιρεσειόντων, περί εικονικότητας της 9227/1951 δικαστικής απόφασης η οποία εκδόθηκε ερήμην του ..., κατόπιν συμφωνίας με την αδελφή του ..., για να τύχουν προσφυγικής αποκατάστασης.

Ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος, προεχόντως ως απαράδεκτος, διότι δεν γίνεται αναφορά σ΄αυτόν ότι οι αναιρεσείοντες επικαλέσθηκαν τον ισχυρισμό αυτό στο Εφετείο. Επίσης απορριπτέος, ως απαράδεκτος, είναι ο από την διάταξη του άρθ. 559 αρ 11 γ του ίδιου Κώδικα δεύτερος λόγος, τέταρτο μέρος, αναίρεσης, με τον οποία προβάλλεται ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη του δικαστική ομολογία των αναιρεσιβλήτων για το πραγματικό όνομα του διαθέτη δικαιοπαρόχου των διαδίκων, διότι δεν γίνεται αναφορά σ΄αυτόν ότι οι αναιρεσείοντες επεκαλέσθηκαν την ομολογία στο Εφετείο.

Επειδή, με το τρίτο μέρος του δεύτερου λόγου αναίρεσης προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση από το άρθρο 559 αριθ.11 γ'ΚΠολΔ αιτίαση ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη του τα αναφερόμενα σ΄ αυτόν λεπτομερώς έγγραφα προς απόδειξη ουσιώδους ισχυρισμού για την έκβαση της δίκης. Ο λόγος αυτός αναίρεσης είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, καθόσον από την υπάρχουσα στην προσβαλλόμενη απόφαση βεβαίωση του Εφετείου, ότι προς σχηματισμό της κρίσης του που εκφέρθηκε με αυτήν λήφθηκαν υπόψη από αυτό όλα τα έγγραφα που προσκόμισαν με επίκληση οι διάδικοι, σε συνδυασμό και προς το όλο περιεχόμενο της αναιρεσιβαλλομένης, προκύπτει, κατά τρόπο αδιστάκτως βέβαιο, ότι λήφθηκαν υπόψη και τα έγγραφα που αναφέρονται σ΄αυτόν.

Επειδή, ο αυτός δεύτερος, πέμπτο μέρος, λόγος αναίρεσης, τον οποίο οι αναιρεσείοντες προσπαθούν να στηρίξουν στο άρθρο 559 αριθ.11 ΚΠολΔ, με μόνη την αριθμητική επίκληση του άρθρου αυτού, είναι απορριπτέος ως αόριστος. διότι καμία απολύτως συγκεκριμένη νομική πλημμέλεια δεν αποδίδεται με αυτόν στην αναιρεσιβαλλομένη, ώστε να μπορεί να κριθεί αν παραβιάσθηκαν από το Εφετείο οι ορισμοί της ανωτέρω διάταξης.

Επειδή, με τον τρίτο λόγο, δεύτερο μέρος, αναίρεσης, από το άρθρο 559 αριθ.12ΚΠολΔ, προβάλλεται ότι το Εφετείο στην κρίση του επί της ουσίας βασίσθηκε κυρίως στο παραπεμπτικό βούλευμα, με το οποίο οι αναιρεσείοντες παραπέμφθηκαν ενώπιον του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων για το αδίκημα της πλαστογραφίας. Ο λόγος αυτός είναι αόριστος και πρέπει να απορριφθεί, διότι δεν ισχυρίζονται με αυτόν ποια αποδεικτική δύναμη είχε κατά νόμο το έγγραφο αυτό, ποια δύναμη μικρότερη ή μεγαλύτερη του προσέδωσε το Εφετείο και για ποιο ισχυρισμό προσκομίσθηκε αυτό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 20-7-1998 αίτηση αναίρεσης των ...., κλπ κατά της 7078/1997 απόφασης του Εφετείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει σε χίλια εκατόν εβδομήντα (1170,00) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 17 Οκτωβρίου 2006. Και

Δημοσιεύθηκε, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, την 1η Νοεμβρίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ